Unii europejskiej


Badanie odporności na wodę słoną i warunki atmosferyczne



Pobieranie 4.67 Mb.
Strona36/39
Data27.10.2017
Rozmiar4.67 Mb.
1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   39

7. Badanie odporności na wodę słoną i warunki atmosferyczne


(próba komory solnej)

7.1 Cel i zastosowanie


Badanie to ma określić działanie wody słonej oraz słonej atmosfery w trakcie użytkowania oraz w trakcie transportu i przechowywania zgodnie z art. 3.01.

Może ograniczać się do próbki wyrobu lub do próbek użytych w nim materiałów.

Poniższe specyfikacje opierają się na publikacji IEC nr 68, cz. 2-52. Dodatkowe informacje można w razie potrzeby znaleźć się w publikacji.



7.2 Przeprowadzenie testu


1) Urządzenie badawcze

Badanie prowadzony jest w komorze badawczej z wykorzystaniem urządzenia rozpylającego i roztworu soli spełniających następujące warunki:

– Materiały użyte do budowy komory badawczej i urządzenia rozpylającego nie mogą wpływać na oddziaływania korozyjne mgły solnej.

– Wewnątrz komory rozprowadzona musi zostać jednorodnie drobna, wilgotna i gęsta mgła, przy czym ruch wody ani obecność próbki nie mogą wpływać na jej rozprowadzenie. Rozpylany strumień nie może padać bezpośrednio na próbkę. Wykluczona musi zostać możliwość spadania na próbkę kropli tworzących się wewnątrz komory.

– Komora badawcza musi być odpowiednio wentylowana a ujście wentylacyjne być odpowiednio chronione przed nagłymi zmianami ruchu powietrza, tak aby zapobiec powstawaniu wewnątrz komory silnych prądów powietrza.

– Zastosowany roztwór soli musi zawierać masowo 5 ± 1 części czystego chlorku sodu, przy maksymalnej zawartości 0,1% jodku sodu i 0,3% zanieczyszczeń w stanie suchym oraz 95 ± 1 części destylowanej lub w pełni odsolonej wody. Jego pH musi mieścić się w przedziale 6,5 do 7,2 w temperaturze +20 ± 2°C i być utrzymywane w tych granicach podczas użytkowania. Roztwór raz użyty nie może zostać wykorzystany ponownie.

– Sprężone powietrze zastosowane do rozpylania musi być wolne od zanieczyszczeń, jak np. olej czy pył, oraz musi mieć wilgotność nie niższą niż 85%, aby uniknąć zatkania dyszy.

– Mgła rozprowadzana w komorze musi mieć taką gęstość, aby w czystym zbiorniku o otwartej powierzchni poziomej wynoszącej 80 cm2, umieszczonym w dowolnym miejscu komory, średni opad przez cały czas utrzymywał się pomiędzy 1,0 ml a 2,0 ml na godzinę. W celu monitorowania gęstości mgły w komorze umieszcza się przynajmniej dwa zbiorniki, w taki sposób, aby próbka ich nie zasłaniała i aby nie mogły do nich spadać skropliny. W celu kalibracji ilości rozpylanego roztworu należy przeprowadzić rozpylanie przez okres przynajmniej 8 godzin.

Próbę komory wilgotnościowej pomiędzy fazami zraszania przeprowadza się w klimatyzowanej komorze, w której powietrze może być utrzymywane w temperaturze + 40 ± 2°C i wilgotności względnej 93 ± 3%.

2) Badanie wstępne

Próbkę poddaje się inspekcji wzrokowej w celu ustalenia czy jest wolna od wad, zwłaszcza zaś czy jest poprawnie zmontowana i czy wszelkie otwory zostały właściwie zamknięte. Powierzchnie zewnętrzne pokryte tłuszczem, olejem lub błotem czyści się. Wszelkie elementy regulacyjne i części ruchome są uruchamiane i sprawdzane pod kątem właściwego funkcjonowania. Wszelkie zamknięcia, pokrywy i części o zmiennym położeniu, które w czasie użytkowania lub konserwacji mogą być przemieszczane lub wymontowywane są badane pod kątem możliwości przemieszczenia lub demontażu a następnie są ponownie mocowane w sposób poprawny.

Próbkę uruchamia się zgodnie z instrukcją wytwórcy przy napięciu znamionowym sieci pokładowej z tolerancją ± 3%.

Po upływie czasu niezbędnego do osiągnięcia normalnej zdolności do użytkowania sprawdzane są poszczególne funkcje a dane funkcjonalne, które są ważne dla użytkowania na pokładzie oraz do określenia oddziaływania mgły solnej są mierzone i zapisywane. Następnie próbkę wyłącza się i poddaje się ją spryskiwaniu.

3) Faza spryskiwania

Próbkę umieszcza się w komorze solnej i wystawia na działanie mgły solnej przez okres dwóch godzin w temperaturze od +15°C do +35°C.

4) Próba komory wilgotnościowej

Próbkę umieszcza się w klimatyzowanej komorze w taki sposób, aby ściekła z niej możliwie najmniejsza ilość roztworu soli. Próbkę trzyma się w klimatyzowanej komorze przez siedem dni w temperaturze powietrza +40 ± 2°C i wilgotności względnej 93 ± 3%. Próbka nie może się przy tym stykać z żadną inną próbką ani przedmiotem metalowym. W przypadku większej liczby próbek należy je ułożyć w taki sposób, aby wykluczyć jakiekolwiek wzajemne oddziaływania.

5) Powtórzenie cyklu badania

Cykl badania obejmujący fazy 3) i 4) powtarza się trzy razy.

6) Czynności końcowe

Po czwartym cyklu testu próbka wyjmowana jest z klimatyzowanej komory i natychmiast spłukiwana przez pięć minut w strumieniu bieżącej wody a następnie płukana w wodzie destylowanej lub odsolonej. Krople utrzymujące się na próbce są usuwane strumieniem powietrza lub strząsane.

Zanim próbka zostanie poddana badaniu końcowemu wystawia się ją na warunki atmosferyczne otoczenia pokojowego przez nie mniej niż trzy godziny, a w każdym razie na tyle długo, aby wyparowały z niej wszelkie widoczne ślady wilgoci. Po płukaniu próbkę suszy się przez godzinę w temperaturze + 55 ± 2°C.

7) Badanie końcowe

Wygląd zewnętrzny próbki bada się wzrokowo. Charakter i zakres zmian w stosunku do stanu początkowego opisuje się w protokole badania, w razie konieczności dołączając odnośne fotografie.

Próbkę uruchamia się zgodnie z instrukcją wytwórcy przy napięciu znamionowym sieci pokładowej z tolerancją ± 3%.

Po upływie czasu niezbędnego do osiągnięcia normalnej zdolności do użytkowania sprawdzane są funkcje, a dane funkcjonalne, które są ważne dla użytkowania na pokładzie oraz dla oceny oddziaływania atmosfery mgły solnej są mierzone i zapisywane.

Wszelkie elementy regulacyjne i części ruchome są uruchamiane i sprawdzane pod kątem właściwego funkcjonowania. Wszelkie zamknięcia, pokrywy i części o zmiennym położeniu, które w czasie użytkowania lub konserwacji mogą być przemieszczane lub wymontowywane są badane pod kątem możliwości przemieszczenia lub demontażu a następnie są ponownie mocowane w sposób poprawny.
7.3 Wymagane wyniki

Próbka nie może wykazywać żadnych zmian, mogących:

– mieć ujemny wpływ na jej użytkowanie lub funkcjonowanie;

– utrudniać w jakikolwiek znaczący sposób demontaż zamknięć i pokryw, albo przemieszczanie elementów ruchomych w zakresie koniecznym podczas użytkowania lub konserwacji;

– zmniejszać obniżać szczelność obudów;

– przy dłuższym oddziaływaniu powodować nieprawidłowe funkcjonowanie.

Dane funkcjonalne zarejestrowane w fazach 3) i 7) muszą mieścić się w granicach tolerancji ustanowionych w niniejszych warunkach badania i dopuszczania.

Część III

Przepisy dotyczące
wymogów minimalnych oraz warunków badania
sprzętu radarowego
stosowanego w żegludze śródlądowej


Rozdział 1: Przepisy ogólne

Artykuł 1.01 Zakres stosowania

Artykuł 1.02 Przeznaczenie sprzętu radarowego

Artykuł 1.03 Badanie przed dopuszczeniem

Artykuł 1.04 Wniosek o przeprowadzenie badania

Artykuł 1.05 Dopuszczenie

Artykuł 1.06 Oznaczenia sprzętu i numer dopuszczenia

Artykuł 1.07 Deklaracja wytwórcy

Artykuł 1.08 Zmiany w dopuszczonym sprzęcie
Rozdział 2: Ogólne wymogi minimalne dotyczące sprzętu radarowego

Artykuł 2.01 Konstrukcja, projekt

Artykuł 2.02 Emisje uboczne i kompatybilność elektromagnetyczna

Artykuł 2.03 Użytkowanie

Artykuł 2.04 Instrukcja obsługi

Artykuł 2.05 Instalacja i badanie działania


Rozdział 3: Minimalne wymogi operacyjne sprzętu radarowego

Artykuł 3.01 Gotowość operacyjna sprzętu radarowego

Artykuł 3.02 Rozdzielczość

Artykuł 3.03 Skala zasięgu

Artykuł 3.04 Znacznik zasięgu zmiennego

Artykuł 3.05 Kreska kursowa

Artykuł 3.06 Asymetryczna prezentacja obrazu

Artykuł 3.07 Skala namiaru

Artykuł 3.08 Urządzenia namiarowe

Artykuł 3.09 Urządzenia redukujące zakłócenia powodowane przez morze i deszcz

Artykuł 3.10 Redukcja interferencji z innym sprzętem radarowym

Artykuł 3.11 Kompatybilność z nadajnikami radarowymi

Artykuł 3.12 Kontrola wzmocnienia

Artykuł 3.13 Dostrajanie częstotliwości

Artykuł 3.14 Linie orientacji żeglugowej i informacje ekranowe

Artykuł 3.15 Czułość systemu

Artykuł 3.16 Szlak celu

Artykuł 3.17 Wskaźniki urządzeń typu slave





Rozdział 4: Minimalne wymogi techniczne sprzętu radarowego

Artykuł 4.01 Użytkowanie

Artykuł 4.02 Wyświetlacz

Artykuł 4.03 Cechy charakterystyczne obrazu radaru

Artykuł 4.04 Barwa wyświetlacza

Artykuł 4.05 Stopień odświeżania i czas utrzymywania obrazu

Artykuł 4.06 Linearność wyświetlacza

Artykuł 4.07 Precyzja zasięgu i pomiarów azymutowych

Artykuł 4.08 Cechy charakterystyczne anteny i spektrum emisji


Rozdział 5: Warunki i metodologia badania sprzętu radarowego

Artykuł 5.01 Bezpieczeństwo, zasilanie i interferencje

Artykuł 5.02 Emisje uboczne i kompatybilność elektromagnetyczna

Artykuł 5.03 Procedura badań

Artykuł 5.04 Pomiary anteny


Dodatek 1 Rozdzielczość kątowa w zasięgach do 1200 m włącznie

Dodatek 2 Pole badania do ustalania rozdzielczości sprzętu radarowego




Rozdział 1

Przepisy OGÓLNE

Artykuł 1.01

Zakres stosowania

Niniejsze przepisy ustanawiają minimalne wymogi techniczne i operacyjne dla sprzętu radarowego stosowanego w nawigacji na statkach żeglugi śródlądowej oraz warunki badania zgodności z tymi wymogami minimalnymi. Śródlądowy sprzęt systemu ECDIS, który może być stosowany w trybie żeglugi zaliczany jest do żeglugowego sprzętu radarowego w rozumieniu niniejszych przepisów.

Artykuł 1.02

Przeznaczenie sprzętu radarowego

Sprzęt radarowy musi ułatwiać żeglugę statku dostarczając czytelny obraz radarowy jego pozycji względem boi (pław), linii brzegowych i struktur nawigacyjnych, jak również umożliwiać rzetelne i odpowiednio wczesne rozpoznanie innych statków i przeszkód wystających ponad powierzchnię wody.

Artykuł 1.03

Badanie przed dopuszczeniem

Sprzęt radarowy może zostać zainstalowany na pokładzie statków wyłącznie wtedy, kiedy badanie przed dopuszczeniem sprzętu radarowego wykaże, że sprzęt ten spełnia wymogi minimalne ustanowione w niniejszych przepisach.

Artykuł 1.04

Wniosek o przeprowadzenie badania

1. Wnioski o przeprowadzenie badania przed dopuszczeniem sprzętu radarowego należy składać do właściwego organu badającego w jednym z Państw Członkowskich.

O właściwych organach badających należy powiadomić Komitet.

2. Do każdego wniosku należy załączyć następujące dokumenty:

a. dwa egzemplarze szczegółowego opisu technicznego;

b. dwa kompletne zestawy dokumentacji instalacji i serwisu;

c. dwa egzemplarze szczegółowej instrukcji obsługi; oraz

d. dwa egzemplarze skróconej instrukcji obsługi.

3. W drodze badania, wnioskodawca jest zobowiązany do ustalenia bądź zlecenia ustalenia, czy sprzęt radarowy spełnia wymogi minimalne niniejszych określone w niniejszych przepisach.

Wyniki badania i sprawozdania pomiarowe z wzorami promieniowania poziomego i pionowego anteny należy załączyć do wniosku.

Dokumenty te i informacje uzyskane w trakcie badania przechowuje właściwy organ badający.

4. Dla potrzeb badania przed dopuszczeniem, „wnioskodawca” oznacza każdą osobę prawną lub naturalną, pod której nazwiskiem, nazwą, znakiem handlowym, lub dowolną inną formą identyfikacji sprzęt przedstawiony do badania jest wytwarzany lub wprowadzany do obrotu handlowego.

Artykuł 1.05

Dopuszczenie

1. Jeśli sprzęt uzyska pozytywny wynik badania przed dopuszczeniem, właściwy organ badający wystawia certyfikat dopuszczenia.

Jeśli sprzęt nie spełnia wymogów minimalnych, wnioskodawca zostaje pisemnie poinformowany o powodach odrzucenia wniosku.

Dopuszczenie przyznaje właściwy organ.

Właściwy organ informuje Komitet o sprzęcie, który dopuścił.

2. Każdy organ badający jest upoważniony do doboru sprzętu z serii produkcyjnej dla potrzeb badania w dowolnym momencie.

Jeśli badanie ujawni defekty w sprzęcie, dopuszczenie może zostać wycofane.

Dopuszczenie zostaje wycofane przez organ, który je wystawił.

3. Dopuszczenie jest ważne przez 10 lat i na żądanie może zostać odnowione.
Artykuł 1.06

Oznaczenia sprzętu i numer dopuszczenia

1. Każdy komponent sprzętu należy oznaczyć w sposób nieusuwalny nazwą wytwórcy, określeniem handlowym sprzętu, rodzajem sprzętu oraz numerem seryjnym.

2. Numer dopuszczenia przyznany przez właściwy organ należy przytwierdzić w sposób nieusuwalny na wyświetlaczu w taki sposób, aby był wyraźnie widoczny po instalacji sprzętu.

Elementy składowe numeru dopuszczenia:

e-NN-NNN

(e = Unia Europejska

NN = kod kraju dopuszczenia, gdzie


1 = Niemcy

18 = Dania

2 = Francja

20 = Polska

3 = Włochy

21 = Portugalia

4 = Niederlandy

23 = Grecja

5 = Szwecja

24 = Irlandia

6 = Belgia

26 = Słowenia

7 = Węgry

27 = Słowacja

8 = Republika Czeska

29 = Estonia

9 = Hiszpania

32 = Łotwa

11 = Zjednoczone Królestwo

36 = Litwa

12 = Austria

49 = Cypr

13 = Luksemburg

50 = Malta

17 = Finlandia




NNN = numer trzycyfrowy, ustalany przez właściwy organ.)

3. Numeru dopuszczenia używa się wyłącznie w połączeniu z powiązanym z nim dopuszczeniem.

Wytworzenie i przytwierdzenie numeru dopuszczenia leży w zakresie odpowiedzialności wnioskodawcy.

4. Właściwy organ bezzwłocznie informuje Komitet o przyznanym numerze dopuszczenia.

Artykuł 1.07

Deklaracja wytwórcy

Do każdej jednostki sprzętu należy dołączyć deklarację wytwórcy stwierdzającą, że jednostka ta spełnia obowiązujące wymogi minimalne oraz że jest identyczna pod każdym względem ze sprzętem przedstawionym do badania.

Artykuł 1.08

Zmiany w dopuszczonym sprzęcie

1. Wszelkie zmiany wprowadzone do sprzętu już dopuszczonego powodują wycofanie dopuszczenia. O planowanych zmianach należy pisemnie zawiadomić właściwy organ badający.

2. Właściwy organ badający decyduje, czy dopuszczenie stosuje się nadal, czy też konieczna jest inspekcja lub nowe badanie przed dopuszczniem.

W razie przyznania nowego dopuszcznia, przypisuje mu się nowy numer dopuszczenia.

Rozdział 2

OGÓLNE WYMOGI MINIMALNE Ddotyczące SPRZĘTU RADAROWEGO

Artykuł 2.01

Konstrukcja, projekt

1. Sprzęt radarowy musi być przystosowany do użytkowania na pokładzie statków żeglugi śródlądowej.

2. Konstrukcja i projekt sprzętu muszą być zgodne z aktualnym stanem wiedzy technicznej zarówno pod względem układów mechanicznych, jak i elektrycznych.

3. W razie braku konkretnych przepisów w załączniku II do niniejszej dyrektywy i w niniejszych przepisach, wymogi i metody badania zawarte w publikacji IEC nr 945 „Wymogi ogólne dla sprzętu nawigacji morskiej” stosują się do zasilania, bezpieczeństwa, wzajemnych interferencji sprzętu na statku, bezpiecznej odległości kompasu, odporności na wpływy klimatu, wytrzymałości mechanicznej, wpływów otoczenia, emisji dźwięków słyszalnych oraz oznaczeń sprzętu.

Ponadto, stosują się wymogi regulacji radiowych Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej (ITU). Sprzęt musi spełnia wszelkie wymogi tych postanowień dla temperatur otoczenia wyświetlacza radarowego pomiędzy 0°C a 40°C.

Artykuł 2.02



Emisje uboczne i kompatybilność elektromagnetyczna


Pobieranie 4.67 Mb.

Share with your friends:
1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   39




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna