Serbia chronologia wydarzeń 1986-2013



Pobieranie 0.6 Mb.
Strona2/6
Data28.10.2017
Rozmiar0.6 Mb.
1   2   3   4   5   6

29 czerwca – Milošević zgodził się na zorganizowanie rozmów „okrągłego stołu” i przeprowadzenie nowych wyborów parlamentarnych.
8 lipca – SRJ wykluczono z KBWE do 14.10.1992.
14 lipca – premierem federalnym oraz ministrem obrony z nadania Ćošicia staje się Milan Panić (Amerykanin serbskiego pochodzenia).
17 lipca - spotkanie w Sarajewie M. Panicia z A.Izetbegoviciem i przywódcami bosniackich Serbów.
 
22 lipca.– próba przejęcia kontroli nad koncernem prasowym „Polityka” przez rząd Serbski. Opozycja w parlamencie republikańskim sprzeciwiła się zdecydowanie, propozycję przejęcia 51% udziałów koncernu odrzucono.


26 lipca - Koštunica utworzył Partię Demokratyczną Serbii – Demokratska stranka Srbije (DSS), która głosiła, iż instytucje serbskie stworzone w 1990 roku nie są prawomocne.


30 lipca -  Milošević pod naciskiem opozycji odmówił podpisania ustawy o nacjonalizacji „Polityki”, przeforsowanej w serbskiej Skupštinie przez SPS.
5 sierpnia   – rząd federalny wezwał do udziału w rozmowach „okrągłego stołu” na temat nowych wyborów i zmian w konstytucji wszystkie ugrupowania parlamentarne i oba rządy republikańskie.


10 sierpnia   – rząd serbski oznajmił o nawiązaniu rozmów „okrągłego stołu”.
19 sierpnia   – rozpoczęły się rozmowy w ramach serbskiego „okrągłego stołu”.
20 sierpnia   – rząd serbski odrzucił propozycję rządu federalnego, by znieść stan wyjątkowy obowiązujący od 1990 r. na terenie Kosowa.
25 sierpnia  – rozpoczęła się pierwsza runda rozmów „okrągłego stołu”.
4 września – federalna Skupština odrzuciła wniosek o wotum nieufności wobec rządu Panicia, zgłoszony przez SPS i SRS. Milan Panić uzyskał poparcie ze strony  Ćošicia i wszystkich partii czarnogórskich.
 
10 września szef federalnego MSZ Vladislav Jovanović ustąpił ze stanowiska protestując przeciwko polityce rządu, która „godzi w żywotne interesy Serbii i narodu serbskiego”. Nowy MSZ – ambasador w Pekinie Ilija Dukić.
15 września – w trakcie obrad federalnego „okrągłego stołu” ustalono, że w wyborach parlamentarnych będzie obowiązywała proporcjonalna ordynacja wyborcza.
24 września – SPS w serbskiej Skupštinie przegłosowali wniosek uzależniający przeprowadzenie wyborów parlamentarnych i prezydenckich w Serbii od referendum w sprawie zmian w republikańskiej konstytucji.
30 września -  Ćošić i Tuđman w Genewie uzgodnili, że do  20.10 oddziały jugosłowiańskie wycofają się z Prevlaki ustępując miejsce siłom ONZ.
10 października – Milošević w wywiadzie dla TV Belgradu potępił porozumienie genewskie, podkreślił, że będzie występował w obronie „ważnych interesów” Serbów Krainy.
11 października – referendum na temat przedterminowych wyborów parlamentarnych i prezydenckich, frekwencja tylko 43%, Ćošić i Panić zapewnili jednak, że wybory się odbędą.
12-13 października – ponad 50 tys. Albańczyków demonstrowało w Kosowie domagając się otwarcia szkół albańskich, zamkniętych w 1991 przez serbski rząd.
15 października – rozmowa Panicia i Rugovy w Prištinie, Panić oświadczył, że dalsze negocjacje będą prowadzone jeśli nie powstanie kwestia niepodległości Kosowa.
18-19 października – oddziały policji serbskiej zajęły budynek federalnego MSW w Belgradzie uzasadniając to prawem własności władz serbskich od kwietnia 1992. W istocie chodziło o kontrolę nad zasobami archiwalnymi dawnej milicji i SDB.
22 października – federalna Skupština zatwierdziła nową ordynację wyborczą łączącą system proporcjonalny (+ dla DEPOS) z większościowym (+ dla SPS).
24 października -  Ćošić  rozpisał wybory do Izby Obywatelskiej Zgromadzenia Federalnego na 20.12.1992. Czarnogóra też zapowiedziała wybory tego samego dnia.
27 października – serbska Skupština rozpisała wybory parlamentarne, prezydenckie i lokalne u siebie na 20.12.1992.
29 października – w Prištinie podpisano porozumienie, zgodnie z którym na początku 11.1992 v Kosowie miały zostać otwarte szkoły albańskojęzyczne.
3 listopada – ponowna próba SPS i SRS obalić rząd Panicia, wniosek się nie powiódł w izbie wyższej federalnej Skupštiny.
20 listopada -  Milošević oficjalnie zgłosił swoją kandydaturę na stanowisko prezydenta Serbii w wyborach 20.12.1992.
22 listopada – mimo nacisków ze strony DEPOSu Ćošić odmówił kandydowania na prezydenta Serbii.
 
28-29 listopada – 2 ministrów federalnych, ściśle związanych z Miloševiciem, złożyło rezygnacje na znak protestu przeciwko „antyserbskiej” polityce Panicia.
1 grudnia – ustąpił premier rządu Panicia Oskar Kovać z podobnych powodów.
 
– Panić oficjalnie zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenta Serbii.
3 grudnia – serbska komisja wyborcza odmówiła zarejestrowania kandydatury Panicia w wyborach prezydenckich, Panić zaskarżył decyzję do republikańskiego Sądu Najwyższego.
 
5 grudnia – Sąd Najwyższy Serbii nakazał komisji wyborczej umieszczenia Panicia na liście kandydatów. Komisja ponownie odrzuciła jego kandydaturę.
9 grudnia – Sad Najwyższy Serbii ponownie wydał werdykt nakazujący zarejestrowanie Panicia.
13 grudnia. -  Ćošić udzielił poparcia kandydaturze Panicia.
20 grudnia – w Serbii i Czarnogórze odbyły się wybory parlamentarne i prezydenckie.W Serbii zwyciężył Milošević (57%) i SPS, w Czarnogórze – Mojmir Bulatović (41,2%) i  PSD. W Skupsztinie Serbii: SPS – 101, SRS – 73, DEPOS (SPO – 45, GSS - #) – 45, przyłączyła się DSS – 18, natomiast DS. – 6. Frekwencja 45, plus 11 proc. nieważnych
30 grudnia – parlament federalny przyjął votum nieufności wobec Panicia, na p.o. premiera federalnego powołano wicepremiera, Czarnogórca Radoje Konticia.
Rok 1993


10 stycznia - Mojmir Bulatović w drugiej rundzie został ponownie wybrany prezydentem Czarnogóry (63,3%)
25 stycznia – Milošević powołuje na premiera Nikolę Sainovicia.
3 lutego – podczas inauguracyjnego posiedzenia nowo wybranego parlamentu federalnego  50 posłów od DEPOSu opuścili salę obrad na znak protestu przeciwko działaniom SPS.
28 lutego – serbska Skupština wybrała 20 przedstawicieli do 40-osobowej Izby Republik; 12 – SPS, reszta – SRS.
5 marca – premierem Czarnogóry stał Milo Djukanović.
26 marca – Bill Clinton ostrzega  Miloševicia, ze w przypadku użycia przez Serbię wojsk w Kosowie „USA” gotowe są  do podjęcia działań zbrojnych przeciwko siłom serbskim”.
 
26 kwietnia – rząd USA ogłosił zawieszenie wszelkiej działalności prowadzonej prze amerykańskie firmy  na terenie SRJ, a jednocześnie zamroził  wszelkie aktywa jugosłowiańskie w amerykańskich bankach.
28 kwietnia -   Ćošić oświadczył, że SRJ nie podejmie żadnych kroków w celu zamknięcia granic z Bośnią, by zmusić bośniackich Serbów do przyjęcia nowych propozycji pokojowych Cyrusa Vance’a i Lorda Owena.
14 maja – w Belgradzie rozpoczęły się obrady Zgromadzenia Panserbskiego, wzięli udział przedstawiciele wszystkich Serbów byłej SFRJ.
19 maja – jednodniowy strajk generalny w Serbii na wezwanie centrali związków zawodowych „Nezavistnost” przeciwko podwyżkom cen.
25 maja – Milošević odrzucił możliwość wprowadzenia międzynarodowej kontroli serbskich granic, która miałaby służyć wzmocnieniu sankcji przeciwko bośniackim Serbom.
1 czerwca – federalna Skupstina przyjęła wniosek o usuniecie Ćošicia z funkcji prezydenta SRJ.
2 czerwca – w Beoradzie podczas demonstracji przeciwko usunięciu  Ćošicia aresztowano Vuka Draškovicia (SPO).
18 czerwca – serbska Skupstina odrzuciła (154 vs. 41) wniosek DEPOSu o votum nieufności wobec rządu Nikoly Sainovicia.
25 czerwca – prezydentem SRJ wybrano Zorana Lilicia, przewodniczącego parlamentu Serbii.
 
6 lipca – premier federalny Radoje Kontić powołał na swego zastępcę znanego przeciwnika Miloševicia  - Zejko Slimicia, stanowisko federalnego MF objął Vuk Ognjanović (prezes Banku Jugosłowiańskiego).
 
9 lipca – Milošević podjął decyzję o uwolnieniu Draškovicia.
28 lipca – misję KBWE do nadzorowania przestrzegania praw człowieka  w Kosowie zmuszono do opuszczenia Jugosławii.


26 lipca – zdymisjonowanie przez Naczelna Radę Obrony SRJ 42 generałów, m.in. szefa Sztabu Generalnego gen. Zivotę Panicia. Na jego miejsce wstąpił gen. Momčilo Persić.
2 lipca – SRS poinformowało o swoim przejściu do DEPOSu, czego wyrazem miało być utworzenie „gabinetu cieni”.
6-7 września – policja serbska przeprowadziła aresztowania wśród działaczy albańskich z Kosowa, którzy mieli brać udział w genewskich konferencji na temat sytuacji w byłej Jugosławii.
 
22 września – nowa ustawa federalna, w myśl której Zgromadzenie Federalne mogło ogłosić stan wyjątkowy w dowolnej republice lub okręgu bez zgody ich własnych ciał przedstawicielskich.
 
20 września -  Milošević rozwiązał parlament Serbii i rozpisał na 19.12 przedterminowe wybory.
 
28 października – władze serbskie aresztowały 19 Albańczyków oskarżonych o działalność w Ludowym Ruchu na Rzecz Republiki Kosowo i Narodowym Ruchu  na Rzecz Wyzwolenia Kosowa.
 
3 listopada – w Belgradzie rozpoczął się kongres SRS, nowym przewodniczącym został Željko Raznjatović („Arkan”), dowódca paramilitarnych oddziałów serbskich, oskarżony o dokonanie licznych zbrodni wojennych na terenie BiH.
4-5 listopada – władze serbskie aresztowały szereg działaczy SRS oraz członków jej paramilitarnej organizacji Czetników pod zarzutem przygotowywania zamachu stanu.
 
11 listopada – lider SRS Vojislav Šešelj oskarżył Miloševicia o próbę rozbicia  jego organizacji poprzez prowokowanie jej do działań pozaprawnych.
19 grudnia – przedterminowe wybory do parlamentu Serbii, wygrała SPS (123 mandaty z 250), SRS – 39, DEPOS (SPO) na 2-m miejscu (45), DSS – 7, DS. – 29. Wybory wyeliminowały z parlamentu zarówno skrajną lewicę, jak też skrajną prawicę.
Rok 1994
 

19 stycznia – MSW SRJ i Chorwacji podpisali w Genewie „Porozumienie o wzajemnych stosunkach”.
 
23 stycznia – w 2-j turze wyborów w Republice Serbskiej Krainy jej prezydentem został popierany w Beogradzie umiarkowany nacjonalista Milan Martić.
24 stycznia – posiedzenie inauguracyjne nowej Serbskiej Skupštiny.
2 lutego – parlament Serbii wybrał swoim przewodniczącym Dragana Tomicia (SPS).
23 lutego – nowy premier Mirko Marjanowić (SPS) przedstawił parlamentowi swój gabinet (SPS + Nowa Demokracja).
23 lutego – władze serbskie w Kosowie zarządziły natychmiastowe zamknięcie założonego przez Albańczyków uniwersytetu – Akademii nauk i Sztuk.
5 kwietnia -  Milošević złożył jednodniową wizytę prezydentowi Rumunii Iliescu.
13 kwietnia – władze jugosłowiańskie cofnęły akredytacje korespondentom CNN i francuskiej AFP. Minister informacji Slobodan Igniatović zapowiedział  podjęcie dalszych „kroków wobec zagranicznych korespondentów, którzy prowadzą brutalną wojnę mediów przeciwko Jugosławii z jej terytorium”.
23 kwietnia – Momir Bulatović ostro sprzeciwił się wysuniętej na Kongresie Serbskich Intelektualistów w Belgradzie tezie o budowie tzw. Wielkiej Serbii, która miałaby objąć także Czarnogórę. Podkreślił on, że Czarnogórcy stanowią osobny naród i nie zamierzają rezygnować ze swej republiki. W prasie czarnogórskiej wysunięto żądanie, aby znajdująca się w Serbii i Wojwodinie ropa naftowa była traktowana jako wspólna własność federacji.
28 kwietnia – SRS na żądanie władz Serbii formalnie rozwiązała swą paramilitarną organizację Ruch Czetnicki.
15 maja – przedstawiciel węgierskiej mniejszości w parlamencie Andras Agoston wystąpił oficjalnie o przyznanie Wojwodinie szerokiej autonomii.
30 maja – wizyta specjalnego wysłannika Rosji Witalija Zurkina w Belgradzie. Rozmowy z władzami Serbii dotyczyły konfliktu w BiH oraz sytuacji w Krainie.
14 lipca - Milošević przyjął MSZ Wielkiej Brytanii i Francji. Przedmiotem rozmów był opracowany przez międzynarodową grupę kontaktową plan rozwiązania problemów BiH.
 
17 lipca - MSZ Vladislav Jovanović złożył wizytę w Budapeszcie, gdzie omawiał m.in. kwestię praw mniejszości węgierskiej w  Wojwodinie.
28 lipca – wizyta premiera Ukrainy Witalija Masoła, on się opowiedział za częściowym zniesieniem międzynarodowych sankcji  wobec SRJ.
29 września – przywódca nacjonalistycznej albańskiej Partii Jedności Narodowej, Uksiv Hoti został skazany na 5 lat wiezienia za działalność zmierzającą do oderwania Kosova od Jugosławii.
 
5 października – ONZ zdecydowała się ograniczyć sankcje wobec Jugosławii (loty cywilne, otwarcie poru Bar, stosunki sportowe i kulturalne).
11 października – władze SRJ odmówiły otwarcia w Belgradzie biura międzynarodowego trybunału do osądzenia zbrodni wojennych popełnionych w BiH.
20 grudnia -   Milošević przyjął byłego prezydenta USA Cartera, który podjął się próbę medytacji w sprawie pokoju w BiH.
Rok 1995  

13 stycznia – Rada Bezpieczeństwa ONZ ponownie ograniczyła sankcje wobec SRJ na okres 100 dni.
27 stycznia – reorganizacja SRS, przywódcą został Nikola Pasić.
28 lutego – ministrowie obrony SRJ i Rosji, Pavel Bulatović i Paweł Graczow, podpisali porozumienie o militarnej współpracy, zastrzegając, że wejdzie ono w życie po zniesieniu sankcji ONZ wobec SRJ.
20 kwietnia – zmarł były bliski współpracownik Tity, później znany w świecie opozycyjny antykomunistyczny działacz i pisarz Milovan Đilas.
21 kwietnia – RB ONZ utrzymała w mocy większość nałożonych na SRJ sankcji ekonomicznych.
 
24 kwietnia – Milošević zgodził się uznać Chorwację oraz BiH w zamian za zniesienie sankcji ONZ.


30 maja – Przywódca bośniackich Serbów Radovan Karađić oświadczył, że uznaje za nieważne wszystkie rezolucje RB, decyzje NATO i porozumienia zawarte z ONZ.
1-3 sierpnia  – chorwackie siły zbrojne opanowały kontrolowaną przez Serbów Krainę i włączyły ją do Chorwacji; spowodowało to ucieczkę z Krainy ok. 150 tys. Serbów. SRJ w swej reakcji ograniczyła się do przyjęcia uchodźców i potępienia chorwackich zbrodni w Krainie.
 
9 października – w Hadze 1-szy proces wobec winnych zbrodni wojennych w walkach etnicznych w byłej Jugosławii. Pierwszym przed sądem stanął Serb Dragan Nikolić, oskarżony o zabójstwo 8 cywilów i tortury nad 10 innymi.
Listopad – pod protektoratem USA i przy udziale ich przedstawicieli odbyły się w Dayton kilkutygodniowe rozmowy przywódców 3 krajów: Serbii, Chorwacji i BiH.
21 listopada – prezydenci 3 krajów uzgodnili w Dayton porozumienie pokojowe  o utrzymaniu  BiH jako niepodległego państwa, a zarazem podziale go na 2 strefy: chorwacko-muzułmańską i serbską, oraz zachowania Sarajewa jako miasta z mieszaną ludnością.
22 grudnia – RB ONZ zniosła ekonomiczne sankcje wobec SRJ oraz zapowiedziała rewizję embarga na dostawy broni.
14 grudnia – w Paryżu odbyło się podpisanie porozumienia pokojowego przez prezydentów 3 krajów.
 
28 grudnia – USA zniosły ekonomiczne i inne sankcje wobec Serbii i SRJ.
Rok 1996
 

10 stycznia – wizyta (1-sza od 1991 r.) w Belgradzie chorwackiego MSZ Mate Granicia. Rozmowy prowadzone z MSZ SRJ Milanem Milutinoviciem oraz Miloševiciem dotyczyły normalizacji stosunków bilateralnych.
23 stycznia - Vojislav Šešelj (SRS), oskarżany o zbrodnie wojenne oświadczył, że jest gotów stanąć przed Trybunałem w Hadze i świadczyc przeciwko Miloševiciovi.
17 lutego – z inicjatywy USA w Rzymie spotkali się prezydenci Serbii, Bośni i Chorwacji w celu dokonania przeglądu realizacji porozumienia pokojowego z Dayton.
2 marca – 3-ci kongres SPS ponownie wybrał Miloševicia na przewodniczącego tej partii.
25 marca – Željko Raznatović („Arkan”) oskarżany o zbrodnie wojenne oświadczył, że nie uzna legalności haskiego trybunału, ponieważ „sądzi on tylko Serbów”.
2 kwietnia – w związku z listem skierowanym do kilku ambasadorów, w którym zawarta była krytyka rządów Miloševicia, Vuk Drašković  stał się obiektem ataków ze strony kontrolowanych przez władze mediów.
8 kwietnia – SRJ oraz Macedonia podpisały porozumienie o ustanowieniu stosunków dyplomatycznych.
15 maja – w Belgradzie ogłoszono otwarcie biura Międzynarodowego Trybunału ds. Zbrodni w byłej Jugosławii.
29 maja – rosyjski MSZ Jewgenij Primakow rozmawiał w Belgradzie z Milutinoviciem o realizacji procesu pokojowego z Dayton.
10 czerwca – w wywiadzie dla „Der Spiegel” Milošević stwierdził, że Trybunał haski jest instytucją bardziej polityczną niż prawną i że obywatele Serbii powinni być sądzeni w Serbii.
 
14 czerwca – we Florencji SRJ, Chorwacja, Federacja Bośniacka oraz Republika Serbska w Bośni podpisały porozumienie o kontroli zbrojeń.
16 czerwca – parlament SRJ uchwalił ustawy o obywatelstwie, zgodnie z którymi tylko osoby zarejestrowane  przed marcem 1992 mają prawo do uzyskania obywatelstwa.
16 czerwca - po raz 1-szy od 1991 r. Otwarto rurociąg adriatycki dostarczający ropę dla Serbii.
 
18 czerwca - parlament SRJ uchwalił amnestię (ok. 12 500 osób) uchylających się od służby wojskowej oraz dezerterów w wojnie w Chorwacji i Bośni. Amnestia nie dotyczyła zawodowych żołnierzy oraz oficerów w służbie czynnej.
19 czerwca – po rozmowach z Miloševiciem były asystent sekretarza stanu Richard Holbrooke oświadczył, że uzyskał od Belgradu zgodę na całkowite usunięcie Karađicia z działalności politycznej.
 
26 czerwca – Milošević, Lilić oraz Bulatović wystosowali ultimatum do Karađicia, żądając jego ustąpienia ze stanowiska prezydenta Serbów bośniackich.
23 lipca – 1-sza od 1991 r. wizyta delegacji z Bośni na czele z wiceprezydentem Ejupem Ganiciem.
 
7 sierpnia – po raz 1-szy od 1991 r. bez pomocy międzynarodowych mediatorów odbyło się oficjalne spotkanie Miloševicia i Tuđmana; porozumienie w sprawie nawiązania stosunków dyplomatycznych.
 
23 sierpnia  - w Belgradzie otwarto biuro Międzynarodowego Trybunału ds. Zbrodni w byłej Jugosławii.

- w Belgradzie na spotkaniu Milutinovicia oraz Granicia podpisano porozumienie o ustanowieniu stosunków dyplomatycznych.


1 października – RB ONZ formalnie zniosła sankcje przeciwko SRJ. Zawieszone pozostało uczesnictwo Beogradu w ZO ONZ oraz innych organach ONZ.
3 października – Milošević oraz Izetbegović osiągnęli w Paryżu porozumienie w sprawie ustanowienia pełnych stosunków dyplomatycznych na szczeblu ambasadorów między BiH oraz SRJ.
10 października – zawarto porozumienie między SRJ oraz RFN o powrocie w ciągu 3 lat do Serbii 135 tys. uchodźców.
3 listopada – wybory do Zgromadzenia SRJ; 64 mandaty uzyskała koalicja SPS, Zjednoczonej Lewicy Jugosłowiańskiej oraz Nowej Demokracji; opozycyjna koalicja „Razem” - 22 mandaty.
 
17 listopada – uzupełniające wybory municypalne; „Razem” zwyciężyła w 12 największych miastach republiki.
19 listopada – w mieście Nisz „Razem” zorganizowało protest, w którym wzięło udział ok. 35 tys. osób.
20 listopada – przed gmachem Parlamentu Serbii zebrało się 5 tys. demonstrantów popierając deputowanych z „Razem”, którzy ogłosili strajk głodowy.
24 listopada – po unieważnieniu wyników wyborów lokalnych w kilku okręgach nasilały się demonstracje opozycji w Belgradzie i innych miastach.
3 grudnia – w miarę nasilania się fali protestów rzecznik Departamentu Stanu USA stwierdził, że rezultaty wyborów municypalnych powinny być respektowane.
8 grudnia – Sąd Najwyższy Serbii podtrzymał wyrok o anulowaniu wyników wyborów z 17.11.
10 grudnia – serbska opozycja zbojkotowała otwarcie sesji federalnego parlamentu SRJ w proteście przeciwko anulowaniu wyników wyborów lokalnych.
– Sąd Najwyższy Federalnej Jugosławii podtrzymał decyzję o anulowaniu wyników wyborów.
– Bill Clinton oraz przedstawiciele NATO zwrócili się do Miloševicia, aby zaakceptował wyniki wyborów lokalnych.
Rok 1997 

3 stycznia – Milutinović wystosował do uczestników posiedzenia OBWE w Wiedniu list, w którym władze serbskie uznają zwycięstwo koalicji „Zajedno”(„Razem”) w wyborach lokalnych z 17.11.1996 w 9 z 16 dzielnic Beogradu oraz w 3 innych miastach.
4 lutego – rządząca w Serbii koalicja lewicowa ostatecznie zaakceptowała zwycięstwo opozycji w wyborach lokalnych z 17.11.1996. Milošević polecił premierowi Marjanoviciowi złożenie w parlamencie projektu nadzwyczajnej regulacji prawnej w celu zakończenia sprawy wyborów.
10 lutego – parlament serbski przyjął projekt ustawy o uznaniu wyników wyborów lokalnych w 14 miastach i gminach, gdzie zwyciężyła opozycja.
21 lutego – premier Czarnogóry zażądał od Miloševicia wycofania się z życia publicznego po upływie drugiej kadencji prezydenckiej.
20 marca – parlament SRJ ratyfikował traktat o specjalnych stisunkach między SRJ a Republiką Serbską w BiH.


30 maja – sąd w Prisztinie skazał na kary więzienia (2-10 lat) 20 Albańczyków oskarżonych o utworzenie podziemnej organizacji Narodowy Ruch na Rzecz Wyzwolenia Kosowa.
28 czerwca – rozpadła się opozycyjna koalicja „Razem”. Z niej wystąpił SPO Draškovicia.
 
15 lipca – parlament SRJ wybrał Miloševicia (pełniącego dotąd funkcję prezydenta Serbii) na stanowisko prezydenta SRJ.
21 września – wybory parlamentarne w Serbii; koalicja popierająca Miloševicia (SPS, JZL, ND) uzyskała 110 mandatów (na 250).Drugie miejsce – SRS Vojislava Šešelja (82). SPO Draškovicia uzyskał 45 mandaty. Pozostałe miejsca – głównie mniejszościom narodowym. Przeprowadzane równolegle wybory prezydenckie uznano za nieważne (frekwencja poniżej 50%).
5 października – w 2-j turze wyborów prezydenckich w Serbii zwyciężył Vojislav Šešelj (SRS). Ale wyniki znowu anulowano (frekwencja 48,97%).
5 i 19 października – dwie tury wyborów prezydenckich w Czarnogórze. Wygrał dotychczasowy premier Milo Đukanović.
3-4 października – spotkanie na szczycie państw bałkańskich, brał udział Milošević.
7 grudnia – kolejna próba wyborów prezydenckich w Serbii; nikt z kandydatów nie uzyskał wymaganej większości głosów (50%+1); najwięcej otrzymał Milutinović (41,5%).
21 grudnia – w wyborach prezydenckich w Serbii Milutinowić (lewica) zdobył 58,66% głosów, zwyciężając nad Šešeljem (38,14%).
Rok 1998
 

15 stycznia – w Cetinje uroczyste zaprzysiężenie Milo Đukanovicia; zwolennicy Bulatovicia wywołali demonstracje i zamieszki; o popieranie zamieszek zwolennicy Đjukanovicia oskarżały Miloševicia.
 
5 marca – siły serbskie zaatakowały w Kosowie wsie, gdzie znajdowały się oddziały WAKu. Milošević miał w Belgradzie spotkanie z brytyjskim MSZ Cookiem, stwierdził, że Kosowo jest wewnętrzna sprawą SRJ.
3-4 marca – zaostrzenie sytuacji w Kosowie.
9 marca – w Londynie obradowała Grupa Kontaktowa (Francja, Rosja, Niemcy, USA, Wielka Brytania, Włochy). Nałożono embargo na dostawy broni do SRJ oraz zablokowano kredyty rządowe.
17 marca – Milošević spotkał się z Primakowem. Stwierdził, że Kosowo jest wewnętrzną sprawa Serbii i rozwiązać można go jedynie metodami pokojowymi.

Pobieranie 0.6 Mb.

Share with your friends:
1   2   3   4   5   6




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna