Von P. K. Sczepanek


Dr płk Eugeniusz Januła - OPERACJA BERLIŃSKA-jak było naprawdę



Pobieranie 1.52 Mb.
Strona29/32
Data29.10.2017
Rozmiar1.52 Mb.
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   32

Dr płk Eugeniusz Januła - OPERACJA BERLIŃSKA-jak było naprawdę

Dr Ewald Stefan Pollok - POMNIK CZYNU POWSTANCZEGO NA GORZE SW. ANNY

Henryk WANIEK - Próbka wojny w eterze


Dr hab. Tomassz Kamusella pisze do b. premiera Mazowieckiego

 

Prof. Antoni Golly - Wesołe jest życie staruszka – o lé! (Czy aby zawsze?)



Henryk Martenka - Polak Niemiec dwa bratanki

 

 Andrzej Roczniok - Polskie obozy koncentracyjne



 

Modlitwa dziękczynna z wymówką

 

Życzymy ciekawej lektury  Redakcja@Silesia-Schlesien.com.

  Uprzejmie informujemy naszych czytelników, że po raz pierwszy naszą gazetę SILESIA czytało ponad 100.000 osób z 36 krajów. Dla nas bardzo przyjemna wiadomość, ponieważ świadczy o tym, że to o czym piszemy interesuje czytelników. Nasza gazeta jest coraz popularniejsza i jak wiemy, w różnych dyskusjach na internetowych forach bardzo często cytowani są nasi autorzy i tematy.


Büro: Hilfe, mein Chef spinnt…. 3-7 Seite


Seite:

« 3 / 7 » - http://www.wiwo.de/archiv/buero-hilfe-mein-chef-spinnt-seite-3/5155850-3.html

3-

'Längst nicht alle Psychopathen sitzen im Gefängnis", sagt daher der Experte Robert Hare, "manche sitzen auch in der Vorstandsetage."

Die Aussage mag provokant sein. Falsch ist sie nicht.

Viele der Eigenschaften, die einen Psychopathen auszeichnen, sind für eine Managementkarriere nicht nur von Vorteil – sondern eine notwendige Bedingung.

Wer es in die Chefetage schaffen will, muss tendenziell extrovertiert sein – denn graue Mäuse und schüchterne Kerle fallen erst gar nicht auf. Außerdem sind Manager meist enthusiastisch und selbstbewusst, sonst würden sie sich erstens nicht erst zutrauen, eine so exponierte Stellung einzunehmen; zweitens könnten sie ihre Angestellten gar nicht erst mitreißen.

Und so infiltrieren sie ihr Unternehmen, indem sie sich zunächst als eifrige und ideale Angestellte gerieren. Sie bauen sich Netzwerke auf, manipulieren ihre Weggefährten und gelten irgendwann als optimale Kandidaten für eine Führungsposition – die sie dann auch ergattern.

Dort scheitern sie längst nicht automatisch. Unter gewissen Umständen können sich selbst negative Eigenschaften positiv auswirken: Wer einen Konzern beispielsweise sanieren soll, dem steht übertriebenes Mitgefühl eher im Weg. Wer hingegen Spaß daran hat, Mitmenschen zu schikanieren, dem bereitet es auch keine Probleme, Tausende vor die Tür zu setzen.

Unrühmliches Paradebeispiel hierfür ist der ehemalige amerikanische Top-Manager Albert Dunlap, der bei den US-Großkonzernen Sunbeam und Scott Paper einst als knallharter Sanierer galt und Tausende von Mitarbeitern feuerte. Selbst Führungskräfte warnte er davor, sie in Kürze "kaltzumachen".

Die Presse verlieh ihm zwei bezeichnende Spitznamen: "Kettensägen-Al" und "Rambo in Nadelstreifen".

Das Faszinierende ist: Je rücksichtsloser Dunlap sich in den Neunzigerjahren aufführte, desto erfolgreicher wurde er zunächst. Es wirkte fast so, als komme ihm sein grenzenloser Größenwahn zugute.

Scheinbar integer


Spätestens seit dem Ausbruch der Finanzkrise im Jahr 2008 interessiert sich die Öffentlichkeit wieder für die Zustände hinter den Kulissen der Bürohäuser und Chefetagen. Nicht nur deshalb, weil Politiker, Top-Manager und Börsenmakler in schöner Regelmäßigkeit über Affären stolperten. Sondern weil selbst hochrangige, vermögende und moralisch scheinbar integre Persönlichkeiten in Wahrheit häufig psychische Wracks sind – und ihre charakterlichen Deformationen vor allem an den Menschen auslassen, mit denen sie die meiste Zeit des Tages verbringen: ihren Mitarbeitern.

Es scheint fast so, als rücke der Arbeitsplatz langsam in die gedankliche Nachbarschaft einer Nervenheilanstalt – was alles andere als ein Zufall ist. Denn zunehmend beschäftigen sich auch Psychiater mit den sprichwörtlichen Wahnsinns-Typen.

4-

Erst vor wenigen Monaten veröffentlichte der britische Psychologe und Journalist Jon Ronson "The Psychopath Test". Der Schweizer Psychiater Gerhard Dammann schrieb über "Narzissten, Egomanen, Psychopathen in der Führungsetage", die Amerikaner Hare und Babiak nannten ihr Buch "Menschenschinder oder Manager: Psychopathen bei der Arbeit".



Keine Frage, Chefs haben es per se nicht leicht. Nichts hasst der Mensch so sehr, wie seine persönliche Freiheit beschnitten zu bekommen – aber genau das tun Personalverantwortliche tagtäglich. Qua Position können sie Autonomie einschränken, indem sie Aufträge erteilen und entziehen oder Positionen nach Gutdünken besetzen. Chefs polarisieren von Natur aus.

Arbeit im Irrenhaus


Dementsprechend boomen Bücher über verrückte Vorgesetzte. Unter dem Pseudonym Katharina Münk schrieb eine Vorstandssekretärin vor einigen Jahren über ihren Vorgesetzten. Der vielsagende Titel: "Und morgen bringe ich ihn um".

Der durchaus seriöse Stanford-Professor Robert Sutton nannte sein Buch über den geschickten Umgang mit Aufschneidern, Intriganten und Despoten im Unternehmen "Arschloch-Faktor", der deutsche Karriereautor Martin Wehrle erklimmt derzeit mit seinem Buch "Ich arbeite in einem Irrenhaus" die Bestsellercharts.

Chef-Bashing geht immer – und trifft einen Nerv. Einer von drei Arbeitnehmern hält seinen Vorgesetzten zumindest in einigen Punkten für inkompetent, ergab erst kürzlich eine weltweite Umfrage der Online-Stellenbörse Monster. 67 Prozent der weltweit knapp 10 000 Befragten waren davon überzeugt, dass sie dessen Job besser machen könnten.

Wenn sie sich da mal nicht täuschen.

Die Gründe, warum jemand als schlechter Chef gilt, sind so vielschichtig wie eine Zwiebel. Vielleicht bekommt der Vorgesetzte aktuell bloß Druck von oben und gibt diesen an seine Mitarbeiter weiter. Oder er wurde gerade befördert, ist nun heillos überfordert und lässt das an seinen Mitarbeitern aus.

Keine Frage, all das ist nicht professionell oder vorbildlich. Wahnsinnige Chefs sind jedoch schlimmer. Sie sind egomanisch, launisch, diktatorisch, größenwahnsinnig, erratisch oder narzisstisch. Schlimmstenfalls alles auf einmal.

Solche psychopathischen Vorgesetzten erwarten Mitgefühl für ihre eigene Situation, sind Mitarbeitern gegenüber aber gnadenlos. Sie denken hauptsächlich an ihre eigenen Interessen und erst dann an die ihrer Angestellten. Wenn überhaupt. Ohne Feinde funktionieren sie nicht – und sollte gerade keiner existieren, schaffen sie sich eben künstlich welche.

5-

Ein schlechter Chef, so viel steht fest, ist nicht automatisch ein Psychopath. Diese Diagnose können ohnehin nur ausbildete Psychiater stellen. Doch auch Küchenpsychologen leuchtet ein, dass zwischen Genie und Wahnsinn wie immer eine äußerst schmale Grenze verläuft.



Bei all den Eigenschaften, die für eine Managementkarriere unabdingbar sind, ist die Grenzüberschreitung inhärent. Aus Selbstbewusstsein wird schnell Selbstüberschätzung, aus Einfluss Manipulation, aus visionärem Denken Größenwahn, aus Entscheidungsfreude Gefühlskälte. Ein schmaler Grat, den viele überschreiten.

"Willst du den Charakter eines Menschen erkennen", sagte bereits Abraham Lincoln, "so gib ihm Macht." Der frühere US-Präsident nahm damit voraus, was Psychologen seitdem in zahlreichen Studien empirisch beweisen konnten: "Macht ist ein größerer Verführer als Geld oder Sex", sagt auch der deutsche Hirnforscher Gerhard Roth von der Uni Bremen.

Mehr noch: Häufig ist es erst die Machtfülle, die Menschen regelrecht mies macht.

Gespräch mit Füßen auf dem Schreibtisch


Die US-Psychologin Deborah Gruenfeld von der Stanford-Universität fand heraus, dass drei Dinge passieren, wenn Menschen mächtig werden. Sie fokussieren sich erstens mehr auf eigene Bedürfnisse, scheren sich zweitens weniger um die ihrer Untergebenen und halten sich drittens selbst kaum noch an Regeln – deren Einhaltung sie von allen anderen selbstverständlich erwarten.

Das Ausmaß kennt jeder, und es beginnt mit vermeintlichen Kleinigkeiten. Der eine kommt regelmäßig zu spät zu Besprechungen, der andere unterbricht die Mitarbeiter ständig, wieder andere legen bei Feedbackgesprächen die Füße auf den Schreibtisch und fläzen sich in den Ledersessel.

Eines der entlarvendsten Experimente Gruenfelds ist der sogenannte Kekstest. Dafür bildete die Forscherin Gruppen mit je drei Studenten, die über kontroverse Themen diskutieren sollten, etwa Politik oder Religion. Einer der Freiwilligen wurde per Losverfahren dazu bestimmt, die Argumente der Kommilitonen hinterher zu beurteilen. Man könnte auch sagen, er bekam einen Fetzen Macht zugeteilt.

Als Gruenfeld dem Trio zur Abschlussrunde einen Teller mit fünf Keksen reichte, griffen die zuvor Ermächtigten häufiger und ungenierter zu, kauten mit offenem Mund und bekrümelten den Tisch. Schon die temporäre Macht über die anderen reichte aus, um sie ihre Manieren vergessen zu lassen und sich wie selbstverständlich einen größeren Anteil zu nehmen.

Wer Macht hat, kann sogar leichter lügen. Zu diesem Fazit kam Dana Carney von der Columbia Business School im Jahr 2010. Bei jenen Probanden, die in einem Spiel die Rolle einer Führungskraft übernahmen, verursachte das Flunkern keinerlei emotionale, physiologische oder kognitive Reaktion. Mit anderen Worten: Sie logen, ohne rot zu werden.

Sicher, bei Laborexperimenten mit Keksen und Spielen ist das vermeintlich harmlos. Zumal Narzissten in ihrer harmlosen Form enorm unterhaltsam sein können.

6-

Als etwa Oracle-Gründer Larry Ellison, ein passionierter Segler, vor einigen Jahren eine wichtige Regatta mit großem Abstand gewonnen hatte, hielt er sich gar nicht lange mit Feiern auf. Stattdessen fuhr er zum Flughafen, kletterte in seinen Kampfjet und donnerte über die Köpfe der anderen Segler hinweg. "Es war eine dieser wunderbar unreifen Taten, die man nicht missen möchte", sagte er hinterher.



Die Wahrheit ist aber auch: Solche Eigenarten wirken sich bei weniger prominenten Managern problematischer aus. Früher oder später führt die Melange aus psychopathischen Neigungen und Machtfülle ins Verderben – und die Opfer sind Freunde, Verwandte, Untergebene.

Die Autorin Susanne Reinker schätzte in ihrem Buch "Rache am Chef", dass miese Vorgesetzte pro Jahr mehr als 200 Milliarden Euro vernichten – weil deren Mitarbeiter faul und antriebslos sind, keine emotionale Bindung zum Arbeitgeber mehr haben, bestenfalls nur noch Dienst nach Vorschrift leisten und schlimmstenfalls den ganzen Laden sabotieren.

Umso wichtiger ist es, dass Unternehmen gar nicht zulassen, dass solche schrägen Charaktere an die Macht kommen.

Gerhard Roth beispielsweise verlässt sein Büro seit einigen Jahren häufiger und hilft Arbeitgebern bei der Auswahl geeigneter Führungspersönlichkeiten. Er ist davon überzeugt, dass Tiefeninterviews zum Standard gehören sollten, bevor jemandem die Leitung einer Abteilung oder gar eines Unternehmens anvertraut wird.

Doch längst nicht jeder Arbeitgeber ist dazu bereit. In vielen Unternehmen entscheiden Chefs oder Personaler allzu vorschnell über Beförderungen – ohne sich Gedanken darüber zu machen, welchen Charakter sie da eigentlich in eine Managementposition hieven.

Enorm raffiniert


Wer solche Methoden immer noch für unnötig hält, sollte vor einer Beförderung zumindest so viel Feedback wie möglich einholen – und zwar sowohl von den Untergebenen des Kandidaten als auch von dessen direkten Vorgesetzten. Wenn nötig, anonym.

Gleichwohl sind Menschen mit psychopathischen Neigungen oft enorm raffiniert und intelligent, sodass sie ihre Mitmenschen rhetorisch um den Finger wickeln: "Fett schwimmt immer oben", sagt auch der US-Forscher Paul Babiak. Sein Kollege Robert Hare hält es für "enorm wahrscheinlich", dass jeder von uns früher oder später Kontakt mit einem Psychopathen hat. Und darauf sollten Angestellte vorbereitet sein. Je früher, desto besser.

Einerseits müssen sie ihre eigenen Erwartungen an den eventuell psychopathischen Chef senken – denn rationale und durchdachte Entscheidungen sind von ihm nicht zu erwarten. Weder strategischer noch operativer oder personeller Natur. Außerdem sollten sie nichts auf sich beziehen – da die meisten Verhaltensauffälligen völlig unkalkuliert und erratisch handeln.

7-

Falls alles nichts hilft, bleiben drei Möglichkeiten: "Love it, change it, leave it."



Die Situation verlassen (leave it). Die Flucht nach vorne ist der vermeintlich leichteste Weg. Vorab jedoch sollten Betroffene abklären, ob sie das wirklich wollen. Überwiegen die Kosten oder die Nutzen? Wo lauern eventuelle Risiken und Gefahren? Lässt sich überhaupt auf die Schnelle ein adäquater Job finden? Und welche Schritte müssten dafür unternommen werden?

Die Situation ändern (change it). Kein Zweifel, dies ist die Königsdisziplin des Umgangs mit verrückten Chefs. Einen Versuch ist es vielleicht wert. "Aber nur, wenn der Vorgesetzte zu konstruktiver Kritik fähig ist", sagt der Schweizer Psychiater Gerhard Dammann. Andernfalls rät er dazu, den Chef des Chefs anzusprechen, eventuell im Bündnis mit anderen Mitarbeitern, denen es ähnlich geht. Vorher sollte man sich jedoch klarmachen, was genau man eigentlich ändern will – und welchen Beitrag man selbst dazu leisten könnte.

Die Situation lieben lernen (love it). Im Kern geht es darum, die Lage zu akzeptieren, bevor sich die ersten Magengeschwüre ausbreiten. Hat die Situation vielleicht doch irgendetwas Gutes? Was lässt sich daraus lernen? Wie würde die Lage erträglicher? Zugegeben, hier laufen Angestellte Gefahr, nicht nur den Spaß am Job zu verlieren, sondern auch die Nerven. Der Charme dieser Option liegt jedoch darin, aller Voraussicht nach den Untergang des Chefs live mitzuerleben – denn nachhaltig ist Psychopathie in der Chefetage sicher nicht. Vielmehr zerlegen die Wahnsinns-Chefs sich selbst. Mal früher, mal später.

Zahlreiche Studien haben in der Vergangenheit gezeigt, dass arrogante, egoistische und selbstverliebte CEOs öfters riskante Übernahmen eingehen, dafür tendenziell zu viel Geld zahlen und überdurchschnittlich häufig ihre Strategie ändern. Das sorgt irgendwann für immer mehr Konflikte im Team und führt letztlich häufig zum Karriereende.

So wie beim einst gefürchteten Kettensägen-Al: Einige Jahre nach seinen Massenentlassungen feuerte ihn der Aufsichtsrat des Haushaltsgeräteherstellers Sunbeam. Die US-Börsenaufsicht SEC verdonnerte ihn wegen Bilanztricksereien zu umgerechnet etwa 350 000 Euro Strafe – und verbot ihm, je wieder ein Unternehmen zu führen oder in irgendeinem Verwaltungsrat Platz zu nehmen.

From: mfm-menschen für medien To: pksczepanek@gmx.de Sent: October 22, 2012

Subject: mfm - Newsletter Oktober 2012
mfm - Newsletter Oktober 2012
Neue Mitarbeiter bei mfm-menschen für medien

mfm-menschen für medien hat zwei neue Mitarbeiter. Stefanie Berger und Andreas HenneckeStefanie Berger ist seit dem 1. Oktober 2012 Assistenz der Geschäftsführung. Sie hat ihr Studium mit dem Bachelor of Arts im Bereich Medienmanagement mit der Spezialisierung auf PR- und Kommunikationsmanagement abgeschlossen. Ihre Bachelorarbeit beschäftigte sich mit dem Thema Image- und Reputationsanalysen. Seit Oktober 2012 absolviert Stefanie Berger den internationalen Master of Arts in media and communication management. Stefanie Berger ist Ihre Ansprechpartnerin in unserem neuen Büro in der Münchner-City.
Andreas Hennecke verstärkt seit dem 1. Oktober unser Angebot in Litigation-PR. Andreas Hennecke ist seit 1998 als Rechtsanwalt tätig, zunächst in Düsseldorf, seit 2001 in Berlin. Er war Mitglied und Partner verschiedener Sozietäten, fokussierte  sich zunächst auf Medienrecht  und wechselte später in den Bereich Wirtschafts- und internationales Handelsrecht. Andreas Hennecke ist Gastdozent für Strafrecht an der Hochschule für Wirtschaft und Recht Berlin

Die Zeitung



www.Frauundmutter.de

http://www.frauundmutter.de/set_geschichte.html


„GROßE DINGE ERWARTEN WIR VON DIESEM KONZIL“: DIE KONZILSEINGABE DER kfd



WAS IST SCHÖN: DER ATTRAKTIVITÄTSDRUCK AUF MÄDCHEN UND JUNGE FRAUEN WÄCHST



MARIA UNTER DER DATTELPALME: DIE MUTTER JESU IM ISLAM



LEHRSTÜCK FÜR INTEGRATION: DER SINTI-MUSIKER DJANGO REINHARDT UND SEIN ENGAGEMENT FÜR SEINE HEIMATSTADT

D: Die Städte Oberschlesiens und Dabrowa-Region in den Jahren 1939-1945


MIASTA GÓRNEGO ŚLĄSKA I ZAGŁĘBIA W LATACH 1939-45

18 października w Muzeum Miasta Mysłowice odbył się mysłowicki wernisaż wystawy - przygotowanej przez Archiwum Państwowe w Katowicach w 2009 roku - „Miasta Górnego Śląska i Zagłębia w latach 1939-45”. Współautorem ekspozycji – wraz z prof. Ryszardem KACZMARKIEM - jest Mirosław WĘCKI, który w czwartkowe popołudnie wygłosił również prelekcję. Wystawa trafiła do naszego miasta dzięki inicjatywie stowarzyszenia „Ślōnskŏ Ferajna”. Można ją oglądać do 30 listopada w godzinach pracy mysłowickiego muzeum.

Naszym zamiarem było pokazanie II wojny światowej na Górnym Śląsku i w Zagłębiu trochę z innego punktu widzenia, a mianowicie przedstawiliśmy działalność niemieckiej administracji na tym terenie. Pokazaliśmy z prof. Ryszardem Kaczmarkiem dzieje naszego regionu przez pryzmat sytuacji, która panowała w poszczególnych miastach” - powiedział na wstępie swojej prelekcji - pracownik naukowy Archiwum Państwowego w Katowicach i Uniwersytetu Śląskiego, znawca okresu wojennego na Górnym Śląsku - Mirosław WĘCKI. Nie zabrakło ciekawostek dotyczących historii naszego regionu. Prelegent zwrócił uwagę, iż utworzona w 1939 roku przez III Rzeszę rejencja katowicka, składała się z ziem: niemieckiego Górnego Śląska, Autonomicznego Województwa Śląskiego oraz z miast należących przed wojną do województwa kieleckiego i krakowskiego. Stolicą rejencji katowickiej były Katowice, które jednak - zdaniem nazistów – nie nadawały się na główny ośrodek władz administracyjnych i policyjnych wielkiej prowincji. Na dodatek rozbudowa miasta była ograniczona z powodu istniejących wokół kopalń i zakładów przemysłowych. W 1940 roku władze podjęły decyzję o budowie nowej stolicy. Początkowo planowano, że nową stolicą będzie Annaberg, Racibórz lub Hulczyn. Wybór padł na Tychy, które znajdowały się blisko Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego, były dobrze skomunikowane, a zakłady przemysłowe nie ograniczały obszaru zabudowy. W pobliskich Bojszowach miało powstać lotnisko. W 1941 roku, w związku z atakiem Niemiec na Związek Radziecki, plany te zamrożono.

Ekspozycja składa się z dwóch części – w pierwszej zagadnienia przedstawiono problematycznie, natomiast w drugiej - autorzy scenariusza ukazali specyfikę poszczególnych miast. Okazuje się bowiem, że istniały między nimi ogromne różnice, które wynikały przede wszystkim ze względów narodowościowych. Ruch narodowosocjalistyczny najwcześniej rozwinął się w Zabrzu, a naziści wytworzyli sobie etos „bojowników pogranicza” broniących „niemieckiego” charakteru Górnego Śląska przed polskością. Natomiast w zajmowaniu Tarnowskich Gór w 1945 roku brał udział tamtejszy Obwód Armii Krajowej, który realizował tu przygotowywany od 1943 roku Plan „Burza”. Równie aktywny był ruch oporu w Rybniku, w którym działał inspektorat ZWZ/ AK.
Mirella DĄBEK

D: Die Städte Oberschlesiens und Dabrowa-Region in den Jahren 1939-1945




18. Oktober im Museum der Stadt Mysłowice statt Mysłowice Ausstellung - von der National Archives in Katowice im Jahr 2009 gezogen - ". City of Oberschlesien und in den Jahren 1939-45" Co-Exposition - zusammen mit dem Professor. Richard Kaczmarek - Miroslaw Wecki ist, dass am Donnerstag Nachmittag gab auch einen Vortrag. Die Ausstellung kam in unsere Stadt durch die Initiative des Vereins "Ślōnskŏ Ferajna". Du kannst bis zu 30 Stunden am November Mysłowice Museum.
 "Unsere Absicht war bis zum Zweiten Weltkrieg in Oberschlesien Basin und ein wenig von einem anderen Standpunkt aus zu zeigen, nämlich, stellte die Aktivitäten der Bundesregierung im Bereich. Wir zeigten der Professor. Richard Kaczmarek Geschichte unserer Region durch das Prisma der Situation, die in den Städten herrschte, "- sagte er zu Beginn seines Vortrags - ein Forscher an der National Archives und der University of Silesia, Katowice, ein Experte für den Zeitraum des Kriegsrechts in Oberschlesien - Miroslaw Wecki. Es gab viele interessante Fakten über die Geschichte unserer Region. Der Sprecher wies darauf hin, dass im Jahr 1939 gebildet durch das Dritte Reich Regency Katowice, bestand aus Ländern: Deutsch Oberschlesien, Schlesien Autonome Region und die Stadt aus der Provinz vor dem Krieg, der Kielce und Krakau. Hauptstadt des Katowice Region waren Katowice, die aber - nach der Nazis - nicht ein wichtiges Zentrum der Verwaltungs-und Polizeibehörden große Provinz. Darüber hinaus wurde die Expansion der Stadt aufgrund der bestehenden um die Minen und Industrieanlagen beschränkt. Im Jahr 1940 beschlossen die Behörden, eine neue Hauptstadt zu bauen. Ursprünglich war geplant, dass die neue Hauptstadt wird Annaberg, Ratibor oder Hulczyn. Die Wahl fiel auf Tychy, in der Nähe des oberschlesischen Industriegebiets befanden, war gut verbunden, und Industriebauten wurden nicht-Bereich beschränkt. In der Nähe zum Flughafen Bojszowy erstellt wurde. Im Jahr 1941, im Zusammenhang mit dem deutschen Angriff auf die Sowjetunion, wurden diese Pläne eingefroren.
Die Ausstellung besteht aus zwei Teilen - der erste zeigt die Problematik, während die zweite - die Autoren des Drehbuchs schien bestimmten einzelnen Städten. Es stellt sich heraus, dass es große Unterschiede zwischen ihnen, die in erster Linie aus Gründen der Staatsangehörigkeit beruht. Nationalsozialistischen Bewegung entwickelte sich schon früh in Zabrze, und die Nazis haben das Ethos der "borderline militant" verteidigen "deutschen" Charakter Oberschlesien gegen polnische produziert. Allerdings, im Umgang Tarnowskie Mountains im Jahr 1945 nahm er die lokale Schaltung Armee, die hier seit 1943 vorbereiteten Plan "Storm" durchgeführt. War ebenso aktiven Widerstand in Rybnik, in denen die Schulaufsicht Arbeit ZWZ / AK.
automat.Übers. pksczep.
Mirella Dabek

Rafał Kula" <rafalkula@poczta.fm> Sent: October 21, 2012:

PL: Od autonomii Górnego Śląska po gminne gospodarowanie G.Kula

D: Seit der Autonomie der Gemeinden von Oberschlesien Management



(Wykład wygłoszony przez Gabriela Kulę 10 stycznia 2004 r.  w czasie uroczystości 70-lecia uzyskania przez Tychy praw gminy miejskiej; spotkanie w Teatrze Małym organizował Wydział Informacji, Promocji i Współpracy z Zagranią Urzędu Miasta w Tychach oraz Związek Górnośląski w Tychach)

Chciałbym skupić łaskawą Państwa uwagę na tworzeniu się struktur Rzeczpospolitej w terenie – wszak w 1922 roku administracja polska przejmuje w swe władanie część Górnego Śląska, na mocy decyzi Rady Ligi Narodów podjętej 12 października 1921 roku, a zatwierdzonej 20 października przez Radę Ambasadorów.

Polska otrzymała wtedy 29 % obszaru plebiscytowego, tj. 3 214 km?, na którym mieszkało 996 tys. osób, tj. 46% populacji z całego obszaru plebscytowego.

Nie od rzeczy jest przypomnienie, że była to najbogatsza części Górnego Śląska, w której wydobywano ponad 74% węgla kamiennego i produkowano niemal 80% blendy cynkowej, 58% surówki żelaza, 61% stali surowej i prawie 82% gotowych wyrobów walcowaych.

Faktyczny podział terenu plebiscytowego, nad którym władzę sprawowała Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa, nastąpił dopiero w połowie czerwca 1922 roku. Na terenie mającym należeć do Polski działała do tego czasu Naczelna Rada Ludowa dl Górnego Śląska, której przewodniczył Józef Rymer związany z Narodową Partią Robotniczą (nazwisko nieobce również współcześnie w naszym mieście). Rymer , ur. 1882 roku, chociaż przedwcześnie zmarł, bo w wieku zaledwie 40 lat, należał do tych działaczy pleiscytowych, a następnie odbudowujących zręby administracji polskiej na tych ziemiach, że z powodzeniem jego życiorysu starczyłoby na obdzielenie kilku niepoślednich postaci.

Warunkiem podpisania podziału było zawarcie przez Polskę i Niemcy umowy , reguluącej na 15 lat, różne sprawy związane z podziałem Górnego Śląska, jako jednolitego do tej pory organizmu. Umowę tę podpisano po długich i trudnych pertraktacjach 15 maja 1922 roku, w Genewie; nazywamy ją często konwencją górnośląską, lub nieco upraszczają konwencją genewską.

Formalnie nowe jednostki administracyjne zaczęto formować od 17 czerwca 1922 roku, kiedy to na przyznane Rzeczpospolitej tereny zaczęły wkraczać jednostki wojska polskiego.

Ustawodawstwo polskie na terenie całego województwa śląskieo, a więc obu jego części, znacznie różniło się od ustawodawstwa na terenie całej Polski, bo obowiązywała tu uchwalona w okresie walki plebiscytowej autonomia.

Odnosi się wrażenie, że w sprawie uprawnień autonomicznych oba ubiegające się o Górny Śląsk pastwa próbowały się przelicytować. Chodziło oczywiście o pozyskanie poparcia biorących udział w plebiscycie – to w pierwszym rzędzie, ale nie należy zapominać i o innych przyczynach, chociażby związanych z zagwarantowaniem interesów ekonomicznych podmiotów które na tym terenie ulokowały swego czasu przedsięwzięcia gospodarcze. Wszak mamy do czynienia z regionem, gdzie skoncentrowano gigantyczny przemysł, którego inwestorami był niepolski kapitał.

Najpierw – wracając kilka lat wstecz, do 14 października 119 roku, Pruskie Zgromadzenie Krajowe uchwaliło ustawę przewidującą nadanie Górnemu Śląskowi autonomii prowincjonalnej i administracyjne oddzielenie go od Dolnego Śląska.

Zaś polska ustawa konstytucyjna o autonomii uchwalona została przez Sejm Ustawodawcz 15 lipca 1920 roku.

Znaczenie propagandowe tej ustawy było bardzo duże i w celu zniwelowania go niemiecki parlament uchwalił 27 października 1920 roku (zatem z górą po 3 miesiącach) ustawę zapowiadającą, że w plebiscycie właśnie ludność Górnego Śląska saa będzie mogła wypowiedzieć się w sprawie formy jego powiązania z Rzeszą Niemiecką.

Z całą mocą należy przypomnieć, że uprawnienia autonomiczne województwa śląskiego zawarte w statucie organicznym  określały, że jest ono nieodłączną częścią składową pańswa polskiego, wyposażoną w samorządowe prawa, a wszyscy jego mieszkańcy posiadający polskie obywatelstwo mają równe prawa.

Najważniejszym instytucjonalnym wyrazem autonomii był Sejm Śląski, pomyślany jako organ ustawodawczy, od nikogo niezależny. Jedyniedla przewidywanej ustawy o wewnętrznym ustroju województwa śląskiego zastrzeżono wymóg sankcji Prezydenta Rzeczpospolitej, natomiast wszystkie pozostałe ustawy nie wymagały sankcji czynnika nadrzędnego. Ustawy Sejmu Śląskiego po podpisaniu przez jego marsałka ogłaszał wojewoda w Dzienniku Ustaw Śląskich.

Początkowo w ławach poselskich zasiadało 48 posłów, zaś po 1935 roku liczbę tę zredukowano do 24.

Sejm Śląski został wyposażony w maksimum uprawnień w zakresie swojego składu, sam decydował o ważności wborów, ustalał wysokość diet poselskich i uchwalał regulamin sejmowy. Ustawowa kadencja trwała 5 lat. Do kompetencji Prezydenta Rzeczpospolitej należało zwoływanie, odraczanie i zamykanie Sejmu Śląskiego i ewentualne przedterminowe rozwiązanie go.

Uprawninia Sejmu Śląskiego zostały dokładnie wymienione w statucie organicznym. Dotyczyły życia społeczno-gospodarczego województwa, oświaty i kultury. Statut wymieniał także sprawy w zakresie których uprawnienia tego organu były ograniczone, np. skarbowości, premysłu, monopoli, spraw socjalnych. Sejm Śląski nie zyskał uprawnień w zakresie sądownictwa. Województwo posiadało własny skarb i tylko ok. 10% dochodów, tzw. tangentę , przekazywano do budżetu centralnego

Przedmiotem wielu kontrowersji był sposób powołyania i odwoływania wojewody. On bowiem był powoływany i odwoływany przez Prezydenta Rzeczpospolitej na wniosek Rady Ministrów, przy czym Sejmu Śląskiego nie pytano nawet o zdanie; podobna sytuacja miała miejsce przy obsadzaniu innych stanowisk w Urzędzie ojewódzkim.

Można sobie wyobrazić sytuację, która miała miejsce w latach 1926-1935, gdy wojewodą został człowiek, do którego większość posłów była nastawiona opozycyjnie (mówiąc delikatnie).

Wojewoda był zarówno przedstawicielem rządu polskiego i szefem dministracji rządowej, jak i szefem administracji samorządowej – Śląskiej Rady Wojewódzkiej. Był w województwie szefem administracji szkolnej, skarbowej i policji.

Wojewoda równocześnie sprawował urząd przewodniczącego Rady Wojewódzkiej, zaś wicewojewoda  urzędu był jego zastępcą w tym organie. Sejm Śląski miał prawo wybierania pięciu – z dwudziestu – członków Rady, którzy funkcję pełnili w 1-rocznej kadencji.

Pierwszym wojewodą śląskim został, zaproponowany przez Wojciecha Korfentego , Józef Rymer, natomast wicewojewodą dotychczasowy komisarz rządu na Śląski Cieszyńskim Zygmunt Żurawski.

Pierwszym marszałkiem Sejmu Śląskiego wybrano Konstantego Wolnego , urodzonego w 1877 roku w Bujakowie, z zawodu adwokata, autora wielu dokumentów porządkowych z czasów owstań i plebiscytu.

Zarządzanie województwem nie było łatwe: trwały ostre walki polityczne, nieraz gorszące, zaś samo prawo nie sprzyjało płynnemu administrowaniu. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z Konwencją Górnośląską, na dawnym obszarze puskim miały nadal obowiązywać aktualne w chwili podziału Śląska przepisy prawa materialnego. Stąd w przypadku naruszania przepisów konwencji przysługiwało prawo odwołania nawet do Ligi Narodów i stąd tak wielkie uprawnienia wojewody, wzorowane na kompetenjach nadprezydenta pruskiej prowincji.

W chwili utworzenia województwa śląskiego podzielone ono zostało na dziewięć powiatów wiejskich: bielski, cieszyński, katowicki, lubliniecki, pszczyński, rudzki, rybnicki, świętochłowicki i tarnogórski oraz na trzy owiaty grodzkie: Bielsko, Katowice i Królewska Huta  (która po zmianie granic sąsiednich gmin otrzymała nazwę Chorzów).

Tychy oczywiście znajdowały się w powiecie pszczyńskim. Uroczyste przejęcie administracji odbyło się 29 czerwca 1922 roku (chociaż Ludik Musioł  wymienia datę 6 lipca). Władze naczelne reprezentowali gen. Szeptycki i gen. Horoszkiewicz. Ustawiono bramę triumfalną, zebrali się tłumnie tyszanie.

Mszę celebrował ks. prałat Jan Kapica , delegat biskupa wrocławskiego; diecezja katowicka jeszze nie istniała. Współcelebrantami zaś byli ks. Emil Szramek  i Jan Broy, wikariusze tyskiej parafii .

Ówcześni kronikarze piszą, że ceremonie te odbywały się w nieprawdopodobnym, entuzjastycznym i podniosłym nastroju. Tak było i w Tychach.

To wtedy ks. apica replikował w swoim stylu gen. Szeptyckiemu, który zwrócił uwagę, że tyszanie ze swoim proboszczem, posługują się wyłącznie gwarą śląską. Sądzić należy, że w tym stwierdzeniu gościa nie było uszczypliwości – wszak jak mieli rozmawiać, jeżeli nie w gwrze?

Ale ks. Kapica, nie namyślając się długo, odparował:

- Wy nos w Warszawie nauczycie pięknie po polski mówić, a my wos za to pięknie po śląsku pracować!

Mówi się, że tą wypowiedzią ksiądz prałat pozbawił się szans na godność biskupią. Może to jednak tlko nadinterpretacja anegdoty, którą jednak Ślązacy nader chętnie przytaczają do dziś .

Aż do 1906 roku nie było praktycznie biura gminnego . Większość istotniejszych spraw załatwianych było w starostwie pszczyńskim, zaś wójt, potem naczelnik Tychów funkje swe wykonywali – jak pisze kronikarz -„pobocznie”. Zresztą tak samo jak i pisarz gminny, którym byli kolejni nauczyciele, aż do czasu, gdy obowiązków gminnych było tyle, iż najpierw ustanowiono wynagrodzenie dla nauczyciela-pisarza, aż wreszcie stworzoo odrębną funkcję urzędniczą.

Urząd Gminny ulokowano w wybudowanym w 1906 roku budynku, gdzie kilka zaledwie pomieszczeń przeznaczono na biura, resztę na mieszkania. To ten budynak, gdzie dziś na pl. Wolności mieści się Prokuratura Rejonowa.

Zanim ukształowała się struktura samorządu, coś w rodzaju pełniącego obowiązki naczelnika na czas plebiscytu, został Jan Drabik, najstarszy wiekiem ławnik.

Dopiero 28 lipca 1923 roku, w wyniku wyborów, Jan Wieczorek został naczelnikiem. Kierował on gminą do 1939 roku a potem również przez jakiś czas po II wojnie światowej.

Opinie o nim są zgodnie pochlebne. Miał ogromny talent organizacyjny, autorytet wśród ludności i był sprawnym administratorem. Jemu przypisuje się powodzenie starań o nadanie Tychom praw miejskichw 1933 roku. Wieczorek ponadto kierował Okręgiem Urzędowym i Biurem Pośrednictwa Pracy. Wspomnieć wypada, że patronował lub żywo był zaangażowany w pracy straży, chórze i w inne społeczne przedsięwzięcia.

Wieczorek był właścicielem restauracji z cukiernią w istniejącym do dziś lokalu przy ul. Damrota – „Pod Jesionami ”. To też jest dowód trwałości podejmowanych przez naczelnika przedsięwzięć.

Gminą kierował zarząd gminy oraz rada. Generalnie sprawę ujmując kompetencje zarządu dotyczyły bieżącego kierowani przez naczelnika oraz ławników  (bo tak nazywano członków zarządu); był to zatem organ wykonawczy. Organem stanowiącym zatem była rada.

Obsada biurowa była niezwykle skromna. Kroniki  wymieniają nazwisko sekretarza gminy, zarazem kierownika biura, Pawła lacka, który przez 20 lat wykonywał swą pracę. W biurze funkcjonowali ponadto technik budowlany, kancelista, kasjer, pracownik od finansów.

Wspomnieć należy o policjancie w osobie starszego przodownika Jana Mitręgi, któremu w latach 26 – 36 powierzono komndę Posterunku – i zwracam uwagę na poprawna nazwę – Posterunku Policji Województwa Śląskiego w Tychach. Instytucja owa mieściła się w istniejącym do dziś budyneczku na ul. Damrota, gdzie miesiły się posterunek, areszt i mieszkanie funkcjonariusza.

No i reszcie odpowiedzieć sobie wypada na pytanie: jakież to korzyści wynosiły Tychy z faktu, że z dniem 1 stycznia 1934 stały się osadą wiejską na prawach miejskich. Decyzję  w tej sprawie podjęła Śląska Rada Wojewódzka i stosowny dokument ukazał się w Dziennku Ustaw Śląskich.

Nie można zaprzeczyć temu, co niektórzy stwierdzili. Mianowicie, że prawa miejskie oznaczają dla mieszkańców – w pierwszym rzędzie – podniesienie podatków. Owszem też, ale i wzrosły ceny gruntów, bo – należało się spodziewać inwestycji,budowy dróg, obiektów użyteczności publicznej. Pamiętajmy o korzystnym położeniu tego miasteczka, gdzie docierała kolej i krzyżowały się szlaki komunikacyjne z północy na południe oraz ze wschodu na zachód.

Gmina otrzymała nowe, korzystne prawa w zakresi samodecydowania o swoich najistotniejszych sprawach – od szkolnictwa, poprzez szeroko rozumianą działalność socjalną, do wspomnianej już inwestycyjnej, w tym inwestycji komunalnych.

Wprawdzie – co przytaczałem już w swoich publikacjach – nowa rzeczywistść formalnoprawna Tychów czasami wyprzedzała sposób myślenia. Nie przez wszystkich bowiem owy awans był należycie honorowany. Sam spotkałem w Wilkowyjach nestorów , którzy udając się do Mikołowa oznajmiają: – Idziemy do miasta.

W porządku, ale kiedy zaś  odwrotnym kierunku, do Tychów, uparcie i niepoprawnie twierdzą: – Idziemy do wsi!

Tak czy inaczej Tychy z dniem 1 stycznia 1934 roku otrzymały prawa miejskie. Wykorzystując tę szansę gospodarze miasta wraz z całą społecznością kontynuowali pracę na rzec swojej małej ojczyzny.

Bibliografia:

•Paduch E. Droga Górnego Śląska do niepodległości Polski. 75. rocznica połaczenia częsci Górnego Śląska z Rzeczpospolitą. Centrum Dziedzictwa Kulturowego Gornego Śląska, Katowice 1977

•Kokot J. Zakres działania województwa śąskiego jako jednostki samorządu terytorialnego. Katowice 1939

•Dyba M. Śląskie Drogi od X w. do 1939 r. Biblioteka Sejmiku Samorządowego Województwa Katowickiego, 1992

•Praca zbiorowa 75. rocznica powrotu Górnego Śląska do Polski. Biblioteka Sejmiku Samorzdowego Województwa Katowickiego, 1997

•Tobiasz M. Wojciech Korfanty. Wyd. „Ognisko” Sp. Księgarska Katowice 1947

•Grychtolik P. Wojciech Korfanty – tragiczna postać odrodzonej Rzeczypospolitej. „Nasze Tychy – jednodniówka Związku Górnośląskiego w Tychach” kiecień/maj 2003. Patrz również w tym samym wydawnictwie Smołka J. Wojciech Korfanty – młodość i działalność w okresie budzenia się polskiej świadomości narodowej na Górnym Śląsku oraz Stryczek Z. Wojciech Korfanty – dziennikarz – trybun ludowy – dyktator.Kantyka J. Tychy. Zarys rozwoju miasta i powiatu. Wyd. „Śląsk” Katowice 1975

•Musioł L. Tychy monografia historyczna Nakładem Gminy Tychy 1939

•Prejs B. Dawno temu w Tychach Tychy 1999

•Czepliński M. Kaszuba E. Wąs G. Żerelik Rościsław Historia Śląska Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego 2002

•Szczepański M. Monografia Miasta Tychy 1939- 1993 Tychy 1996



Chciałbym skupić łaskawą Państwa uwagę na tworzeniu się struktur Rzeczpospolitej w terenie – wszak w 1922 roku administracja polska przejmuje w swe władanie część Górnego Śląska, na mocy decyzi Rady Ligi Narodów podjętej 12 października 1921 roku, a zatwierdzonej 20 października przez Radę Ambasadorów.
Polska otrzymała wtedy 29 % obszaru plebiscytowego, tj. 3 214 km?, na którym mieszkało 996 tys. osób, tj. 46% populacji z całego obszaru plebscytowego.Nie od rzeczy jest przypomnienie, że była to najbogatsza części Górnego Śląska, w której wydobywano ponad 74% węgla kamiennego i produkowano niemal 80% blendy cynkowej, 58% surówki żelaza, 61% stali surowej i prawie 82% gotowych wyrobów walcowaych.Faktyczny podział terenu plebiscytowego, nad którym władzę sprawowała Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa, nastąpił dopiero w połowie czerwca 1922 roku. Na terenie mającym należeć do Polski działała do tego czasu Naczelna Rada Ludowa dl Górnego Śląska, której przewodniczył Józef Rymer związany z Narodową Partią Robotniczą (nazwisko nieobce również współcześnie w naszym mieście). Rymer , ur. 1882 roku, chociaż przedwcześnie zmarł, bo w wieku zaledwie 40 lat, należał do tych działaczy pleiscytowych, a następnie odbudowujących zręby administracji polskiej na tych ziemiach, że z powodzeniem jego życiorysu starczyłoby na obdzielenie kilku niepoślednich postaci.
Warunkiem podpisania podziału było zawarcie przez Polskę i Niemcy umowy , reguluącej na 15 lat, różne sprawy związane z podziałem Górnego Śląska, jako jednolitego do tej pory organizmu. Umowę tę podpisano po długich i trudnych pertraktacjach 15 maja 1922 roku, w Genewie; nazywamy ją często konwencją górnośląską, lub nieco upraszczają konwencją genewską.
Formalnie nowe jednostki administracyjne zaczęto formować od 17 czerwca 1922 roku, kiedy to na przyznane Rzeczpospolitej tereny zaczęły wkraczać jednostki wojska polskiego.
Ustawodawstwo polskie na terenie całego województwa śląskieo, a więc obu jego części, znacznie różniło się od ustawodawstwa na terenie całej Polski, bo obowiązywała tu uchwalona w okresie walki plebiscytowej autonomia.
Odnosi się wrażenie, że w sprawie uprawnień autonomicznych oba ubiegające się o Górny Śląsk pastwa próbowały się przelicytować. Chodziło oczywiście o pozyskanie poparcia biorących udział w plebiscycie – to w pierwszym rzędzie, ale nie należy zapominać i o innych przyczynach, chociażby związanych z zagwarantowaniem interesów ekonomicznych podmiotów które na tym terenie ulokowały swego czasu przedsięwzięcia gospodarcze. Wszak mamy do czynienia z regionem, gdzie skoncentrowano gigantyczny przemysł, którego inwestorami był niepolski kapitał.
Najpierw – wracając kilka lat wstecz, do 14 października 119 roku, Pruskie Zgromadzenie Krajowe uchwaliło ustawę przewidującą nadanie Górnemu Śląskowi autonomii prowincjonalnej i administracyjne oddzielenie go od Dolnego Śląska.Zaś polska ustawa konstytucyjna o autonomii uchwalona została przez Sejm Ustawodawcz 15 lipca 1920 roku.Znaczenie propagandowe tej ustawy było bardzo duże i w celu zniwelowania go niemiecki parlament uchwalił 27 października 1920 roku (zatem z górą po 3 miesiącach) ustawę zapowiadającą, że w plebiscycie właśnie ludność Górnego Śląska saa będzie mogła wypowiedzieć się w sprawie formy jego powiązania z Rzeszą Niemiecką.
Z całą mocą należy przypomnieć, że uprawnienia autonomiczne województwa śląskiego zawarte w statucie organicznym  określały, że jest ono nieodłączną częścią składową pańswa polskiego, wyposażoną w samorządowe prawa, a wszyscy jego mieszkańcy posiadający polskie obywatelstwo mają równe prawa.
Najważniejszym instytucjonalnym wyrazem autonomii był Sejm Śląski, pomyślany jako organ ustawodawczy, od nikogo niezależny. Jedyniedla przewidywanej ustawy o wewnętrznym ustroju województwa śląskiego zastrzeżono wymóg sankcji Prezydenta Rzeczpospolitej, natomiast wszystkie pozostałe ustawy nie wymagały sankcji czynnika nadrzędnego. Ustawy Sejmu Śląskiego po podpisaniu przez jego marsałka ogłaszał wojewoda w Dzienniku Ustaw Śląskich. Początkowo w ławach poselskich zasiadało 48 posłów, zaś po 1935 roku liczbę tę zredukowano do 24.
Sejm Śląski został wyposażony w maksimum uprawnień w zakresie swojego składu, sam decydował o ważności wborów, ustalał wysokość diet poselskich i uchwalał regulamin sejmowy. Ustawowa kadencja trwała 5 lat. Do kompetencji Prezydenta Rzeczpospolitej należało zwoływanie, odraczanie i zamykanie Sejmu Śląskiego i ewentualne przedterminowe rozwiązanie go.Uprawninia Sejmu Śląskiego zostały dokładnie wymienione w statucie organicznym. Dotyczyły życia społeczno-gospodarczego województwa, oświaty i kultury. Statut wymieniał także sprawy w zakresie których uprawnienia tego organu były ograniczone, np. skarbowości, premysłu, monopoli, spraw socjalnych. Sejm Śląski nie zyskał uprawnień w zakresie sądownictwa. Województwo posiadało własny skarb i tylko ok. 10% dochodów, tzw. tangentę , przekazywano do budżetu centralnego
Przedmiotem wielu kontrowersji był sposób powołyania i odwoływania wojewody. On bowiem był powoływany i odwoływany przez Prezydenta Rzeczpospolitej na wniosek Rady Ministrów, przy czym Sejmu Śląskiego nie pytano nawet o zdanie; podobna sytuacja miała miejsce przy obsadzaniu innych stanowisk w Urzędzie ojewódzkim. Można sobie wyobrazić sytuację, która miała miejsce w latach 1926-1935, gdy wojewodą został człowiek, do którego większość posłów była nastawiona opozycyjnie (mówiąc delikatnie).Wojewoda był zarówno przedstawicielem rządu polskiego i szefem dministracji rządowej, jak i szefem administracji samorządowej – Śląskiej Rady Wojewódzkiej. Był w województwie szefem administracji szkolnej, skarbowej i policji.Wojewoda równocześnie sprawował urząd przewodniczącego Rady Wojewódzkiej, zaś wicewojewoda  urzędu był jego zastępcą w tym organie. Sejm Śląski miał prawo wybierania pięciu – z dwudziestu – członków Rady, którzy funkcję pełnili w 1-rocznej kadencji.Pierwszym wojewodą śląskim został, zaproponowany przez Wojciecha Korfentego , Józef Rymer, natomast wicewojewodą dotychczasowy komisarz rządu na Śląski Cieszyńskim Zygmunt Żurawski.Pierwszym marszałkiem Sejmu Śląskiego wybrano Konstantego Wolnego , urodzonego w 1877 roku w Bujakowie, z zawodu adwokata, autora wielu dokumentów porządkowych z czasów owstań i plebiscytu.Zarządzanie województwem nie było łatwe: trwały ostre walki polityczne, nieraz gorszące, zaś samo prawo nie sprzyjało płynnemu administrowaniu. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z Konwencją Górnośląską, na dawnym obszarze puskim miały nadal obowiązywać aktualne w chwili podziału Śląska przepisy prawa materialnego. Stąd w przypadku naruszania przepisów konwencji przysługiwało prawo odwołania nawet do Ligi Narodów i stąd tak wielkie uprawnienia wojewody, wzorowane na kompetenjach nadprezydenta pruskiej prowincji.
W chwili utworzenia województwa śląskiego podzielone ono zostało na dziewięć powiatów wiejskich: bielski, cieszyński, katowicki, lubliniecki, pszczyński, rudzki, rybnicki, świętochłowicki i tarnogórski oraz na trzy owiaty grodzkie: Bielsko, Katowice i Królewska Huta  (która po zmianie granic sąsiednich gmin otrzymała nazwę Chorzów).
Tychy oczywiście znajdowały się w powiecie pszczyńskim. Uroczyste przejęcie administracji odbyło się 29 czerwca 1922 roku (chociaż Ludik Musioł  wymienia datę 6 lipca). Władze naczelne reprezentowali gen. Szeptycki i gen. Horoszkiewicz. Ustawiono bramę triumfalną, zebrali się tłumnie tyszanie.Mszę celebrował ks. prałat Jan Kapica , delegat biskupa wrocławskiego; diecezja katowicka jeszze nie istniała. Współcelebrantami zaś byli ks. Emil Szramek  i Jan Broy, wikariusze tyskiej parafii .Ówcześni kronikarze piszą, że ceremonie te odbywały się w nieprawdopodobnym, entuzjastycznym i podniosłym nastroju. Tak było i w Tychach.
To wtedy ks. apica replikował w swoim stylu gen. Szeptyckiemu, który zwrócił uwagę, że tyszanie ze swoim proboszczem, posługują się wyłącznie gwarą śląską. Sądzić należy, że w tym stwierdzeniu gościa nie było uszczypliwości – wszak jak mieli rozmawiać, jeżeli nie w gwrze?Ale ks. Kapica, nie namyślając się długo, odparował:- Wy nos w Warszawie nauczycie pięknie po polski mówić, a my wos za to pięknie po śląsku pracować!Mówi się, że tą wypowiedzią ksiądz prałat pozbawił się szans na godność biskupią. Może to jednak tlko nadinterpretacja anegdoty, którą jednak Ślązacy nader chętnie przytaczają do dziś .
Aż do 1906 roku nie było praktycznie biura gminnego . Większość istotniejszych spraw załatwianych było w starostwie pszczyńskim, zaś wójt, potem naczelnik Tychów funkje swe wykonywali – jak pisze kronikarz -„pobocznie”. Zresztą tak samo jak i pisarz gminny, którym byli kolejni nauczyciele, aż do czasu, gdy obowiązków gminnych było tyle, iż najpierw ustanowiono wynagrodzenie dla nauczyciela-pisarza, aż wreszcie stworzoo odrębną funkcję urzędniczą.Urząd Gminny ulokowano w wybudowanym w 1906 roku budynku, gdzie kilka zaledwie pomieszczeń przeznaczono na biura, resztę na mieszkania. To ten budynak, gdzie dziś na pl. Wolności mieści się Prokuratura Rejonowa.Zanim ukształowała się struktura samorządu, coś w rodzaju pełniącego obowiązki naczelnika na czas plebiscytu, został Jan Drabik, najstarszy wiekiem ławnik. Dopiero 28 lipca 1923 roku, w wyniku wyborów, Jan Wieczorek został naczelnikiem. Kierował on gminą do 1939 roku a potem również przez jakiś czas po II wojnie światowej. Opinie o nim są zgodnie pochlebne. Miał ogromny talent organizacyjny, autorytet wśród ludności i był sprawnym administratorem. Jemu przypisuje się powodzenie starań o nadanie Tychom praw miejskichw 1933 roku. Wieczorek ponadto kierował Okręgiem Urzędowym i Biurem Pośrednictwa Pracy. Wspomnieć wypada, że patronował lub żywo był zaangażowany w pracy straży, chórze i w inne społeczne przedsięwzięcia.Wieczorek był właścicielem restauracji z cukiernią w istniejącym do dziś lokalu przy ul. Damrota – „Pod Jesionami ”. To też jest dowód trwałości podejmowanych przez naczelnika przedsięwzięć.Gminą kierował zarząd gminy oraz rada. Generalnie sprawę ujmując kompetencje zarządu dotyczyły bieżącego kierowani przez naczelnika oraz ławników  (bo tak nazywano członków zarządu); był to zatem organ wykonawczy. Organem stanowiącym zatem była rada.Obsada biurowa była niezwykle skromna. Kroniki  wymieniają nazwisko sekretarza gminy, zarazem kierownika biura, Pawła lacka, który przez 20 lat wykonywał swą pracę. W biurze funkcjonowali ponadto technik budowlany, kancelista, kasjer, pracownik od finansów.Wspomnieć należy o policjancie w osobie starszego przodownika Jana Mitręgi, któremu w latach 26 – 36 powierzono komndę Posterunku – i zwracam uwagę na poprawna nazwę – Posterunku Policji Województwa Śląskiego w Tychach. Instytucja owa mieściła się w istniejącym do dziś budyneczku na ul. Damrota, gdzie miesiły się posterunek, areszt i mieszkanie funkcjonariusza.
No i reszcie odpowiedzieć sobie wypada na pytanie: jakież to korzyści wynosiły Tychy z faktu, że z dniem 1 stycznia 1934 stały się osadą wiejską na prawach miejskich. Decyzję  w tej sprawie podjęła Śląska Rada Wojewódzka i stosowny dokument ukazał się w Dziennku Ustaw Śląskich.Nie można zaprzeczyć temu, co niektórzy stwierdzili. Mianowicie, że prawa miejskie oznaczają dla mieszkańców – w pierwszym rzędzie – podniesienie podatków. Owszem też, ale i wzrosły ceny gruntów, bo – należało się spodziewać inwestycji,budowy dróg, obiektów użyteczności publicznej. Pamiętajmy o korzystnym położeniu tego miasteczka, gdzie docierała kolej i krzyżowały się szlaki komunikacyjne z północy na południe oraz ze wschodu na zachód. Gmina otrzymała nowe, korzystne prawa w zakresi samodecydowania o swoich najistotniejszych sprawach – od szkolnictwa, poprzez szeroko rozumianą działalność socjalną, do wspomnianej już inwestycyjnej, w tym inwestycji komunalnych.
Wprawdzie – co przytaczałem już w swoich publikacjach – nowa rzeczywistść formalnoprawna Tychów czasami wyprzedzała sposób myślenia. Nie przez wszystkich bowiem owy awans był należycie honorowany. Sam spotkałem w Wilkowyjach nestorów , którzy udając się do Mikołowa oznajmiają: – Idziemy do miasta. W porządku, ale kiedy zaś  odwrotnym kierunku, do Tychów, uparcie i niepoprawnie twierdzą: – Idziemy do wsi!
Tak czy inaczej Tychy z dniem 1 stycznia 1934 roku otrzymały prawa miejskie. Wykorzystując tę szansę gospodarze miasta wraz z całą społecznością kontynuowali pracę na rzec swojej małej ojczyzny.

autor: Gabriel Kula



Bibliografia:
•Paduch E. Droga Górnego Śląska do niepodległości Polski. 75. rocznica połaczenia częsci Górnego Śląska z Rzeczpospolitą. Centrum Dziedzictwa Kulturowego Gornego Śląska, Katowice 1977
•Kokot J. Zakres działania województwa śąskiego jako jednostki samorządu terytorialnego. Katowice 1939
•Dyba M. Śląskie Drogi od X w. do 1939 r. Biblioteka Sejmiku Samorządowego Województwa Katowickiego, 1992
•Praca zbiorowa 75. rocznica powrotu Górnego Śląska do Polski. Biblioteka Sejmiku Samorzdowego Województwa Katowickiego, 1997
•Tobiasz M. Wojciech Korfanty. Wyd. „Ognisko” Sp. Księgarska Katowice 1947
•Grychtolik P. Wojciech Korfanty – tragiczna postać odrodzonej Rzeczypospolitej. „Nasze Tychy – jednodniówka Związku Górnośląskiego w Tychach” kiecień/maj 2003. Patrz również w tym samym wydawnictwie Smołka J. Wojciech Korfanty – młodość i działalność w okresie budzenia się polskiej świadomości narodowej na Górnym Śląsku oraz Stryczek Z. Wojciech Korfanty – dziennikarz – trybun ludowy – dyktator.Kantyka J. Tychy. Zarys rozwoju miasta i powiatu. Wyd. „Śląsk” Katowice 1975
•Musioł L. Tychy monografia historyczna Nakładem Gminy Tychy 1939
•Prejs B. Dawno temu w Tychach Tychy 1999
•Czepliński M. Kaszuba E. Wąs G. Żerelik Rościsław Historia Śląska Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego 2002
•Szczepański M. Monografia Miasta Tychy 1939- 1993 Tychy 1996

 

 



D: Seit der Autonomie der Gemeinden von Oberschlesien Management

(Vortrag von Gabriel Kugel 10 abgegeben Januar 2004 während der 70. Jubiläumsfeier für die Rechte der Gemeinde Tychy, ein Treffen des Little Theatre an der Fakultät für Information, Promotion und internationale Zusammenarbeit der Stadt im Spiel und der Verband der oberschlesischen Tychy Tychy organisiert)

Ich möchte Ihre Aufmerksamkeit auf die gnädige Gründung der Republik von Strukturen im Bereich konzentrieren - immerhin 1922 die polnische Verwaltung übernimmt in seinem Besitz ein Teil Oberschlesiens, im Rahmen des Rates der Liga der Nationen Entscheidung genommen 12. Oktober 1921 Jahr, und genehmigte 20. Oktober vom Rat der Botschafter.



 

 Ich möchte Ihre Aufmerksamkeit auf die gnädige Gründung der Republik von Strukturen im Bereich konzentrieren -. Schließlich im Jahre 1922 die polnische Verwaltung übernimmt in seinem Besitz ein Teil Oberschlesiens, im Rahmen des Rates der Liga der Nationen decyzi genommen 12. Oktober 1921 Jahr, und genehmigte 20. Oktober vom Rat der Botschafter


Polens empfangen, wenn 29% der Volksabstimmung, dh 3 214 km?, die von 996 Tausend bewohnt war. Menschen, dh 46% der Bevölkerung der gesamten Region plebscytowego.Nie der Dinge erinnert daran, dass es die reichste Teil Oberschlesiens war, in denen mehr als 74% der abgebauten Kohle und produziert fast 80% der Zinkblende, 58% von Roheisen, 61% aus Stahl Roh-und fast 82% der Fertigerzeugnisse walcowaych.Faktyczny Sparte Volksabstimmung Fläche, über die die Behörde von der Inter-Kommission vorgelegt und Plebiscytowa ausgeübt, kam erst Mitte Juni 1922. Im Bereich der polnischen arbeiten zu müssen bis zu diesem Zeitpunkt der Oberste Rat der Menschen dl Oberschlesien gehören, unter dem Vorsitz von Joseph Rymer mit dem National Workers Party (der Name ist auch vertraut mit heute in unserer Stadt) verbunden. Rymer, b. 1882, obwohl er starb früh, denn im Alter von 40 Jahren, war einer der Aktivisten pleiscytowych und dann den Wiederaufbau der Grundlagen der polnischen Verwaltung in diesen Ländern, dass der Erfolg seiner Biographie ein paar niepoślednich befriedigen genügte.
Bedingung für die Unterzeichnung der Teilung war der Abschluss von Polen und Deutschland Vereinbarung reguluącej seit 15 Jahren, verschiedene Fragen im Zusammenhang mit der Teilung Oberschlesiens, als ein einziger Organismus so weit. Die Vereinbarung nach langen und schwierigen Verhandlungen, den 15. Mai 1922 Jahre, in Genfer Konvention unterzeichnet wurde, ist es oft die Oberschlesien, oder etwas zu vereinfachen, die Genfer Konvention genannt.
Formal sind die neuen administrativen Einheiten am 17. Juni 1922, wenn es die Länder der Republik der Truppen erteilt bilden begann begann geben Polnisch.
polnische Gesetzgebung in der gesamten Region śląskieo, so seine beiden Teile, die erheblich von den Rechtsvorschriften in der gesamten polnischen, ging ich hier in Kraft, die während der Schlacht Autonomie Volksabstimmung.
bekommt den Eindruck, dass die autonomen Befugnisse der zwei Bewerber für Top Silesia Beute versucht zu überbieten. Es war, natürlich, um die Unterstützung für die Teilnahme an der Umfrage zu gewinnen - es ist in erster Linie, aber nicht über andere Gründe vergessen, auch wenn die Interessen sicherzustellen, dass die Wirtschaftssubjekte, die ihre Zeit investiert haben, die eine wirtschaftliche Tätigkeit. . Immerhin haben wir es mit einer Region, wo die konzentrierte Industrie Riese, die eine nicht-polnischen Hauptstadt Investoren war sich
erste - going back vor ein paar Jahren, um 14. Oktober 119 Jahre hat der preußischen Nationalversammlung einen Gesetzentwurf zur Gewährung der Autonomie der Provinz Śląskowi maximale administrativen und trennen es von Niederschlesien. polnischen Verfassungsrecht und die Autonomie des Parlaments durch die Legislative 15. Juli verabschiedet wurde, war 1920 roku. Znaczenie Propaganda dieses Gesetzes sehr groß und, um es an den Deutschen Bundestag zu reduzieren verabschiedet 27. Oktober 1920 Jahr (so dass die Spitze nach 3 Monaten) ein Gesetz ankündigte, dass in der Umfrage, was die Menschen Oberschlesien Saa können auf dem Formular über seine Beziehung mit dem Deutschen Reich zu kommentieren.
Mit aller Macht sollte angemerkt werden, dass die Befugnisse der autonomen Provinz Schlesien in der organischen Gesetz, muss zeigen, dass sie ein integraler Bestandteil des polnischen pańswa mit den lokalen Gesetzen ausgestattet ist, und die ganze Bewohner haben polnische Staatsbürgerschaft die gleichen Rechte haben.
primäre institutionellen Ausdruck der Autonomie war die schlesische Sejm, als gesetzgebende Körperschaft gedacht, von einem unabhängigen. Erwartete Jedyniedla Act Silesia internen System von Sanktionen vorgesehen Forderung des Präsidenten der Republik, während alle anderen Sanktionen Gesetz nicht zwingend wichtigste Faktor. Schlesische Parliament Act, nachdem sie von dem Gouverneur marsałka unterzeichnet kündigte im Amtsblatt der schlesischen. Zunächst werden die parlamentarischen Bänken 48 Abgeordnete saßen, und nach 1935 Jahren wird diese Zahl auf 24 reduziert
schlesischen Sejm wird mit maximaler Leistung für ihre Mitglieder ausgestattet, entschied er sich für die Gültigkeit der wborów, bestimmt die Menge der parlamentarischen Vergütungen und umzusetzen Geschäftsordnung des Sejm. Die gesetzliche Amtszeit dauerte 5 Jahre. Die Befugnisse des Präsidenten der Republik nannte, und Schließen Verschiebung Schlesischen Parlaments und jede vorzeitige Beendigung go.Uprawninia Schlesischen Parlaments wurden sorgfältig in der organischen Satzung aufgeführt. Bezogen auf die sozio-ökonomische Leben der Region, Bildung und Kultur. Statuten auch erwähnen den Fall, in dem die Kräfte des Körpers begrenzt sind, wie Treasury, premysłu, Monopole, sozial. Schlesischen Sejm nicht gewinnen Befugnisse der Justiz. Region hatte ihre eigenen Schatz und nur etwa 10% des Einkommens, das sogenannte. Tangent, wurden an den zentralen Haushalt zu übertragen
war Gegenstand vieler Kontroversen und Entlassung als Gouverneur powołyania. Ja, er ernannt wurde und wies durch den Präsidenten der Republik auf Antrag des Ministerrates und der Schlesischen Parlaments wurden nicht einmal einen Satz bat, nahm eine ähnliche Situation in Befüllen anderen Positionen im Büro des ojewódzkim. Sie können sich vorstellen die Situation, die in den Jahren 1926-1935 nahm, als der Gouverneur ein Mann, der die meisten Mitglieder der Opposition wurde (um es milde auszudrücken) war Gouverneur war sowohl ein Vertreter der polnischen Regierung und der Leiter der dministracji Regierung und der Leiter der lokalen Regierung -. Der Rat der Schlesischen Provincial. Er war ein Chef in der Provinz von der Schulverwaltung, statt steuerlichen und policji.Wojewoda Büro in der gleichen Zeit der Präsident der Bezirksrat und stellvertretender Büro war sein Stellvertreter in diesem Amt. Schlesische Parlament hatte das Recht auf fünf zu wählen - der 20 - Vorstandsmitglieder, die in der Funktion des 1-Jahres-kadencji.Pierwszym Gouverneur von Schlesien gedient haben wurde von Wojciech Korfentego, Joseph Rymer, der ehemalige stellvertretende Woiwode natomast Regierungskommissar für Cieszyn Silesia Marshal Sigmund Żurawski.Pierwszym Schlesische Parlament vorgeschlagenen Kostenlose ausgewählten Konstantin, der 1877 in Bujaków geboren wurde, die Anwaltschaft, war der Autor einer Reihe von Dokumenten aus der Zeit der Ordnung und plebiscytu.Zarządzanie owstań Provinz nicht leicht: ein hartnäckiges scharfen politischen Kampf, manchmal schockierend, und das Gesetz selbst ist nicht förderlich für eine reibungslose Verwaltung. Angemeldet an dieser Stelle ist es angebracht, dass im Einklang mit der Konvention über Oberschlesien, der ehemalige hatte die puskim weiterhin den Strom an der Zeit der Teilung Schlesiens materielles Recht anzuwenden. So im Falle der Verletzung der Bestimmungen des Übereinkommens, ein Beschwerderecht auch dem Völkerbund und damit die Befugnisse des Gouverneurs auf der preußischen Provinz kompetenjach nadprezydenta modelliert.
Zum Zeitpunkt der Erstellung von Schlesien, es in neun Bezirke Land ist geteilt: Bielsko, Cieszyn, Katowice, lubliniecki, Pszczyński, Rudzki, Rybnik, świętochłowicki und tarnogórski und drei kommunalen owiaty Bielsko, Katowice und Huta Royal (die nach der Änderung der Grenzen der benachbarten Gemeinden genannt wurde Chorzów).
Tychy, waren natürlich in der Grafschaft Pszczyna. Formal Regierungsübernahme erfolgte am 29. Juni 1922 (obwohl Ludik Musioł listet das Datum 6. Juli). Die Behörden von General Szeptycki Primaten und Allgemeine Horoszkiewicz vertreten. Stellen Sie das Tor triumphierend, versammelten Menschenmengen tyszanie.Mszę von Fr. gefeiert. Monsignore John Kapica, ein Delegierter des Bischofs von Wroclaw, Katowice Diözese jeszze nicht existieren. Współcelebrantami und waren Fr. Emil Szramek und John Broye, Tychy Pfarrei Pfarrer. Die alten Chronisten schrieb, dass die Zeremonien in einer unglaublichen, enthusiastisch und gehobene Stimmung gehalten wurden. So war es in Tychy.
's, wenn Fr. APIC im Stil Szeptycki Allgemein, der darauf hinweist, dass tyszanie mit ihrem Pfarrer repliziert, verwenden sie nur die schlesischen Dialekt. Es wird vermutet, dass diese Aussage nicht ein bissige Bemerkung - nach allem, wie sie reden, wenn nicht gwrze Aber Fr?. Kapitza, ohne zu denken, für eine lange Zeit, entgegnete: - Sie werden die Nase in Warschau lernen, die polnische schön reden, und wir wos einen schön nach Schlesien Arbeit sagte, dass die Prälaten Aussage die Möglichkeit der Bischöfe beraubt!. Allerdings kann diese Überinterpretation tlko Anekdoten, die jedoch sehr glücklich, Schlesier nennen heute.
1.906 Jahre, bis es war praktisch ein Gemeindeamt. Die meisten der wichtigsten Themen wurden in der Präfektur Pszczyna gehandhabt, und der Bürgermeister, damals Gouverneur führte seine Tychy Funktion - Chronist schreibt - "fringe". Wie auch immer, sowie kommunale und Schriftsteller, die die folgenden Lehrer waren, bis zu der Zeit, wenn es so viele kommunale Verpflichtungen, die zunächst den Lohn für eine Lehrer-Schriftsteller, und schließlich stworzoo urzędniczą.Urząd Municipal separate Funktion wurde, erbaut im Jahre 1906, das Gebäude, in dem nur wenige Plätze zugeteilt ins Büro, der Rest der Wohnung. Es ist die budynak, wo heute die pl. Freiheit ist Rejonowa.Zanim Staatsanwaltschaft ukształowała die Struktur der lokalen Regierung, eine Art des Handelns Chef zum Zeitpunkt der Volksabstimmung war John Drabik, die älteste Juror. Es war nicht bis zum 28. Juli 1923, als ein Ergebnis der Wahlen, John Wieczorek der Chef war. Er führte die Gemeinde bis 1939 und dann auch noch einige Zeit nach dem Zweiten Weltkrieg. Meinungen über ihn sind schmeichelhaft. Er hatte ein großes Talent für Organisation, Autorität unter den Menschen und war eine effiziente Administrator. Er führte den Erfolg der Bemühungen um Tychom Rechte miejskichw 1933. Wieczorek leitete auch die District of Journal und Arbeitsagenturen. Fällt zu erwähnen, dass Live-gesponsert oder in die Arbeit des Feuers, Chor beteiligt, und anderen sozialen przedsięwzięcia.Wieczorek Restaurant im Besitz Bäckerei in der bestehenden Räumlichkeiten heute auf. Damrota - ". Unter der Asche" Dies ist auch ein Beweis des Lebens durch den Kopf des Stadtrates directed przedsięwzięć.Gminą und Beratung gemacht. Generell Fertigkeiten Rolle im Zusammenhang mit dem aktuellen Management des Chefs und der Jury geführt (so genannt, weil die Mitglieder des Vorstands), war daher das ausführende Organ. So bilden einen Körper wurde rada.Obsada Büro war sehr bescheiden. Chronicles erwähnen den Namen der Gemeinde Sekretärin, Büroleiterin zur gleichen Zeit, Paul Lacka, der 20 Jahre lang führte seine Arbeit. Das Büro fungierte auch Bautechniken, Schreiber, Kassierer, ein Mitarbeiter von einem Polizisten sollten finansów.Wspomnieć der Held des älteren John Mitręgi, die in den Jahren 26 bis 36, um komndę Outpost zugeordnet - und achten Sie auf die korrekte Bezeichnung - Woiwodschaft Schlesien Polizeistation in Tychy. Worte Institution in einer bestehenden budyneczku noch auf der Straße untergebracht. . Damrota wo miesiły eine Polizeistation, Gefängnis und house officer
Nun, fällt der Rest die Frage zu beantworten: Was sind die Vorteile wurden Tychy aus der Tatsache, dass am 1. Januar 1934 ein ländliches Dorf über die Rechte der Stadt wurde. Die Entscheidung in diesem Fall Silesia Regional Council und das entsprechende Dokument wurde Dziennku Set Śląskich.Nie veröffentlicht zu leugnen, was einige gesagt. Nämlich, dass das Gesetz für die Stadtbewohner meine - in erster Linie - die Steuern zu erhöhen. Ja, auch, aber die Bodenpreise sind gestiegen, weil - zu erwarten Investition, Bau von Straßen, Versorgungsunternehmen. Denken Sie an die günstige Lage der Stadt, wo die Reichweite und überquerte die Bahnstrecken von Norden nach Süden und von Osten nach Westen. Die Gemeinde erhielt einen neuen, wirtschaftlichen Rechte im Bereich der Selbst-Bestimmung ihrer wichtigsten Themen - von der Ausbildung über den Betrieb von sozialen, auf die oben genannten Investitionen, einschließlich kommunaler Investitionen.
Obwohl - wie bereits in ihren Veröffentlichungen zitiert - die neue formal-rechtliche rzeczywistść Tychy manchmal Vorausdenken . Nicht von allen seit Mitte Aufstieg wurde gebührend geehrt. Sam trafen sich in Wilkowyje Senioren, werde Mikołów bekannt sind - Wir gehen in die Stadt. Okay, aber wenn die andere Richtung, um Tychy, beharrlich und behaupten fälschlich: - Wir gehen in das Dorf!
Jedenfalls Tychy mit Wirkung ab 1. Januar 1934 die Stadtrechte erhielt. Unter Ausnutzung dieser Möglichkeit, die Stadt zusammen mit der Gemeinde Gastgeber weiter zu arbeiten, um seine kleine Heimat sagen.

von Gabriel Kula


<rafalkula@poczta.fm> To: "Rafał Kula" <rafalkula@poczta.fm> Sent: October 21, 2012 Subject: Co nowego na Śląskim Blogu
Tym razem z nowości na Śląskim Blogu www.slaski.blog.pl

1. Zagmatwane dzieje rodzin śląskich "biało-czerwonych"


2.Tekst ogólnopolskiegio tyktanda
3.Wiersz "Miłość zmilczana" - Joseph von Eichendorff
4.Przepis na racuszki ala pączki
Pozdrawiam Rafał Kula
PS.
Zapraszam również do współpracy przy redagowaniu bloga

To: "Peter K. Sczepanek" <pksczepanek@gmx.de> Sent: October 20, 2012 8:34 PM

Subject: Polští Slezané chtějí autonomii v roce 2020. Jejich podpora sílí
Polští Slezané chtějí autonomii v roce 2020. Jejich podpora sílí
http://www.tyden.cz/rubriky/domaci/polsti-slezane-chteji-autonomii-v-roce-2020-jejich-podpora-sili_248613.html
Registrace / Přihlášení



Pobieranie 1.52 Mb.

Share with your friends:
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   32




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna