Serbia chronologia wydarzeń 1986-2013



Pobieranie 0.6 Mb.
Strona4/6
Data28.10.2017
Rozmiar0.6 Mb.
1   2   3   4   5   6

23 listopada – decyzja o przeprowadzeniu przedterminwych wyborów parlamentarnych. Muszą być wygrane przez dotychczasową opozycję, ponieważ ma powstać nowy rząd i nowy aparat władzy.
23 grudnia Wybory – DOS – 176 na 250 manatów (w tym DS. – 47, DSS – 44), SPS – 37,  SRS – 23.
Rok 2001.
 

Styczeń - po obaleniu Miloševicia Zoran Đinđić objął urząd premiera, jednak przez znaczną część swoich rządów pozostawał w opozycji do prezydenta Koštunicy.
13 stycznia – V.Koštunica spotkał się z b.prezydentem S.Miloševiciem, co wywołało burzę negatywnych opinii wśród demokratycznej opozycji Jugosławii i za granicą, zwłaszcza temat ich rozmowy zainteresował Trybunał w Hadze.  V.Koštunica jednak powiedział, że b.prezydent oraz inni Serbowie oskarżeni przez Hagę nie powinni być wydani Trybunałowi, ponieważ oznacza to przekazywanie ich pod obcą jurysdykcję. Natomiast minister sprawiedliwości Jugosławii Momčilo Grubac wezwał obywateli Jugosławii do dobrowolnego zgłaszania się do Haskiego Trybunału.
 
25 stycznia – zatwierdzono nowy reformatorski rząd na czele z Zoranem Đinđiciem.
Konic stycznia – szefem MSW mianowano Dušana Mihajlivicia, a Gorana Petrovicia – na czele tajnej policji. Wywołało to ostrą ktytykę nowego rządu przez media, gdzie pojawiła się opinia, że wbrew swoim zapowiadaniom znalezienia nadużyć finansowych i serii zabójst na zlecenie nowa władza współpracuje z ludźmi starego reżimu. 
31 stycznia -1 lutego – w Kosowie, w Kosovskiej Mitrovicy znów doszło do starć pomiędzy Albańczykami i żołnierzami sił KFOR.
7 lutego – z 6.na 7.00. w samochodzie zostało znalezione ciało Zorana Sokolovicia, ostatniego szefa MSW z czasów S.Miloševicia i jednego z jego nijbliższych współpracowników. Według zdania policji najprapodobniejszą wersją przyczyny śmierci b.ministra jest samobójstwo. Ale Zoran Anđelković, Sekretarz generalny SPS S.Miloševicia uważa, że śmierć Zorana Sokolovicia nic innego jak wyniki “polowanie na czarownice”, które skierowane przeciwko członkom byłej władzy.  
 
14 lutego – serbski parlament wydał nową ustawę o mediach i unieważniając ustawę z 1998r. Również została podjęta decyzja o usunięciu sędziów i prokuratorów związanych z reżimem
S. Miloševicia.
16 lutego – atak na Serbów w Kosowie przez albańskich terrorystów. Pod kołami autobusu z Serbami, który wracał z Nišu do Podujeva pod eskortą sił KFOR wybuchła bomba. Zginęło 7 osód, 43 zostały ranne. Takiego tragicznego ataku na Serbów w Kosowie nie było od czerwca 1999r. gdy do prowincji weszły siły międzynarodowe. Oprócz tego w ciągu dnia w Kosowie do sztabu sił KFOR nadchodziły wiadomości o kolejnych atakach na Serbów.
20 lutego – w Czarnogórze uchwalono  decyzje o przyśpieszonych wyborach, które się odbędą 22 kwietnia od nich, jak zapowiada M.Đukanović, zależy dalszy los Jugosławii, ponieważ w Czarnogórze rosną separatystyczne nastroje.
12 marca – uchwalono porozumienie pomiędzy serbską stroną a NATO w kwestii powrotu jugosłowiańskich sił do strefy buforowej między Kosowem a Serbią. Strefa buforowa długością 5 km.powstała dzieli Serbię a Kosowo od 1999 od czasu wejścia sił KFORdo tej miejscowości. Albańscy bojownicy obiecają zawieszenie broni na 20 dni.
25 marca – w Belgradie został aresztowany b.burmistrz Prijedoru Milomir Stakić,bośniacki Serb oskarżony o zbrodnie przeciw ludzkości. Obarczony jest o organizowanie obozów koncentracyjnych w Bośni dla Muzulmanów i w najbliższy czas stanie przed Haskim Trybunałem.
 
1 kwietnia – zostaje aresztowany na swojej willi Slobodan Milošević. Trwało to ponad 30 godzin. Zarzucono b.prezydentowi dużo różnych win, a Zachód domaga się jego wydania do Haskiego Trybunału.

 
22 kwietnia – wybory w Czarnogórze wygrywają zwolennicy niepodległości z wynikiem trochę powyżej 50%.



 
28 czerwca – Trybunał w Hadze żąda od nowej władzy Jugosławii wydania S.Miloševicia, przeciwko czemu zaprotestował prezydent V.Koštunica. Parlament zgodził się na wydanie byłego prezydenta z przyczyn raczej pragmatycznych – zgodę oświadczono w przededniu konferencji donatorskiej, która przyznała Belgradowi 1,37 mld.dol.pomocy. Na znak protestu przeciwko decyzji parlamentu, premier Z.Đinđić podał się do dymisji.  Slobodan Milošević został wydany do Hagi i stanie przed Międzynarodowym Trybunałem ds. Zbrodni w b.Jugosławii. Będzie on pierwszą głową państwa, który będzie odpowiadał przed Haskim Trybunałem. Tej decyzji przeciwny jest prezydent V.Koštunica, twierdzący, iż ekstradycja b.prezydenta jest nielegalna. Wywoławo to demonstracje wśród zwolenników Miloševicia.
 
3 sierpnia  – do kary 46 lat więzienia został skazany przez Międzynarodowy Trybunał ds. Zbrodni w b.Jugosławii generał Radislav Krstić, który powinien w ludobójstwie, a m.w braniu udziału w masowych ekzekucjach dokonanych na Muzulmanach w Srebrenicy, w Bośnii, w  r.1995.
 
Sierpień - Trzy partie wystąpiły z klubu parlamentarnego DOS (Demokratska opozicija Srbije) (176 mandaty w 250 osobowym parlamencie Serbii) i utworzyły własną frakcję (59 mandatów): Demokratska stranka Srbije - DSS prezydenta Federacyjnej Republiki Jugosławii, Vojislava Koštunicy oraz Nova Srbija i Ruch na rzecz Demokratycznej Serbii.
Rok 2002.
 

Styczeń – startują niektóre reformy państwowe. „Czerwone berety” (, jednostka specjalna, klan Zemuński) podporządkowano rządowi Serbii.
7 lutego – likwidacja Pavle Bulatovicia, federalnego ministra obrony, za udziału Rady Markovicia.
 
14 marca – likwidowano Związkową Republikę Jugosławii, zamiast niej powołane zostało nowe państwo – Serbia i Czarnogóra, obie w statusie niepodległych państw, ale ze wspólnym parlamentem, prezydentem, 5 wspólnymi ministrami i wspólnym Sądem. Rolę wspólnej konstytucji pełniła na razie umowa z 14 marca. W Podgorice odbyły się protesty, zwłaszcza w obozie zwolenników niepodległości Czarnogóry.
30 grudnia – urząd serbski pozostawał opróżniony Niektóre obowiązki pełnili Nataša Mićić, Vojislav Mihailović, Predrag Marković (trwało to do 11 lipca 2004).
8 grudnia – wybory prezydenckie. 57,6 proc. zdobył V.Koštunica, ale frekwencja, podobnie jak w Czarnogórze, wyniosła około 46 proc. (wybory nieważne) Vojislav Šešelj zdobył 36 proc. m.in. dzięki poparciu S.Miloševicia, który przebywając w haskiej celi wezwał swoich zwolenników do głosowania na wodza radykałów.
22 grudnia – wybory prezydenckie w Czarnogórze. Filip Vujanović, były premier i przewodniczący parlamentu z Demokratycznej Partii Socjalistów byłego prezydenta Czarnogóry, M.Đukanovicia zdobył ogronmą przewagę aż 83,9 proc. głosów, podczas gdy resztą podzieliło się 10 innych kandydatów.ó

Rok 2003.


4 stycznia - Skupština związkowa ratyfikowała nową Konstytucję państwa, które odtąd będzie nosić nazwę Serbii i Czarnogóry.
5 stycznia - zakończyła się kadencja prezydenta Serbii Milana Milutinovicia, który w tym czasie udał się z wizytą do Trybunału w Hadze w sprawie procesu przestępców wojennych. W tej sytuacji Komisja konstytucyjna parlamentu serbskiego wyznaczyła tymczasowym prezydentem Serbii przewodniczącą parlamentu, Natašę Micić, która zapowiedziała wyznaczenie daty kolejnych wyborów prezydenta Serbii do 8 lutego.
Koniec stycznia - parlamenty Serbii i Czarnogóry też ratyfikują nową Konstytucję. Tymczasem w obu republikach nie można wybrać prezydentów z powodu frekwencji nie przekraczającej 50 proc.
9 lutego W Czarnogórze odbyły się kolejne wybory prezydenta.
12 marca – w Belgradzie na schodach siedziby parlamentu w 12:23 zostaje zabity strzałem w serce premier Serbii Zoran Đinđić. Zastrzelony on przez Zvezdana Jovanovicia na polecenie Milorada Ulemeka Legiji, z tzw.Klanu Zemuńskiego. Wśród głównych przyczyn wymieniono proeuropejskość premiera, reformatorską politykę gospodarczą, wydanie S.Miloševicia Trybunałowie w Hadze, a także rozformowanie Jednostki dla wykonania srecjalnych operacje. Po zabojstwie premiera startowała operacja „Szabla”, którą przeprowadziła policja pod egidą MSW. Skutkowało to aresztowaniem ponad 1000 osób, głównie członków jednostki specjalnej „Czerwone berety”, między innymi w czasie operacji został zabity Dušan Spasojevicia ps. „Sziptar”, jeden z szefów Klanu Zemuńskiego. Aresztowano także Radę Markovicia, b.naczelnika Służby Bezpieczeństwa Państwowego (SDB – Službe Državne Bezbednosti), który od 1998 do stycznia 2003 pełnił obowiązki naczelnego policji politycznej i  jest podejżewany o wykonanie mordów politycznych na zlecenie małżeństwa Miloševiciów.
Marzec – Boris Tadić po zabójstwie Zorana Đinđicia przejmuje kierownictwo Partii Demokratycznej.
6 czerwca – zaprezentowany plan harmonizacji systemu ekonomicznego Serbii i Czarnogóry. Rownież zatwierdzono to Sporazumem parlamentów obu państw.
Grudzień – zaszły zmiany w partiach. DOS rozpadła się i DS – Demokratska Stranka zadecydowała sama iść na wybory z liderem B.Tadiciem.
28 grudnia - wybory parlamentarne. Największą liczbę mandatów (82) zdobyli skrajni nacjonaliści z SPS Vojislava Šešelja, co w praktyce uniemożliwiło powołanie rządu większościowego, gdyż wejście radykałów do gabinetu oznaczałoby otwarty konflikt ze wspólnotą międzynarodową, V. Koštunica kierujący Demokratyczną Partią Serbii (53 mandaty) rywalizującą z Partią Demokratyczną (36 mandatów) Borisa Tadicia, powołał koalicję mniejszościową (109 na 250 mandatów). Wszedł do niej Serbski Ruch Odnowy Vuka Draškovicia z NS (22 mandaty) i G17 plus (34 mandatów) Miroljuba Labusa. Stronnictwo liberalne Labusa, który dokonał wcześniej secesji z Partii  Demokratycznej, objęło resorty gospodarcze, natomiast charakter nacjonalistyczny rządowi nadawały dwa pozostałe ugrupowania.

Rok 2004.

11 marca Serbski perlament przyjął wniosek o potrzebowaniu od sekretarza generalnego ONZ ds.Kosowa i Metohii natychmiastowej decyzji dotyczącej ochrony religijnego, kulturowego dziedzictwa Republikę Serbii oraz własności Serbów w Kosowie i Metohii.
17-18 marca – Znów miały miejsce pogromy Serbów w Kosowie pod egidą władz UCzK i ASRH. Zorganizowane bandy albańskie (niektóre liczące ponad 3000 osób), pomimo ochrony KFOR-u, wdzierały się na teren enklaw serbskich i dokonywały mordów i zniszczeń. Wielki rezonans wywołano to w mediach Serbii, ale nie doszło do żadnych radykalnych czynów.
24 kwietnia – Parlament Serbii zatwierdził plan wyjeśnienia politycznej sytuacji w Kosowie i Metohii, co jest kolejną próbą normalizowanie sytuacji w prowincji.
3 maja – Minister MSW Dragan Jocić ogłosił, że 2 maja wieczorem odpowiednim władzom zdłosił się Milorad Luković „Legija”, pierwszy obwiniony w sprawie zabójstwa premiera Zorana   Đinđicia.
13 czerwca – Wybory prezydenckie w Serbii. Nejwiększe szanse mają 2 kandydaci – proeuropejski Boris Tadić i skrajny nacjonalista z SRS Tomislav Nikolić. Stronnictwo Koštunicy wystawiło własnego kandydata Drago Mrščanina, licząc na jego zwycięstwo nad Tadiciem i Nikoliciem, dlatego że popierali Mrščanina socjaliści Miloševicia. Tymczasem w I turze Mrščanin uzyskał zaledwie 14 proc. głosów i zajął czwarte miejsce, pokonany nawet przez biznesmena Bogoljuba Karicia.
27 czerwca – II tura wyborów prezydenckich. B.Tadić uzyskał pomoc mniejszości narodowych, Karicia i wielu lokalnych osobistości. Poparł go również premier Koštunica, co pozwoliło Tadiciowi uzyskać 53,7 proc. głosów przy frekwencji 48,5 proc. Stało się to możliwe dzięki temu, iż parlament wcześniej zniósł wymóg 50 proc. frekwencji, czwarte więc głosowanie było prawomocne.
 
14 grudnia – Serbski parlament na nadzwyczajnym posiedzeniu zaakceptował mianowanie Ramuša Haradinaja głową parlamentu Kosowa i Metohii. Ten wniosek również potwierdził prezydent B. Tadić, przewodniczący Skupštiny Predrag Marković oraz inni politycy.


Rok 2005
Ten rok minął pod znakiem zgłaszania się ludzi z wyższych eszelonów władzy do Haskiego Trybunału oraz nieustannych negocjacji o stabilizowaniu sytuacji w Kosowie i Metochii.
 
17 lutego Parlament Serbii podjął decyzję o stworzeniu w Gračanici kancelarii Funduszu dla Kosowa i Metohii, jej perzesem został prezydent V. Koštunica. Środki z budżetu, które dla Funduszu wynoszą ok. 105 mln. dinarów, powinny służyć dostarczeniu niezbędnej pomocy humanitarnej dla prowincji (zamieszkałych tam Serbów).
12 lutego Generał Milan Gwero podjął decyzję o zgłoszeniu się do Hagi.
25 lutego Generał Radivoje Miletić ogłosił, że dobrowolnie zgłasza się do Haskiego Trybunału, ponieważ taka decyzja jest w interesie państwowym oraz jego rodziny. Tę wiadomość podjął Miletić po rozmowie z ministrem sprawiedliwości Serbii Zoranom Stojkoviciem i zawiadomił o tym serbski parlament.
3 marca Kolejny generał, tym razem Momčilo Perišić podjął decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do Trybunału w Hadze, o czym został zawiadomiony parlament Serbii. Generał oświadczył, że sam podjął decyzję, a nie była ona skutkiem czyjegoś nacisku.


22 kwietnia – Generał Nebojša Pavković podjął decyzję o zgłoszeniu się do Haskiego Trybunału.
 
23 kwietnia – W Belgradie Komisja ds. eurointegracji pod kierownictwem V. Koštunicy rozpatrzyła niezbędne decyzje stabilizujące Związek Serbii i Czarnogóry i umożliwiające zdobyciu statusu kandydata do UE.
9 czerwca – Prezydent B. Tadić, premier V. Koštunica i naczelny Centrum Koordynowania ds.Kosowa i Metohię Nebijša Čović na posiedzeniu z przedstawiecielem delegacji State Parlament Nikolasem Bernem wyrazili opinię, iż Serbia jest przygotowana do postępowych działań w Kosowie i Metohii na rzecz pokoju, powrotu uciekinierów i przestrzegania praw człowieka.

Rok 2006.
 

Rok 2006 minął pod hasłami uregulowania statusu Kosowa i Metohii. Negocjacje między Belgradem a Prisztiną, bez względu na starania UE oraz Stanów Zjednoczonych nie powiodły się ze względu na radykalną odmienność stanowist obu stron.
23 maja – odbywa się referendum niepodległościowe o secesję Czarnogóry. 55,5% głosujących opowiedziało się za wyjściem Czarnogóry ze związku z Serbią.
3 czerwca – parlament Serbii proklamował niepodległość. Wskutek tego Serbia stała się spadkobierczynią państwa Związek Serbii i Czarnogóry i w pełni odziedziczyła jego status prawny i dokumenty międzynarodowe. Serbia uznała niepodległość Czarnogóry.
Październik – zmiany polityczne. Czołowi ministrowie z koalicyjnej partii G17 Plus w rządzie Volislava Koštunicy rezygnują ze swoich stanowisk. Rząd się rozpada.Powódem oficjalnym jest brak postępu w schwytaniu ściganego przez Trybunał w Hadze zbrodniarza wojennego Ratko Mladicia. Konieczność przedterminowych wyborów.
14 grudnia – W Brukseli w siedzibie NATO prezydent Serbii B. Tadić po akceptacji tej decyzji przez serbski parlament podpisał porozumienia o przystąpieniu Serbii do programu “Partnerstwo dla pokoju”, co uczyniło Serbię 23 jego uczestnikiem.ó
Rok 2007.


21 stycznia odbywają się siódme wybore parlamentarne w Serbii. Są to pierwsze wybory do Skupštiny od czasu rozpadu Serbii i Czarnogóry w 2006. Swoje głosy za wybranych kandydatów oddało 6,6 mln Serbów, którzy deputowali do parlamentu 250 nowych członków. Do rywalizacji przystąpiło 20 ugrupowań i koalicji, z nich 6 reprezentowało mniejszości narodowe, a próg wyborczy wyniósł 5 %.
22 stycznia – Państwowa komisja wyborcza oglosiła wyniki wyborów, które odbyły się zgodnie zasad demokratycji. Według wyników rozkład sił następujący – najwięcej głosów uzyskała SRS – 29,59%  to znaczy 32,4% - 81 mandatów, dalej DS – 22,67% czyli 25,6 % - 64 mandaty, DSS-NS (koalicja DSS z Novą Srbiją i mniejszymi partiami) – 16,55 % - 8,8% mandatów - 47. Na 4 miejscu zanalazła się partia G 17Plus – 6,28% - 7,6% - 19 mandatów, SPS – 16 mandatów, GSS z małymi partiami – 15 mandatów. SPO nie weszła do Skupsztiny. Początkowo do maja 2007 Kosztunica opiera się na poparcu parlamentarnym SRS i SPS.
24 stycznia – Ministerstwo Serbii ds. diaspory podało wyniki głosowania serbskiej diaspory, według których za granicą głosowało 9.871 co stanowi 31,5% od ogólnego spisu diaspory, który liczy 31.334 wyborców.
27 marca – Martti Ahtisaari prezentuje przed komisja ONZ plan dla Kosowa, na którym nie godzi się Rosja.
10 kwietnia – 4 Serbów, członków jednostki paramilitarnej (Skorpioni) zostało skazanych na kary więzienia od 5 do 20 lat za mordy popełnione w okolicach Srebrenicy.
Marzec – lipiec -  UE i USA bezskutecznie próboją przekonać Rosję do przegłosowania w Radzie Bezpieczeństwa ONZ rezolucji popierającej plan i raport Marti Ahtisaariego, specjalnego wysłannika sekretarza generalnego ONZ ds. Kosowa. Propozycje Ahtisaariego zakładają przyznanie Kosowu monitorowanej przez UE i NATO niepodległości, zaś kosowskim Serbom bardzo szerokiej autonomii.

Komisja Europejska zadeklarowała zamiar wznowienia z Serbią rozmów stowarzyszeniowych, które zostały zawieszone 3 maja 2006 roku z powodu braku współpracy Belgradu z Trybunałem Haskim (ICTY).


15 maja – Premier Kosztunica tworzy koalicję rządową z udziałem: DSS, DS. i G17 Plus. Koalicja jest nienaturalna, wymuszona przez warunki zewnętrzne, które nie pozwalają na sousz z SRS.
 
7 czerwca - Komisja Europejska zadeklarowała zamiar wznowienia z Serbią negocjacji, które zostały zawieszone 3 maja 2006 roku z powodu braku współpracy Belgradu z Trybunałem Haskim (ICTY).
8-9 czerwca - Oodczas wizyty w Rosji premier Serbii Vojislav Koštunica i prezydent Rosji Władimir Putin potwierdzili zdecydowany sprzeciw wobec niepodległości Kosowa.
8 czerwca - W Heiligendamm, podczas szczytu Grupy-8 prezydent Francji, Nicolas Sarkozy, zaproponował wprowadzenie sześciomiesięcznego moratorium na głosowanie rezolucji i ponowne rozpoczęcie rozmów kosowsko-serbskich.
10 czerwca - Prezydent Stanów Zjednoczonych George Bush po raz pierwszy zadeklarował, że USA będą popierały niepodległość Kosowa bez względu na stanowisko Rady Bezpieczeństwa ONZ.
 
18 czerwca – Serbski generał policji ścigany przez trybunał ONZ został zlapany w Czarnogórze.
 
25 lipca – W Belgradzie Skupština na zebraniu poza porządkiem obrad ogłosiła przyjęcie Rezolucji o Kosowie i Metohii, a także Sprawozdanie działania państwowej komisji do spraw rozmów przyszłego statusu Kosowa i Metohii. Wskazana jest konieczność postępowania zgodnie z zasadami prawa międzynarodowego.
10 sierpnia  – W Belgradzie odbyło się spotkanie prezydenta B.Tadicia i premiera V. Koštunicę  z międzynarodową komisją w sprawie statusu Kosowa i Metohiję.
5 września – Polityk Vuk Jeremić, minister spraw zagranicznych udaje się z wizytą do Brukseli, gdzie zkłada “dokument reprezyntacyjny”, stanowiący kolejny etap integracji Serbii w kierunku Unii Europejskiej.
6 września – V. Koštunica pod czas przebywania z wizytą w Banjaluka potwierdził stworzenie specjalnej Komisji wykonawczej, która będzie działała na rzecz wzmocnienia współpracy między Serbią a Republiką Serbską BiH.
12 września – Prezydent Serbii Boris Tadić, a następnego dnia, czyli 13 rząd Vojislava Koštunicy opowiedzieli się za tym, by kosowscy Serbowie nie brali udziału w wyborach lokalnych i parlamentarnych, które miały odbyć się w Kosowie 17 listopada.
24 września – Deputowani Skupštiny przyjęli zmiany w ustawie o obywatelstwie, które umożliwają członkom diaspory uzyskanie serbskiego paszportu.  Rownież na posiedzeniu ratyfikowano ustawę o CEFTA.
15 listopada – Partia DSS, współrządząca w kraju na wewnętrznym posiedzeniu zaprezentowała projekt nowego programu partii, który postuluje neutralność państwa i w wyniku powstrzymanie integracji z NATO.
15 października –Szerokiego rozgłosu nabiera konflikt wśród Muzulmanów serbskich. Przywódca duchowy Muzulmanów Bośni Mustafa Cerić zwrócił się z listem otwartym do prezydenta Serbii B.Tadicia w sprawie poparcia przez Belgrad nowo utworzonej  grupy IZA - Islamska Zajednica Srbije. M. Cerić uważa taką postawę serbskich władz za rozłamową.
10 grudnia – Czteromiesięczne negocjacje między Serbią i Kosowem  zakończyły się fiaskiem, co wywołało poważny rezonans międzynarodowy.
11 grudnia – Odbyło się spotkanie ministrów spraw zagranicznych UE, na którym wszystkie państwa członkowskie - oprócz Cypru - uznały, iż należy rozpocząć w Kosowie misję unijną nawet gdy Rada Bezpieczeństwa ONZ nie wyrazi na to zgody. Oba wydarzenia wskazują na  przybliżenie się terminu ogłoszenia niepodległości przez Kosowo.
26 grudnia – Serbski rząd zagroził UE i Stanom Zjednoczonym że w wypadku ich uznania niepodległości Kosowa będą musiały liczyć się z konsekwencjami. Tymczasem w Kosowie powstała koalicja, która ewentualnie w marcu zamierza ogłosić suwerenne państwo.

Rok 2008.
 

4 stycznia Prezydent Serbii B.Tadić zapowiedział, że nawet gdy Kosowo ogłosi niepodległość Serbowie nie użyją siły.
16 stycznia – W Belgradzie przed sądem stanęli 15 radykalnych muzulmanów - wahabitów oskarzonych o działalność terrorystyczną. Miało to szeroki rezonans społecyny, ponieważ odbierano jako próbę sił dwóch odlamów islamu w Serbii.
20 stycznia - Pierwsza tura wyborów prezydenckich. W pierwszej turze Tomislav Nikolić, przywódca Serbskiej Partii Radykalnej (SRS) zdobył 39,99 procent głosów, a BorisTadić - 35,39 procent.
 
21 stycznia - Premier Serbii z wizytą w Rosji. Między innymi, zostaje zawarte w Moskwie w obecności prezydenta Putina i premiera Serbii porozumienie, które zakłada podpisanie do 31 grudnia 2008 roku aktu sprzedaży 51% udziałów NIS za 400 mln euro Gazpromniefti; utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa z 51% udziałem. Porozumienie zawarto na 30 lat z możliwością przedłużenia.
3 lutego – Odbyła się druga tura wyborów prezydenckich w Serbii. Zwyciężył obecny prezydent, zwolennik reform oraz eurointegracji Boris Tadić, zdobywając 50,5% głosów, zaś jego rywal, populista Tomislav Nikolić uzyskał 47,7%.
17 lutego - Kosowo proklamowało niepodległość. Zapadła decyzja, że początkowo będzie ona nadzorowana przez Unię Europejską, która we wskazanym celu wysyła tam misję prawną EULEX. Ponieważ wzbudziło to wydarzenie sprzeciw wielu państw, a zwłaszcza Serbii, to kluczowe znaczenie dla rozwoju sytuacji w regionie będzie miało zapewnienie przez policję międzynarodową i lokalną oraz wojska NATO przestrzegania pokoju i porządku publicznego. Obecnie wydaje się mało prawdopodobne, by doszło do zamieszek na dużą skalę. Przewidywano, iż w pierwszych latach niepodległości Kosowo nie będzie w stanie funkcjonować bez wsparcia finansowego UE i Stanów Zjednoczonych. Według prognozy wartość unijnej pomocy dla Prisztiny w latach 2007-2009 ma wynieść ok.199,1 mln euro (w latach 1999-2007 wyniosła łącznie 1,1 mld euro), natomiast USA zwiększyly swoją pomoc z 77 mln USD w 2007 roku do 335 mln USD w 2008 roku.
18 lutego – Odpowiedzią na proklamacje niepodległości Kosowa było przyjęcie przez absolutną większość Skupštiny ustawę, która unieważnia "wszelkie jednostronne akty uchwalenia niepodległości przez prowincję".
18 lutego – Niektóre państwa uznają niepodległość Kosowa: Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Albania, Turcja, Afganistan, Kostaryka (17 lutego 2008 czasu lokalnego). Nawet Tajwań, kraj przeważnie nieuznawany na arenie międzynarodowej też uznaje Kosowo. Po kolei dołączają się takie państwa jak:



Pobieranie 0.6 Mb.

Share with your friends:
1   2   3   4   5   6




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna