Plan naukowy



Pobieranie 484.32 Kb.
Strona10/17
Data30.10.2017
Rozmiar484.32 Kb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   17

(PRACA NOWA)


Zastosowanie rekombinowanego aktywnego czynnika VII w zabezpieczeniu hemostazy u chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII poddanych leczeniu operacyjnemu
Wstęp: Wrodzony niedobór czynnika VII (hypoprokonwertynemia) jest rzadką dziedziczoną recesywnie skazą krwotoczną, której częstość występowania ocenia się na 1:500 000, jednakowo dotycząca mężczyzn i kobiet. W Polsce niedobór czynnika VII jest czwartą pod względem częstości występowania skazą krwotoczną. Klinicznymi objawami skazy są samoistne krwawienia do różnych narządów i powikłania krwotoczne, występujące po zabiegach pooperacyjnych. Objawy słabo korelują z aktywnością czynnika VII w osoczu. W profilaktyce śródoperacyjnych powikłań krwotocznych stosuje się osocze świeżo mrożone, koncentraty zespołu protrombiny, osoczopochodny koncentrat czynnika VII oraz rekombinowany, aktywny czynnik VII (rFVIIa). W chwili obecnej uważa się, że leczeniem substytucyjnym z wyboru w zabezpieczeniu hemostazy u chorych z hypoprokonwertynemią poddawanych leczeniu operacyjnemu jest rFVIIa. Jednakże ze względu na rzadkość skazy krwotocznej liczba leczonych chirurgicznie chorych jest niewielka. Wieloośrodkowy, międzynarodowy rejestr STER (Seven Treatment Evaluation Registry) w 2010 roku obejmował zaledwie 34 chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII leczonych operacyjnie, u których wykonano 41 operacji. Dawkowanie czynnika VII oraz schemat leczenia substytucyjnego są w dalszym ciągu w trakcie klinicznej oceny.

Hipoteza badawcza: Ocena, czy zastosowanie rFVIIa jest skutecznym i bezpiecznym sposobem zabezpieczenia hemostazy u chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII poddawanych leczeniu operacyjnemu.

Cele badania: Celem badania jest ocena lokalnego (opracowanego w Instytucie) schematu leczenia rekombinowanym, aktywnym czynnikiem VII, zabezpieczającym hemostazę śródoperacyjną i zapobiegającym powikłaniom krwotocznym po leczeniu operacyjnym chorych z wrodzonym niedoborem czynnika VII.

Plan realizacji projektu i metodyka: Projekt przewidziany jest na 2 lata. W pierwszej fazie będzie obejmował akwizycję danych klinicznych pacjentów z hypoprokonwertynemią operowanych w Klinice Chirurgii, u których zastosowano jako lek zabezpieczający hemostazę rFVIIa. Dotychczasowe doświadczenia obejmują 9 chorych leczonych chirurgicznie, u których wykonano takie operacje jak: strumektomię, cholecystektomię laparoskopową, operacje przepuklin i żylaków kończyn dolnych, wycięcie nowotworu jelita grubego. U chorych tych zastosowano rFVIIa w zależności od aktywności czynnika VII (FVII:C) dzieląc je na grupy chorych z aktywnością poniżej i powyżej 10% normy. U chorych z ciężkim niedoborem stosowano początkowo rFVIIA, w dawce 30 ug/kg, a następnie 15 ug/kg przez 7 dni pooperacyjnych. Monitorowano czas potrombinowy oraz aktywność czynnika VII w osoczu. U żadnego pacjenta nied stwierdzono powikłań krwotocznych, a utrata krwi była porównywalna z utratą krwi u pacjentów bez skazy krwotocznej poddawanych takim samym operacjom. Kolejnym etapem będzie analiza danych i optymalizacja schematu leczenia substytucyjnego przy użyciu rFVIIa.

Przewidywane wyniki i potencjalne skutki praktyczne: W pracy pragniemy udowodnić, że zastosowanie rFVIIa w profilaktyce krwawień śródoperacyjnych i pooperacyjnych u chorych z wrodzonym niewdoborem czynnika VII jest skutecznym i bezpiecznym sposobem postępowania. Skutek praktyczny: wdrożenie do praktyki klinicznej schematu leczenia przy zastosowaniu rFVIIa.

Rodzaj pracy: Badanie naukowe stosowane.

Referencje:

Brenner B, Wills J. Experience with recombinant-activated factor VII in 30 patients with congenital factor VII deficiency. Haemophilia 2007; 13:55-62.

Mariani G, Dolce A, Batorova A et al. Recombinant, activated factor VII for surgery in factor VII deficiency; a prospective evaluation – the surgical STER. Br J Heamatol doi:10.1111/j 1365-2141.2010.08287.x

Mariani G, Konkle BA, Ingerslev J. Congenital factor VII deficienncy: therapy with recombinant activated factor VII – a critical appraisal. Haemophilia 2006; 12:19-27.

Tran HT, Tjonnfjord GE, Paus A et al. rFVIIa administered by continuous infusion during surgery in patient with severe congenital FVII deficiency. Haemophilia 2011 ; 17:1-7.

e) Windyga J, Żbikowski P, Ambroziak P et al. Management of factor VII-deficient patients undergoing joint surgeries – preliminary results of locally developed treatment regimen.Haemophilia 2013; 19:82-93.


Okres realizacji pracy w latach: 2 lata (2015-2016)

Zadania do wykonania w 2015 r.: Zbieranie materiału klinicznego, stosowanie opracowanego w Instytucie protokołu leczenia substytucyjnego.

Forma rozliczenia pracy w 2015 r.: Raport.

Nazwiska wykonawców: A. Szczepanik, A. Misiak, S. Huszcza, K. Pielaciński, W. Dąbrowski

KARTA PRACY PLANOWEJ Nr 4.9 4/001/2014

(PRACA KONTYNUOWANA Nr 4.3 w Planie Naukowym 2014)



Sirolimus w skojarzeniu z takrolimusem w leczeniu przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi u chorych po transplantacji allogenicznych komórek krwiotwórczych
Wstęp: Przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (cGvHD) i jej następstwa stanowią główną przyczynę chorobowości i śmiertelności pacjentów po transplantacjach allogenicznych komórek krwiotwórczych (aSCT). cGvHD stwierdza się u 40-70% chorych po transplantacji. Wykazano, że nasilenie objawów w przebiegu cGvHD (postać ograniczona lub rozległa) odwrotnie koreluje z prawdopodobieństwem przeżycia po przeszczepieniu. Rozpoznanie ustala się na podstawie objawów klinicznych, chociaż pożądane jest histopatologiczne potwierdzenie rozpoznania. Leczenie cGvHD polega obecnie na eskalacji dawek już stosowanych leków immunosupresyjnych w skojarzeniu z glikokortykosteroidami stosowanymi przewlekle. Za główny mechanizm odpowiedzialny za rozwój cGvHD uznaje się upośledzenie rozwoju tolerancji immunologicznej przeszczepionych limfocytów wobec antygenów biorcy. Dlatego atrakcyjne wydaje się zastosowanie w leczeniu cGvHD sirolimusu - leku sprzyjającemu generacji limfocytów T regulatorowych. Obecnie stosowane leki immunosupresyjne działając przede wszystkim przez hamowanie syntezy i ekspresji receptora dla Il-2 hamują także proliferację Treg. Dotychczasowe nieliczne publikacje wskazują, że profilaktyka ostrej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi takrolimusem w skojarzeniu z sirolimusem jest prawdopodobnie bardziej skuteczna niż postępowanie standardowe. Dane dotyczące leczenia cGvHD są fragmentaryczne. Dotyczą niewielkich grup chorych, przede wszystkim z postacią oporną na leczenie sterydami. Ich wyniki są jednak bardzo zachęcające do stosowania sirolimusu w leczeniu cGvHD w pierwszej linii leczenia, a nie tylko w postaciach sterydoopornych.

Hipoteza badawcza: Sirolimus w skojarzeniu z takrolimusem jest skutecznym leczeniem pierwszego rzutu przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi.

Dotychczasowa realizacja celów badania: Do chwili obecnej (styczeń - kwiecień 2014) do badania włączono 8 chorych.

Proponowane modyfikacje planu realizacji projektu wraz z uzasadnieniem: Realizacja pracy nie wymaga modyfikacji na obecnym etapie.

Przewidywane wyniki i potencjalne skutki praktyczne: Leczenie cGvHD skojarzeniem sirolimusu i takrolimusu może się okazać postępowaniem bardziej skutecznym od dotychczasowych. Jeśli uzyskane wyniki okażą się korzystne, mogą stanowić podstawę do zmiany dotychczas stosowanego leczenia.

Rodzaj pracy: Badanie naukowe stosowane.

Referencje:

Filipovich A H, Weisdorf D, Paveltic S i wsp.: National Institutes of Health Consensus Development Project on Criteria for Clinical Trials in Chronic Graft-Versus-Host Disease: Diagnosis and Staging Working Group eport. Biol Blood Marrow Transplant. 2005 (11): 945-955

Jurado M, Vallejo C, Perez-Simon J A i wsp.: Sirolimus as Part of Immunosuppressive Therapy for Refractory Chronic Graft-versus-Host Disease. Biol Blood Marrow Transplant. 2007(13): 701-706

Cutler C, Antin J H: Sirolimus Immunosuppression for Graft-vesus Host Disease Prophylaxis and Therapy: an Update. Curr Opin Hematol 2010(17): 500-504

Pidala J, Tomblyn M, Nishihori T i wsp.: Sirolimus Demonstrates Activity in the Primary Therapy of Acute Graft-versus-Host Disease Without Systemic Glucocorticosteroids. Haematologica 2011 69(9): 1352-1356

Abouelnasr A, Roy J, Cohen S i wsp.: Defining the Role of Sirolimus in the Management of Graft-versus-Host Disease: From Prophylaxis to Treatment. Biol Blood Marrow Transplant. 2013(19): 12-21


Okres realizacji pracy: 2015 i 2016 r.

Zadania do wykonania w 2015 roku: Dalsza rekrutacja chorych do badania; wstępna ocena wyników leczenia i działań niepożądanych.

Forma rozliczenia pracy w 2014: Raport.

Wykonawcy: K. Hałaburda, A. Tomaszewska, B. Nasiłowska-Adamska, A. Szczepiński



Pobieranie 484.32 Kb.

Share with your friends:
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   17




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna