Zapewne nie każdy z dzisiejszych użytkowników Internetu zdaje sobie sprawę, jak bardzo się on zmienił od czasów swego powstani



Pobieranie 122.66 Kb.
Strona3/3
Data03.02.2018
Rozmiar122.66 Kb.
1   2   3

UUCP


W 1976 roku w AT&T Bell Labs, powstał protokół, a w zasadzie program UUCP (Unix-to-Unix CoPy), który umożliwiał przenoszenie plików pomiędzy połączonymi komputerami pracującymi pod systemem operacyjnym Unix. Inicjatorem jego powstania był Mike Lesk, a pierwotnym przeznaczeniem - wspomaganie konserwacji i testowania oprogramowania w laboratorium. Dzięki wykorzystaniu łącz stałych i telefonicznych oraz modemów ułatwiono rozprowadzanie plików pomiędzy wieloma komputerami. Rok później UUCP został dołączony do siódmego wydania Unixa. Fakt ten w sposób szczególny wpłynął na rozwój prac nad komunikacją pomiędzy komputerami. System Unix był bardzo popularny na wielu wyższych uczelniach ze względu na bardzo niski koszt (AT&T nie miała prawa czerpać zysków z działalności innej niż telekomunikacyjna), dostępność kodu źródłowego, niedużą objętość i niewielkie wymagania sprzętowe w stosunku do wydajności (w Bell Labs, podobnie jak na uczelniach, dominowały komputery DEC PDP-11). Z tego powodu UUCP bardzo szybko rozpowszechnił się w środowiskach akademickich, tym bardziej, że już wkrótce umożliwił łatwą i w miarę szybką komunikację pomiędzy użytkownikami Unixa.

W następnych latach powstało kilka sieci komputerowych wykorzystujących protokół UUCP, które opierały swoje działanie na zasadzie store-and-forward (zgromadź i przekaż dalej). Do transmisji danych wystarczały im linie komutowane (telefoniczne), więc w odróżnieniu od ARPANET-u nie musiały one posiadać własnej warstwy fizycznej - taka sieć komputerowa faktycznie była systemem logicznych połączeń poprzez publiczną sieć telefoniczną. Komputery do niej włączone regularnie, według określonego harmonogramu, nawiązywały między sobą połączenia telefoniczne, podczas których następowała wymiana danych. Oczywiście taki system komunikacji wykluczał lub przynajmniej ograniczał szereg zastosowań znanych z ARPANET-u, niemniej jednak był zupełnie wystarczający do elektronicznej wymiany informacji, a co najważniejsze, nie wymagał kosztownych inwestycji telekomunikacyjnych. Właśnie z tego powodu sieci te, a szczególnie Usenet, bywają złośliwie nazywane "Internetem dla biednych" (Poor Man's Internet). Odegrały one ważną rolę w rozwoju Internetu - znacznie zwiększyły jego zasięg, wpłynęły na anarchiczną strukturę, a ponadto dały początek niektórym popularnym dziś usługom sieciowym.

Ograniczenia technologiczne spowodowały, że usługi dostępne w sieciach UUCP wykorzystywały przede wszystkim mechanizmy rozproszonej dystrybucji informacji, a nie np. zdalnego dostępu do zasobów. Znaczną rolę odgrywała poczta elektroniczna, która została rozwinięta w kierunku elektronicznych systemów konferencyjnych, umożliwiających stosunkowo efektywną wymianę informacji w dużych grupach użytkowników.

Jedną z pierwszych sieci tego typu była Theorynet, która powstała w 1977 roku na Uniwersytecie Wisconsin. Projekt ten, kierowany przez Larry'ego Landwebera, umożliwił komunikację za pomocą poczty elektronicznej ponad setce naukowców (dostęp użytkowników do serwera zrealizowany był z wykorzystaniem komercyjnej sieci pakietowej Telenet).




CSNET


Dostęp do ARPANET-u mieli tylko naukowcy z ośrodków współpracujących z DARPA i tylko oni czerpali wszelkie korzyści z tego płynące. Sieć ta rozszerzała możliwości prowadzenia badań naukowych, a także była magnesem przyciągającym najlepszych studentów, dlatego też powstała presja środowiska na stworzenie sieci dostępnej również dla pozostałych naukowców. UUCP, modemy i telefony stanowiły gotową infrastrukturę dla transmisji danych, której koszty nie były wygórowane.

W maju 1979 roku Larry Landweber zorganizował spotkanie przedstawicieli DARPA, NSF (National Science Foundation - Narodowa Fundacja Nauki) oraz naukowców-informatyków z różnych uczelni w celu przedyskutowania możliwości utworzenia sieci komputerowej łączącej ośrodki badawcze informatyki. Był to pierwszy krok w kierunku powstania sieci CSNET (Computer Science Network). Pierwotne plany zakładały, że będzie to sieć odosobniona, jednak w późniejszych poprawkach przewidziano również bramkę do ARPANET-u.

Latem 1980 roku Vinton Cerf zaproponował plan międzysieciowego łącza pomiędzy projektowanym CSNET-em a ARPANET-em. Według niego CSNET miałby być logiczną siecią złożoną z wielu sieci fizycznych, a komunikacja z ARPANET-em byłaby przeźroczysta, tzn. używane protokoły byłyby takie same z punktu widzenia użytkowników zarówno z jednej, jak i z drugiej strony. Do połączeń pomiędzy poszczególnymi sieciami stworzono by specjalną bramkę (internetwork gateway), tzw. VAN (Value Added Network), w której komunikację miałby zapewnić nie mający jeszcze wówczas szerszych zastosowań protokół TCP/IP. Ten pomysł był kolejnym krokiem w kierunku dzisiejszej struktury Internetu.

Zatwierdzone plany CSNET-u zakładały docelowo dostęp dla wszystkich naukowców, koszt uczestnictwa zależny od ilości i jakości usług oraz samowystarczalność finansową (z wyjątkiem fazy projektu i implementacji). Pierwsza faza realizacji, zakończona latem 1982 roku, dostarczyła narzędzi do wymiany poczty elektronicznej opartej o dostęp modemowy. W następnym roku na Uniwersytecie Wisconsin utworzono prototypowy nameserver, protoplastę opracowanego w 1984 roku na potrzeby ARPANET-u systemu DNS (Domain Name System).

Ponieważ wraz z rozwojem tej sieci jej użytkownikami stawało się coraz więcej naukowców nie związanych z informatyką, z czasem zmodyfikowano jej nazwę na Computer and Science Network. W szczytowym okresie działania w CSNET-cie znajdowało się około 200 hostów z około 15 krajów. Ponieważ na początku lat 90-tych okazało się, że większość z tych maszyn podłączona jest również do innych sieci, CSNET został zlikwidowany.


Usenet


W odróżnieniu od ARPANET-u czy CSNET-u, w których stworzenie były zaangażowane tak poważne instytucje jak ARPA czy NSF, powstanie Usenetu było całkowicie oddolną, niezależną inicjatywą. Rozpowszechnienie w drugiej połowie lat 70-tych protokołu UUCP dało wielu informatykom możliwość łatwego, a co najważniejsze taniego łączenia komputerów z systemem operacyjnym Unix. Sieć ARPANET była już wówczas znana w środowiskach akademickich, ale dostęp do niej miały tylko ośrodki posiadające kontrakty Departamentu Obrony. Wiele innych uczelni nie mogło nawet marzyć o uzyskaniu takiego statusu i to ograniczenie, w połączeniu z powszechnością Unixa, stało się motorem powstania nowej sieci.

W 1979 roku trzej doktoranci, Tom Truscott i James Ellis z Uniwersytetu Duke oraz Steve Bellovin z Uniwersytetu Północnej Karoliny (UNC), postanowili wykorzystać UUCP i własnoręcznie wykonane modemy 300-bodowe do połączenia komputerów ze swoich uczelni. Bellovin napisał serię skryptów powłoki Unixa, które obsługiwały proces automatycznego łączenia się komputerów poprzez linię telefoniczną, sprawdzania czasu ostatniej modyfikacji określonych plików i kopiowania tych plików, które zostały zmodyfikowane od czasu ostatniego połączenia. W ten sposób powstał system, w którym użytkownik danego komputera tworzył artykuł (article, posting) o dowolnym temacie (subject) przypisany do grupy dyskusyjnej poświęconej określonemu zagadnieniu, który następnie był rozprowadzany na inne komputery. Inni użytkownicy mogli na tych komputerach odczytać wybrane przez siebie na podstawie tematu artykuły. Odpowiedzi na nie mogły trafiać jako kontynuacja do grupy (follow-up), albo pocztą elektronicznej bezpośrednio do autora artykułu (reply). System ten nazwano Netnews, a stworzoną w ten sposób sieć - Usenet (prawdopodobnie od User's Network).

Na początku w sieci tej były 3 komputery, a dziennie przesyłane były średnio 2 artykuły. Ponieważ skrypty działały bardzo wolno, Truscott i inny doktorant z Duke - Stephen Daniel, napisali jeszcze raz to samo oprogramowanie w języku C, i odtąd znane ono było jako A News. Twórcy Usenetu zaprezentowali swoje dzieło na spotkaniu Usenix, stowarzyszenia użytkowników Unixa i zaprosili wszystkich chętnych do współpracy nad jego dalszym rozwojem. Oprogramowanie A News znalazło się na taśmie dystrybucyjnej letniej konferencji Usenix w 1980 roku, dzięki czemu szybko się rozpowszechniło. Usenet stał się szansą na włączenie do sieci każdego systemu unixowego, gdyż w odróżnieniu od ARPANET-u, był on dostępny dla wszystkich chętnych i bez większych nakładów finansowych.

Na przełomie 1980 i 81 roku do Usenetu został włączony komputer z Uniwersytetu Kalifornii w Berkeley (UCB), który był już podłączony do ARPANET-u. Dzięki Markowi Hortonowi z UCB niektóre listy dyskusyjne ARPANET-u zostały zbramkowane z grupami Usenet News. Przyciągnęło to sporo nowych użytkowników i odtąd liczba komputerów w Usenecie zaczęła się szybko zwiększać. To oficjalnie nieusankcjonowane posunięcie wytworzyło presję na rozszerzenie zasięgu i ułatwienie dostępu do ARPANET-u, a w konsekwencji przekształcenie go w przyszłości w część szkieletu większej sieci - Internetu. Wkrótce ilość bramek i bramkowanych list również się powiększyła. Ilość hostów i stale wzrastający ruch spowodowały, że w 1981 roku Horton i Matt Glickman napisali oprogramowanie B News, którego kolejne wersje były udostępniane w latach 1982-84.

Inicjatorzy Usenetu pierwotnie zakładali, że ich system będzie służył do lokalnej wymiany informacji, np. w obrębie kampusu uniwersyteckiego. Szybko okazało się, że dla użytkowników najbardziej atrakcyjna była możliwość dyskusji mimo istnienia barier geograficznych. Niestety nawiązywanie połączeń telefonicznych na dużą odległość generowało spore koszty. Ważną rolę w przełamaniu tego ograniczenia odegrali administratorzy z AT&T i DEC, którzy udostępnili systemy i łącza długodystansowe należące do tych firm (chociaż nie zawsze towarzyszyło temu wsparcie kierownictwa). Aby znaleźć się w obejmującym coraz większy obszar Usenecie wystarczyło uzgodnić nawiązanie regularnych połączeń UUCP z hostem już się tam znajdującym. Ponieważ nikt z góry nie projektował topologii tej sieci, a na dodatek coraz większa część ruchu odbywała się poprzez ARPANET i inne sieci, czasami zdarzały się przypadki kuriozalne, jak np. na Uniwersytecie Case Western Reserve, gdzie poczta elektroniczna z jednego wydziału na drugi wędrowała dwukrotnie przez cały kontynent, chociaż ich komputery stały w tym samym budynku. Innym ciekawym przykładem transmisji danych było cotygodniowe przesyłanie taśmy magnetycznej pocztą lotniczą do Australii. W celu optymalizacji transmisji danych, szczególnie na duże odległości, w 1983 roku Gene Spafford zainicjował stopniowe organizowanie się szkieletu (backbone) - struktury dużych komputerów, posiadających dostęp do dobrych łącz, niezawodne oprogramowanie i przekazujących wszystkie grupy news'ów z podstawowego zbioru.

Poprawne funkcjonowanie Usenetu zapewniali administratorzy poszczególnych, głównie dużych hostów, którzy wkładali w to sporo wysiłku - zazwyczaj całkowicie społecznie. Współpracowali oni ze sobą w rozwiązywaniu przeróżnych problemów technicznych oraz tworzyli standardy i zwyczaje, np. demokratyczną procedurę tworzenia nowych grup (głosowanie, w którym głosów "za" musiało być o 100 więcej niż "przeciw"). Z powodu stałych kontaktów poprzez sieć większość z nich znała się nawzajem i z czasem przylgnęło do nich określenie "kliki szkieletowej" ("backbone cabal").

W początkowym okresie funkcjonowania Usenetu wszystkie grupy znajdowały się w hierarchii "net" (taki był pierwszy człon każdej nazwy, np. "net.unix-wizards"). Listy dyskusyjne bramkowane z ARPANET-u utworzyły nową hierarchię "fa" (from ARPANET). W 1984 roku pojawiła się hierarchia "mod" z grupami moderowanymi, czyli kontrolowanymi przez moderatora dysponującego np. prawem odrzucania artykułów sprzecznych z tematyką grupy. Oprócz tego stale pojawiały się nowe hierarchie grup lokalnych. W latach 1986-87 przeprowadzono tzw. "Wielką Reorganizację" ("Great Renaming"), w wyniku której pojawiło się siedem podstawowych hierarchii: "comp", "misc", "news", "rec", "sci", "soc" i "talk". Jej celem było uporządkowanie bardzo już rozrośniętej listy nazw grup oraz wydzielenie osobnej hierarchii "talk" dla grup o kontrowersyjnej tematyce. Dzięki temu administratorom poszczególnych komputerów łatwiej było usuwać niepożądane przez nich grupy. Wkrótce potem w Usenecie doszło do małej rewolucji, znanej jako "rozbicie kliki szkieletowej" ("Breaking of the Backbone Cabal"). Administratorzy głównych komputerów odmówili transmitowania przez nie pozytywnie przegłosowanych grup na temat seksu i narkotyków, co doprowadziło do utworzenia alternatywnej hierarchii "alt", która była obecna tylko w części Usenetu i przynajmniej teoretycznie omijała łącza ARPANET-u. Kilka miesięcy później "klika szkieletowa" abdykowała i przekazała swoje funkcje w ręce Spafforda, jednego z najbardziej zasłużonych administratorów.

Od 1981 roku liczba hostów i dzienna ilość artykułów rosły co najmniej o 50% rocznie. Wzrostowi temu stale towarzyszyło przekonanie niektórych użytkowników, że nieunikniona jest śmierć sieci z powodu jej przeładowania. Na szczęście rozwój infrastruktury teleinformatycznej oraz działania administracyjne, np. ograniczanie czasu przechowywania artykułów bądź ilości grup na poszczególnych serwerach, pozwoliły tego uniknąć. Z biegiem lat coraz większa część ruchu w Usenecie odbywała się poprzez ARPANET, co doprowadziło do stopniowego wypierania UUCP przez NNTP (Network News Transfer Protocol) - metody transmisji news'ów po łączach TCP/IP, opracowanej w 1986 roku. Nadal jednak wielu użytkowników indywidualnych wykorzystywało UUCP, mimo jego mniejszej wydajności. W latach 1988-89 pojawiło się oprogramowanie C News, napisane przez Henry'ego Spencera z Uniwersytetu w Toronto, a na początku lat 90-tych rozpowszechniły się pełnoekranowe, wątkowe czytniki news'ów: nn, trn i tin.

Dzisiaj Usenet News to tylko jedna z kilkunastu usług dostępnych dla użytkowników Internetu. Mimo to w środowisku tym przetrwał duch chyba najbardziej demokratycznej sieci komputerowej. Usenet stał się swoistym modelem wirtualnego społeczeństwa rządzącego się własnymi prawami i bardzo czułego na łamanie obowiązujących w nim zasad, m.in. zdecydowanie odrzucającego wszelkie próby komercyjnego wykorzystania sieci w celu osiągnięcia zysku. Jego wolność i spontaniczność miała jednak również złe strony, jak chociażby to, że nie sposób było zapobiec przekazywaniu za jego pośrednictwem różnych niepożądanych treści bądź bezużytecznych informacji. Na szczęście Usenet został zorientowany na użytkownika, który zawsze sam decydował o tym, jaka informacja do niego dociera.


BITNET


NCP, TCP/IP i UUCP nie były jedynymi rozwiązaniami w komunikacji między komputerami. W 1981 roku powstała kolejna sieć komputerowa - BITNET (Because It's Time Network), która połączyła duże komputery IBM klasy mainframe z centrów obliczeniowych Uniwersytetu w Nowym Jorku i Yale, używając do tego opracowanego w IBM protokołu NJE (Network Job Entry). Sieć ta, obejmująca głównie uczelnie i inne instytucje naukowe, dość szybko rozrosła się do 225 węzłów w 1984 roku, kiedy to sformalizowano jej strukturę poprzez powołanie ciała zarządzającego nią, w którym reprezentowane były wszystkie organizacje członkowskie. Ponieważ firma IBM wyłożyła pewne fundusze na jej rozwój, powstało mylne wrażenie, że jest to sieć należąca do IBM (prawdą jest, że pracowały w niej komputery wyprodukowane przeważnie przez IBM). W 1989 roku BITNET i CSNET zostały połączone w jednej organizacji - CREN (Corporation for Research and Educational Networking). Szczytowy okres rozwoju BITNET-u przypadł na początek lat 90-tych - należało wówczas do niego 49 krajów, w większości poprzez lokalne odpowiedniki, jak europejska sieć EARN.

Z powodu używania niestandardowego protokołu znaczenie BITNET-u nie byłoby zbyt wielkie, gdyby nie typowa dla niego, bardzo popularna usługa list dyskusyjnych obsługiwanych przez oprogramowanie LISTSERV (oferujące wiele dodatkowych możliwości w porównaniu z listami znanymi wcześniej z ARPANET-u). Ilość tych list sięgnęła kilku tysięcy, a dzięki istniejącym bramkom pocztowym mogli z nich korzystać użytkownicy innych sieci. Ich popularność wynikała głównie z tego, że użytkownicy BITNET-u nie mogli korzystać z wielu innych usług dostępnych w Internecie (np. FTP, Usenet News), więc siłą rzeczy był to dla nich najlepszy sposób komunikacji. Z czasem wiele z tych list pojawiło się również jako bramkowane grupy Usenet News, tworząc nową hierarchię bit.listserv. Mimo pewnych widocznych związków z Internetem BITNET uważany jest za sieć leżącą gdzie na jego obrzeżach.




NSFNET


W połowie lat 80-tych NSF zaczęła tworzyć ośrodki superkomputerowe, mające służyć naukowcom z różnych dziedzin. Ponieważ superkomputery były bardzo drogimi maszynami, funduszy NSF i sponsorów wystarczyło tylko na pięć centrów rozrzuconych na obszarze całych Stanów Zjednoczonych (JVNC - Princeton, PSC - Pittsburgh, SDSC - San Diego, NCSA - Illinois i Theory Center - Cornell). Aby udostępnić ich zasoby maksymalnie dużej liczbie chętnych bez konieczności dalekich podróży, wymyślono włączenie ich w sieć komputerową, do której miałyby dostęp uczelnie i inne instytucje naukowo-badawcze. Początkowo NSF zamierzała wykorzystać do tego ARPANET, ale sprawa ugrzęzła z przyczyn biurokratycznych, dlatego też zdecydowano zbudować nową sieć - NSFNET. Na wstępie w końcu 1986 roku łącza dzierżawione 56 kbps połączyły sześć ośrodków: centra NSF i Narodowe Centrum Badań Atmosferycznych (NCAR).

Ruch w tej sieci rósł bardzo szybko i w 1987 roku NSF postanowiła znacznie przyśpieszyć jej rozwój poprzez wprowadzenie szybkich łącz T1 o przepustowości 1,5 Mbps. Kontrakt na rozbudowę i zarządzanie NSFNET-em otrzymała firma Merit - konsorcjum uniwersytetów ze stanu Michigan, która już od lat 60-tych świadczyła usługi sieciowe dla kampusów uniwersyteckich i zorganizowała stanową sieć MichNet. Merit zaprosiła do współpracy IBM, który dostarczył niezbędne wyposażenie (m.in. routery) i oprogramowanie oraz MCI - operatora telekomunikacyjnego, który zapewnił łącza. Firmy uczestniczyły w tym innowacyjnym, ogólnokrajowym projekcie bardzo chętnie, gdyż w ten sposób uzyskały dostęp do nowoczesnych technologii opracowywanych na uczelniach.

Łącza T1 ruszyły w drugiej połowie 1988 roku. Architektura sieci oparta była o zestaw protokołów TCP/IP, gdyż w tym czasie większość sieci kampusowych wykorzystywała właśnie ten standard. Wprowadzono trójpoziomową strukturę NSFNET-u: główna sieć szkieletowa (backbone) T1 łączyła 13 węzłów: Merit, 6 dotychczasowych centrów oraz 6 regionalnych sieci średniego poziomu w różnych częściach USA: BARRNet, MIDNET, Westnet, NorthWestNet, SESQUINET i SURAnet (dodatkowo NYSERNet i JVNCnet były dołączone poprzez centra superkomputerowe). Na najniższym poziomie znajdowały się sieci poszczególnych uczelni i instytucji, przyłączone do sieci regionalnych. W celu minimalizacji kosztów topologię połączeń zaprojektowano tak, aby ich łączna długość była jak najmniejsza. Szkieletem zarządzało specjalnie w tym celu powołane, czynne 24 godziny na dobę, Centrum Operacji Sieciowych (Network Operations Center), które m.in. zbierało dane statystyczne o ruchu i opracowało mechanizm komunikowania o wszelkich awariach, przerwach w ruchu itd. (tzw. trouble-tickets). W skład NSFNET-u wchodziło wówczas łącznie 170 sieci.

W 1989 roku wprowadzono dodatkowe, nadmiarowe łącza T1, co zwiększyło wydajność i niezawodność sieci. Stopniowo przyłączane były inne kraje (na początek Kanada, Francja i kraje skandynawskie), gdzie budowano sieci szkieletowe na wzór NSFNET-u. Technologia T1 i stale rosnący zasięg tej sieci sprawiły, że stopniowo zastąpiła ona ARPANET, ostatecznie zlikwidowany w 1990 roku. Od tego momentu można było w praktyce mówić, że dana sieć znajduje się w Internecie, jeśli jest przyłączona do NSFNET-u. Eksplozja ilości użytkowników, głównie ze społeczności naukowo-badawczej, wymusiła decyzję o wprowadzeniu łącz T3 o przepustowości 45 Mbps, co nastąpiło w latach 1990-91. W tym czasie ilość węzłów w szkielecie wzrosła do 16, a łączna ilość sieci sięgnęła 3500. Zarządzanie siecią przeszło w gestię ANS (Advanced Networks & Services), instytucji non-profit powołanej przez Merit, IBM i MCI, z której później wyrosła część komercyjna - ANS CO+RE.

Na przełomie lat 80-tych i 90-tych ustanowione zostały pierwsze bramki umożliwiające wymianę poczty elektronicznej pomiędzy Internetem a istniejącymi już od dłuższego czasu sieciami komercyjnymi, takimi jak np. MCI Mail, wykorzystującymi technologie inne niż TCP/IP. Szkielet NSFNET-u mógł być jednak wykorzystywany tylko przez środowiska akademickie i naukowe, co zostało sprecyzowane w dokumencie "Acceptable Use Policy" (AUP). Analogiczne regulacje posiadały również sieci regionalne, chociaż niektóre z nich widziały w przyłączaniu firm komercyjnych szansę na samowystarczalność finansową. Ta sprzeczność znalazła rozwiązanie w postaci pierwszych komercyjnych dostawców sieciowych Internetu (network provider). Firmy te, UUNET Technologies i PSI (Performance Systems International), powstały w środowiskach ludzi wcześniej już związanych z ARPANET-em bądź NSFNET-em. W 1991 roku wraz z General Atomics, założycielem początkowo niekomercyjnej sieci CERFNet, powołały one do życia organizację CIX (Commercial Internet eXchange), która zajęła się tworzeniem połączeń pomiędzy komercyjnymi providerami Internetu.

O ile podstawy technologii współczesnego Internetu pochodzą z czasów ARPANET-u, to obecna popularność globalnej sieci ma swoje korzenie w szerokim udostępnieniu NSFNET-u na amerykańskich uczelniach. NSF finansowała podłączanie poszczególnych kampusów tylko wtedy, gdy wiązało się to z umożliwieniem dostępu innym instytucjom, głownie edukacyjnym, z najbliższej okolicy. Studenci opuszczający mury swoich uczelni pragnęli nadal korzystać z dobrodziejstw sieci i w ten sposób stworzyli olbrzymi rynek potencjalnych klientów dla komercyjnych providerów. W ciągu kilku lat doprowadziło to do internetowego boom'u, a komercyjne wykorzystanie Internetu zaczęło stopniowo przeważać. W 1993 roku powstał projekt zastąpienia NSFNET-u jeszcze szybszą siecią o przepustowości 155 Mbps, będącą połączeniem kilku komercyjnych sieci szkieletowych, dostępnych dla wszystkich skłonnych za to zapłacić (dostęp dla uczelni i instytucji naukowo-badawczych nadal finansowałaby NSF). Plan ten został wcielony w życie w 1995 roku. Dokładnie 30 kwietnia, niezauważalnie dla użytkowników, przestał działać szkielet NSFNET-u, do którego było wówczas podłączonych 50766 sieci z 93 krajów (w tym 131 z Polski, obecnej w nim od 1991 roku).




Kalendarium - najważniejsze daty


1957
Wystrzelenie Sputnika przez Związek Radziecki - w odpowiedzi na to w USA powołano agencję ARPA

1962
Raport Paula Barana "On Distributed Communications Networks" dla RAND Corporation

1967
Pierwsze plany sieci ARPANET

1968
Pierwsza funkcjonująca sieć pakietowa w National Physical Laboratories w Wielkiej Brytanii

1969
Uruchomienie pierwszych czterech węzłów ARPANET-u (UCLA, SRI, UCSB, UoUtah)
Pierwszy dokument z serii RFC (Steve Crocker "Host Software")

1970
Wprowadzenie w węzłach ARPANET-u protokołu NCP

1972
Pierwsza publiczna prezentacja funkcjonowania ARPANET-u zorganizowana podczas Międzynarodowej Konferencji Komunikacji Komputerowej
Telnet
Opracowanie pierwszego programu do wymiany poczty elektronicznej

1973
FTP

1974
Specyfikacja protokołu TCP (Vinton Cerf i Bob Kahn "A Protocol for Packet Intercommunication", IEEE Transactions)

1976
Opracowanie protokołu UUCP (Mike Lesk - AT&T Bell Labs)

1977
Pierwsza demonstracja funkcjonowania zestawu protokołów TCP/IP z wykorzystaniem różnych rodzajów długodystansowych łącz (ARPANET, Packet Radio, SATNET)

1979
Połączenie pierwszych komputerów w sieci Usenet z wykorzystaniem protokołu UUCP i modemów 300 bps (Duke, UNC)
Pierwsze plany sieci CSNET

1981
Utworzenie sieci BITNET (CUNY, Yale)
Pierwsze połączenia pomiędzy ARPANET-em a Usenetem

1982/83
Początki właściwego Internetu ("sieć sieci") w związku z przejściem ARPANET-u na protokół TCP/IP

1983
Wyodrębnienie z ARPANETU części militarnej - Milnet
Założenie EARN - europejskiego odpowiednika BITNET-u

1984
Domain Name System (Paul Mockapetris)

1986
NNTP - nowa metoda transmisji Usenet News po TCP/IP
Początek "Wielkiej Reorganizacji" Usenetu
Połączenie pierwszych sześciu ośrodków w sieci NSFNET

1988
Wprowadzenie łącz T1 (1,5 Mbps) w sieci szkieletowej NSFNET
IRC

1990
Zakończenie działania ARPANET-u
Archie

1991
Wprowadzenie łącz T3 (45 Mbps) w sieci szkieletowej NSFNET
CIX - Commercial Internet eXchange
WAIS, Gopher, WWW, PGP

1992
Powołanie Internet Society (ISOC)

1993
Mosaic - pierwsza graficzna przeglądarka WWW

1994
Pierwszy wielki spam w Internecie

1995
Zastąpienie sieci szkieletowej NSFNET przez połączenie kilku komercyjnych sieci szkieletowych



Pobieranie 122.66 Kb.

Share with your friends:
1   2   3




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu