Wyzwania rozwojowe Polski 2020


Cel tematyczny 9. Wspieranie włączenia społecznego i walka z ubóstwem



Pobieranie 1.8 Mb.
Strona16/24
Data24.10.2017
Rozmiar1.8 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   ...   24

Cel tematyczny 9. Wspieranie włączenia społecznego i walka z ubóstwem


Zgodnie z wizją zawartą w  strategii „Europa 2020”, nowy model gospodarczy powinien opierać się nie tylko na innowacyjności oraz zrównoważonym rozwoju, ale również na wzroście gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu. Problematykę tą podejmuje projekt przewodni UE: „Europejski program walki z ubóstwem”. Działania realizowane w obszarze wykluczenia społecznego są ukierunkowane na realizację jednego z wyzwań zidentyfikowanych w Strategii Rozwoju Kraju 2020 polegającego na poprawie spójności społecznej i gospodarczej kraju. Należy dążyć do ograniczania zjawiska wykluczenia społecznego, czemu sprzyjać będzie podjęcie działań z zakresu aktywizacji społecznej rodzin (w kontekście zapobiegania wykluczeniu społecznemu) i osób wykluczonych lub zagrożonych wykluczeniem oraz koncentracja na działaniach aktywizujących zawodowo. Rozwój sprzyjający włączeniu społecznemu oznacza dążenie do stworzenia gospodarki charakteryzującej się wysokim poziomem zatrudnienia i przedsiębiorczości oraz zapewniającej spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną. Wiodącym dokumentem strategicznym w obszarze wspierania włączenia społecznego i walki z ubóstwem jest „Strategii Rozwoju Kapitału Ludzkiego”.

Cel szczegółowy Umowy Partnerstwa - zmniejszenie poziomu ubóstwarealizowany będzie poprzez następujące priorytety:



  • Poprawa szans na włączenie społeczne/integrację społeczną osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej i zawodowej, w szczególności: długotrwale bezrobotnych, niepełnosprawnych, bezdomnych, opuszczających placówki opiekuńczo-wychowawcze i penitencjarne, ubogich, w tym poprzez.

    • Aktywną integrację społeczną, (w tym indywidualizację oraz kompleksowość wsparcia)

    • Wsparcie ekonomii społecznej i miejsc pracy w przedsiębiorstwach ekonomii społecznej,

    • Integrację usług różnych służb publicznych, w szczególności publicznych służb zatrudnienia i ośrodków pomocy społecznej, a także organizacji obywatelskich na rzecz włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa.

  • Kompleksowa rewitalizacja.

  • Poprawa dostępu do wysokiej jakości usług społecznych:

    • Poprawa dostępności i jakości pomocy kierowanej do dzieci i rodzin zagrożonych dysfunkcją lub przeżywających trudności,

    • Poprawa dostępu do wielu różnorodnych usług, np. z obszaru ochrony zdrowia,

    • Poprawa jakości i dostępności usług społecznych, w tym w szczególności usług, których odbiorcami są osoby starsze i niepełnosprawne

Wskazane priorytety odpowiadają zaleceniom Rady odnoszącym się do „zwalczania zagrożenia ubóstwem” (zalecenie nr 3 z 2013 r.).

Polska włączając się do realizacji strategii Europa 2020 zobowiązała się do obniżenia o około 1,5 mln liczby osób zagrożonych ubóstwem. Dlatego też konieczna jest poprawa zdolności do zatrudnienia osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Istotna jest dobra identyfikacja barier uniemożliwiających podjęcie zatrudnienia i ich eliminowanie oraz wspieranie w ich pokonywaniu. Podejmowane działania będą skoncentrowane na poszerzaniu i lepszym dopasowaniu oferty wsparcia do osób wykluczonych. Podejmowane działania będą mieć charakter długotrwały.

Działania w ramach celu będą realizowane dwukierunkowo tj. pod kątem aktywizacji społecznej i zawodowej osób zagrożonych ubóstwem, jak również pod kątem profilaktyki. Główny nacisk zostanie położony na działania dotyczące aktywizacji. Dotyczy to w szczególności długotrwale bezrobotnych, osób o niskich dochodach oraz osób niepełnosprawnych. Aktywizacja ma ułatwić powrót na rynek pracy oraz pozostanie na nim. Ponadto realizowane będą również działania profilaktyczne skierowane w szczególności do rodzin w trudnej sytuacji życiowej, młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym, dzieci przebywających w pieczy zastępczej oraz innych mniej licznych grup marginalizowanych , w tym mniejszości romskiej i osób odbywających karę pozbawienia wolności.

Wspierane będą działania związane ze zmianą lub podnoszeniem kwalifikacji oraz pośrednictwem pracy, a także przystosowaniem miejsc pracy i rozwojem usług umożliwiających usamodzielnienie ekonomiczne osób wykluczonych społecznie i zagrożonych wykluczeniem społecznym. Biorąc pod uwagę różnorodność i złożoność przyczyn wykluczenia społecznego, realizacja przedsięwzięć ukierunkowanych na aktywizację społeczno-zawodową osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej i zawodowej będzie odbywała się z wykorzystywaniem instrumentów adekwatnych do specyficznych i zdiagnozowanych potrzeb indywidualnych osób. Jednocześnie nacisk zostanie położony na współpracę różnych służb publicznych i integrowanie oferowanych przez nie usług na rzecz grup wykluczonych i zagrożonych wykluczeniem społecznym. Dodatkowo wsparcie będzie ukierunkowane na deinstytucjonalizację usług i rozwój rodzinnych i środowiskowych form wsparcia dla rodzin i osób wykluczanych społecznie bądź zagrożonych wykluczeniem społecznym.

Poprawie spójności społecznej i terytorialnej będą sprzyjać działania rewitalizacyjne, które będą podejmowane na obszarach społecznie zdegradowanych i realizowane w oparciu o kompleksowe i zintegrowane lokalne programy rewitalizacji, uwzględniające wymiar społeczny, gospodarczy i infrastrukturalny. Działania rewitalizacyjne, w tym związane z rewitalizacją przestrzenną, będą poporządkowane celom społecznym związanym z redukcją ubóstwa i wykluczenia społecznego.

Działania rewitalizacyjne, będą prowadzone na podstawie Lokalnych Planów Rewitalizacji przygotowywanych przez gminy. Oczekuje się opracowania kompletnych projektów dotyczących kompleksowej rewitalizacji społecznej, fizycznej, gospodarcze środowiskowej i przestrzennej współtworzonych i konsultowanych ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami, w tym organizacjami obywatelskimi. Kwestie społeczne powinny obejmować działania na rzecz aktywizacji środowisk dzieci i młodzieży, kobiet, osób 50+, niepełnosprawnych, zagrożonych wykluczeniem. kwestie gospodarcze mogą dotyczyć wsparcia przedsiębiorczości i samozatrudnienia, wspierania gospodarki społecznej, podejmowania lokalnych inicjatyw na rzecz zatrudnienia oraz wspierania mobilności pracowników. Natomiast w zakres rewitalizacji fizycznej wchodzić będą zadania dotyczące głębokiej przebudowy i adaptacji zdegradowanych obiektów do pełnienia nowych funkcji, np. kulturalnych, społecznych, gospodarczych społeczne.

Ponieważ istotną rolę w wychodzeniu z ubóstwa pełnią podmioty ekonomii społecznej, to właśnie do nich kierowane będą działania wspierające ich rozwój. Wspierane będą działania na rzecz animacji i inkubacji nowych podmiotów ekonomii społecznej oraz usługi na rzecz zapewnienia trwałości istniejących już podmiotów poprzez poprawę dostępu do wysokiej jakości wyspecjalizowanych usług i kapitału potrzebnego do rozwoju. Jednocześnie wpierane będą działania na rzecz tworzenia nowych przedsiębiorstw społecznych i podmiotów ekonomii społecznej, również zajmujących się reintegracją i rehabilitacją społeczno-zawodową. Realizowane będą także działania na rzecz  monitorowania rozwoju sektora ekonomii i koordynacji tego rozwoju.

Ponadto bardzo ważna jest odpowiednia zdolność do reagowania na potrzeby społeczne. Obecnie konieczne jest wsparcie dwutorowe: dla grup społecznych narażonych na wykluczenie oraz wsparcie grup wykluczonych. Instytucje pomocy społecznej powinny prowadzić aktywne zwalczanie ubóstwa, a pomoc powinna umożliwiać zlikwidowanie lub zmniejszenie przyczyn wykluczenia społecznego. Udzielana pomoc powinna być monitorowana pod kątem jej efektywności, a więc wdrożony powinien być system monitorowania skuteczności udzielanych świadczeń. Konieczna jest również integracja usług świadczonych przez publiczne i niepubliczne instytucje działających w obszarze pomocy społecznej i rynku pracy. Jednocześnie usługi świadczone przez te instytucje powinny mieć bardziej zindywidualizowany charakter.

Bariery w dostępie do usług publicznych powodują wykluczenie z życia zawodowego i społecznego.. Wspierane będą działania zwiększające jakość oraz dostęp do usług publicznych – społecznych, w tym związanych z pracą socjalną i wparciem rodziny (w kontekście zapobiegania wykluczeniu społecznemu) i profilaktyką wykluczenia społecznego, edukacją na wysokim poziomie czy opieką zdrowotną na poziomie krajowym i regionalnym. W przypadku usług społecznych, szczególnie konieczne jest wsparcie inicjatyw na rzecz zwiększenia jakości i dostępności usług, których odbiorcami będą osoby starsze i niepełnosprawne (opieka dzienna i całodobowa, integracja ze społeczeństwem, wsparcie dla opiekunów osób starszych). Dodatkowo wsparcie będzie ukierunkowane na deinstytucjonalizację usług publicznych.

Zaproponowane podejście w pełni koresponduje z wizją zawartą w  strategii „Europa 2020”, zgodnie, z którą, nowy model gospodarczy powinien opierać się nie tylko na innowacyjności oraz zrównoważonym rozwoju, ale również na wzroście gospodarczym sprzyjającym włączeniu społecznemu. W wymiarze krajowym, wiodącym dokumentem strategicznym dla wymienionych kierunków interwencji jest „Strategia Rozwoju Kapitału Ludzkiego” oraz „Strategia Rozwoju Kapitału Społecznego”.



Ponieważ interwencje dotyczące włączenia społecznego realizowane są w ramach wielu instrumentów finansowanych z różnych źródeł, konieczna jest koordynacja zapewniająca kompatybilność działań. Kluczowe znaczenie dla powodzenia działań na rzecz włączenia społecznego i walki z ubóstwem na obszarach wiejskich będzie miało zapewnienie komplementarności działań podejmowanych z różnych źródeł. Koordynacji podlegać będą działania podejmowane w ramach programów operacyjnych realizujących cel tematyczny 9 oraz w Programie Pomocy Osobom Najbardziej Potrzebującym we Wspólnocie (PPONP), w szczególności tzw. działania towarzyszące, a więc mające na celu aktywizację społeczno-zawodową osób obejmowanych wsparciem w ramach PPONP.. Koordynacja powyższa ma miejsce już na etapie tworzenia programów operacyjnych. W skład tworzonego przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej międzyresortowego zespołu ds. powyższego Programu wejdą przedstawiciele Ministerstwa Rozwoju Regionalnego. Ponadto komplementarność PO realizujących cel tematyczny 9 z PPONP będzie jednym z elementów prac Podkomitetu ds. koordynacji EFS. Koordynacja będzie dotyczyła także instrumentów finansowanych z środków UE i krajowych środków publicznych, w szczególności będących w dyspozycji Narodowego Funduszu Zdrowia i Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Przedsięwzięcia realizowane przy wsparciu PFRON będą poruszane w kontraktach terytorialnych, które jednocześnie będą narzędziem koordynacji w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych ze środków PFRON w regionach.

Podstawowe zasady realizacji celu tematycznego 9:

  • programy realizujące cel tematyczny 9 korzystają z doświadczeń i dobrych praktyk wypracowanych w poprzednich perspektywach finansowych (2004-2006 i 2007-2013);

  • podejmowane w programach realizujących cel tematyczny 9 przedsięwzięcia powiązane z włączeniem społecznym i redukcją ubóstwa oraz zapewnianiem dostępu do podstawowych usług publicznych oraz podnoszeniem umiejętności prowadzą do wzrostu zatrudnienia lub zwiększenia szans na zatrudnienie;

  • wsparcie w regionalnych programach operacyjnych skoncentrowane jest tematycznie oraz terytorialnie; silniejsza koncentracja środków na obszarach cechujących się największymi opóźnieniami społeczno-gospodarczymi jest niezbędna w kontekście zróżnicowań wewnątrzregionalnych i potrzeby osiągnięcia większej spójności społeczno-gospodarczej w poszczególnych województwach;

  • przedsięwzięcia infrastrukturalne finansowane z EFRR realizowane są wyłącznie w sytuacji, gdy służą one bezpośrednio realizacji celów w zakresie włączenia społecznego i walki z ubóstwem; inwestycje infrastrukturalne są podporządkowane rozwiązywaniu zdiagnozowanych problemów związanych w wykluczeniem społecznym i ubóstwem.

W realizację działań zaangażowany będzie przede wszystkim EFS. Środki EFRR będą wspierały inwestycje w zakresie dostępu do usług społecznych i ochrony zdrowia a także podmioty ekonomii społecznej, jak również uzupełniały działania skierowane na rozwiązywanie problemów społecznych (w ramach działań rewitalizacyjnych i wspierających potencjały terytoriów restrukturyzowanych). Przedsięwzięcia w zakresie włączenia społecznego i walki z ubóstwem (infrastrukturalne i miękkie) będą realizowane zarówno na poziomie krajowym, jak regionalnym. Na poziomie krajowym realizowane będą działania związane z poprawą ram funkcjonowania polityki społecznej (POWER – EFS), ochrony zdrowia (inwestycje w infrastrukturę ratownictwa medycznego oraz ponadregionalnej infrastruktury ochrony zdrowia; POIŚ - EFRR) oraz działania o zasięgu ponadregionalnym. Realizowane również będą działania z zakresu profilaktyki zdrowotnej (POWER – EFS). Wsparcie skierowane do osób będzie natomiast realizowane na poziomie regionalnym.

Środki z EFRROW i EFMR zostaną nakierowane na wspieranie lokalnego rozwoju na obszarach wiejskich oraz rybackich. Środki z EFRROW (PROW) zostaną nakierowane na wspieranie lokalnego rozwoju na obszarach wiejskich, również poprzez realizacje lokalnych strategii rozwoju (w tym w zakresie wspierania małego przetwórstwa, rozwoju przedsiębiorczości czy odnowy wsi). Podejmowane działania służyć będą walce z ubóstwem, jak również wyrównywaniu szans rozwojowych między wsią a miastem i zapobieganiu wyludnianiu się obszarów wiejskich. W zakłada się wspieranie małych inwestycji infrastrukturalnych polegających na budowie lub modernizacji dróg lokalnych, warunkujących możliwość dojazdu mieszkańców. Ważnym czynnikiem rozwoju lokalnego jest realizacja inwestycji z zakresu odnowy wsi. W celu wsparcia lokalnego rozwoju na obszarach wiejskich realizowane będą inwestycje dotyczące rewitalizacji obszarów o szczególnym znaczeniu dla regionu, poprzez odbudowę i poprawę stanu dziedzictwa kulturowego wsi, w tym: tworzenie planów ochrony zabytkowych układów urbanistycznych wraz z zabudową oraz rewitalizację lub rekultywację tego obszaru lub obiektów zabytkowych, tak aby podkreślić istniejące walory obszarów wiejskich i zapobiec utracie zasobach kulturowych, wyjątkowych w skali regionu i kraju. Podejmowane będą również inwestycje, których realizacja rozszerzy ofertę turystyczną danej miejscowości przynosząc efekt ekonomiczny. Tym samym realizowany będzie priorytet dotyczący kompleksowej rewitalizacji .

Interwencje z funduszy EFSI obniżą wynikający ze strategii Europa 2020 wskaźnik zagrożenia ubóstwem w Polsce.


Program operacyjny

Fundusz

Program Operacyjny Wiedza, Edukacja, Rozwój

Europejski Fundusz Społeczny

Program Rozwoju Obszarów Wiejskich

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

Regionalne Programy Operacyjne

Europejski Fundusz Społeczny

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego



Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego

Program Operacyjny „Rybactwo i Morze”

Europejski Fundusz Morski i Rybacki

Cel tematyczny 10. Inwestowanie w edukację, umiejętności i uczenie się przez całe życie


Wyzwania związane z priorytetami Strategii Europa 2020 - wzrostem inteligentnym, zrównoważonym i sprzyjającym włączeniu społecznemu zależą w dużej mierze od jakości kapitału ludzkiego. Strategia Rozwoju Kraju 2020 definiuje poprawę jakości kapitału ludzkiego w szczególności jako sytuację, w której obywatele przez jak najdłuższy okres życia, w różnych formach i przy wykorzystaniu różnych metod – w ramach edukacji formalnej, nieformalnej oraz pozaformalnej a także praktycznej (w miejscu pracy) – uzyskują kompetencje i kwalifikacje przede wszystkim zgodne z potrzebami społeczno-gospodarczymi (…). Priorytetowym zadaniem w kontekście zmieniających się wyzwań na rynku pracy staje się podnoszenie jakości usług edukacyjnych przy jednoczesnym wyrównywaniu szans edukacyjnych na wszystkich etapach kształcenia i szkolenia. W wymiarze krajowym, wiodącym dokumentem strategicznym dla wymienionych kierunków interwencji jest „Strategia Rozwoju Kapitału Ludzkiego”.

Celem szczegółowym są lepsze kompetencje kadr gospodarki. Interwencje służące osiągnięciu tego celu będą koncentrowały się na następujących priorytetach:



  • Poprawa jakości kształcenia:

    • doskonalenie programów kształcenia na wszystkich etapach edukacji,

    • poprawa jakości warunków kształcenia w szkołach i uczelniach,

    • poprawa jakości kadry pedagogicznej, akademickiej oraz kadr wspierających i organizujących proces nauczania,

    • poprawa systemu zarządzania edukacją i szkolnictwem wyższym,

    • poprawa jakości kształcenia pozaformalnego i nieformalnego przedsiębiorstw i ich pracowników oraz osób dorosłych uczestniczących w kształceniu ustawicznym.

  • Zwiększenie powiązania systemu edukacji i umiejętności osób z potrzebami rynku pracy

    • rozwój współpracy szkół, placówek oświatowych i szkół wyższych z ich otoczeniem, zwłaszcza z pracodawcami,

    • doskonalenie modelu kształcenia zawodowego oraz promocja kształcenia zawodowego,

    • wzrost liczby studentów, na kierunkach istotnych dla gospodarki, w szczególności w obszarach nauk ścisłych, przyrodniczych, medycznych i technicznych,

    • wdrożenie Krajowego Systemu Kwalifikacji,

    • wzrost uczestnictwa osób dorosłych w kształceniu i szkoleniu,

  • Lepszy dostęp do wysokiej jakości i stabilnych usług edukacyjnych:

    • wzrost szans edukacyjnych grup defaworyzowanych,

    • zwiększenie odsetka dzieci (3-4 lat) korzystających z edukacji przedszkolnej.

Zapewnienie bardziej kompetentnych pracowników dla potrzeb gospodarki w perspektywie długoterminowej stanowi przedmiot głównego zainteresowania strategii rozwoju na lata 2014-2020 w obszarze edukacji. Cel ten będzie możliwy do osiągnięcia poprzez uzyskanie satysfakcjonujących rezultatów w zakresie poprawy jakości kształcenia, lepszego dopasowania kształcenia do potrzeb gospodarki oraz wyrównywanie szans edukacyjnych. Wyzwania związane z otwartością systemu edukacji na potrzeby rynku pracy dotyczyą najmocniejszego osadzenia go w środowisku, gdzie funkcjonują i powiązania systemu kształcenia (szczególnie kształcenia praktycznego) z potrzebami lokalnej/regionalnej gospodarki i wymaganiami pracodawców, którzy przy zatrudnianiu absolwentów kierują się sytuacją rynkową.

W ciągu najbliższych lat działania na rzecz poprawy dopasowania między potrzebami rynku pracy, a kompetencjami pracowników będą ukierunkowane na poprawę jakości pracy szkół, uczelni i innych instytucji edukacyjnych. Służyć temu będzie m.in. wdrożenie Krajowego Systemu Kwalifikacji i jego poszczególnych elementów (w tym rejestru kwalifikacji, systemu zapewniania jakości kwalifikacji, Polskiej Ramy Kwalifikacji, a także mechanizmów walidacji). System edukacji ma przede wszystkim przygotowywać do wejścia na rynek pracy absolwentów szkół oraz wspomagać osoby w wieku aktywności zawodowej w elastycznym dostosowywaniu się do zmianzachodzących w gospodarce.

Wysoka jakość kształcenia jest w dużym stopniu warunkiem kluczowym dla zapewnienia zdolności pracowników do szybkiego dostosowywania się do wymagań rynku pracy. Impulsem dla dalszych działań w zakresie poprawy jakości kształcenia było przygotowanie nowych podstaw programowych opisanych w języku efektów uczenia się. W najbliższej perspektywie podstawy programowe będą doskonalone w zakresie kształcenia kompetencji kluczowych (np. cyfrowych, w zakresie matematyki nauk przyrodniczych) oraz właściwych umiejętności/postaw (np. kreatywności, innowacyjności, pracy zespołowej) dających odpowiednią podstawę do dalszego podnoszenia kwalifikacji i umiejętności w ramach kształcenia się przez całe życie oraz do sprawnego funkcjonowania na rynku pracy. W tym kontekście, przewiduje się kontynuację działań realizowanych w ramach rządowego programu rozwijania kompetencji uczniów i nauczycieli w zakresie stosowania technologii informacyjno – komunikacyjnych ,,Cyfrowa szkoła” (komponenty e-szkoła i e-nauczyciel). Poprawa  jakości kształcenia wymaga rozwijania systemu edukacji w oparciu o nowoczesne pomoce dydaktyczne oraz kompetentną kadrę pedagogiczną. Z tego względu zasadniczy nacisk zostanie położony na doposażenie szkół w nowoczesny sprzęt (w tym doposażenie pracowni) i materiały dydaktyczne oraz poprawę kompetencji nauczycieli. Poprawa warunków dydaktycznych dla kształcenia w zakresie informatyki, przedmiotów matematycznych i przyrodniczych w szkołach podstawowych, gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych jest jednym z czynników koniecznych do zainteresowania młodzieży tymi naukami i zwiększenia w dłuższej perspektywie liczby studentów na kierunkach matematyczno-przyrodniczych.

Działania z zakresu edukacji odpowiadają zaleceniom Rady odnoszącym się do „zwiększenia dostępności programów praktyk zawodowych i uczenia się w miejscu pracy; wzmocnienia współpracy pomiędzy szkołami i pracodawcami, poprawy jakości nauczania; przyjęcia strategii uczenia się przez całe życie” (zalecenie nr 3 z 2013 r.). Wpisują się r ównież w projekt przewodni UE „Mobilna młodzież”, „Projekt na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”, czy też „Europejska agenda cyfrowa”.

W ostatnich latach wartością kapitału ludzkiego w Polsce jest jeden z najwyższych w Europie i na świecie współczynników skolaryzacji grupy wiekowej 19-24. Wzrosła liczba osób z wykształceniem wyższym, studentów, kierunków nauczania. Przyrost ten miał jednak charakter ilościowy, kosztem jakości usług edukacyjnych. Kierunki kształcenia oraz kompetencje absolwentów szkół wyższych są często nieadekwatne do oczekiwań przedsiębiorców i potrzeb gospodarki. Pozycja polskich uczelni w rankingach międzynarodowych jest bardzo słaba i ma tendencję stagnacyjno-spadkową. Najlepsze polskie uczelnie lokują się o setki miejsc od światowej i europejskiej czołówki. Wzmocnieniu jakościowej roli kształcenia na poziomie wyższym służą reformy podstaw prawnych dla tego obszaru. Istotne będzie zatem wspieranie interwencji w tym zakresie na poziomie krajowym.

Instytucje systemu edukacji i szkolnictwa wyższego, stanowiące ostatni etap kształcenia przed przejściem na rynek pracy w procesie edukacji formalnej nie dostarczają absolwentom kompetencji wystarczających do wykonywania pracy bezpośrednio po zakończeniu procesu kształcenia. Pracodawcy oczekują od absolwentów kompetencji zarówno technicznych, jak i organizacyjnych. Niskie dopasowanie systemu edukacji i szkolnictwa wyższego do potrzeb rynku pracy skutkuje wysokim odsetkiem osób niepracujących i nie uczących się wśród osób w wieku 24-29 lat. W tym kontekście konieczny jest dalszy rozwój modelu nowej szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe, zapewniającej zdobycie kompetencji dopasowanych do potrzeb rynku pracy oraz angażującej w większym stopniu pracodawców w proces kształcenia praktycznego uczniów. Konieczny jest też rozwój poradnictwa edukacyjno-zawodowego w szkołach i placówkach systemu oświaty.

Właściwe sterowanie systemem szkolnictwa zawodowego będzie polegało na współpracy szkół i placówek kształcenia zawodowego z ich otoczeniem, zwłaszcza z pracodawcami, szkołami wyższymi i prowadziło do wspólnego przygotowywania programów nauczania oraz prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Dopełnieniem powyższych działań będzie tworzenie w szkołach i placówkach kształcenia zawodowego warunków zbliżonych do rzeczywistego środowiska pracy zawodowej w oparciu o organizację zajęć praktycznych i praktyk zawodowych oraz dzięki znaczącemu doinwestowaniu systemu kształcenia zawodowego. Jednocześnie, wsparcie EFS powinno umożliwiać tworzenie i rozwój ukierunkowanych branżowo centrów kształcenia zawodowego i ustawicznego, które będą oferowały młodzieży i osobom dorosłym różne formy kształcenia zawodowego i ustawicznego.

Analiza statystyk wskazuje, iż poziom wykształcenia ma istotny wpływ na szanse na rynku pracy. Osoby dobrze wykształcone w mniejszym stopniu są zagrożone bezrobociem. Niestety, w dalszym ciągu poziom partycypacji dorosłych Polaków w różnych formach kształcenia i szkolenia należy do najniższych w Europie, a proces uczenia się jest utożsamiany z jednym etapem życia tj. wiekiem szkolnym.

Polskę charakteryzuje wysoki poziom uczestnictwa w edukacji na poziomie podstawowym i gimnazjalnym, a także wyższym. Odnotowuje się pozytywną sytuację w odniesieniu do celów strategii „Europa 2020” dotyczących wczesnego kończenia nauki. Istnieją natomiast bariery dostępności do dobrej jakości edukacji dla dzieci i młodzieży ze środowisk defaworyzowanych a status społeczno-ekonomiczny nadal wpływa na szanse edukacyjne. Zróżnicowanie dostępności jakości poziomie podstawowym, gimnazjalnym i wyższym pomiędzy poszczególnymi grupami społecznymi daje większe szanse edukacyjne dzieciom i młodzieży z rodzin o wyższym statusie społecznym i ekonomicznym. Sceptycyzm wobec użyteczności wczesnej edukacji i bariery w dostępności skutkują tym, że powszechność opieki przedszkolnej w Polsce jest wciąż niższa niż w krajach UE i zróżnicowana terytorialnie.

W nowej perspektywie finansowej w obszarze kształcenia zawodowego szczególny nacisk zostanie położony na upowszechnianie wszelkich form współpracy wszystkich szkół zawodowych z ich otoczeniem społeczno-gospodarczym, w tym z pracodawcami, instytucjami rynku pracy i szkołami wyższymi. Niezwykle istotne będzie w tym zakresie zachęcenie pracodawców, zarówno na poziomie centralnym, jak i regionalnym i lokalnym do większego zaangażowania i włączenia się w proces kształcenia zawodowego i egzaminowania. Współpraca z pracodawcami będzie miała charakter zarówno strategiczny (włączenie pracodawców w system identyfikacji potrzeb kwalifikacyjno-zawodowych na krajowym, regionalnym i lokalnym rynku pracy, wspólne projektowanie oferty kształcenia), jak i praktyczny (większe zaangażowanie pracodawców we wspólne przygotowywanie programów nauczania ze szkołami, organizację kształcenia praktycznego dla uczniów w rzeczywistych warunkach pracy oraz prowadzenie kwalifikacyjnych kursów zawodowych). Współpraca z uczelniami będzie skoncentrowana m.in. wokół doskonalenia nauczycieli kształcenia zawodowego, dostępu uczniów i nauczycieli do nowoczesnych technik i technologii oraz wspólnych działań na rzecz doradztwa edukacyjno-zawodowego. Dopełnieniem powyższych działań będzie tworzenie w szkołach i placówkach kształcenia zawodowego warunków zbliżonych do rzeczywistego środowiska pracy zawodowej dzięki znaczącemu doinwestowaniu systemu kształcenia zawodowego.

W okresie 2014-2020 dbałość o system kształcenia wyższego będzie skupiała się na poprawie pozycji polskich szkół wyższych i ośrodków akademickich na europejskim i światowym rynku usług edukacyjnych. Oczekuje się, że efekty będą możliwe do osiągnięcia przy równocześnie podjętych interwencjach w zakresie zwiększenia jakości procesu dydaktycznego z uwzględnieniem współpracy z pracodawcami oraz rozwijania tzw. trzeciej misji uczelni pozwalającej rozszerzać ofertę uczelni o działania kierowane do osób i instytucji spoza społeczności akademickiej. W najbliższej perspektywie kluczowe jest zintensyfikowanie działań wspierających otwarcie się uczelni na zmiany zachodzące w ich otoczeniu przejawiające się powiązaniem prowadzenia kierunków studiów z potrzebami gospodarki i współpracą uczelni z pracodawcami w dostosowaniu programów kształcenia do wymagań rynku pracy oraz udziałem praktyków spoza uczelni w procesie kształcenia oraz badań naukowych. Istotnym wyzwaniem w ramach podejmowanych działań powinny być zachodzące w najbliższej perspektywie zmiany demograficzne, które dotykać będą polskie uczelnie. Alternatywą dla uczelni w tym kontekście będzie m.in. umiędzynarodowienie czyli otwarcie się na studentów zagranicznych, rozszerzenie dotychczasowej działalności na odbiorców spoza dotychczasowej społeczności akademickiej, partycypacja w kształceniu przez całe życie poprzez rozwój oferty krótszych form kształcenia oraz uczestnictwo uczelni w inicjatywach podnoszących konkurencyjność gospodarki na poziomie krajowym jak i lokalnym.

Mając na względzie, że gospodarka oparta na wiedzy i edukacja są ze sobą wzajemnie powiązane, w ciągu najbliższych lat istotnym działaniem będzie tworzenie warunków do podwyższania lub zmiany kwalifikacji zawodowych lub wykształcenia ogólnego wśród osób dorosłych, a zwłaszcza osób z grup, które są niedoreprezentowane. Istnieje potrzeba uświadomienia osobom starszym, o niskich kwalifikacjach, zajmującym niższe stanowiska, zamieszkującym na wsiach i w mniejszych miastach, że wyniesiona z okresu edukacji szkolnej wiedza bardzo szybko się dezaktualizuje. Bez zmiany bądź podwyższania poziomu kwalifikacji będą napotykali problemy ze znalezieniem zatrudnienia i utrzymaniem pracy. W latach 2014-2020 niezbędna jest interwencja w rozwój różnych form kształcenia ustawicznego i szkolenia oraz stworzenie tym osobom warunków do nabywania kompetencji, które mogą okazać się ważne w nowym miejscu pracy lub zawodzie.

Akcentując ograniczenie negatywnego wpływu czynników społecznych na losy edukacyjne, a w dalszej perspektywie zawodowe i społeczne dzieci i młodzieży z grup defaworyzowanych główny nacisk w obszarze przeciwdziałania rozwarstwieniu społecznemu i segregacji na etapie kształcenia zostanie położony na przedsięwzięcia służące indywidualizacji podejścia do ucznia, również poprzez wspieranie jednostek systemu oświaty w pracy z uczniami ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, w tym uczniami niepełnosprawnymi i młodzieżą zagrożoną przedwczesnym kończeniem nauki. Przewiduje się w latach 2014-2020 kontynuację dalszego wzmacniania roli edukacji przedszkolnej i likwidację tzw. białych plam na mapie wychowania przedszkolnego oraz zmniejszenie dysproporcji w upowszechnianiu edukacji przedszkolnej między miastem a wsią. Tworzeniu i implementowaniu ram polityki uczenia się przez całe życie (obejmującej nie tylko kształcenie w szkołach i na uczelniach ale także uczenie się inne niż formalne) służyć będą takie działania jak m.in. doskonalenie narzędzi systemowych takich jak egzaminy i inne narzędzia walidacji, nadzór, ewaluacja, akredytacja oraz badania edukacyjne, które będą służyć monitorowaniu funkcjonowania i podnoszeniu jakości usług edukacyjnych. Wsparcie zostanie skierowane do szkół i placówek oświatowych, ich uczniów, słuchaczy i nauczycieli, a także do zawodowych szkół wyższych.

Poziom wykształcenia oraz liczebność kadr medycznych ma fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej. W interesie państwa jest zorganizowanie systemu kształcenia kadr medycznych w sposób zapewniający wyspecjalizowane kadry medyczne w liczbie umożliwiającej szybki i skuteczny dostęp do profesjonalnie udzielanych świadczeń zdrowotnych wszystkim obywatelom bez względu na ich miejsce zamieszkania oraz rodzaj posiadanego schorzenia. W związku z tym, wsparcie kształcenia kadr medycznych, a w konsekwencji zaspokajanie społecznego zapotrzebowania na wysokiej jakości usługi medyczne oraz rozwój medycznego rynku pracy poprzez tworzenie i utrzymywanie tzw. białych miejsc pracy, należy do kwestii o znaczeniu priorytetowym dla obszaru ochrony zdrowia w Polsce.

Działania związane z edukacją silnie korespondują z interwencjami podejmowanymi na rzecz zatrudnienia (cel tematyczny 8) w zakresie kształcenia ustawicznego oraz z interwencją związaną z włączeniem społecznym (cel tematyczny 9) w części dotyczącej wyrównywania szans edukacyjnych w grupach defaworyzowanych. Silne są także powiązania pomiędzy poprawą jakości edukacji, a działaniami podejmowanymi na rzecz innowacyjności (cel tematyczny 1). Na jakość edukacji wpływać będą realizowane działania ukierunkowane na opracowanie nowoczesnych materiałów dydaktycznych na potrzeby kształcenia umiejętności cyfrowych (cel tematyczny 2.). Duże zależności występują między działaniami skierowanymi na edukację i konkurencyjność przedsiębiorstw (cel tematyczny 3). Szkolnictwo dostosowane do potrzeb przedsiębiorstw zapewnia im profesjonalne kadry, zwiększając konkurencyjność.

Działania z zakresu edukacji finansowane są zarówno z krajowych jak i unijnych środków publicznych. Konieczne jest więc zapewnienie koordynacji między poszczególnymi instrumentami tak, by podejmowane interwencje wzajemnie się uzupełniały. Szczególnie dotyczy to działań podejmowanych w dziedzinie edukacji i szkolnictwa wyższego.

Ważnym obszarem podlegającym koordynacji będzie komplementarność programów operacyjnych realizujących cel tematyczny 10 z Programem uczenia się przez całe życie, w tym Leonardo da Vinci oraz Erasmus. Komplementarność tych działań zostanie zapewniona poprzez realizację części przedsięwzięć podejmowanych w ramach ww. programów w krajowym programie EFS.

Podstawowe zasady realizacji celu tematycznego 10:


  • przedsięwzięcia podejmowane w regionalnych programach operacyjnych są komplementarne ze wsparciem przewidywanym w ramach funduszy i programów sektorowych dotyczących polityki edukacyjnej;

  • wsparcie w regionalnych programach operacyjnych skoncentrowane jest tematycznie oraz terytorialnie; silniejsza koncentracja środków na obszarach cechujących się największymi opóźnieniami społeczno-gospodarczymi jest niezbędna w kontekście zróżnicowań wewnątrzregionalnych i potrzeby osiągnięcia większej spójności społeczno-gospodarczej w poszczególnych województwach;

  • system dystrybucji środków przeznaczonych na kształcenie i szkolenie osób dorosłych powinnien opierać się na podejściu popytowym;

  • wsparcie infrastrukturalne finansowane z EFRR możliwe jest wyłącznie jako uzupełnienie działań realizowanych z EFS niezbędne do osiągnięcia celów odnoszących się do CT 10.

W realizację działań zaangażowany będzie przede wszystkim EFS. Na poziomie krajowym (POWER) realizowane będą działania związane z poprawą ram funkcjonowania polityki edukacyjnej, szkolnictwa wyższego (w tym indywidualne wsparcie osób) oraz uczenia się przez całe życie. Na poziomie regionalnym wsparcie kierowane jest do indywidualnych osób uczestniczących w procesie kształcenia i chcących podnieść swoje kwalifikacje (od poziomu edukacji przedszkolnej po kształcenie pomaturalne oraz kształcenie ustawiczne formalne i pozaformalne), a także do szkół i placówek oświatowych, ich uczniów i słuchaczy oraz nauczycieli.

Poprzez interwencje EFS osoby wchodzące na rynek pracy oraz znajdujące się na nim będą posiadały umiejętności odpowiadające w większym zakresie na potrzeby przedsiębiorców. Środki EFRR będą uzupełniały działania skierowane na rozwój infrastruktury edukacyjnej.

Środki z EFRROW (PROW) zostaną przeznaczone na promowanie uczenia się przez całe życie oraz szkolenia zawodowego w sektorach rolnym i leśnym. W warunkach polskich, z uwagi na generalnie niski poziom wykształcenia ludności na obszarach wiejskich, pomoc szkoleniowa ma szczególnie istotne znaczenie dla rozwoju sektorów rolnictwa i leśnictwa. Wsparcie udzielane EFRROW będzie miało na celu zapewnienie ludności związanej z rolnictwem czy leśnictwem możliwości poprawy poziomu wiedzy oraz wszechstronnego doskonalenia zawodowego, obejmującego zarówno kwestie organizacji produkcji rolniczej i leśnej, wykorzystywania innowacyjnych rozwiązań w zakresie rolnictwa i leśnictwa oraz w zakresie szeroko pojętego środowiska. Środki z EFRROW zostaną przeznaczone na promowanie uczenia się przez całe życie oraz szkolenia zawodowego w sektorach rolnym i leśnym.

Interwencje z funduszy EFSI w znacznym zakresie zrealizują wskaźniki wynikające ze strategii Europa 2020 - zwiększenie odsetka osób posiadających wyższe wykształcenie oraz zmniejszenie odsetka młodzieży niekontynuującej nauki.



Program operacyjny

Fundusz

Program Operacyjny Wiedza, Edukacja, Rozwój

Europejski Fundusz Społeczny

Regionalne Programy Operacyjne

Europejski Fundusz Społeczny

Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego



Program Rozwoju Obszarów Wiejskich

Europejski Fundusz Rolny na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

Cel tematyczny 11. Wzmacnianie potencjału instytucjonalnego i skuteczności administracji publicznej


Jednym z warunków koniecznych dla sprostania wyzwaniom związanym z priorytetami Strategii Europa 2020 (rozwojem inteligentnym, zrównoważonym i sprzyjającym włączeniu społecznemu) jest również sprawnie działające, przyjazne dla obywateli państwo. Sprawne i efektywne państwo jest jednym z trzech obszarów, w których zgodnie ze Strategią Rozwoju Kraju 2020 powinny koncentrować się działania na rzecz wzmocnienia i wykorzystania gospodarczych, społecznych i instytucjonalnych potencjałów zapewniających szybszy i zrównoważony rozwój kraju oraz poprawę jakości życia ludności. W Polsce jako główne czynniki ograniczające rozwój przedsiębiorczości i konkurencyjności polskiej gospodarki wskazywane są bariery administracyjne i prawne. Zmniejszenie kosztów prowadzenia działalności, uproszczenie procedur prawnych związanych z egzekwowaniem umów oraz wzmocnienie zaufania do instytucji państwa może przyczynić się do istotnej poprawy warunków rozwoju gospodarczego, poprawy konkurencyjności i wzrostu zatrudnienia. W ramach celu 11 zakłada się więc koncentrację środków w latach 2014-2020 na wzmocnieniu jakości działań instytucji państwa, których aktywność powinna być w wielu wypadkach służebna wobec obywateli i firm, i będzie przyczyniać się do bardziej odczuwalnych efektów. W wymiarze krajowym, wiodącym dokumentem strategicznym dla wymienionych kierunków interwencji jest strategia „Sprawne Państwo”.

Cel szczegółowy - poprawa warunków administracyjno-prawnych dla rozwoju przedsiębiorczości - realizowany będzie poprzez następujące priorytety:



  • Poprawa jakości regulacji (prawa):

  • Poprawa istniejącego prawa (w tym obszarze pojawia się m.in. deregulacja, zmniejszanie obciążeń biurokratycznych, zmniejszanie kosztów funkcjonowania firm),

  • Poprawy jakości procesu legislacyjnego, który powinien prowadzić do przyjmowania prawa wyższej jakości. W tym wskazane jest uwzględnienie takich kwestii jak:

      • Lepsze wykorzystanie instrumentów oceny wpływu regulacji (np. ocena skutków regulacji, ex-ante i ex-post), w celu silniejszej realizacji EBP,

      • Większa przejrzystość i jawność procesu stanowienia prawa,

      • Większe zaangażowanie interesariuszy (partnerów społeczno-gospodarczych) w proces stanowienia prawa,

      • Lepszy dostęp do informacji o prawie.

  • Poprawa jakości obsługi w administracji publicznej:

  • Skrócenie czasu wydawania decyzji,

  • Poprawa jakości wydawanych decyzji,

  • Spadek kosztów związanych z uzyskaniem decyzji ponoszonych przez przedsiębiorców,

  • Wzrost pewności i zaufania do instytucji wydających decyzje,

  • Wzrost otwartości instytucji publicznych.

  • Poprawa jakości działania wymiaru sprawiedliwości:

  • Skrócenie czasu postępowań,

  • Zmniejszenie kosztów prowadzonych postępowań,

  • Poprawa jakości wydawanych decyzji,

  • Wzrost pewności i zaufania do instytucji wymiaru sprawiedliwości,

  • Wzrost otwartości instytucji wymiaru sprawiedliwości,

  • Wzmocnieniem instytucji prawnych, które mają gwarantować przedsiębiorcy bezpieczeństwo prowadzenia działalności gospodarczej (kwestie związane z egzekwowaniem należności, procedurą upadłości itd.).

  • Poprawa jakości zarządzania strategicznego i finansowego:

  • Wykorzystanie w większym stopniu dowodów na etapie planowania i wdrażania strategii (evidence base policy) w tym szczególnie informacji pochodzących z systemu statystyki publicznej,

  • Dostępność narzędzi wspierających zarządzanie strategiczne, w tym zdolność do budowania systemów monitorowania i ewaluacji (w tym wsparcie wdrażania reformy Wspólnej Polityki Rybołówstwa),

  • Zdolność do wiązania środków finansowych i zakładanych rezultatów,

  • Wzrost zaangażowania interesariuszy w proces planowania i wdrażania strategii.

Planowane działania realizują zalecenia Rady odnoszące się do „podjęcia dalszych kroków w celu poprawy warunków prowadzenia działalności gospodarczej poprzez wprowadzenie uproszczeń w zakresie m.in. pozwoleń na budowę (...); przyjęcie i wdrożenie planowanej liberalizacji dostępu do profesjonalnych usług” (zalecenie nr 7 z 2013 r.), jak również do „podjęcia kroków w celu wzmocnienia rocznego i średniookresowego mechanizmu koordynacji między różnymi szczeblami władzy” (zalecenia nr 2 z 2013 r.).

Administracji publicznej w Polsce potrzebne jest więcej dynamizmu i kreatywności. Procesy formułowania celów i strategii, w tym planów zagospodarowania przestrzennego, skuteczność we wdrażaniu planów działania oraz rozwiązania w sferze procedur stanowienia prawa są wciąż nieadekwatne do wyzwań rozwojowych. Polski system wymiaru sprawiedliwości nie reformuje się wystarczająco szybko, by sprostać oczekiwaniom obywateli i umożliwić im skuteczne dochodzenie swoich praw, a niesprawne działanie należy do istotnych hamulców rozwoju gospodarczego.

Biorąc pod uwagę fakt, że regulacje prawne w zasadniczym stopniu determinują aktywność i produktywność przedsiębiorców, interwencja w latach 2014- 2020 musi koncentrować się na dalszej reformie procesu stanowienia prawa pod kątem uproszczenia oraz eliminacji zbędnych obciążeń i barier dla przedsiębiorców. Poprawa jakości tego procesu powinna zostać ukierunkowana na wieloletnie doskonalenie procedur legislacyjnych oraz budowę rozległego i trwałego zaplecza eksperckiego. W szczególności niezbędna jest zmiana w podejściu do stanowiących część projektów legislacyjnych ocen skutków regulacji. Istotne będzie większe położenie nacisku na dogłębną analizę skutków, jakie regulacje niosą dla gospodarki. Należy także zapewnić łatwy dostęp do informacji o obowiązującym prawie zarówno podmiotom polskim, jak i zagranicznym.

Wysoka jakość regulacji musi iść w parze ze sprawnym wymiarem sprawiedliwości Koniecznym elementem jest konsekwentna reforma wymiaru sprawiedliwości w kierunku wdrażania nowoczesnych systemów zarządzania w sądownictwie. Największym wyzwaniem dla działania wymiaru sprawiedliwości wpływającym na szybkość, ale także na jakość orzekania będzie miała efektywność procedur postępowania w odniesieniu do sądownictwa gospodarczego. Szczególnie w sprawach gospodarczych kluczowe jest dobre przygotowanie wymiaru sprawiedliwości (sędziów) w zakresie ekonomii i finansów, by podejmowane przez nich decyzje były zgodne z ekonomiczną intencją przepisu, a nie tylko jego literalnym brzmieniem. Należy zapewnić łatwy i spójny system dostępu do wyroków i orzeczeń sądowych.

Miarą sprawności państwa jest jakość i dostępność usług świadczonych na rzecz obywateli. W związku z powyższym w najbliższych latach konieczne jest położenie nacisku na upraszczanie procedur i podnoszenie jakości świadczonych usług administracyjnych. Konieczne jest również usprawnienie procesu monitorowania wykonywania usług publicznych. Powyższe działania są silnie powiązane z działaniami podejmowanymi w celu wzmocnienia zastosowania technologii informacyjno – komunikacyjnych w usługach publicznych (cel tematyczny 2).

Tworzeniu warunków powodujących wzrost przyjaznego środowiska do prowadzenia działalności gospodarczej musi sprzyjać umiejętne przekładanie celów strategicznych na strategie działania tj. znajomość stosowania podstawowych procesów zarządzania strategicznego przez administrację, kwestii prawnych w tym regulacji UE. W tym względzie konsekwentnie będą prowadzone działania w sferze planowania, w tym wdrażania działań o charakterze planistycznym w formie opracowania strategii, planów, tym zagospodarowania przestrzennego, zarządzania-wdrażania i kontroli. Plany powinny wynikać z przemyślanych koncepcji rozwoju, ze struktury przestrzenno-funkcjonalnej, nie zaś z fragmentarycznych działań i z konieczności podejmowania pojedynczych interwencji. Jednym z elementów usprawnienia administracji jest kontynuacja wprowadzenie budżetu zadaniowego w celu powiązania wydatków publicznych z osiąganymi wynikami (rezultatami).

Aby uzyskać autentyczna poprawę w wymienionych powyżej obszarach należy mieć na względzie wzmocnienie przejrzystości i efektywności dialogu i debaty publicznej, a także docenienie tych obszarów jako instrumentów rządzenia nowoczesnym państwem. Konieczne jest dalsze usprawnianie procesu konsultacji społecznych oraz opracowanie i upowszechnienie mechanizmów zwiększających udział obywateli w kształtowaniu polityki rozwoju.

Istotną rolę w zakresie wzmacniania zarządzania opartego na dowodach pełni system statystyki publicznej. Informacje pochodzące z tego systemu są podstawą do podejmowania decyzji zarówno na etapie planowania działań, jak również ich wdrażania oraz monitorowania założonych celów. Niezbędna jest kontynuacja działań na rzecz rozwijania oferty informacyjnej statystyki publicznej, doskonalenia systemów zapewniających dostęp do danych oraz podnoszenia kompetencji producentów i użytkowników informacji statystycznych.

Inicjatywy w opisanych obszarach nie mogą być podejmowane ad hoc, będą wynikać ze spójnego planu reformy administracji publicznej i rozwijania jej zdolności. Działania w tym obszarze wymagają koordynacji z programami realizowanymi w ramach różnych polityk publicznych tak krajowych, jak i unijnych. W szczególności dotyczy to edukacji, zatrudnienia i polityki społecznej. Realizacja celu w tym obszarze będzie wspierana interwencjami podejmowanymi na rzecz zwiększenia wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych. Ponadto ze środków pomocy technicznej finansowane będą działania mające na celu wzmocnienie potencjału instytucji publicznych zaangażowanych we wdrażanie Polityki Spójności.

Wdrażanie tego celu realizowane będzie na poziomie krajowym. Cel ten będzie realizowany z EFS i EFMR. Interwencje w ramach EFS (POWER) polepszą otoczenie działalności przedsiębiorstw, a tym samym wpłyną na wyższą jakość i przejrzystość funkcjonaowania admi8nistracji publicznej w kontaktach z obywatelem. Wsparcie z EFMR (PORM) obejmować będzie wzmacnianie potencjału instytucjonalnego i skuteczności administracji publicznej poprzez działania w zakresie uspójnienia systemu nadzoru i monitoringu morskiego, kontroli rybołówstwa i egzekwowania gromadzenia danych, wsparcia dla systemów przekazywalnych koncesji połowowych oraz wsparcia dla wdrażania środków ochrony w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa. Interwencje realizowane z funduszy EFSI poprawią efektywność administracji publicznej.



Program operacyjny

Fundusz

Program Operacyjny Wiedza, Edukacja, Rozwój

Europejski Fundusz Społeczny

Program Operacyjny „Rybactwo i Morze”

Europejski Fundusz Morski i Rybacki

1.3. (4) Oczekiwane rezultaty interwencji funduszy oraz podstawowe wskaźniki rezultatu strategicznego


Oczekiwane rezultaty interwencji funduszy monitorowane będą w trójstopniowym systemie wskaźników.

Osiąganie celów strategicznych mierzone będzie zestawem wskaźników rezultatu na poziomie Umowy Partnerstwa (tabela poniżej), określającym polskie zobowiązania wynikające ze strategii Europa 2020 oraz krajowych dokumentów strategicznych, w tym Strategii Rozwoju Kraju 2020. Dla wskaźników tych oszacowano i zweryfikowano w procesie ewaluacji ex ante UP przewidywany postęp do 2020 i 2023 r., a także wpływ EFSI na prognozowane wartości. Faktyczny wpływ interwencji na obserwowaną zmianę zostanie określony w toku ewaluacji ex post Umowy Partnerstwa.

Na poziomie priorytetów programów operacyjnych cele szczegółowe będą kwantyfikowane przy wykorzystaniu ograniczonej liczby wskaźników rezultatu, spójnych z celami strategicznymi określonymi w Umowie Partnerstwa.

Monitorowaniu celów Umowy Partnerstwa, jak również innych dokumentów strategicznych, służyć będzie opracowany i prowadzony przez GUS „System wskaźników dla monitorowania polityki rozwoju (STRATEG)”. Dostęp do systemu będzie zapewniony poprzez stronę internetową GUS i MRR. System ten będzie zasilany zarówno danymi pochodzącymi z systemu statystyki publicznej oraz z innych źródeł, np. z instytucji zarządzających programami operacyjnymi, w tym regionalnymi.

Trzecim poziomem służącym mierzeniu efektów interwencji w ramach programów operacyjnych będzie adekwatny do realizowanych projektów zestaw wskaźników produktu i rezultatu bezpośredniego pochodzący z przygotowywanej w MRR i szeroko skonsultowanej Wspólnej Listy Wskaźników Kluczowych. Lista zawiera wskaźniki wspólne na poziomie europejskim (common indicators) określone zgodnie z art. 24. CPR w załącznikach rozporządzeń funduszowych. Ponadto, możliwe jest ustanowienie dodatkowych wskaźników w celu monitorowania efektów całego programu operacyjnego.

Tabela: Wskaźniki rezultatu strategicznego


Cel tematyczny

Wskaźnik strategiczny

Źródło wskaźnika

Wartość bazowa w 2012 r.

Wartość pośrednia w 2020 r.

Wartość docelowa w 2023 r.50

Szacowany udział interwencji UE51

1. Wspieranie badań naukowych, rozwoju technologicznego i innowacji

1. Nakłady na działalność B+R w relacji do PKB

a) Nakłady sektora rządowego na działalność B+R w relacji do PKB

b) Nakłady sektora przedsiębiorstw na działalność B+R w relacji do PKB


GUS

0,77 (2011)

a) 0,26


b) 0,23

1,7

a), b) – w ewaluacji ex ante









2.

a) Udział przedsiębiorstw innowacyjnych – w ogóle przedsiębiorstw przemysłowych b) Udział przedsiębiorstw innowacyjnych – w ogóle przedsiębiorstw sektora usług



GUS

a) 17,1;

b) 12,8 (w latach 2008-2010)


W ewaluacji ex ante







2. Zwiększenie dostępności, stopnia wykorzystania i jakości technologii informacyjno-komunikacyjnych

3. Odsetek osób posiadających dostęp do internetu o przepustowości co najmniej 30 Mb/s (EAC)52

UKE

37,80 (2011)

100%







4. Odsetek osób korzystających z internetu w kontaktach z administracją publiczną

GUS/Eurostat

31,6

W ewaluacji ex ante







3. Podnoszenie konkurencyjności małych i średnich przedsiębiorstw, sektora rolnego oraz sektora rybołówstwa i akwakultury

5. Udział przedsiębiorstw przemysłowych oraz z sektora usług, które wprowadziły innowacje w % ogółu przedsiębiorstw (sektor Średnich Przedsiębiorstw)

GUS

W latach (2008-2010):

a)14,8 - przemysłowe

b) 11,7 - usługowe


W ewaluacji ex ante







7. Wartość dodana brutto na 1 pracującego w sektorze rolnictwa w relacji do średniej UE w PPS

Eurostat




W ewaluacji ex ante







4. Wspieranie przejścia na gospodarkę niskoemisyjną we wszystkich sektorach

8. Zużycie energii pierwotnej (tys. ton)

Eurostat

96929 (2010)

96400







9. Udział energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto (w %)

GUS

10,4 (2011)

15







10. Emisja gazów cieplarnianych (1990 = 100)

KOBiZE

88 (2010)

W ewaluacji ex ante







5. Promowanie dostosowania do zmian klimatu, zapobiegania ryzyku i zarządzania ryzykiem

11. Objętość retencjonowanej wody w ramach małej i dużej retencji (mln m3)






W ewaluacji ex ante







6. Ochrona środowiska naturalnego i wspieranie efektywności wykorzystania zasobów

12. Odsetek ludności korzystającej z oczyszczalni ścieków

GUS

65,7 (2011)

W ewaluacji ex ante







13. Udział odpadów komunalnych zbieranych selektywnie w masie wszystkich zebranych odpadów komunalnych w skali kraju w ciągu roku

GUS

10% (2011)

50%







14. Obszary Natura 2000 objęte planami zadań ochronnych (w %)

GDOŚ

1,22

100







7. Promowanie zrównoważonego transportu i usuwanie niedoborów przepustowości w działaniu najważniejszych infrastruktur sieciowych

15. Wskaźnik międzygałęziowej dostępności transportowej


MRR

0,3281 (2010)

Wzrost o ok. 16%







8. Wspieranie zatrudnienia i mobilności zawodowej pracowników

16. Wskaźnik zatrudnienia osób:

a) w wieku 15-24 K/M,

b) w wieku 20-64 K/M,

c) w wieku 55-64 K/M,

d) kobiet w wieku 15-64 z najmłodszym dzieckiem w wieku do lat 5;

e) osób niepełnosprawnych w wieku 16-64

f) na obszarach wiejskich


GUS

a) 19,9; 29,3

b)57,5; 72,0

c) 29,2; 49,3

d) 57,5

e) 21,4


f) 50,4


a) 30

b) 71


c) 38

d) 60


e) 27

f) w ewaluacji ex ante









9. Wspieranie włączenia społecznego i walka z ubóstwem

17. Wskaźnik zagrożenia ubóstwem lub wykluczeniem społecznym wskaźnik zbiorczy trzech podwskaźników (w %)

Eurostat

27,2 (2011)

20-23







10. Inwestowanie w edukację, umiejętności i uczenie się przez całe życie

18. Odsetek osób w wieku 30-34 lata posiadające wykształcenie wyższe

GUS

39,1 (2011)

45







19. Osoby dorosłe w wieku 25-64 lata uczestniczące w kształceniu i szkoleniu

GUS


4,5

10







20. Młodzież niekontynuująca nauki (%)

GUS

5,7

4,5







21. Odsetek dzieci w wieku 3-4 lat objętych edukacją przedszkolną

GUS

58

W ewaluacji ex ante







11. Wzmocnienie potencjału instytucjonalnego i skuteczności administracji publicznej

22. Miejsce Polski w rankingu Doing Business

Bank Światowy

74

W ewaluacji ex ante







23. Wskaźniki efektywności rządzenia:

a) Efektywność rządzenia

b) Jakość regulacji

c) Rządy prawa



Bank Światowy

0,68 (2011)

a) 71,6


b) 80,01

c) 71,4


1

a)

b)



c)







Wskaźnik oznaczony kolorem niebieskim jest wskaźnikiem monitorującym w ramach strategii Europa 2020 dla Polski.



Pobieranie 1.8 Mb.

Share with your friends:
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   ...   24




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna