Witold Kurnatowski dr n



Pobieranie 134.99 Kb.
Strona3/3
Data28.10.2017
Rozmiar134.99 Kb.
1   2   3

Erytropoetyna zastosowana u oparzonych we wczesnym okresie leczenia, w celu pobudzenia erytropoezy,– wraz z azotanem ceru (FLAMMACERIUM) – pozwala na ograniczenie przetaczania krwi, liczby operacji, oraz zmniejsza ryzyko występowania powikłań u oparzonych chorych.




WNIOSKI





  1. Wprowadzenie do leczenia oparzeń soli srebrowych sulfadiazyny i sulfatiazolu skutecznie ograniczyło występowanie zakażenia ran bakteriami Gram (+) i Gram (-), a zwłaszcza Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcua aureus, oraz znacznie skróciło czas leczenia oparzonych chorych.

  2. Zastosowanie połączenia 2,2 % azotanu ceru z kremem zawierającym sól srebrową sulfadiazyny wykazało synergiczne i szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego.

  3. Azotan ceru w połączeniu z solą srebrową sulfadiazyny stosowany na rany oparzeniowe pod opatrunkiem: bezpośrednio, lub w krótkim czasie po wypadku, powoduje zniszczenie molekuł toksyn oparzeniowych, zapobiegając ich przenikaniu do krwioobiegu i ograniczając rozwój choroby oparzeniowej.

  4. Badania bakteriologiczne ran oparzeniowych leczonych kremem zawierającym azotan ceru i sól srebrową sulfadiazyny - wypadają w 85% negatywnie.

  5. Azotan ceru w połączeniu z solą srebrową sulfadiazyny pozwala na przystępowanie do wycięcia tkanek martwiczych i zamykania pooperacyjnego ubytku przeszczepami własnej skóry chorego w każdym okresie leczenia, a ograniczając liczbę i rozległość zabiegów oraz masywne przetaczania krwi i jej preparatów - zmniejsza ryzyko występowania powikłań.

  6. Lek zawierający azotan ceru i sól srebrową sulfadiazyny w kremie przyśpiesza gojenie i naskórkowanie ran oparzeniowych - skracając okres gojenia oraz obniżając koszty leczenia

ciężko oparzonych chorych.

  1. Zarówno kremy zawierające sól srebrową sulfadiazyny lub sulfatiazolu, jak i ich połączenie z azotanem ceru należy uznać za leki z wyboru oraz leki pierwszej potrzeby, zarówno:

  • w leczeniu oparzeń, jak i

  • rozległych ran o różnej etiologii - z ubytkiem skóry i tkanek miękkich.

  1. Azotan ceru z solą srebrową sulfadiazyny w postaci kremu został przyjęty przez środowisko

światowych specjalistów w leczeniu oparzeń i stosowany jest jako metoda z wyboru w leczeniu

ran oparzeniowych oraz rozległych ran urazowych skóry i tkanek miękkich.



  1. Poprzez wprowadzenie odpowiednich technik operacyjnych, mikro-metod w badaniach laboratoryjnych, oraz erytropoetyny we wczesnym okresie leczenia - można zapobiec jatrogennej anemizacji oparzonego, oraz zmniejszyć ryzyko wynikające z konieczności przetaczania krwi.



*) Autor tego opracowania był:

- Od 1 kwietnia 1984 (30 grudnia 1983) do 31 grudnia 1987 - ordynatorem

Oddziału Leczenia Oparzeń w Szpitalu Centralnym w Tripoli - LIBIA,

- od 1 kwietnia 1988 do 8 lutego 1991 - konsultantem w zakresie leczenia

oparzeń w: Poradnia Leczenia Oparzeń – ZOZ - W-wa - Praga-Płn.

- od 12 lutego 1991 do 11 lutego 1997 - z- ca ordynatora i konsultantem w

Oddziale Leczenia Oparzeń i Chirurgii Plastycznej w Szpitalu AI Jalla (Centrum

Chirurgii Urazowej ) w Benghazi – LIBIA,



Piśmiennictwo

1. Allgöwer M.: Proloque. / to the: „Burning the largest immune organ.”/ Burns 1995; 21: S 5 – S 6.



  1. Allgöwer M. i wsp.: Burning the largest immune organ. Burns 1995; 21: S 7 – S 47.

3. Birchard K.: Ex-Swiss blood services head guilty of endangering life and Italian health Ministry

responsible for 2,000 hemophiliacs contracting HIV. Medical Post –Intern. News 1999, 12 Jan.

pp.47.


  1. Boshkov L.K.. i wsp.: Recombinant human erythropoietin for Jehovah’s Witness with anemia of

thermal injury. Am. J.Hematol. 1991;37; 53 – 54.

  1. Burkes S., McClesky C.S.: Bacteriostatic activity of cerium, lanthanum and thalium. J. Bacteriol. 1947; 54: 417 – 424.

  2. Cieślik K.: Kontakt osobisty – Kraków 1999.

  3. Clancy K.D. i wsp.: Down-regulation of tissue specific tumor necrosis factor- in the liver and lung after burn injury and endotoxemia. J. Trauma 1997;42 / 2 /: 169176.

  4. Clarc J.A.: HIV transmission and skin grafts. Lancet 1987; i: 983.

  5. Erslev A.J.: Erythropoietin. N. Engl.J. Med. 1991;324 / 19 / 1339 – 1344.

  6. Fleming R.Y.D. i wsp.: The effect of erythropoietin in normalhealthy volunteers and pediatric patients with burn injuries. Surgery 1992; 112 / 2 /:424 – 432.

  7. McGill V. i wsp.: A conservative thermal injury treatment protocol for the appropriate Jehovah’s

Witness candidate. J. Burn Care Rehabil 1997;18: 133 – 138.

  1. Goldberg M.A.: Erythropoiesis, erythropoietin, and iron metabolism in elective surgery: Pre-operative strategies for avoiding allogenic blood exposure. Am. J. Surg. 1995;170,/6A/ 37S –43S.

  2. Grzybowski J., Kubica J.: Autoimmunizacja i autointoksykacja jako wynik oparzeń termicznych.

Post. Hig. Med. Dośw. 1977;31: 521 – 542.

14. Grzybowski J., Kubica J.: Chemical and antigenic characterization of an easily split off fraction of

„Rosenthal’s Toxin” isolated from in vitro scalded human skin.

Materia Med.Pol. 1978;34 / 1 / 24 – 28.

15. Grzybowski J., Kubica J.: Toksyczne i immunologiczne własności preparatów otrzymanych z opa-

rzonej skóry oraz autoimmunologiczny efekt urazu termicznego. Rocznik W.I.H.E. 1982;21:69-79.



  1. Grzybowski J. i wsp.: Próby odtwarzania ciągłości skóry. Post. Hig. Med. Dośw. 1992; 46 / 6 /:

  1. - 607.

17. Harris P.A. i wsp.: Pre-confluent keratinocyte grafting: the future for cultured skin replacements?

Burns 1998; 24: 591 – 593.



  1. Jackson D.M.: Second thoughts on the burn wound. J. Trauma 1969,9:839.

  2. Janžekovič Z.: A new concept in the early excision and immediate grafting of burns. J. Trauma 1970,10:1103.

  3. Jethon J.: Ocena wyników wczesnego wycięcia tkanek martwych w ciężkich oparzeniach w materiale klinicznym i eksperymencie. Rozprawa habilitacyjna. Warszawa – CMKP 1988.

  4. Jethon J.: Uzasadnienie stosowania wczesnego wycięcia tkanek martwiczych w oparzeniach. Roczniki Oparzeń 1991;1: 101 – 103.

  5. Jethon J.: Oparzenia. w: Przegląd Piśmiennictwa Chirurgicznego 1993: 312 – 321.

  6. Jethon J., Strużyna J.: Oparzenia. w: Przegląd piśmiennictwa Chirurgicznego 1994:370 – 377.

  7. Jethon J.: Postępy w leczeniu oparzeń. Post. Nauk Med. 1996;9:289 – 295.

  8. Kagan R. i wsp.: Burn wound excision: Predictive intraoperative bacteriemia and immediate postoperative sepsis. Abstract presented at the 22nd Annual Meeting od the American Burn Association, Las Vegas, Nevada, 1990, p.121.

  9. Kearney J.N.: Quality issues in skin banking: a review. Burns 1998; 24: 299 – 305.

  10. Kim D., i wsp.: Experience with patients with burns who refuse blood transfusion for religious

reasons. J. Burn Care Rehabil 1993; 14 / 5 /:541 –543.

  1. Klein H.G.: Allogenic transfusion risk in surgical patients. Am. J. Surg. 1995; 170 / 6A/ 21S -26S.

  2. Kobus K.: Miejscowe leczenie oparzeń – Konferencja Okrągłego Stołu w: Oparzenia - Materiały X Sympozjum Doraźnej Pomocy, Poznań 3 – 6 grudzień 1981 Poznań 1984 str. 203 – 219.

  3. Koestner J.A. i wsp.: Use of recombinant human erythropoietin (r-HuEPO) in a Jehovah’s Witness refusing transfusion of blood products: case report. J. Trauma 1990; 30 / 11/ 1406 – 1408.

  4. Koller J.,: Our experience with the use of cerium sulfadiazine in the treatment of extensive burns.

Acta Chir. Plast. 1998; 40 / 3 / 73 – 75.

  1. Kremer B. i wsp.: Vergleichende transmissions-und rasterelektronenmikroskopische Untersuchungen über Leberveränderungen bei Mäusen nach subletal Hautverbrennung und intraperitonealer Injektion eines specifischen cutanen Verbrennungstoxins.

Langenbecks Arch. Chir. 1977; Suppl.: 145 – 150.

  1. Kremer B., i wsp.:.:The present status of research in burns toxins. Intensive Care Med. 1981; 7:

77 – 87.

  1. Kurnatowski W., Abdul – Rahman El-Gallal: Azotan ceru: czy nowy kierunek w leczeniu urazu

oparzeniowego? Zakres stosowania w przyszłości. Materiały Sympozjum: „Oparzenia’98”,

Poznań 4 – 6 czerwca 1998.



  1. Kurnatowski W., Abdul – Rahman El-Gallal: Przeszczepy allo- i ksenogeniczne skóry w

miejscowym leczeniu ran oparzeniowych: ocena zakresu ich stosowania w przyszłości.

Materiały Sympozjum: „Oparzenia’98”, Poznań 4 – 6 czerwca 1998.

36. Kurnatowski W.: „ARGOSULFAN - Krem 2%” i „FLAMMACERIUM” w miejscowym leczenie ran

oparzeniowych oraz urazowych ran z ubytkiem skóry i tkanek miękkich u ofiar katastrof.

Materiały z Konferencji: VIII Konferencja Naukowo-Szkoleniowa „Medycyna Katastrof – Poligon

‘98”. Łódź 12 – 14. 07.1998.

37. Law E.J. i wsp.: The use of erythropoietin in two burned patients who are Jehovah’s Witness.

Burns 1991; 17/ 1 /: 75 – 77.

38. Levine B.A. i wsp.: Wound excision to fascia in burn patients. Arch. Surg. 1978; 113:403 – 407.


  1. Mann R. i wsp.: Change in transfusion practices in burn patients. J. Trauma 1994;37/ 2 /:220 -222.

  2. McManus W.F.i wsp..: Excision of the burn wound in patients with large burns. Arch.Surg. 1989,124:718-.

  3. Marano M.A. i wsp.: Tournique technique for reduced blood loss and wound assesment during excision of burn wounds of the extremity. Surg. Gynecol.Obstet. 1990,171:249

  4. Marshall L. i wsp.: Effect of glycerol on intracellular virus survival: implications for the clinical use

of glycerol – preserved cadaver skin. Burns 1995; 21 / 5 /: 356 – 361.

43. Monafo W.W., Bessey P. Q.: Benefits and limitations of burn wound excision. Wourld J.Surg.

1992,16:37-42.


  1. Monafo W.W. i wsp.: „Lethal” burns. Arch. Surg. 1978; 113: 397 – 401.

  2. Mossakowska B.: Ocena możliwości chirurgicznego leczenia rany oparzeniowej. Rozprawa habilitacyjna. CKP WAM Warszawa 1989.

  3. Munster A.M.: Cultured skin for massive burns. A prospective, controlled trial. Ann. Surg. 1996; 224 / 3 / 372 – 377.

47. Nielsen H.J. i wsp.: Bioactive substance accumulation and septic complications in a burn trauma

patient: effect of perioperative blood transfusion? Burns 1997; 23 / 1/ 59 – 63.

48. Nielsen H.J. i wsp.: Prestorage leukocyte filtration may reduce leukocyte-derived bioactive

substance accumulation in patients operated for burn trauma. Burns 1999; 24: 162 – 170.

49. Obtułowicz W.: O oparzeniach. Wykład Kliniczny. Kraków 1947.

50. Ostrowski K.: „Zakażenia przenoszone przez przeszczepy” .Wydział Nauk medycznych –PAN,

Warszawa 1997.


  1. O’Sullivan S.T. i wsp.: Immunosuppression following thermal injury: the pathogenesis of immuno-

dysfunction. Brit. J. Plast. Surg. 1997; 50: 615 – 623.

  1. Paddle-Ledinek J.E. i wsp.: Skin replacement by cultured keratinocyte grafts: an Australian experience. Burns 1997; 23 / 3 /:204 – 211.

  2. Pappini R.P.G i wsp.: Wound management in burns centres in the United Kingdom. Brit. J. Surg. 1995; 82: 505 – 509.

  3. Pirnay J.P. i wsp.: HIV transmission by transplantation of allograft skin: a review of the literature.

Burns 1997;23 / 1 /: 1 – 5.

  1. Poletes G.P. i wsp.: Blood use in the burn unit: A possible role for erythropoietin. J. Burn Care

Rehabil 1994;15 / 1 /:37 – 41.

  1. Rutan R.L. i wsp.: Incidence of HIV seroconversion in paediatric burn patients. Burns 1992;18

/ 3 / 216 – 219.

  1. Sakiel S.: Najczęściej stosowane leki na rany oparzeniowe w Polsce. Roczniki Oparzeń 1990;1:

51 – 53.

  1. Sakiel S.: Kontakt osobisty – Siemianowice Śląskie1998 i 1999.

  2. Samuelsson A. I wsp.: Autotransfusion techniques in burn surgery. Burns 1997; 21 / 2 /188 –189.

  3. Scheidegger D.i wsp.:Survival in major burn ijuries treated by one bathing in cerium nitrate.

Burns 1992; 18 / 4 /: 296 – 300.

  1. Schoenenberger G.A. i wsp.: Experimental evidence for a significant impairementof host defense

for Gram-negative organisms by a specific cutaneous toxin produced by severe burn injuries.

Surg. Gynec. Obst. 1975;141/10/ 555 – 561.



  1. SchoenenbergerG.A., i wsp.: Experimental comparision of the effect of early excision vs. Topical

Ce (NO3 )3 upon a late mortality with respect to cutaneous toxin absorption. Eur. Surg. Res.

1981;13: 64 – 65.



  1. Sengezer M. i wsp.: Cerium Nitrate bathing prevents TNF-alfa elevation following burn injury.

(Experimental study) Ann. Burns and Fire Disasters 1998; 11 / 4 /: 227 – 229.

  1. Sheridan R.L. i wsp.: Death in the burn unit: sterile multiple organ failure. Burns 1998;24: 307 – 311.

  2. Simonds R.J. i wsp.: Transmission of human immunodeficiency virus type 1 from a seronegative organ and tissue donor. N. Engl. J. Med. 1992, 12 March, 726 – 732

  3. Sittig K.M. i wsp.: Blood transfusions: for the thermally injured od for the doctor? J. Trauma 1994; 36,/3/: 369 – 372.

  4. Sparkes B.G.: Mechanism of immune failure in burn injury. Vaccine 1993; 11 / 5 /:504 – 510.

  5. Sparkes B.G.: Immunological responses to thermal injury. Burns 1997; 23 / 2 /:106 – 113.

  6. Sparkes B.G.: Treating mass burns in warfare, disaster and terrorist strikes. Burns 1997; 23 / 3 /:

238 – 247.

  1. Spence R.K.: Surgical red blood cell transfusion practice pollicies. Am. J. Surg. 1995; 170 / 6A / 3S – 15 S.

  2. Strużyna J. i wsp.: Wycięcie rany oparzeniowej – nadzieja a rzeczywistość. Roczniki Oparzeń 1991;1:112.

  3. Szmytkowska K. i wsp.: Zastosowanie konserwowanej glicerolem skóry ludzkiej wleczeniu oparzeń u dzieci. w: Wybrane zagadnienia w chirurgii. Biblioteka Pol.Przegl.Chirurg.1995: 490 – 492.

  4. Szmytkowska K. i wsp.: Przypadek leczenia chorego z rozległą (85%) powierzchnią oparzenia skóry. Balneolog. Pol. 1997; 39, /1-2/:94 –97.

  5. Wassermann D.: FLAMMACERIUM in the treatment of severe burns. Intern. Med. News 1995; 95 / 3 /: 1 - 2.

  6. Welch H.G. i wsp.: Prudent strategies for elective red blood cell transfusion. Ann Int. Med. 1992;116 / 5 / 393 - 402.

  7. Węgiel J.: Zmiany ultrastrukturalne w komórce wątrobowej szczura w przebiegu śmiertelnego

wstrząsu oparzeniowego. Biul. Wojsk. Akad. Med. 1968;13: 461 – 471.

  1. Węgiel J. i wsp.: Ultrastructure of the rat adenohypophysis in burn diseasse. Acta Med. Pol. 1971;12: 289 – 292.

  2. Węgiel J.: Dynamika zmian strukturalnych komórek wątrobowych szczurów w doświadczalnej

chorobie oparzeniowej. Rozprawa doktorska. SGGW - Warszawa 1972.

  1. Więcek A. i wsp.: Postępy w zakresie badań nad erytropoetyną. Pol.Tyg.Lek.1992;47 /44-45/

1023 - 1025.

  1. Yao Y.M., i wsp.: The association of circulating endotoxemia with the development of multiple

organ failure in burned patients. Burns 1995; 21 / 4 /: 255 – 258.

  1. Zdzitowiecki J. i wsp.: Nowoczesne postępowanie na oparzonej ręce. Roczniki Oparzeń 1994-

95:5/5: 97 – 101.

Załącznik 1

LEKI STOSOWANE

W MIEJSCOWYM LECZENIU RAN OPARZENIOWYCH
1. 0,5% wodny roztwór azotanu srebra. (Moyer C.A. – 1965)

Zalety:

- skuteczny lek przeciw bakteryjny o szerokim spektrum działania,



  • względnie tani i prosty do przygotowania w każdej aptece.

Wady:

  • stosowany na rozległe rany oparzeniowe powoduje zaburzenia elektrolitowe w surowicy krwi

chorego,

niedoborów: Na, K i Ca.,

  • dla utrzymania aktywności przeciw bakteryjnej leczenie wymaga stale wilgotnych opatrunków nasączanych 2 – 3 razy dziennie roztworem azotanu srebra,

  • zwiększa zaburzenia termoregulacji i stwarza dodatkowe zapotrzebowanie kaloryczne dla uzu-pełniania zwiększonego katabolizmu będącego między innymi wynikiem odparowywania wody z opatrunków,

  • stwarza dodatkowe wymagania co do komfortu cieplnego w pomieszczeniu chorego,

  • działa tylko na powierzchni rany,

  • nie przenika w głąb rany oparzeniowej oraz martwych tkanek,

  • w wyniku odparowywania wody z opatrunku, trudno utrzymać stałe 0.5% stężenie w środowisku rany, nie uszkadzające komórek naskórka,

  • może spowodować wystąpienie methemoglobinemii,

  • bielizna szpitalna, jak również sprzęt oraz pomieszczenia ulegają trwałemu brunatnemu zabar-wieniu.



  1. 10 % roztwór, maść, żel, 5% aerozol - BETADINE. (Wynn-Williams D. 1965)

Zalety:

  • działanie na Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus oraz na inne bakterie, grzyby i

wirusy,

Wady:

  • występowanie uczuleń na jod,

  • znaczny stopień wchłaniania jodu poprzez powierzchnie ran, uniemożliwiający stosowanie leku u chorych z nadczynnością tarczycy,

  • nie zalecany u małych – do 18 miesiąca życia – dzieci,

  • bolesny i dający odczucie pieczenia i „palenia” przy stosowaniu na rany oparzeniowe i ziarninujące skóry.




  1. 10% krem z octanem mafenidu – SULFAMYLON. (Moncrief J.A. 1966)

Zalety:

  • hamuje wzrost bakterii na powierzchni ran oparzeniowych, zwłaszcza Pseudomonas aeruginosa,

  • w oparzeniach głębokich przenika w do tkanek martwiczych, zmniejszając liczbę drobnoustrojów pod strupem martwiczym.

Wady:

  • nałożenie leku na powierzchnię ran oparzeniowych powierzchnownych i pośredniej głębokości -

powoduje ból i pieczenie,

  • u 4 – 8% chorych oparzonych występują na skórze uogólnione wysypki uczuleniowe,

  • nasila zaburzenia elektrolitowe w surowicy krwi powodując podwyższenie chlorków,

  • u oparzonych z uszkodzeniem inhalacyjnym dróg oddechowych i płuc, oraz rozległymi ranami oparzeniowymi - powoduje nasilenie kwasicy metabolicznej,

  • wymaga stosowania na powierzchnie ran oparzeniowych i zmiany opatrunków 2 – 3 razy na dobę.




  1. Siarczan gentamycyny w postaci: 0,1% kremu czy maści oraz 2% roztworu w

0,9% NaCl. (Stone H.H. 1968)

Zalety:

  • zapobiega i zwalcza zakażenia ran oparzeniowych, zwłaszcza Pseudomonas aeruginosa,

  • posiada szerokie spektrum działania na bakterie Gram (-) i Gram (+),

  • opatrunki stosowane na powierzchnie ran oparzeniowych są niebolesne,

  • nie powoduje zaburzeń elektrolitowych w surowicy krwi chorego.

Wady:

  • stosowany miejscowo powoduje występowanie uczuleń,

  • u znacznej liczby chorych – szybko powoduje powstawanie szczepów lekoopornych,

  • wysoka cena leku.




  1. 1% Sól srebrowa sulfadiazyny: FLAMMAZINE, DERMAZINE, oraz 2% sól srebrowa

sulfatiazolu: ARGOSULFAN. (Fox C.L. Jr. – 1968, oraz Stożkowska W . - 1971)

Zalety:

  • długotrwałe działanie jonów srebra uwalnianych stopniowo do środowiska rany, które

  • przenikają do powierzchownych warstw rany oparzeniowej, chroniąc rany przed zakażeniem,

  • mają szerokie spektrum działania: zarówno na bakterie Gram (-) i Gram (+),zwłaszcza na:

Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella, Proteus, E.Coli, Enterobacter, Staphylococcus aureus,

oraz na niektóre grzyby: Candida albicans, Aspargillus,



  • nie mają ubocznego działania na zdrowe tkanki i nie są ogólnie toksyczne,

  • ze względu na dużą zawartość w kremie wody chronią ranę przed wysychaniem i konwersją,

  • nie powstają szczepy oporne na działanie jonów srebra,

  • przyśpieszają gojenie nie hamując wzrostu ziarniny oraz naskórkowania,

  • są proste w stosowaniu i aktywne przez okres ponad 24 godziny,

  • nie powodują zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych,

  • są bezbolesne i łagodzą odczuwanie bólu w ranie,

  • nie mają działania ubocznego na układ krwiotwórczy oraz na nerki,

  • poprzez skrócenie okresu choroby – obniżają ogólne koszty leczenia.

Wady:

  • u kobiet we wczesnym okresie ciąży - według niektórych producentów – zalecane jest ograniczenie w stosowaniu leku do wskazań życiowych,

  • możliwość wystąpienia objawów towarzyszących uczuleniom na sulfonamidy i srebro.




  1. Azotan ceru w połączeniu z kremem zawierającym 1% sól srebrową sulfadiazyny:

FLAMMACERIUM ( Monafo W. W. 1976)

Zalety:

  • te same, co kremów zawierających sól srebrową sulfadiazyny lub sulfatiazolu,

ale dodatkowo:

- jony ceru uwalniane z kremu do środowiska rany działają synergicznie do jonów srebra przeciw

bakteriom Gram (-) i Gram (+), w tym i na Staphylococcus aureus,

- w ranie oparzeniowej wnikają w głąb uszkodzonych oraz martwych tkanek,



  • lek stosowany w opatrunku osłaniającym rany oparzeniowe – bezpośrednio, lub w krótkim czasie po wypadku – zapobiega i ogranicza powstawanie (w wyniku działania temperatury) wielkoczą-steczkowych kompleksów lipidowo-białkowych = „toksyn oparzeniowych”,

  • wiąże molekuły toksyn oparzeniowych w uszkodzonych tkankach w stosunku 1:500 – poprzez ich sedymentację i denaturację, zamieniając je w nierozpuszczalne kompleksy,

  • powstrzymuje przedostawanie się toksyn oparzeniowych z uszkodzonych komórek i martwych

tkanek do krwioobiegu – zapobiegając w ten sposób lub ograniczając rozwój choroby

oparzeniowej,



  • znosi ból w ranie oparzeniowej,

  • zastosowany w krótkim czasie po wypadku ogranicza ucieczkę płynów tkankowych i wody poprzez ranę oparzeniową,

  • posiewy z ran oparzeniowych w 85% przypadków są negatywne.

Wady”:



  • powoduje w miejscu głębokich oparzeń powstawanie na powierzchni cienkiej warstwy opornego na zakażenie strupa barwy żółto-zielonkawej, mocno przywierającego do podłoża rany,

  • powstały strup utrzymuje się na powierzchni nawet przez długi okres leczenia chroniąc ranę skutecznie przed zakażeniem, który

  • może być wycięty w każdym odpowiednim okresie leczenia podczas przeszczepiania skóry, lub

  • ulega oddzieleniu poprzez chemiczną demarkację z użyciem 10-20% maści z kwasem

salicylowym lub benzoesowym.

Pobieranie 134.99 Kb.

Share with your friends:
1   2   3




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna