Zagadnienia na egzamin Zakres przedmiotowy I podmiotowy rachunkowości


Rola i funkcjonowanie konta „Rozliczenie zakupu”, interpretacja sald



Pobieranie 452.54 Kb.
Strona3/4
Data27.10.2017
Rozmiar452.54 Kb.
1   2   3   4

114. Rola i funkcjonowanie konta „Rozliczenie zakupu”, interpretacja sald:

- przy zakupie rzeczowych składników majątkowych, oraz niektórych usług należy oddzielić w ewidencji moment rzeczowy zakupu (przyjęcie składnika majątkowego) od momentu finansowo – prawnego zakupu (otrzymanie dowodu zakupu) dlatego konieczne jest przeprowadzenia rozliczenia zakupu tj. sprawdzenia czy faktura otrzymana ma pokrycie w dostawach magazynowych i odwrotnie

- rozliczenie to jest możliwe dzięki wprowadzenia konta „rozliczenie zakupu”

- zakup jest rozliczony gdy operacja zakupu nie powoduje powstawania salda na koncie „rozliczenie zakupu”
115. Zakup materiałów (f-ra, PZ, koszty zakupu), przykład ewidencyjny:

Z realizacją każdej dostawy materiałów wiążą się dwa podstawowe dokumenty:

1. FA - dokument zakupu materiałów (podstawa zobowiązań wobec dostawcy)

2. PZ - dokument przyjęcia materiałów


Ewidencja zakupu materiałów
w systemie cen rzeczywistych

1) Otrzymano fakturę na zakup materiałów: wartość netto 1000, VAT naliczony 220, suma faktury 1220
2) przyjęto materiały wg cen z faktury


1) Otrzymano fakturę na zakup materiałów: wartość netto 900, koszty transportu 100 VAT naliczony 220, suma faktury 1220
2) przyjęto materiały wg cen zakupu

1) Otrzymano fakturę na zakup materiałów: wartość netto 900, koszty transportu 100 VAT naliczony 220, suma faktury 1220
2) przyjęto materiały wg cen nabycia


116. Metody wyceny rozchodu materiałów, charakterystyka:

- cena przeciętna – średnia ważona ceny nabycia/zakupu, obliczanej po każdego dostawie (wartość : ilość materiałów)

- FIFO – „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”, rozchód wycenia się w pierwszej kolejności wg cen nabycia pierwszej, drugiej itd. dostawy, zapas wyceniany jest wg cen ostatnich

- LIFO – „ostatnie weszło, pierwsze wychodzi”, rozchód wycenia się w pierwszej kolejności wg cen nabycia (zakupu) ostatniej, przedostatniej itd. dostawy, zapas wyceniany jest więc wg cen pierwszych

- rzeczywistej identyfikacji – wycena po rzeczywistych cenach pobranych z magazynu jednostki

- decyzja, którą metodę wybrać zależy od kierownika jednostko, jest bardzo ważna.
117. Rodzaje cen i marż w obrocie towarowym:

Cena - koszt, który musi być poniesiony w momencie zakupu, rodzaje:

- cena zbytu, wytworzenia

- cena hurtowa (bez marży sklepu)

- cena detaliczna (z wliczonymi kosztami produkcji, dystrybucji, marketingu)
Marża - stosunek zysku do ceny sprzedaży. Zysk to różnica między ceną sprzedaży, a kosztem pozyskania towaru:

- rodzaje:

- wyrażana kwotowo

- wyrażana procentowo

- sposoby liczenia:

- narzut na cenę zakupu

- upust od ceny sprzedaży

(cena sprzedaży bez VAT - cena zakupu /kosztu/ bez VAT)/ cena sprzedaży z VAT
118. Wycena bilansowa środków trwałych:

- wg cen nabycia/kosztów wytworzenia lub wartości przeszacowanej pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także odpisy z tytułu trwałej straty wartości

- cena nabycia/koszt wytworzenia – ogół kosztów pomniejszonych przez jednostkę za okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia do dnia przyjęcia do użytku

- ewidencja:

- syntetyczna – na koncie „środki trwałe” i „umorzenie środków trwałych”

- analityczna – odrębne ujęcie każdej pozycji inwentarzowej w:

- księdze inwentarzowej

- karcie kontowej

- tabeli amortyzacji – na ich podstawie wystawia się PK umorzenia i amortyzacji środków trwałych za poszczególne okresy


119. Możliwości zwiększania wartości środków trwałych, ewidencja:

- zwiększenie wartości początkowej środka trwałego możliwe jest w przypadku:

- ulepszenia – gdy wartość użytkowa po zakończeniu ulepszenie będzie wyższa

- aktualizacji wyceny na podstawie odrębnych przepisów – aktualizacji podlega wartość początkowa i dotychczasowe umorzenie środków trwałych, a powstałą różnicę wartości odnosi się na kapitał z aktualizacji wyceny, który nie może być przeznaczony do podziału do czasu użytkowania. Po zbyciu odnoszony jest na kapitał zapasowy.



120. Zmniejszenie wartości środków trwałych (planowe i nieplanowe odpisy umorzeniowe):

- zmniejszenie wartości początkowej środków trwałych możliwe jest w przypadku:

- dokonanych odpisów aktualizacyjnych lub umorzeniowych – nie amortyzacje się gruntów (planowe odpisy umorzeniowe)

- zmian technologii produkcji, przeznaczenie do likwidacji, wycofanie z użytkowania lub trwała utrata wartości środka trwałego (nieplanowe odpisy umorzeniowe – w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych)



121. Metody amortyzacji bilansowej i podatkowej środków trwałych:

-Metody równomierne (liniowe) – zakłada się, że w poszczególnych jednostkach czasu następuje jednakowe zużycie środka trwałego.

-Metody nierównomierne – niejednakowe zużycie:

1. amortyzację naturalną – zakładającą, że zużycie środka trwałego jest jednakowe na każdą jednostkę jego pracy (np. sztukę, tonę, godzinę, kilometr). Przy tej metodzie amortyzacji zużycie jest proporcjonalne nie do czasu używania obiektu, lecz do ilości wykonanej pracy;


2. amortyzację progresywną – zakładającą, że starzenie się obiektu powoduje wzrost kosztów jego eksploatacji spowodowany chociażby koniecznością częstych napraw i remontów. Przy tej metodzie amortyzacji stawki odpisów są rosnące;
3. amortyzację degresywną – zakładającą, że wydajność pracy danego środka trwałego maleje w miarę jego starzenia się, a więc w celu jednakowego obciążenia kosztu jednostkowego produkowanych wyrobów kosztami z tytułu środków trwałych przyjmuje się stawki malejące w czasie.
122. Terminy i częstotliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych:

Zgodnie z ustawą o rachunkowości odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane w okresach miesięcznych, kwartalnych lub raz w roku.

Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie - nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości środka trwałego
123. Środki trwałe w budowie, wycena, funkcjonowanie konta:

Zasady wyceny środków trwałych w budowie określa art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rachunkowości. W myśl tego przepisu wycenia się je w wysokości ogółu kosztów pozostających w bezpośrednim związku z nabyciem lub wytworzeniem środków trwałych w budowie. Wycena musi jednak uwzględniać ewentualne odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Ustęp 8 tego przepisu precyzuje, że cena nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę za okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia do używania, w tym również:


1) niepodlegający odliczeniu podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy,
2) koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich finansowania i związane z nimi różnice kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.

Zasady ewidencji na koncie 080 „Środki trwałe w budowie”


Wszelkie poniesione w związku z inwestycją koszty należy ewidencjonować po stronie Wn konta „Środki trwałe w budowie”. Zwykle będą one korespondowały z odpowiednim kontem rozrachunków (w przypadku zakupu towarów i usług od podmiotów zewnętrznych
124. Wycena produktów pracy (produktów gotowych i niezakończonych):

Produkty gotowe – w kosztach wytworzenia nie wyższych od cen sprzedaży netto na dzień bilansowy (kwcs to następuje konieczność utworzenia odpisu aktualizującego w ciężar kosztów wytworzenia sprzedanych produktów lub kosztów sprzedaży.

Produkty nie zakończone – jak wyżej ale z uwzględnieniem stopnia zaawansowania lub jeśli czas wykonania jest krótszy niż 3 m-ce to w wysokości:


  • bezpośrednich kosztów wytworzenia lub;

  • kosztów materiałów bezpośrednich;


125. Kalkulacja podziałowa prosta, możliwości stosowania, sposób kalkulacji:

Kalkulacja podziałowa prosta ma zastosowanie w jednostkach produkcyjnych, które wytwarzają jeden rodzaj nieskomplikowanych wyrobów lub usług, np. kopalnie, jednostki świadczące usługi transportu osobowego i towarowego. Metoda ta ma ograniczone zastosowanie, ponieważ jest niewiele jednostek wytwarzających jeden rodzaj wyrobów.

prosta – przy produkcji jednoasortymentowej, koszt jednostkowy ustala się dzieląc sumę poniesionych kosztów przez ilość wyprodukowanego wyrobu);
126. Kalkulacja podziałowa ze współczynnikami, możliwości stosowania, ustalanie współczynników, etapy kalkulacji:

Kalkulacja podziałowa ze współczynnikami jest stosowana w przypadku produkcji masowej różnych wyrobów produkowanych z tego samego surowca, za pomocą takich samych zabiegów produkcyjnych i przechodzących przez te same urządzenia, ale w wyniku otrzymuje się produkty różniące  się między sobą właściwościami, jakością i parametrami użytkowymi, np. kosmetyki, produkcja wyrobów szklanych.

Kalkulacja podziałowa ze współczynnikami polega na tym, że wytworzone produkty na podstawie współczynników przeliczeniowych sprowadza się do wspólnego mianownika, ustalając w ten sposób ilość wytworzonych jednostek umownych.

Współczynnik jest wielkością określającą wzajemną relację kosztów wytworzenia kilku podobnych produktów. Od wyboru współczynnika zależeć będzie ustalenie kosztu jednostkowego. Współczynnik ten można ustalić np. na podstawie wagi wyrobów, ich rozmiarów czy czasu pracy przeznaczonego na wytworzenie danego produktu. Współczynniki przeliczeniowe mogą dotyczyć także określonych grup kosztów.

Etapy:

1. ustalenie współczynników;



2. obliczenie ilości współczynnikowej;
127. Kalkulacja doliczeniowa, możliwości stosowania, typowe klucze podziałowe:

Doliczeniowa – produkcja jednostkowa lub seryjna, niepowtarzalna (np. przedsiębiorstwo budowlane)


Podstawową zasadą tej metody jest grupowanie kosztów rodzajowych według możliwości udokumentowania ich związku z wyróżnionymi przedmiotami kalkulacji. W efekcie tworzy się następującą strukturę kosztów:

-        koszty bezpośrednie – dają się przyporządkować poszczególnym przedmiotom kalkulacji, miejscom powstania kosztów albo fazom działalności na podstawie źródłowych dokumentów.

-        koszty pośrednie – rozlicza się w wymaganym przekroju metodą pośrednią, zwykle za pomocą tzw. kluczy podziałowych. Do kosztów pośrednich zaliczane są:

-         koszty pośrednie produkcji ( wydziałowe, zarządu);

-         koszty pośrednie obrotu ( zakupu, sprzedaży);

Z doliczaniem kosztów pośrednich do kosztów jednostek kalkulacyjnych wiąże się konieczność określenia podstawy rozliczenia tych kosztów, tj. kluczy podziałowych, tzn. wielkości wyrażającej proporcjonalną zależność w stosunku do doliczania kosztów. Jako klucze podziałowe kosztów pośrednich są wykorzystywane wielkości wyrażone ilościowo, np. liczba roboczogodzin lub maszynogodzin, albo wartościowo, np. płace bezpośrednie, materiały bezpośrednie czy też suma bezpośrednich kosztów jednostek kalkulacyjnych.

Rozróżnia się wiele typów i odmian kluczy podziałowych kosztów pośrednich oraz tworzy się ich klasyfikację. W zależności od tego, jakie koszty pośrednie zamierza się rozliczyć za pomocą kluczy, rozróżnia się kilka ich rodzajów:

-        klucze służące do rozliczania kosztów pośrednich produkcji:

-         klucze stosowane do rozliczania kosztów wydziałowych i poszczególnych ich elementów (np. płace bezpośrednie z narzutem, suma kosztów bezpośrednich);

-         klucze za pomocą, których rozliczane są koszty zarządu (np. techniczny koszt wytworzenia, koszt przerobu obejmujący płace bezpośrednie i koszty wydziałowe);

-        klucze wykorzystywane do rozliczenia kosztów pośrednich faz obrotu:

-         klucze umożliwiające rozliczenie kosztów zakupu (np. wartość lub ilość zakupionych zużytych materiałów);

-         klucze za pomocą, których rozlicza się koszty sprzedaży (np.. ilość sprzedanych wyrobów);

Z punktu widzenia jednostek odniesienia kosztów rozliczanych za pomocą określonych kluczy podziałowych rozróżnia się klucze stosowane do rozliczenia kosztów pośrednich pomiędzy poszczególne:

-        miejsca powstania kosztów (np. wydziały podstawowe, komórki funkcjonalne);

-        nośniki kosztów (np. rodzaje produktów, różne odmiany lub typy działalności);

Biorąc pod uwagę kryterium stabilności wielkości przyjętych za klucze podziałowe, rozróżnia się:

-        klucze stałe (np. powierzchnia zajmowana przez poszczególne miejsca powstania kosztów);

-        klucze zmienne (np. koszt przerobu, techniczny koszt wytworzenia);

Jeżeli za kryterium podziału kluczy bierze się ich postać rzeczową lub ujęcie w wyrażeniu wartościowym, wyodrębnia się:

-        klucze ilościowe (np. liczba wytwarzanych produktów, przepracowanych roboczo- lub maszynogodzin);

-        klucze wartościowe (np. koszt przerobu, techniczny koszt wytworzenia);







Directory: 110
110 -> Specyfikacja istotnych warunków zamówienia
110 -> Specyfikacja
110 -> Instrukcja płatności bezgotówkowych
110 -> I interpelacje
110 -> Scenariusz zajęć III etap edukacyjny, zajęcia z wychowawcą Temat: Problemy są po to, żeby je rozwiązywać
110 -> Zarządzenie nr 228 / 10 Prezydenta Miasta Łomży z dnia 20. 12. 2010 r zmieniające Zarządzenie nr 66/10 Prezydenta Miasta Łomży z dnia 20. 04. 2010 r w sprawie planu kont dla jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego Miasta Łomży
110 -> Powtarzanym żartem o Internecie, jego anonimowości w kontaktach za pośrednictwem kawiarenek Internetowych lub poczty elektronicznej jest stwierdzenie, iż „po drugiej stronie Internetu nikt nie wie, że jesteś psem
110 -> Masarykova univerzita
110 -> ProtokóŁ nr viii/11 z sesji Rady Miejskiej w Jedwabnem 09 czerwca 2011 r
110 -> Dowództwo wojsk lądowych

Pobieranie 452.54 Kb.

Share with your friends:
1   2   3   4




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna