Wydział Lekarski Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona12/14
Data26.10.2017
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14

ekspresja białka p-53


Ocenę ekspresji białka p-53 wykonano w 83 przypadkach - w jednym wykonanie odczynu nie było możliwe z powodu zniszczenia kostek parafinowych. Stwierdzono, iż 30,2% przypadków wykazywało: nieznaczną (9,63%) lub silną (20,48%) jądrową ekspresję białka p-53. W pozostałych 69,8% przypadków nie stwierdzono akumulacji białka p-53 w jądrze. Pojawienie się jądrowej akumulacji białka p-53 dotyczyło ponad 35% raków typu jelitowego wg Laurena (11 z 31 przypadków) i 24% raków typu rozlanego (7 z 29 przypadków).
Podsumowanie ekspresji białka p-53


Nasilenie

odczynu


Reakcja jądrowa

Ilość przypadków

%

0

48

57,83

1

10

12,04

2

8

9,63

3

15

18,07

4

2

2,40

Nie stwierdzono związku pomiędzy akumulacją białka p-53 a: zaburzeniami ekspresji E-kadheryny (w teście Chi2 p=0,32), zaburzeniami ekspresji białek kompleksu ECCU (w teście Chi2 p=0,5), stopniem zróżnicowania raka (w teście Chi2 p=0,45), typem raka wg Laurena (w teście Chi2 p=0,6 ) oraz pomiędzy akumulacją białka p-53 a ekspresją surviviny (w teście Chi2 p=0,12).




  1. ekspresja białka surviviny


Ekspresję białka surviviny oceniono w 83 z 84 badanych przypadków. Odczyn silnie pozytywny w obrębie nacieku raka wystąpił w 38 przypadkach (46%). Równocześnie w 13 pozytywnych przypadkach stwierdzono pojawienie się odczynu także w nienowotworowej błonie śluzowej (w 4 przypadkach silnego i 9 przypadkach słabego). Słaby odczyn w obrębie nacieku raka wystąpił w 10 przypadkach (12%), a w czterech towarzyszył mu również słaby odczyn w prawidłowej błonie śluzowej. Sumarycznie pozytywny odczyn w kierunku surviviny wystąpił w 58% ocenianych raków. Trzydzieści pięć przypadków (42%) było całkowicie negatywnych i we wszystkich tych przypadkach nie stwierdzono obecności odczynu w obrębie nienowotworowej błony śluzowej.

Stwierdzono częstsze występowanie jądrowej akumulacji białka p-53 w rakach wykazujących pozytywny odczyn w kierunku surviviny w porównaniu z rakami survivino-negatywnymi – odpowiednio 37% i 20% przypadków z akumulacją p-53, jednak powyższa różnica okazała się być nieistotna statystycznie (w teście Chi2 p=0,2, w teście Fishera p=0,15).


Jądrowa akumulacja białka p-53 w rakach wykazujących

pozytywną i negatywną ekspresję surviviny




EKSPRESJA SURVIVINY

POZYTYWNA

NEGATYWNA

ilość przypadków

48

35

w tym przypadków p-53 pozytywnych

(procent)



18

(37%)


7

(20%)

Nie znaleziono różnic dotyczących stopnia zaawansowania raka, zmian ekspresji białek układu ECCU lub pojawienia się mutacji w genie CDH1 w grupach z dodatnią i ujemną ekspresją surviviny.

  1. ocena nasilenia angiogenezy w obrębie nacieku raka


Mediana wartości długości naczyń (ang. „vessel length density”) w badanej grupie raków wynosiła 21,4 . 10-5 um/um3 : raki o gęstości długości naczyń powyżej tej wartości zaliczono do grupy o dużym nasileniu angiogenezy, poniżej – do grupy o małym nasileniu angiogenezy.
wartości uzyskane przy ocenie tzw. „vessel length density”

przy użyciu przeciwciała CD34




wartość średnia

24,5 . 10-5

mediana

21,4 . 10-5

minimum

6,0 . 10-5

maksimum

65,9 . 10-5

odchylenie standardowe

12,2 . 10-5

Nie wykazano istotnych statystycznie różnic w nasileniu angiogenezy pomiędzy różnymi grupami raka żołądka wg podziału Laurena, Goseki i Minga. Nie znaleziono także różnic w nasileniu angiogenezy pomiędzy rakami z prawidłową i zaburzoną ekspresją białek układu ECCU oraz pomiędzy rakami ze stwierdzoną mutacją w genie CDH1 i bez niej.




Analiza czynników wpływających na przeżycie w zaawansowanych rakach żołądka – analiza jednowymiarowa


W analizie jednowymiarowej wpływ na przeżycie miały następujące zmienne: stan węzłów chłonnych czyli cecha N w klasyfikacji TNM (p=0,0001) – (wykres nr 3), obecność przerzutów odległych czyli cecha M w klasyfikacji TNM (p=0,018) – (wykres nr 4) oraz stopień zaawansowania wg klasyfikacji WHO (tzw. stage) (p=0,0003) – (wykres nr 5). Zajęcie większej liczby węzłów chłonnych, obecność przerzutów odległych oraz wyższy stopień zaawansowania klinicznego pogarszają rokowanie pacjentów z zaawansowanym rakiem żołądka. Na wykresie przedstawiającym długości przeżyć pacjentów w zależności od cechy T (głębokość nacieku raka) widać wyraźne różnice pomiędzy grupami T2, T3 i T4 – (wykres nr 6), różnice te nie są jednak statystycznie istotne; w teście Chi2 p= 0,55. Należy przypuszczać, że trudności w wykazaniu istotnych statystycznie różnic pomiędzy porównywanymi grupami związane są z faktem, iż większość ocenianych przypadków należy do grupy T3, do grup T2 i T4 zaliczono jedynie niewielki procent przypadków i ta dysproporcja w liczebności grup uniemożliwiła osiągnięcie istotnego statystycznie wyniku.





WYKRES 3: Zależność długości przeżycia od stanu węzłów chłonnych

(krzywe Kaplan-Meiera)







WYKRES 4: Zależność długości przeżycia od obecności lub braku przerzutów

odległych (krzywe Kaplan-Meiera)








WYKRES 5: Zależność długości przeżycia od stopnia zaawansowania

klinicznego raka (ang. stage) (krzywe Kaplana-Meiera)







WYKRES 6: Zależność długości przeżycia chorych z rakiem żołądka od głębokości

nacieku raka (cecha T) (krzywe Kaplan-Meiera)



W przeprowadzonej analizie jednowymiarowej stwierdzenie obecności mutacji w genie E-kadheryny nie ma wpływu na długość przeżycia w zaawansowanych rakach żołądka. Średni okres obserwacji dla grupy pacjentów bez stwierdzonej mutacji w genie CDH1 jest nieco dłuższy od średniego okres obserwacji dla grupy ze stwierdzoną mutacją w genie CDH1 (wartości 782 dni/ 717 dni), jednak różnica nie osiągnęła wymaganej istotności statystycznej.



Krzywa przeżycia grupy chorych, u których stwierdzono zaburzenia ekspresji E-kadheryny lub -kateniny różni się od krzywej przeżycia grupy chorych bez stwierdzonych nieprawidłowości badanych białek układu ECCU (wykres nr 7). W analizie statystycznej stwierdzono występowanie trendu pomiędzy powyższymi parametrami. (w teście Chi2 p=0,071).




WYKRES 7: Prawdopodobieństwo przeżycia chorych bez i ze stwierdzonymi

zaburzenia ekspresji E-kadheryny lub -kateniny

(krzywe Kaplan-Meiera)

Nie znaleziono istotnej statystycznie zależności pomiędzy akumulacją białka p-53 i skróceniem długości przeżycia pacjentów z zaawansowanym rakiem żołądka, jednak stwierdzono występowanie trendu pomiędzy tymi parametrami. (w teście Chi2 p=0,095). Nie znaleziono różnic dotyczących długości przeżycia chorych w zależności od obecności lub braku ekspresji białka surviviny.



Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic dotyczących długości przeżyć pacjentów w grupach o małym i dużym nasileniu angiogenezy (wykres nr 8).



WYKRES 8: Przeżycia w grupach pacjentów o małym i dużym

nasileniu angiogenezy (krzywe Kaplan-Meiera)



Na przeżycie w zaawansowanym raku żołądka nie wpływają: typ raka wg Laurena (w teście Chi2 p= 0,97), typ raka wg Minga, oraz liczba różnych utkań w obrębie nacieku raka (w teście Chi2 p= 0,76). Nie znaleziono różnic w długości przeżyć pacjentów, u których stwierdzono obecność nacieku zapalnego w obrębie raka lub wzdłuż tzw. „frontu inwazji” w porównaniu z grupą raków bez widocznego nacieku zapalnego (w teście Chi2 odpowiednio: p=0,41, p=0,89).




Pobieranie 0.96 Mb.

Share with your friends:
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   14




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna