Prawo międzynarodowe



Pobieranie 0.9 Mb.
Strona3/10
Data27.10.2017
Rozmiar0.9 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10
§ 14.3 of the Aviation Security Act which authorises the armed forces to shoot down aircraft that are intended to be used as weapons in crimes against human lives, is incompatible with the Basic Law and hence void. Moreover, § 14.3 of the Aviation Security Act is incompatible with the fundamental right to life and with the guarantee of human dignity to the extent that the use of armed force affects persons on board the aircraft who are not participants in the crime. By the state's using their killing as a means to save others, they are treated as mere objects, which denies them the value that is due to a human being for his or her own sake.







  • Umowy międzynarodowe wielostronne regulujące niektóre zagadnienia związane z żeglugą powietrzną:



  • I. Konwencja tokijska z 1963 roku w sprawie przestępstw i niektórych czynów popełnionych na pokładzie statków powietrznych. Zasady wykonywania jurysdykcji:

  • 1. Państwo rejestracji statku powietrznego jest właściwe do wykonywania jurysdykcji w sprawach o przestępstwa i czyny popełnione na pokładzie;

  • 2. Umawiające się Państwo nie będące Państwem rejestracji nie może przeszkodzić kontynuowaniu lotu przez statek powietrzny, w celu wykonania jurysdykcji karnej w stosunku do przestępstwa popełnionego na pokładzie, z wyjątkiem wypadków gdy:

  • a) przestępstwo wywarło skutek na terytorium tego Państwa;

  • b) przestępstwo zostało popełnione przez obywatela tego Państwa lub w stosunku do takiego obywatela albo osobę posiadającą stałe miejsce zamieszkania w tym Państwie:

  • c) przestępstwo narusza bezpieczeństwo tego Państwa;

  • d) przestępstwo stanowi naruszenie jakichkolwiek reguł lub przepisów dotyczących lotu lub manewrowania statkiem powietrznym, obowiązujących w tym Państwie;

  • e) wykonanie tej jurysdykcji jest konieczne w celu zapewnienia poszanowania jakiegokolwiek zobowiązania tego Państwa wynikającego z wielostronnej umowy międzynarodowej.

  • 3. Jeżeli osoba znajdująca się na pokładzie bezprawnie zakłóciła przemocą lub groźbą użycia przemocy, eksploatację statku powietrznego znajdującego się w locie, zawładnęła takim statkiem lub objęła nad nim kontrolę albo gdy ma zamiar dokonać takiego czynu, Umawiające się Państwa podejmą wszelkie stosowne środki w celu przywrócenia lub utrzymania kontroli nad statkiem powietrznym przez jego prawowitego dowódcę. W wypadkach określonych w poprzednim ustępie, każde Umawiające się Państwo, w którym statek powietrzny wyląduje, zezwoli pasażerom i załodze tego statku tak szybko, jak to będzie możliwe, na kontynuowanie ich podróży, oraz zwróci osobom uprawnionym statek powietrzny i jego ładunek.





  • Skutki naruszenia obowiązku – incydent na lotnisku w Entebbe.









  • Operacja Entebbe, ( Operation Thunderball) - operacja odbicia pasażerów porwanego samolotu, przeprowadzona w Ugandzie w nocy z 3 na 4 lipca 1976.



  • 27 czerwca 1976 o godz. 12:20 francuski samolot pasażerski Airbus A300 (Air France, lot 139) z 258 osobami na pokładzie wystartował z Aten do Paryża. Osiem minut po starcie samolot został uprowadzony i zmuszony do lądowania na lotnisku w Entebbe, w Ugandzie (Afryka). Porywaczami było dwóch członków Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny i dwóch członków niemieckiej organizacji terrorystycznej. W Entebbe do czterech porywaczy dołączyło jeszcze trzech. Na miejscu okazało się, że ugandyjski dyktator Idi Amin jest jawnym współpracownikiem terrorystów.









  • Terroryści żądali uwolnienia 40 palestyńskich bojowników więzionych przez Izrael, oraz 13 innych więźniów przetrzymywanych we Francji, Niemczech, Szwajcarii i Kenii. Zagrożono wysadzeniem samolotu w powietrze wraz z pasażerami, jeśli Izrael nie spełni żądań do 1 lipca do godz. 14:00.















  • Izrael przygotowywał akcję ratunkową. W odpowiedzi na zgodę Izraela na spełnienie żądań, terroryści przedłużyli termin ultimatum do 4 lipca do godz. 14:00. Zdecydowali również, że uwolnią załogę i nie-żydowskich pasażerów. Dowódca samolotu Michel Bacos, ogłosił, że jako kapitan odpowiada za wszystkich pasażerów i odmówił opuszczenia ich. Cała jego załoga z własnej woli postąpiła tak, jak jej dowódca (po powrocie do Paryża Bacos spotkał się z upomnieniem ze strony kierownictwa Air France i został na pewien czas zawieszony). Przetrzymywano teraz ogółem 105 zakładników - obywateli Izraela, obywateli żydowskiego pochodzenia innych państw i załogę samolotu.

















  • Grupa uderzeniowa liczyła około 100 żołnierzy i składała się z komandosów z 35 Brygady Spadochronowej oraz Brygady Piechoty Golani. Jako trzon tej grupy występowali komandosi z Jednostki 269 (Sayeret Matkal).

  • 3 lipca o godz. 23:01 izraelski Hercules wylądował w Entebbe. Z samolotu wyjechał oddział uderzeniowy, który przypuścił atak na stary terminal - miejsce przetrzymywania zakładników. Kolejne odziały izraelskich komandosów stoczyły bitwę z żołnierzami ugandyjskimi i zajęły kluczowe pozycje na terenie lotniska.

  • W ataku zginęło dwóch zakładników, a 7 zostało rannych. Śmierć poniósł dowódca izraelskich komandosów Jonatan Netanjahu. Zabito 6 terrorystów. W trakcie walki zginęło 45 żołnierzy ugandyjskich.

  • Uratowani zakładnicy zostali załadowani do jednego z Herculesów. Trwało to siedem minut. Samolot z pasażerami wystartował (jako pierwszy) o godz. 23:52. Następnie komandosi ogniem karabinów maszynowych zniszczyli 7 ugandyjskich myśliwców Mig-17, stojących na lotnisku. Miało to uniemożliwić ewentualny pościg za izraelskimi samolotami. Ostatni Hercules wystartował o godz. 0:40.







  • II. Konwencja Haska w sprawie bezprawnego zawładnięcia statkami powietrznymi z 1970 roku. Podstawowe zasady:

  • 1) Każda osoba, która na pokładzie statku powietrznego będącego w locie:

  • a) bezprawnie, przemocą lub groźbą użycia przemocy lub w każdej innej formie zastraszenia dokonuje zawładnięcia statkiem powietrznym lub przejęcia nad nim kontroli albo też usiłuje popełnić taki czyn, lub

  • b) współdziała z osobą, która popełnia lub usiłuje popełnić taki czyn,

  • popełnia przestępstwo (zwane dalej "przestępstwem"), które w każdym umawiającym się państwie zagrożone będzie surową karą

  • 2) Zasada aut dedere aut iudicare (Jeżeli Umawiające się Państwo na terytorium którego znajduje się domniemany sprawca przestępstwa nie wydaje go, zobowiązane jest ono bez żadnego wyjątku oraz bez względu na to, czy przestępstwo zostało popełnione na jego terytorium, przedłożyć sprawę właściwym władzom w celu przeprowadzenia postępowania karnego. Władze te podejmować będą swe decyzje w taki sam sposób jak w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa o poważnym charakterze, zgodnie z prawem wewnętrznym tego Państwa.















  • IV. Konwencja montrealska o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego z 1976 roku. Podstawowe zasady:

  • Popełnia przestępstwo (które powinno być zagrożone surową karą) każda osoba, która bezprawnie i umyślnie:

  • a) dokonuje aktu przemocy wobec osoby znajdującej się na pokładzie statku powietrznego będącego w locie, jeżeli czyn ten może zagrażać bezpieczeństwu tego statku powietrznego; lub

  • b) niszczy statek powietrzny będący w służbie lub powoduje jego uszkodzenie, które czyni go niezdolnym do lotu lub które może stworzyć zagrożenie jego bezpieczeństwa w locie; lub

  • c) umieszcza lub powoduje umieszczenie w jakikolwiek sposób na statku powietrznym będącym w służbie urządzeń lub substancji, które mogą ten statek zniszczyć albo spowodować jego uszkodzenie czyniące go niezdolnym do lotu lub mogące stworzyć zagrożenie jego bezpieczeństwa w locie; albo

  • d) niszczy lub uszkadza lotnicze urządzenia nawigacyjne lub zakłóca ich działanie, jeżeli czyn taki może zagrozić bezpieczeństwu statku powietrznego w locie; lub

  • e) przekazuje informacje, o których wie, że są fałszywe, stwarzając w ten sposób zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego w locie.



  • Zasada aut dedere aut iudicare.

  • Obowiązek włączenia przestępstw opisanych wyżej do wszystkich umów ekstradycyjnych;

  • Obowiązek współpracy międzypaństwowej w przypadku prowadzenia w jednym państwie postępowania karnego.













  • Sprawa incydentu nad Lockerbie 1988.



















  • Przestrzeń kosmiczna.



  • Początek – wystrzelenie przez ZSRR pierwszego sztucznego satelity - brak protestów ze strony państw, nad terytorium których satelita przelatywał – powstanie pierwszej zwyczajowej normy prawa kosmicznego – wolność badania i wykorzystywania przestrzeni kosmicznej. Najważniejsze umowy międzynarodowe:











  • I. Traktat Moskiewski z 1963 roku – zakaz prób z bronią nuklearną w przestrzeni kosmicznej (także w atmosferze i pod wodą);



















  • II. Traktat waszyngtoński z 1967 roku o zasadach działalności państw w zakresie badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej, łącznie z Księżycem i innymi ciałami niebieskimi.









  • Podstawowe zasady:

  • Wolność badań i użytkowania przestrzeni kosmicznej łącznie z księżycem i innymi ciałami niebieskimi;



    • Zakaz zawłaszczenia przez państwa przez ogłoszenie suwerenności, w drodze użytkowania lub okupacji a także w jakikolwiek inny sposób;

    SDI



    • Zakaz umieszczania na orbicie okołoziemskiej broni masowego rażenia;

    • Demilitaryzacja Księżyca i innych ciał niebieskich;

    • Obowiązek udzielania pomocy kosmonautom z innych państw;

    • Odpowiedzialność międzynarodowa państw za działalność w przestrzeni kosmicznej (niezależnie od tego, czy prowadzi ją państwo czy też podmiot niepaństwowy), w tym odpowiedzialność za szkody kosmiczne;

    • Jurysdykcja państw nad obiektami wypuszczonymi w przestrzeń kosmiczną;















    • III. Konwencja z 1972 roku sporządzona w Moskwie, Londynie i Waszyngtonie o międzynarodowej odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez obiekty kosmiczne. Najważniejsze zasady:

    • Państwo wypuszczające jest bezwzględnie zobowiązane do zapłacenia odszkodowania za szkodę, którą wypuszczony przez nie obiekt kosmiczny wyrządził na powierzchni ziemi lub statkowi powietrznemu podczas lotu. Ta odpowiedzialność ma charakter absolutny. W razie szkody wyrządzonej gdziekolwiek indziej aniżeli na powierzchni ziemi obiektowi kosmicznemu jednego państwa wypuszczającego lub osobom lub majątkowi na pokładzie takiego obiektu kosmicznego przez obiekt kosmiczny innego państwa wypuszczającego, to ostatni ie odpowiada jedynie wówczas, gdy szkoda wynikła z jego winy lub z winy osób, za które jest ono odpowiedzialne.



















    • Szczególny status orbity geostacjonarnej. Orbita położona bezpośrednio nad równikiem (22.300 mil), na której satelity poruszają się z prędkością kątową równą prędkości Ziemi. Jedyna orbita zdolna do zapewnienia kontaktu ze stacjami naziemnymi za pośrednictwem pojedynczego satelity. Ogromne znaczenie gospodarcze (telekomunikacja).

    • 1976: państwa równikowe podpisały deklaracje bogotańską (Brazylia, Kolumbia, Kongo, Ekwador, Indonezja, Kenia, Uganda, Zair) – fragmenty orbity geostacjonarnej położone bezpośrednio nad terytorium tych państw są częścią terytorium, nad którym państwa równikowe sprawują swoją suwerenność. Roszczenia zgodnie odrzucone przez wszystkie pozostałe kraje świata.











    • Natura kompetencji terytorialnej:

    • a) pełna i całkowita; domniemanie mocy obowiązującej norm prawa kreowanych przez państwo.

    • b) wyłączna (skierowany do innych państw zakaz naruszania).



    • Konsekwencje wynikające z kompetencji terytorialnej państwa:

    • a) niezastosowalność na terytorium państwa regulacji prawnych pochodzących od państw trzecich;

    • Wyjątki: prawo międzynarodowe prywatne.

    • b) państwo ma obowiązek respektowania suwerenności terytorialnej innych państw i powstrzymania się od działań mogących tę suwerenność naruszyć.



    • KONWENCJA WYKONAWCZA DO UKŁADU Z SCHENGEN Z DNIA 14 CZERWCA 1985 ROKU

    • między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach



    • - funkcjonariusze jednej z Umawiających się Stron, którzy ścigają w swoim kraju osobę złapaną podczas popełnienia lub uczestniczącą w popełnieniu przestępstwa są uprawnieni do kontynuowania pościgu na terytorium innej Umawiającej się Strony bez konieczności uzyskania uprzedniej zgody tej ostatniej, jeśli:

    • - chodzi o ściganie jednego z wymienionych niżej przestępstw:

    • – zabójstwo,

    • – nieumyślne spowodowanie śmierci,

    • – gwałt,

    • – podpalenie,

    • – fałszowanie pieniędzy,

    • – kradzież z włamaniem i rozbój kwalifikowany oraz paserstwo,

    • – wymuszenie,

    • – porwanie i przetrzymywanie zakładników,

    • – handel ludźmi,

    • – nielegalny handel środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,

    • – naruszenie postanowień prawnych dotyczących broni i materiałów wybuchowych,

    • – umyślne spowodowanie szkody z użyciem materiałów wybuchowych,

    • – nielegalny przewóz toksycznych i niebezpiecznych odpadów,

    • – niezatrzymanie się oraz niepodanie szczegółowych danych po wypadku, którego skutkiem jest śmierć lub poważne uszkodzenie ciała.

    • b) Przestępstwa podlegające ekstradycji.



    • - z uwagi na szczególną pilność sytuacji, nie jest możliwe poinformowanie właściwych władz innej Umawiającej się Strony lub jeśli

    • - powyższe organy nie są w stanie dotrzeć na miejsce przestępstwa w celu przejęcia pościgu.

    • - najpóźniej w momencie przekroczenia granicy funkcjonariusze ścigający skontaktują się z właściwymi władzami Umawiającej się Strony, na terytorium której pościg ma mieć miejsce.

    • - pościg ustaje, gdy Umawiająca się Strona, na której terytorium pościg ma miejsce, tego zażąda.

    • - na wniosek ścigającego funkcjonariusza właściwe organy lokalne dokonują zatrzymania osoby w celu ustalenia jej tożsamości lub jej aresztowania.

    • - prowadzący pościg funkcjonariusze nie mają prawa zatrzymania ściganej osoby;

    • - w przypadku nieprzesłania wniosku o zaprzestanie pościgu oraz jeśli właściwe władze lokalne nie są w stanie interweniować odpowiednio szybko, funkcjonariusze ścigający mogą zatrzymać ściganą osobę do czasu jej zatrzymania przez władze lokalne.

    • - pościg jest prowadzony wyłącznie przez granice lądowe;

    • - wejście do mieszkań prywatnych oraz miejsc niedostępnych dla ogółu społeczeństwa jest zakazane;

    • - prowadzący pościg funkcjonariusze są łatwo rozpoznawalni poprzez noszenie munduru lub opaski na ramieniu bądź przez oznakowania umieszczone na ich środkach transportu; użycie stroju cywilnego w połączeniu z wykorzystaniem nieoznakowanych środków transportu pozbawionych powyższych oznaczeń jest zabronione; prowadzący pościg funkcjonariusze muszą być w stanie w każdej chwili potwierdzić, że działają w charakterze urzędowym;

    • - prowadzący pościg funkcjonariusze mogą nosić służbową broń; jej wykorzystywanie jest zabronione, z wyjątkiem przypadków obrony koniecznej;

    • - po zatrzymaniu osoby ściganej do celów jej doprowadzenia przed właściwe władze lokalne, osoba ta może być poddana jedynie przeszukaniu; w czasie przekazania osoby można użyć kajdanek; przedmioty posiadane przez tę osobę mogą zostać zajęte;

    • po każdej tego rodzaju operacji prowadzący pościg funkcjonariusze stawiają się przed właściwymi władzami lokalnymi Umawiającej się Strony, na której terytorium działali oraz składają sprawozdanie ze swojej misji; na wniosek powyższych organów, powinni oni pozostać w ich dyspozycji do czasu wystarczającego dla wyjaśnienia okoliczności dotyczących ich akcji; warunek powyższy ma zastosowanie nawet jeśli pościg nie doprowadzi do aresztowania ściganej osoby.

    • - państwo ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody wyrządzone przez swoich funkcjonariuszy w czasie wykonywania ich czynności na terytorium innego państwa.



    • Sprawa Eichmanna:

    • Po porwaniu Eichmanna przez Mossad z terytorium Argentyny, list ambasadora Argentyny przy ONZ do Rady Bezpieczeństwa z 15 czerwca 1960 roku: protest przeciwko naruszeniu suwerenności terytorialnej Argentyny, żądanie wydania z powrotem Eichmanna oraz wniosek, by sprawą zajęła się Rada Bezpieczeństwa (art. 34 KNZ).

    • 23 czerwca 1960 roku - rezolucja RB (8 za, dwa głosy wstrzymujące się - ZSRR i Polska, Argentyna nie brała udziału w głosowaniu): stwierdzenie, że tego rodzaju akty naruszają suwerenność państwową i mogą zagrażać międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu oraz żądanie, by Izrael “make appropriate reparation in accordance with the Charter of the UN and the rules of international law”.

    • 3 sierpnia 1960 roku - komunikat wspólny ogłoszony w Jerozolimie i Buenos Aires: “strony postanowiły uznać za zamkniętą sprawę wywołaną incydentem naruszającym fundamentalne prawa Argentyny”.

    • 11 grudnia 1961 roku - Sąd Okręgowy w Jerozolimie uznał Eichmanna za winnego; Sąd Apelacyjny utrzymał wyrok w mocy 29 maja 1962 roku (oba sądy oddaliły zarzut braku jurysdykcji z powodu porwania naruszającego prawo międzynarodowe).

    • Prawo państwa Izrael do karania oskarżonego wynika ze:

    • - źródeł uniwersalnych (prawo do ścigania tego rodzaju zbrodni przez każde państwo „within the family of nations”;

    • - źródeł krajowych, których normy dają pokrzywdzonemu krajowi prawo do ścigania każdego, kto zagraża egzystencji tego narodu (protective principle)

    • Ponieważ zbrodnie popełnione zostały na narodzie żydowskim, nie ma znaczenia fakt, że państwo Izrael nie istniało jeszcze tym czasie. Nie stoi to na przeszkodzie wykonywaniu protective principle.























    • Art. 1 EKPCz: „Wysokie Układające się Strony zapewniają każdemu człowiekowi, podlegającemu ich jurysdykcji, prawa i wolności określone w rozdziale I niniejszej konwencji”













    • Sprawa Bankovic v. Belgia (2001):



    • 2. Jeśli chodzi o "zwykłe znaczenie" zwrotu "podlegający ich jurysykcji", Trybunał jest przekonany, że z punktu widzenia prawa międzynarodowego publicznego, Państwo sprawuje zasadniczo kompetencję jurysdykcyjną terytorialną. Inne podstawy jurysdykcji Państwa mają charakter wyjątkowy i wymagają specjalnego uzasadnienia szczególnymi okolicznościami sprawy.

    • 3. Uznanie przez Trybunał ekstraterytorialnej jurysdykcji Państwa-Strony ma charakter wyjątkowy: Państwo, którego dotyczy skarga, wykonując efektywną kontrolę nad terytorium i jego mieszkańcami poza swoimi granicami, do której doszło w wyniku okupacji wojskowej albo za zgodą albo na zaproszenie albo za milczącym przyzwoleniem rządu tego terytorium, sprawuje w całości lub w części władzę państwową, którą normalnie sprawuje rząd tego terytorium.

    • 4. Konwencja jest traktatem wielostronnym obowiązującym, z zastrzeżeniem art. 56, zasadniczo w kontekście regionalnym i przede wszystkim w przestrzeni prawnej Państw Stron. Konwencja w zamyśle jej autorów nie miała być stosowana na całym świecie, nawet w odniesieniu do działań podejmowanych przez Państwa będące jej Stronami.

    • 5. Nie istnieje żaden związek jurysdykcyjny pomiędzy skarżącymi będącymi ofiarami nalotów a Państwami, których dotyczy skarga. W związku z tym, skarżący i ich zmarli krewni nie mogli podlegać jurysdykcji Państw, których dotyczy skarga na skutek działania o charakterze ekstraterytorialnym.

















    • 2. Kompetencja personalna państwa:



    • Wykonywanie jurysdykcji przez państwo w stosunku do obywateli tego państwa.

















    • Dwie formy wykonywania jurysdykcji personalnej:

    • a) active nationality principle - państwo wykonuje jurysdykcję w stosunku do swoich obywateli;

    • b) passive nationality principle - jurysdykcję wykonuje państwo, którego obywatelem jest osoba, która poniosła szkodę.











    • Sprawa United States v. Fawaz Yunis (1991, US Court of Appeal for the District of Columbia).















    • Court of Appeal - jurysdykcja sądów amerykańskich oparta jest o “universal principle” i “passive principle” - państwa mogą ścigać pewne czyny uznane przez społeczność międzynarodową za szczególnie niebezpieczne (np. piractwo, handel niewolnikami, porwanie samolotu, zbrodnie wojenne, ludobójstwo, pewne akty terroryzmu) - nawet w przypadku braku związku między państwem wykonującym jurysdykcję a czynem. Natomiast “passive principle” pozwala państwu ścigać sprawców czynów (nie będących obywatelami tego państwa) skierowanych przeciwko obywatelom tego państwa, popełnionych, poza jego terytorium, przy czym państwo powinno mieć szczególnie ważny interes w ściganiu tego przestępstwa.

















    • Obywatelstwo w prawie międzynarodowym.





    • Sprawa koncesji palestyńskich Mavrommatisa – Grecja v. UK: “Once the state has taken up a case on behalf of one of its subjects before an international tribunal, in the eyes of the latter the State is sole claimant”.















    • Sprawa Nottebohma (MTS, 1952, Lichtenstein v. Guatemala): państwo nie może żądać uznania ze strony innych państw faktu obywatelstwa, jeżeli obywatelstwo nie pozostaje w zgodzie z zasadą efektywnego związku między tym państwem a jego obywatelem (“unless it has acted in conformity with this general aim of making the nationality granted accord with an effective link between the State and the individual”).









    • Sprawa Micheletti (ETS, 1992):



    • Mario Vicente Micheletti tj. posiadał podwójne obywatelstwo: argentyńskie i włoskie (a zatem posiadał także obywatelstwo państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej). Zwrócił się do władz hiszpańskich z wnioskiem o wydanie karty stałego pobytu (p. Micheletti, jako stomatolog, chciał rozpocząć praktykę w Hiszpanii) przedkładając jednocześnie swój włoski paszport. Władze hiszpańskie odmówiły. Wskazały przy tym, że zgodnie z prawem krajowym bipatryda przybywający do Hiszpanii uważany jest za obywatela tylko tego z państw, którego obywatelstwo posiada a w którym przebywał bezpośrednio przed przyjazdem do Hiszpanii (w przypadku p. Micheletti była to Argentyna). Władze hiszpańskie uznały go za obywatela Argentyny i – tym samym – za osobę, która nie jest obywatelem państwa członkowskiego WE. Na tej podstawie odmówiono przyznania mu karty stałego pobytu. Micheletti wskazywał, że takie rozstrzygnięcie organów hiszpańskich pozbawia go – jako obywatela państwa członkowskiego WE – pewnych uprawnień wynikających z prawa wspólnotowego a przysługujących obywatelom państw członkowskich WE (swoboda przepływu osób, swoboda przedsiębiorczości). ETS stwierdził że regulacja hiszpańska jest niezgodna z prawem wspólnotowym w sytuacji, gdy jej zastosowanie wobec obywatela państwa członkowskiego pozbawiłoby go uprawnień przysługujących mu na gruncie prawa wspólnotowego ze względu na przynależność państwową. Oznacza to, że z punktu widzenia prawa wspólnotowego istotne jest jedynie czy dana osoba posiada obywatelstwo państwa członkowskiego. ("provisions of Community law on freedom of establishment preclude a Member State from denying a national of another Member State who possesses at the same time the nationality of a non-member country entitlement to that freedom on the ground that the law of the host State deems him to be a national of the non-member country").











    • Dwie zasady rządzące nabyciem obywatelstwa przez urodzenie:


    • Pobieranie 0.9 Mb.

      Share with your friends:
  • 1   2   3   4   5   6   7   8   9   10




    ©operacji.org 2020
    wyślij wiadomość

        Strona główna