Pksczep-140123. doc Subject: pksczep-140123, Heimatort-Jacobowsky, Zitate, 2014-Wende, H. Nieheus, made Silesia, Gender, Duschek, Aloiz


Mittelalterliche Ostkolonisation und das germanische Stamm der Schlesier



Pobieranie 2.27 Mb.
Strona10/10
Data25.10.2017
Rozmiar2.27 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Mittelalterliche Ostkolonisation und das germanische Stamm der Schlesier


Die Zahl der deutschen Zuwanderer während des 13. Jahrhunderts aus den Gebieten westlich des Queis, d. h. während der Zeit der Ostkolonisation wird auf maximal 1,2 Menschen pro km2 geschätzt [Henning, Bd. 1, S. 118]. Das heißt für Schlesien 1,2 Menschen / km2 * 37.000 km2 = 45.000 Personen. Diese doch überraschend kleine Zahl erscheint durchaus plausibel, wenn man sie in Relation zu der Zahl der deutschen Auswanderer des 19. Jahrhunderts setzt. Auch wenn man die Zahl der deutsch besiedelten Dörfer (zu unterscheiden von denen, die zuvor vorhanden waren und damals auf deutsches Recht umgesetzt wurden) und neuen Städte mit deren mittlerer Einwohnerzahl multipliziert, kommt man zu der genannten Größenordnung. Bis zum Jahr 1250 dürften davon bereits etwa 10.000 zugezogen gewesen sein. Buchholz [Buchholz, S. 49] erwähnt ältere Schätzungen – ohne Angabe einer Quelle – nach denen die Zahl der Einwanderer – wohl im 13. und im 14. Jahrhundert - sogar 150.000 bis 180.000 betragen haben soll. Die Zahl von insgesamt etwa 90.000 Zuwanderern dürfte der Wahrheit allerdings wohl eher nahe kommen, denn wie oben bereits berichtet, beendete der Schwarze Tod (ab 1348 in Schlesien) die Epoche der mittelalterlichen Ostkolonisation [Buchholz, S. 7].

Wie groß war danach vor der Industrialisierung der Anteil des germanischen Blutes in Schlesien? Bezieht man die Zahl der deutschen Zuwanderer während des 13. und 14. Jahrhunderts auf die Zahl der in Schlesien zu dieser Zeit insgesamt lebenden Menschen, von denen der weit überwiegende Teil ja aus Slawen bestand, so errechnet sich der Prozentsatz

des „germanischen Stammesder Schlesier zu etwa 90.000/530.000 = 17 Prozent. Das Ergebnis könnte man auch so ausdrücken:

Im Jahr 1946 hat der polnische Staat eine Bevölkerung vertrieben, in deren Adern über 80% slawisches Blut floss!

(Do roku 1946 państwo polskie wypędziło mieszkańców Sląska, u których od wieków płynęła słowiańska krew, i było ich 83%. )

Quellennachweis:


Aubin, Hermann: Geschichte Schlesiens. Bd. 1. 3. Aufl. 1961.
Buchholz, Ernst Wolfgang: Raum und Bevölkerung in der Weltgeschichte. - Bevölkerungs-Plötz - , Bd. 3: Vom Mittelalter zur Neuzeit. 3. Aufl. 1983.
Christoph, Siegfried: Krieg und Frieden von 1914 bis 1994. 1995.
Cipolla, Carlo: Bevölkerungsgeschichte Europas. 1971.
Henning, Friedrich-W.: Landwirtschaft und ländliche Gesellschaft in Deutschland. Bd.1: 800 bis 1750. 2. Aufl. 1985
Henning, Friedrich-W.: Landwirtschaft und ländliche Gesellschaft in Deutschland. Bd.2: 1750 bis 1986. 2. Aufl. 1988
Köllmann, W.: Quellen zur Bevölkerungsstatistik Deutschlands 1815 - 1875. 1980
Petry, Ludwig: Geschichte Schlesiens. Bd. 2. 1. Aufl. 1973.
Sommer, Fedor: Die Geschichte Schlesiens. 1908
Weczerka, Hugo: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien. 1977.

Letzte Änderung am 20. Dezember 2006.   ©   Dr. Claus Christoph, Hemmingen




POZYCJE WYDAWNICZE

Alfons Wieczorek

© Peter Karl Sczepanek




 



Peter Karl Sczepanek

Alfons Wieczorek

Malarz Domowiny Plessia

Maler der Plesser Heimat

Peter Karl Sczepanek 


40789 Monheim am Rhein
Tel/Fax 02173-66742
pksczepanek@gmx.de


 



 

Z okładki

Malarz Ziemi Pszczyńskiej, Alfons Wieczorek, swoją postawą w obrazach, odważnie oznajmia nam wszystkim, jak należy cenić nasz górnośląski region.

Dlatego należy on do tych, którzy poszerzyli naszą świadomość, wskazując na nasze miejsce w Europie. Uwierzyć w najbardziej złożoną w świecie historię tego skrawka Europy, naszego regionu, naszej domówmy. Dziś musimy być jej świadomi i bycz niej dumni zarazem. Nie zdajemy sobie sprawy, jak inne regiony, często o wiele uboższej historii, mocno są zaangażowane, by pokazać ważność swego kulturowego dorobku. W nas drzemią stare przesądy, przyzwyczajenia, czasem bojaźnie, wynikłe z ostatnich lat tuszowania naszej historii.

A tyle mamy do pokazania Europie. Bo byliśmy, z dumą trzeba powiedzieć, w sumie bardziej europejscy niż inni - myślący, że są lepsi. Alfons Wieczorek dal nam przykład odwagi i wiary w siebie i za to mu dziś dziękujemy.

D: Alfons Wieczorek, Aquarellist aus dem Plesser Land (Oberschlesien), offenbart in seinen Bildern die Liebe zur Heimat. Die Transparenz seiner Winterbilder in Wasserfarben haben uns auch die Durchsichtigkeit des Glaubens gegeben, und das ist ihm am besten gelungen, die heimatliche Landschaft zu vermitteln. Auch in einem sommerlichen Kirchlein voller Sonne und Schatten unserer „Domowina", kann man Ruhe und angenehme Abkühlung genießen - bis die Wärme Wieczoreks Bilder, unsere oft kalte oder überfordete Herzen entzünden. Er gehört auch zu denen, die seine Domowina schätzen und versuchen das Heimatbewußtsein der Einwohner dieser Region und die geschichtlichen Zusammenhänge als kulturellen Stellenwert in Europa zu zeigen. Hier liegen die Schwerpunkte seiner Werke und dafür bedanken wir uns bei ihm. Wir, die Plesser Landsleute, können stolz auf unsere kulturellen Errungenschaften sein. Bis jetzt kennen wir uns leider nicht richtig vorstellen und nicht genug unsere Heimat bewundern, daß unsere Herrscher, der letzten 400 Jahre, eine bedeutende Rolle in Europa spielten. In uns schlummern immer noch überholte Glaubenssätze, viele ängstliche Überlieferungen, die aus einer Zeit stammen, wo man geschichtliche Tatsachen einfach übertuscht hat. Wir, Plessia Domowina können heute mit ruhigem Gewissen sagen, daß wir mehr europäisch sind, als viele andere Regionen.

Alfons Wieczorek ein Brückenbauer zwischen Geschichte und Glauben, zwischen Mut und Hoffnung, zwischen dem Westen und dem Osten, ein vorbildlicher Europäier unserer Heimat, unserer Plessia Domowina.



  • Die Aquarelle von Alfons Wieczorek



Bodo W. Jaxtheimer „Polen und der Deutsche Osten“ - meine Empfehlung -pksczepanek:



Czyli jak od poczatku prowadzil rzad sowiecki (Polacy) falszywa polityke ze Slaskie!

Polen und der deutsche Osten (Bodo W. Jaxtheimer)
Ein zukunftsbezogener Erlebnis- und Tatsachenbericht

432 Seiten, 159 Abbildungen und Karten, ISBN 3-926163-00-3, vergriffen © 1986 Verlag Lutz Garnies

„Nach bestem Wissen und Gewissen“ schreibt Bodo W. Jaxtheimer aus der Sicht des Augenzeugen über das umstrittenste und mit vielen Falschinterpretationen belastete Reizthema deutscher Geschichte: „Polen und der deutsche Osten“. Dieser Erlebnis- und Tatsachenbericht stammt von einem Mann, der hautnah dabei war, der 1945 von der polnischen Geheimpolizei UB unter Todesandrohung zum Bleiben gezwungen wurde und der erst elf Jahre später Schlesien legal verlassen durfte.
Seine Tagebucheintragungen aus dieser Zeit, seine Gesprächsnotizen mit Diplomaten, Wissenschaftlern und Arbeitern, aber auch seine liebevoll zusammengetragenen Bilder, Karten und historischen Fakten informieren detailliert und unterhaltend über ein von der Geschichte gebeuteltes Gebiet und seine Menschen.
Von den heutigen kommunistischen Machthabern wird dieses Thema nur allzu gerne totgeschwiegen, aber auch bei uns droht es in Vergessenheit zu versinken!

Jaxtheimer, Bodo W.: Polen und der deutsche Osten. Ein zukunftsbezogener Erlebnis- und Tatsachenbericht. 1986. 431 S. mit vielen Abb. (15:22) Pp. € 15,00



http://www.linkrepo.com/browse/book/5 - wykaz ksiazek

1945 in Ostdeutschland

Zunächst glaubten wir kein Wort des Gerüchtes, dass die polnische Regierung unsere deutsche Verwaltung übernehmen würde,

Uns wurde eingehämmert, die Wegnehme privaten Eigentums sei nur eine vorläufige, geringfügige Kriegsentschädigung.



Wir wussten nicht, ob das von den Siegermächten wirklich so gedacht war, zumal sich keinerlei System in den Vorgängen erkennen ließ.

Bierut verkündete bereits zu Beginn der Jalta-Konferenz am 5. Februar 1945 seinen 20 genossen, die deutschen Ostgebiete seien dem polnischen Staat einzugliedern.

Er wiederholte diese Absicht am 3. Mai in einer Rede vor dem Nationalrat in Warschau und fügte hinzu: „Diese Territorien werden der polnischen `Kultur´ zurückzugeben und polnisch besiedelt.“

Von all dem erfuhr die breite Öffentlichkeit zunächst nichts.

Vor dem Erklärung im Mai erfolgte bereits die „endgültige“ Einverleibung Danzigs, bestätigt durch Regierungsdekret vom 30.März. Die Übernahme Ostoberschlesien geschah Ende April am 23.Mai übergab Bierut in Allenstein das südliche Ostpreußen feierlich dem polnischen Staat. Schließlich wurden zwischen Mitte Juni und Ende September 1945 alle übrige Teile Deutschlands östlich von oder und Görlitzer Neiße polnischer Verwaltung offiziell unterstellt.

Die Anweisungen zu diesen Annexionen gab natürlich Stalin, und als ihm die westlichen Alliierten in Potsdam darüber Verhaltungen machten, entgegnete er, die Deutschen seien ihren Ostprovinz geflohen und man könne die Landstriche nicht menschenleer lassen.

Es bleibt dahingestellt, ob die Westmächte von wahren Sachverhalten wirklich nichts wussten oder einfach nichts wissen wollten, jedenfalls stimmten sie zumindest einer polnischen „Verwaltung“ Ostdeutschlands zu!

Am 13.November 1945 installierte die sowjetpolnische Regierung unter Wladislaw Gomulkas Leitung ein Ministerium für die „Wiedergewonnenen Westgebiete“ (Odzyskane Ziemie Zachodnie). Diese Tatsache musste zwar den Westmächte die wahren Absichten Polens offenbaren, doch nahmen sie wiederum keine Notiz!

Statt eines menschenleeren Landes trafen die sowjetischen und polnischen Truppen in Ostdeutschland mit der Freien Stadt Danzig sicher noch neun Millionen Menschen an.

Hunderttausende waren zuvor zwar freiwillig oder durch Zwangsmaßnahmen nach Westen gewandert, anderseits hatte sich die Bevölkerung durch Bombenflüchtlinge aus allen Gegend Deutschlands stellenweise verdreifacht.

Außerdem kehrten nach dem Waffenstillstand bis etwa Mitte Juli über eine Million der vor den Kampfhandlungen vorübergehend Geflohenen in ihre ostdeutsche Heimat zurück….

Die sowjetische Regierung betrachtete die ihrer „Verwaltung“ unterstellen deutschen Ostgebiete von vornherein so weitgehend als ihren Besitz, dass den Deutschen praktisch kaum mehr als das blieb, was sie auf dem Leib trugen.

„Liquidationsämter“ in jedem Kreis wurden eingerichtet! „Bürgermiliz“ (Milicja obywatelska“ mit s.g. UB schon im 1944 wurden installiert.

Dazu im Mai 1945 wurde „Korps für innere Sicherheit“ (Korpus Bezpieczenstwa Wewnetrznego, KBW) kasernierte gegründet.

Dziki Zachod“ (Wilder Westen) ist entstanden - nach suche den versteckten Schätzen und schönen Wohnungen, und suche nach deutschen Menschen und tausenden wurden in polnischen Arbeits-Konzentrazions-Lager oder Gefängnissen mit kaum einer Überlebenschancen gesperrt! Es war auch so mit meiner Familie!

…1945 in Ostdeutschland - die Wegnehme privaten Eigentums sei nur eine vorläufige, geringfügige Kriegsentschädigung….

Rano czytam na stronie 104-105 o Zydach w Polsce - jak oczyma Niemca pana albo Herr. Bodo W. Jaxtheimer w jego ksiazce: „Polen und der Deutsche Osten“ to opisuje.

On wtedy, jako 30-latek, a ja wtedy w latach 1948-1954 - bylem 5-11-latek i nic nie wiedzialem, ze jestem Niemcem - bo UB -zabranialo wszysko, co sie zwie niemieckie mojemu ojcu – nam, dzieciom przekazywac…

Tu Niemiec pisze jak widzial POLAKOW w tamtych latach, wspaniala ksiazka, nie tylko ze teraz wiem jak było, ale rozjasnil mi obraz pozytywny i negatywny tych 4-ch nacji - Polakow, Niemcow, Zydow i Slazakow!

Pisze na tych 2-ch stronach - ze Polacy bardziej jako caly prawie narod nienawidzil Zydow - czyli byli prawie wszyscy antysemitami. U Niemcow w Niemczech , czyli i na Slasku - nie było takich drastycznych ustosunkowaniach się do Zydow jak u Polakow w Polsce. To Hitler tak nienawidzil - i udzielalo się potem na wszystkich prawie…

Polacy w Polsce (nie mowie o Slasku - bo był niemiecka krainom - Landem - i Slazacy byli i som jak Niemcy…)

Ale Polacy pod zaborami 80% nieczytatyj i nie pisatyj, bo pod Ruskami byli - taki był cel tych zaborcow - trzymac Polakow w ciemnocie, czyli wśród nich było wielu - ciemnych i durnowatych i prostakow, duzo - i tak przegrywali z Zydami, dbajacy o swoja kulture i poziom.

Zyd miał sklep, (Polak tez mogl mieć- ale z tym było wiele roboty), sprzedawal, a Polak na „pomp” kupowal, bez pieniedzy miał towar. Co zyd skrupulatnie notowal…i jak przyszedl wielki rachunek, jaki przewyzszal jego „kurnik”- czyli chalupa zbita z deskami prawie - to za bezcen kupowal jego pole z kurnikiem - za szkody jakie mial Polak- ten niemyslacy - prostak!

Dlatego m.in. Polacy nie cierpieli Zydow - czyli byli wielkimi antysemitami!

Za czasow komunistycznych, gdy PRL- zabral im prywatne male firmy - sklepy - to inteligentni Zydzi - wyuczeni, umiejacy czytac i pisac i mieli poukladane w glowie - brali posady im dajacy komunisci - byli w UB, czy partii na stanowiskach… tak zarabiali… czyli znow Polacy niecierpieli Zydow…znow wiekszymi antysemitami!

To wyczytalem teraz rano….

A Polacy …sami sobie Zydow sprowadzili - krol W.Lokietek w 1310 roku z Hiszpani i Niemiec - by mu budowali Polske (nie Slask - bo już dawno nie był pod wladaniem Piastow-Polskich od 1163 i 1335 calkowicie), by mu robili kulture w zacofanym kraju wschodnim, w porownaniu z zachodnimi Zydami!

Za ich madrosc, za ich ciag do przezycia, za ich kulture i sposób zachowania się - sa nie lubiani przez polakow - ale SLAZACY winni Zydow nasladowac - by tak samo przezyc w slaskiej kulturze, być swiatlym, rozumnym, mieć poukladane w glowie co do HEIMATU!

To dotyczy zarówno Slazakow na Slasku, obecnie w Polsce i w Nieczych, co to się robia za wielkich Niecow i sami se korzenie odcieli, wstydzac się Slaska - i zyja jak kwiat ciety w wazonie - bo ktos inny musi ich podleac - bo by zwiedli, wiedna niektorzy Slazacy=Schlesier w Niemczach… - to moje wnioski, co widze tu u siebie, nie tego autora ksiazki!

Polecam te ksiazke - widze , ze jest w internecie - warunek - czy znacie niemiecki?

Slazacy winni znac - lub maja wiekszy dryg do tego jezyka, bo co 10 slowo w zdaniu Slazaka jest już niemieckie… ale - czy wam się chce?

Wam chwilowo dobrze, i spicie dalej, bo myslicie kategoria pra-dziadka - jak to prawo pruskie bronilo dziadka czyli obywateli (Bürger) Niemiec i Prus wczesniej - ale teraz - jestescie rzuceni na pastwe losu - i znow macie swoich lepszychod siebie -bo wyszkolonych - (nie wrogow - ale ich sobie tak ustawiacie) - Polakow - i teraz ich macie na jezyku, by ich szkalowac… a oni w 80% mieszkancow to wykorzystuja - i bardzie się nienawidzicie - po cichu, bez pokazywanie co wam na sercu lezy - bo sami się umartwiacie tym, ze nad soba nie pracujecie tylko zawsze inni sa winni….a wy nieskazitelni…bo przeszlosc mielisci lepsza, piekniejsza, bogatsza, … mieliscie, a raczej ….wasi pra-dziadki mili, wy nie! Bo zyjecie w innych warunkach i obrazeni na swój los i na innych - spicie dalej… nawet w moich kregach - w Tychach - spia, i zyja co ubrac, do kosciola, spac, pracowac… to wszystko, a praca nad soba, a kultura - tak -to robi TV - marne programy albo seriale polskich wschodniakow, by was coraz to bardziej spolszczyc, na wschodnich, lwowskich was przekabacajac - byscie krakali jak oni… byscie przestali być soba… -pkscz. Po mojej 104-105 stronie od:

Bodo W. Jaxtheimer w jego ksiazce: „Polen und der Deutsche Osten“ - czyli „Polacy i Wschodni Niemcy”… oto moje spostrzezenia i z tego wyciagane wnioski

-pksczep 20.4.2012

PS.

Tu ponizej pisze - relacje OST-Deutscher - jacy mieszkaja w Niemczech i zakladaja IZBY PAMIECI (GedenkStuben - schlesische Heimatsammlungen) Niemcow Wschodnich tu w Niemczech! - co było w Königswinter kolo Bonn, w tych teraz dniach… 2 dni seminarium -



Ja osobiscie ubolewam, bo brak czas, srodkow i mozliwosci tu u mnie w Monheim, gdzie panuje kultura Rheinlandu (mimo, ze mieszka tu 80% nie Rhenländer-ow z Niemiec) - a nie kultura Ostdeutsche-row… sciskam się w moim mieszkaniu z moimi eksponatami, jakich 80% tych izb nie ma tego, co ja mam tu uzbierane o OST-DEUTSCHLAND - na przykladzie SLASKA - SCHLESIEN - SILESIA! w mieszkaniu.

Tu celowo podaje adresy - bo to sa te IZBY pamieci albo instytutyjakie tym się zajmuja, albo maja się zajmowac….. - pksczep.

From: "Horst Jacobowsky" <horst@jacobowsky.com> To: "Sczepanek, Peter K." <pksczepanek@gmx.de>; " Sent: Thursday, January 23, 2014 4:36 PM

Subject: Heimat Schlesien

Hallo.
Hier mein neuster Film über Schlesien, Bad Flinsberg.  Insgesamt über 170 unter

www.youtube.com/user/HorstAlfons

. Viel Vergnügen oder einfach


wegklicken wenn nicht interessiert.

http://www.youtube.com/watch?v=BLGzjMi0ZTw&feature=youtu.be

Freundliche Grüße. Horst Jacobowsky


http://metromsn.gazeta.pl/Wydarzenia/12,126477,14311107,Niemiec__ktory_zbudowal_Lodz__Nalezala_do_niego_jedna.html

Niemiec, który zbudował Łódź. Należała do niego jedna siódma miasta [Ale Historia]

Michał Matys, montaż: Mateusz Sadowski, czytał: Błażej Grygiel

20.07.2010

Film

Nawet w Anglii, gdzie rozpoczęła się rewolucja przemysłowa, nie powstawały tak wielkie fabryki jak ta, którą Karol Scheibler wystawił w Łodzi. I wcale nie był takim łajdakiem, jakim odmalował go w 'Ziemi obiecanej' Władysław Reymont. U schyłku życia jego gigantyczny majątek oceniano na 14,2 mln rubli - w Królestwie bogatszy był tylko Leopold Kronenberg, założyciel m.in. Banku Handlowego w Warszawie, który miał 20 mln rubli. Do niemieckiego przemysłowca należała jedna siódma Łodzi.



PL- Zatarte napisy… D- Die verwischten Inschriften… Andrzej Zygmunt Rola - Stężycki

PL: Zatarte

napisy…

Andrzej Zygmunt Rola - Stężycki


D: Die verwischten

Inschriften…

Andrzej Zygmunt Rola - Stężycki




         Deegowie byli jednymi z wielu osiadłych w Grójeckiem od ponad dwustu lat ewangelików, przybyłych tu na przełomie XVIII i XIX wieku z Niemiec. Byli także jednymi z niewielu, którzy po zakończeniu II Wojny Światowej, w Grójeckiem pozostali. Byli, bowiem około 2000 roku – pozostawiając kości swoich przodków - opuścili region, stanowiący od lat ich drugą ojczyznę.


         Powodem dla którego taką decyzję podjęli było to, że…nie było już komu ziemi ojców uprawiać. Przeżyli wiele: lata zaborów, powstania narodowe, dwie światowe wojny i nie mniej trudne czasy powojenne. Dźwigali ten swój krzyż na przekór wielu. Początkowo zmagali się z niechęcią tubylców, zdziwionych innym niż oni sposobem gospodarowania, zazdrosnych o sukcesy i izolujących się religijnie. Każda zmiana rządzących czy okupujących, wyciskała na nich swoiste piętno odrębności. Trudno było znaleźć się w tym tyglu spraw ludzkich, spraw przecież nieprzewidywalnych, a bywało też… okrutnych. Mimo to, konsekwentnie dowodzili swym życiem i pracą, że tu w Polsce, w Grójeckiem, jest ich ojczyzna i miejsce na ziemi. I bronili tego miejsca bardziej, niż ci, których los wiele pokoleń wcześniej, tu posadowił. Bronili go nawet przed tymi, którzy mając ich za rodaków, roztaczali przed nimi wizję innej Europy. I Deegowie za tę obronę zapłacili. Więcej niż inni…
         Cofający się w 1945 roku okupanci niemieccy, po pięciu latach szykan za polskość, za brak podpisu na volksliście, zmuszali ich do ewakuacji na zachód. Pozostali tu nawet za cenę utraty życia.

         Nowa rzeczywistość i nowy ład po latach okupacji, okazały się równie trudne i niepewne.

Określani kułakami i wrogim elementem, znów z trudem torowali sobie drogę ku prawdzie.

Ową konsekwencją i życiowym uporem ponownie dowiedli, że są synami tej ziemi.


I choć nie zapominając o swoim odwiecznym pochodzeniu i przywiązaniu do religii przodków, żyli w symbiozie z sąsiadami, z których wielu z różnych też wywodziło się nacji. Niestety, nie zawsze tego świadomych. Owa różnorodność pochodzenia, religii i tradycji, nie przeszkadzała im wszystkim żyć w zgodzie. Współpracowali ze sobą, koligacili się i choć różnic nie brakowało, a słowo tolerancja obce im było, tworzyli zgraną i współdziałającą społeczność.
         Gospodarstwo Anny z Rebmanów i Michała Deegów w podgrójeckim Dębiu było znane z form nowoczesnej uprawy, innowacji technicznych i znacznego stopnia zmotoryzowania.

Jak przed laty i teraz stanowili awangardę nowoczesności i europejskich przemian. Pani Anna Deegowa była pierwszą we wsi kobietą, używającą ciągnikowego sprzężaju. Do dziś pamiętają ją smukłą, zawsze elegancką i ubraną stosownie do sytuacji, z nieodłącznym rowerem.

         Deegowie byli symbolem tej ziemi i prawdziwie chłopskiej rzetelności. Także Rzeczypospolitej wielu narodów i…tolerancji.

         Byli…nie ma już w Dębiu Deegów, ubywa też wielu innych rodzin, wywodzących się z różnych nacji, a osiadłych w niezbyt odległych wsiach m.in: Karolewie, Koniu i Petrykozach pod Pniewami, Wilhelmowie, Ignacowie i Chodnowie pod Błędowem, czy w bardziej już odległych: Pilicy i Ostrołęce pod Warką.

         Mimo emanującego w wieku XVI z Prus Książęcych luteranizmu, czy promieniującego z Małopolski kalwinizmu (i arianizmu), będących nurtami reformacji, Mazowsze – zobligowane zakazem księcia mazowieckiego Janusza III, wydanym w roku 1525 – wstrzymało napór innowierców i ich osadnictwo. Dopiero w 1 połowie wieku XVII przybyli tu pierwsi – z Pomorza i Wielkopolski – ewangeliccy osadnicy. W większości przypadków luteranie i menonici, osiadając pod Warszawą i Sochaczewem. Dopiero po 1768 roku, kiedy to Sejm uregulował problem wolności wyznania i swobody praktyk religijnych, napłynęło tu więcej kolonistów.

         Niektórzy z nich – zwani olendrami lub holendrami – to wolni kmiecie, wyspecjalizowani w pracach związanych z karczunkiem lasów i zagospodarowywaniem pozyskanych w ten sposób obszarów.

         Pierwsi koloniści (luteranie) - w większości Niemcy, wywodzący się z południowo – zachodnich Niemiec – Szwabii - przybyli w Grójeckie około 1790 roku, osiadając na obszarze położonym na zachód od Błędowa: w Chodnowie, Józefowie, Kazimierzu i Przyłuskach. Kolejni – z Dolnej Nadrenii – założyli osiedla Wilhelmów i Janki koło Błędowa.

         Wspierały to osadnictwo władze Królestwa Polskiego, bowiem wraz z rolnikami zamieszkały tu liczne grupy rzemieślników, w tym: pończosznicy, sukiennicy, tkacze, oraz przedstawiciele wielu różnych profesji: szewcy, murarze, cieśle, wspomagający technizację kraju. Także nieliczni ziemianie, dzierżacy okoliczne dobra w Głuchowie, Nosach Poniatkach, Osieczku, Petrykozach, Sielcu, Uleńcu i Załężu Dużym. Wsparli oni założoną w Błędowie filię fabryki włókienniczej w Żyrardowie i zakładu lniarskiego w Grzegorzewicach pod Skułami. Niedaleko w Hucie Ludwikowskiej i Hucie Jeżewskiej zlokalizowano huty szkła.

         Posługę religijną pełnili tu duchowni z Warszawy i Iłowa pod Sochaczewem. Poźniej, przybywający tu z Rawy Mazowieckiej. W kilku wsiach ewangelickich powstały kantoraty, w których zlokalizowano szkoły, domy modlitwy i niekiedy też cmentarze. Nabożeństwa prowadził kantor – nauczyciel.

         Pierwszą gminę ewangelicko – augsburską powołano w 1837 roku w Pilicy koło Warki. W jej zasięgu znalazłą się znaczna część Grójecczyzny. W roku 1908 roku administrował ją pastor Gustaw Tochterman. Rok później – 1838 – podjęto organizację filiału w Błędowie (należeli do niego mieszkańcy Grójca i 27 okolicznych wsi), podległy najpierw parafii w Pilicy – do połowy wieku XIX – a później – około roku 1850 - parafii w Rawie Mazowieckiej. Pierwszym jego administratorem był pastor Dawid Bergemann z Pilicy.

         Z tego filiału w roku 1871 wydzielono filiał w Karolewie, podległy około 1850 roku - parafii w Rawie Mazowieckiej, a potem w roku 1871 parafii w Wiskitkach koło Żyrardowa.

         Do filiału w Karolewie należały wsie: Grzegorzewice, Huta Jeżewska, Lindów, Nosy Poniatki, Petrykozy i Zimnice, a pierwszych tu kolonistów osadzili w roku 1800 ówcześni właściciele dóbr Petrykozy, zakładając wieś Holendry Petrykoskie. W roku 1825 jeden z właścicieli ziemskich – Karol Wohlhübner - sprowadził kolejnych i to właśnie spowodowało konieczność organizacji w Karolewie filiału.

         Po przejęciu administracji filiału w Karolowie przez parafię w Wiskitkach, w roku 1893 zbudowano tam dom modlitwy, którego koszty w połowie pokrył ówczesny właściciel dóbr Petrykozy - Aleksander Stremer. Jego mogiła zajmuje centralne miejsce na przyległym do świątyni cmentarzu.

         Początkowo językami liturgicznymi były: niemiecki i polski, ale pod koniec wieku XIX w wyniku nasilenia się represji zaborców po upadku Powstania Styczniowego, nastąpił nawrót do języka niemieckiego. Oczywiście przy obydwu filiałach istniały szkoły.

         W roku 1920 powołano w Błędowie Ewangelicką Spółdzielnię Kredytową, na bazie powstałego rok wcześniej Ewangelicko – parafialnego Towarzystwa Pożyczkowo – Oszczędnościowego, której działalność zamknięto w 1926 roku. Działała także w Błędowie założona w 1931 roku orkiestra puzonowa.

         W roku 1897 w Grójeckiem mieszkało 1438 ewangelików, w tym 27 kalwinów i 3 baptystów. Tylko w rejonie Błędowa mieszkało 277 rodzin ewangelickich. Na początku I Wojny Światowej, władze rosyjskie uznając ewangelików za wrogi element, wysiedliły ich w głąb Rosji, skąd część z nich powróciła dopiero po 1918 roku. W roku 1921 w Grójeckiem było już 2612 ewangelików stanowiących 2,1 % mieszkańców.

         Grójec – choć był miastem powiatowym – był siedzibą tylko kantoratu istniejącego w latach 1885 – 1945, będącego częścią filiału ewangelicko - augsburskiego w Błędowie. Przypuszcza się, że osadnictwo ewangelickie w mieście ugruntowało się około połowy XIX wieku. W roku 1897 w Grójcu mieszkało 110 ewangelików, z których większość deklarowało narodowość niemiecką. Wśród ewangelików byli także Łotysze i Litwini, wywodzący się z szeregów armii rosyjskiej.

         Pierwszymi ewangelikami zarejestrowanymi w mieście, były rodziny Piekarzy: Karola Lebrechta i Jakuba Meidamera oraz aptekarza Karola Hildebrandta. W roku 1869 większość mieszkających w Grójcu rodzin ewangelickich zajmowała się szewstwem, piekarnictwem i obróbką drewna. Dom modlitwy wzniesiono w 1885, od roku 1918 użytkowany też przez szkołę.

         Naturalnie znaczna część ewangelików spolonizowała się, część zaś – po zakończeniu I Wojny Światowej - emigrowała na Wołyń i do USA, co spowodowało znaczy spadek urodzeń.

         Na początku września 1939 roku część ewangelików podejrzewanych przez ówczesne władze polskie o prohitlerowskie sympatie, osadzono w Berezie Kartuskiej, skąd wrócili po przejęciu władzy przez Niemców. Sytuacja ówczesna zmusiła wielu do podpisania volkslisty. W roku 1944 władze okupacyjne ewakuowały część ludności ewangelickiej na zachód. Reszta opuściła swoje posiadłości w roku 1945. Wówczas to parafia w Pilicy oraz filiały w Błędowie i Karolewie, przestały istnieć.

         W Grójeckiem pozostały nieliczne rodziny ewangelików, nie mające swojej gminy wyznaniowej, ani też odrębnej administracji. Pozostałe po nich, a nie wywiezione do Niemiec dokumenty, przejęte zostały przez Archiwa Państwowe i lokalne Urzędy Stanu Cywilnego.

         Wśród najczęściej spotykanych tu nazwisk wymienić należy te najbardziej znane:Aferi (Pilica), Bergemann (Pilica), Biehler (Pilica), Bitner (Błędów), Borau (Łaszczyn), Deeg (Dąbie), Feler (Grójec), Gerent (Julianów), Graff (Pilica), Grenke (Grójec), Grossman (Dąbrówka), Hauser (Pilica), Held (Grójec), Hückel (Pniewy), Keller (Grójec) (Grójec), Kuhnke (Grójec), Kunisch (Grójec), Kunkel (Wilhelmów), Lejbrant (Pilica), Litke (Łaszczyn), Milke (Pilica), Müller (Wilhelmów), Nauman (Błędów), Schultz (Grójec), Stefan (Błędów), Stein (Wilhelmów), Stern (Wilhelmów), Stremmer (Petrykozy), Seelsorger (Pilica), Szyrle (Pilica), Wagner (Łaszczyn),Waker (Błędów), Weidknecht (Pilica), Wittenberg (Błędów), Wohlhübner (Petrykozy).

         W Grójcu i w regionie mieszka jeszcze wielu potomków owych kolonistów. Wtopili się w społeczność, zasymilowali i niewielu pamięta o swojej przeszłości. Wielu zapomniało języka swych przodków, wielu też nigdy go nie znało. Nie pamiętają także wkładu, jaki w rozwój Grójecczyzny włożyli ich poprzednicy.

         II Wojna Światowa i jej konsekwencje, podzieliły przez lata w symbiozie żyjące społeczności, powodując wiele nieszczęść po obydwu stronach. To wielce niesprawiedliwe, bowiem każda ze stron, ma poważny wkład w dzieje i rozwój regionu.

         Grójeckie położone jest w centrum Polski i w centrum Europy. Nie jest to żadna tzw. prowincja, ani region przygraniczny dawnych Prus Wschodnich czy Niemiec. Nie tylko tam, na owych rubieżach żyły liczne mniejszości ewangelickie. Okazuje się, że i tu, na Mazowszu Południowym, w centrum życia państwowego od dawna istniała dość liczna i prężna grupa współobywateli, różniąca się tylko wyznaniem. Nie przeszkadzało ono jednak przez lata współistnieć, pracować, koligacić się i budować. Dlaczego cała ta pieczołowicie przez wiele lat chołubiona symbioza, runęła?

         Ewangelicy grójeccy zniknęli ze społeczności tak szybko, że nie zdołano zachować żadnych po nich śladów, a i pamięć o nich powoli ginie…

         Pozostały po nich jedynie zrujnowane cmentarze w Pilicy, Karolewie i Grójcu przy ulicy Mogielnickiej, na których zatarte już w większości epitafia, wywrócone rękami wandali, wnoszą niemy krzyk.

         Jak to możliwe, aby tak niewielki okres czasu pozwolił zapomnieć tak wielu? Dlaczego w centrum Grójca dopuszczono się aktu wandalizmu kulturowego, pozwalając w majestacie prawa zniszczyć użytkowny do lat sześćdziesiątych XX wieku cmentarz ewangelicki?

         Zatarte napisy…to zatarte nazwiska, osobowości, zagubione życie…

         Na sąsiadujących z tą nekropolią dwóch grójeckich cmentarzach katolickich, przepych wyziera z każdego miejsca. Tu zaś czas się zatrzymał…Połamane nagrobki, wyrwane ogrodzenia, sterczące w geście rozpaczy kikuty słupów bramnych, o pomstę do nieba wołają. Zniwelowano nawet drogę do cmentarza. A przecież cmentarz ten jest dokumentem przeszłości miasta, jedną z kart jego historii. Żyją jeszcze potomkowie ludzi spoczywających w zdewastowanych mogiłach. Dlaczego zapomnieli? Dlaczego my zapomnieliśmy? Co stało się z ową symbiozą, z ową przysłowiową polską tolerancją?

         Domagamy się ratowania zabytkowych cmentarzy polskich na Kresach, wileńskiej Rossy, lwowskich cmentarzy Orląt i Łyczakowskiego, wielu także wojennych. A co robimy w tym zakresie w stosunku do cmentarzy innych wyznań choćby tu, na grójeckim podwórku?

         Czy uratowanie tego, co z nich pozostało, nie byłoby znakomitym dowodem na wrastanie w europejską świadomość? Korzystając z europejskich funduszy można by zrobić projekt ścieżki kulturowej, co miastu i regionowi splendoru dodałoby, a i pamięć o zmarłych obywatelach Grójca przywróciło.

         Na razie jednak nic nie zapowiada zmiany takiego stanu rzeczy. Zatarte napisy na wrastających w ziemię mogiłach, zacierają się coraz bardziej.
Największą tragedią człowieka, jest utrata pamięci. Także pamięci społecznej…

         Deegowie gehörten zu den vielen, die in Grójecki für mehr als zweihundert Jahre Protestanten, die hier in den späten achtzehnten und frühen neunzehnten Jahrhunderts kam Deutschland angesiedelt. Sie waren auch einer der wenigen, die nach dem Zweiten Weltkrieg, in Grójeckiem geblieben. Sie waren in der Tat rund 2000 Jahren - lasse die Gebeine ihrer Vorfahren - die Region verlassen, die das Jahr ihrer zweiten Heimat ist.





         Der Grund, warum eine solche Entscheidung getroffen wurde , dass ... es gab kein Land ihrer Väter , die es zu pflegen. Sie erlitten eine Menge : die Jahre der Teilung , Aufstände , zwei Weltkriege und nicht weniger schwierigen Nachkriegszeit .

Das sie trug sein Kreuz , trotz vieler . Zunächst mit der Zurückhaltung der Einheimischen zu kämpfen , andere überrascht , als sie , wie der Vorstand , eifersüchtig auf den Erfolg und die Isolierung des religiös . Jede Änderung in der herrschenden oder besetzen, quetschen sie eine bestimmte Marke Identität.

Es war schwer, in den Schmelztiegel der menschlichen Angelegenheiten zu finden , zählt noch unberechenbar, und manchmal auch ... grausam.

Jedoch immer wieder betont, sein Leben und Werk, das hier in Polen, Grójeckie ihre Heimat und Ort auf der Erde ist . Verteidigte ich diesen Ort nicht mehr als diejenigen, deren Schicksal vor vielen Generationen gibt eingesiegelt.


Sie verteidigten ihn, sogar von denen, die sie als Mitbürger htten, bevor sie eine Vision von einem anderen Europa .

Und die Deegowie für die Verteidigung bezahlten . Mehr als jeder andere ...

         Gehen wir zurück in 1945 von deutschen Besatzern nach fünf Jahren der Belästigung durch polnische Identität, für das Fehlen einer Unterschrift auf Volksliste, sie zu zwingen, in den Westen zu evakuieren. Andere hier gebliebene - auch um den Preis des Verlustes des Lebens.

         Die neue Realität und eine neue Ordnung nach Jahren der Okkupation in Polen, erwies sich als schwierig und unsicher. Benannt als Kulaken und feindlichen Element, wieder mit Schwie-rigkeiten arbeiteten sie um die Wahrheit zu zeigen. Das Konsequenz und mit Beharrlichkeit des Lebens sie wieder bewiesen, dass sie die Söhne der Erde sind. Und nicht zu vergessen seine ewigen genealogische Ursprung und die Einhaltung der Religion ihrer Vorfahren, lebten sie in Symbiose mit seinen Nachbarn, von denen viele auch aus verschiedenen Nationen stammen. Leider nicht immer von dem bewusst.


Diese Vielfalt von Herkunft, Religion und Tradition, nicht verhindern, dass sie alle in Harmonie zu leben konnten. Gemeinsam gearbeitet, sich unter-einander und obwohl die vorhandener Unterschiede angefreundet. Das Wort Toleranz war ihnen nicht fremd, schufen sie eine harmonische und eine gute zusammenwirkende Gemeinschaft entwickelt.
         Die Landwirtschaft von Anne Rebmanów und Michael Deegów in Grojcer´s Dembio Debüts wurden Formen der modernen Anbau, technische Innovationen und ein hohes Maß an Motorisierung bekannt.

Wie vor vielen Jahren und jetzt waren die Vorhut der Moderne und europäischen Veränderungen. Frau Anna Deegowa war die erste Frau im Dorf, die Traktor benutzt. Um diesen Tag erinnern, ihre schlanke, elegant und immer gekleidet nach der Situation, die inhärente Fahrrad.


         Deegowie waren ein Symbol des Landes und echte Bauern Zuverlässig-keit. Ebenso war sie für polnische Republik ein Phänomen: von vielen Nationen unter einem Dach in ... Toleranz.
         Sie waren nicht mehr ... Deeger, schwindet auch viele andere Familien aus verschiedenen Nationen, die ließ sich in der nicht allzu fernen Dörfern u.a. in: Karolewo, Pferd und Petrykozach in Pniewy , William, Ignacow und Chodnowie oder die mehr bereits weiter: in Pilica und Ostrołęka von Warka.

         Obwohl ausgeht im sechzehnten Jahrhundert mit Preußen Luthertum oder dem ausstrahlenden Calvinismus ( und Arianismus ) von Kleinpolen, die Ströme der Reformation , Masovien - gezwungen sind - Obligatorisch Verbot der Herzog von Masowien Janusz III , veröffentlicht im Jahr 1525 - nicht mehr Druck Dissidenten und ihre Siedlungen. Nur in der einen Hälfte des siebzehnten Jahrhunderts kamen zuerst hier – aus Pommern und Großpolen=Wielkopolska - protestantische Siedler.

In den meisten Fällen , Lutheraner und Mennoniten, Absetzen der Nähe von Warschau und Sochaczew .
Erst nach 1768, als das Parlament angesiedelt, das Problem der Religionsfreiheit und die Freiheit der Religionsausübung, zog mehr Siedler hierher.

         Einige von ihnen - genannt Olender oder Niederländisch - es waren freie Bauern, spezialisiert auf Arbeiten im Zusammenhang mit Wäldern und Nutzung die Rodung=karczunkiem auf diese Weise Bereiche erhalten.

         Die ersten Kolonisten ( lutherisch) - die meisten von Deutschland , die aus dem Süden - Westen Deutschland - Schwaben - in Grójcer ungefähr 1790 angekommen und ließ sich in einem Gebiet westlich von Blendow: in Chodnow , Vororten , Kazimierz und Przyłuskach .

Sukzessive - Unterelsass - gegründet Siedlungen Wilhelmow und Janki Nähe Bledowo .


         Unterstützen Sie die Abrechnung der polnischen Königreichs , denn zusammen mit den Bauern lebten hier viele Gruppen von Handwerkern , darunter:Strümpferzeuger= pończosz-nicy , Tuchmacher , Weber und Vertreter vieler verschiedener Berufe : Schuhmacher, Maurer, Zimmerleute , unterstützt technischen Fortschritt des Landes. Auch einige Grundbesitzer, schwingt eine gute Wohnlage in Głuchów, Nosach Poniatkach , Osieczk , Petrykozach , Sielec , Uleńcu und Załęże Groß. Sie unterstützten in Błędów Tochtergesellschaft in einer Textilfabrik in Żyrardów und Flachs-Pflanze in der Grzegorzewice bei Skułami gegründet.
In der Nähe der Huta Jeżewski und Ludwik-owka - Glashütte gegründet.

         Das Dienst für Religion Klerus gehandelt hier aus Warschau und in der Nähe Iłowa Sochaczew.

Später kommenden hier aus Rawa Masowien.

In mehreren Dörfern gebildet Evangelischen Kantoralzentren, wo die Schule befand, Gebetshäuser und manchmal auf Friedhöfen. Die Gottesdienste leitete ein Kantor – als ein Lehrer .


         Die erste Gemeinde Evangelisch - Lutherischen wurde 1837 in der Nähe von Warka Pilica gegründet. In ihrem Umfang, fand auch viel Grojec . Im Jahr 1908 Jahren Pastor Gustav Tochterman erabreichten.
Ein Jahr später - im Jahre 1838 - es war die Filiale Organisation in Błędów ( ge-hörte zu den Menschen Grójca und 27 umliegenden Dörfern ), vorbehaltlich der ersten Gemeinde in Pilica - Hälfte des neunzehnten Jahrhunderts - und später - im Jahre 1850 - die Gemeinde in Rawa Mazowieckiej. Der erste Administrator war ein Pastor wurde David Bergemann von Pilica .
         Aus dieser Filiale 1871 getrennt kindliche um 1850 in Karolewo vorbehaltlich - die Pfarrei in Rawa Masowien, und dann im Jahre 1871 die Pfarrei Gemeinde Wiskitki in der Nähe Zyrardów .

         Die Filiale in Karolewo waren Dörfer Grzegorzewice , Huta Jeżewska , Lindów , Nosy Poniatki , Petrykozy und Zimnice und richtete die ersten Kolonisten im Jahr 1800 der damalige Besitzer der Ware Petrykozy vorausgesetzt Holendry Petrykoskie Dorf. Im Jahr 1825 einer der Grundbesitzer - Charles Wohlhübner - brachte eine andere und das ist, was die Notwendigkeit für Organisationen, um Karolewo Filiale geführt .

         Nach der Übernahme der Verwaltung des Charles filiału Wiskitki von der Gemeinde im Jahre 1893, baute ein Haus des Gebetes, der die Hälfte der Kosten für die damaligen Besitzer des Petrykozy bedeckt - Alexander Stremer .
Sein Grab befindet sich in einem zentralen Platz auf dem Friedhof neben der Kirche .
         Anfangs waren die liturgischen Sprachen Deutsch und Polnisch, aber am Ende des neunzehnten Jahrhunderts als Folge der Intensivierung der Repression Invasoren nach dem Sturz des Januar- Aufstands , das Wiedererscheinen der deutschen Sprache . Natürlich gab es die beiden Filialen Schule.

         Im Jahr 1920 gründete die Evangelische Błędów Credit Cooperative , gegenüber dem Vorjahr resultierenden Evangelischen basierend - Parish Loan Verband - Ersparnisse, deren Geschäft wurde 1926 geschlossen . Es funktionierte gut in Błędów 1931 gegründete Orchester Posaune.

         Im Jahr 1897 lebten in Grójeckie Evangelikalen im Jahre 1438 , von denen 27 Calvinisten und drei Baptisten waren . Lediglich im Bereich von 277 Familien bewohnt Bledowa Protestant . Zu Beginn des Ersten Weltkriegs , die russischen Behörden für die Anerkennung Protestanten feindlichen Element , vertrieben sie in Russland, wo einige von ihnen zurück gekommen nach 1918. In das Jahr 1921 gab es 2612 Grójeckie Evangelikale repräsentiert 2,1% der Bevölkerung.

         Grójec - obwohl er die Bezirkshauptstadt - gegründet wurde nur kantoratu zwischen 1885 existierte - 1945 als Teil der Filiale Evangelisch - Lutherischen in Błędów . Es wird davon ausgegangen , dass die protestantischen Siedler in der Stadt hat sich um die Mitte des neunzehnten Jahrhunderts gegründet. Im Jahr 1897 lebten in Grójcu 110 Protestanten , von denen die meisten die deutsche Staatsangehörigkeit erklärt. Unter Protestanten waren auch Letten und Litauer , die aus den Reihen der russischen Armee abgeleitet ist.

   

      Die ersten Protestanten in der Stadt registriert , waren eine Familie von Bakers : Charles Lebrecht und James Meidamera und Chemiker Charles Hildebrandt . Im Jahr 1869 befasste sich die meisten Familien leben in Grójcu evangelikalen mit Schuh-, Back-und Holzbearbeitung. Das Gebetshaus im Jahre 1885 gebaut wurde, seit 1918 auch von der Schule genutzt .



  

       Natürlich ist viel von der evangelischen polonisiert wurden Teil der - am Ende des Ersten Weltkrieges - der Wolhynien und emigrierte in die Vereinigten Staaten, die in mittlere Abnahme der Geburten geführt.

         Am Anfang September 1939 wurden einige Evangelikale von den Behörden Prohitler polnischen Sympathien verdächtigt, in Bereza Kartuska platziert , von wo aus sie wieder nach der Machtübernahme durch die Deutschen. Der damalige Situation zwingt viele zu Volksliste unterzeichnen. Im Jahr 1944, die Besatzungsbehörden Teil der protestantischen Bevölkerung im Westen evakuiert. Der Rest verließ ihr Eigentum im Jahre 1945. Damals war die Pfarrei in Pilica und filiały in Błędów und Karolewo , aufgehört zu existieren.

      


   Die wenigen verbliebenen Familie Grójeckie Evangelikalen , nicht mit einer religiösen Gemeinschaft , oder getrennte Verabreichung . Andere nach ihnen, und nicht nach Deutschland vertrieben wurden die Dokumente durch den National Archives und den örtlichen Standesamt gemacht.

         Zu den häufigsten genannten Namen ist hier die bekanntesten : Aferi ( Pilica ) , Bergemann ( Pilica ) , Biehler ( Pilica ) , Bitner (Bug ) , Borau ( Łaszczyn ) , Deeg ( Dabie ) Feler ( Grójec ) , Gerente ( Julianów ) , Graff ( Pilica ) GRENKE ( Grójec ) , Grossman ( Ajuga ) , Hauser ( Pilica ) , gehalten ( Grójec ) , Hückel ( Pniewy ) , Keller ( Grójec ) ( Grójec ) , Kuhnke ( Grójec ) , Kunisch ( Grójec ) , Kunkel ( Wilhelmów ) Lejbrant ( Pilica ) , Litke ( Łaszczyn ) , Milke ( Pilica ) , Müller ( Wilhelmów ) , Nauman (Bug ) , Schultz ( Grójec ), Stefan (Bug ) , Stein ( Wilhelmów ) , Stern ( Wilhelmów ) Stremmer ( Petrykozy ) Seelsorger ( Pilica ) Szyrle ( Pilica ) , Wagner ( Łaszczyn ) , Waker (Bug ) , Weidknecht ( Pilica ) , Wittenberg (Bug ) , Wohlhübner ( Petrykozy ) .

     

    In Grójcu und die Region hat viele Nachkommen leben diese Kolonisten . Eingebunden in die Gemeinschaft, assimiliert , und nur wenige über seine Vergangenheit zu erinnern. Viele haben die Sprache ihrer Vorfahren vergessen , viele auch nie wissen.

Kännen sie auch nicht erinnern, welchen Beitrag die Entwicklung Grojec ihre Vorgänger setzten .

         Der Zweite Weltkrieg und seine Folgen, von Jahren leben in Symbiose Gemeinschaften geteilt, was zu einer viel Unglück auf beiden Seiten. Es ist sehr unfair, weil jede Partei hat einen wichtigen Beitrag zur Geschichte und Entwicklung der Region .

         Grójeckie befindet sich im Zentrum Polnen und Mitteleuropa. Dies ist nicht so. Provinz oder das Grenzgebiet des ehemaligen Ostpreußen oder Deutschland.

Nicht nur dort, an den Grenzen dieser Venen zahlreiche protestantische Minderheit. Es stellt sich heraus, dass hier, in Mazowsze Süden, im Zentrum des nationalen Lebens für eine lange Zeit gab es einen deutlichen und blühenden Gruppe von Mitbürgern, die sich nur mit Religion differenzen.

Es hat nichts dagegen, aber für viele Jahre nebeneinander existieren, arbeiten und zusammenzubauen. Warum all diese sorgfältig über viele Jahre hochgefeierte Symbiose, brachte ?

         Evangelikale Grójec-cy verschwand aus der Gesellschaft so schnell, dass es nicht in der Lage, um alle Spuren nach ihnen, und auch das Gedächtnis an sie bewahren stirbt langsam ...


         Sie hinterließen sie nur ruiniert Friedhöfe in Pilica Karolewo und Grójcu Mogielnickiej Street, die die meisten Epitaphien ausgelöscht hat , überschlug sich Vandalen Hände , machen Sie einen stummen Schrei .

         Wie ist es möglich, dass eine kleine Zeit, um so viele vergessen, erlaubt? Warum in der Mitte Grójca verpflichtet einen Akt der kulturellen Vandalismus, so dass der Majestät des Gesetzes zu zerstörenden benutzten zu den sechziger Jahren des zwanzigsten Jahrhunderts evangelischen Friedhof ?

         Sichergestellte Untertitel ... es gelöscht , die Namen , Persönlichkeiten, verlorenes Leben ...

         Auf dem Nachbargrundstück Nekropole Grójeck-ie zwei katholische Friedhöfe, Glamour guckt von überall. Hier steht die Zeit still, während ... Zerbrochen Grabsteine, zerrissenen Zäune, hervorstehende Stümpfe in Verzweiflung den Tor-Säulen, ein Schrei zum Himmel nach Rache. Den Weg zum Friedhof eingeebnet . Und dieser Friedhof ist ein Dokument der Vergangenheit der Stadt , eine der Karten von seiner Geschichte.


Nachkommen von Menschen leben noch immer in baufälligen Gräbern obliegt . Warum vergessen? Warum haben wir vergessen? Was passiert mit dieser Symbiose, mit dieser sprichwörtliche polnische Toleranz?

         Wir fordern, dass die Rettungs- polnischen Friedhöfen in den Borderlands, Vilnius Rossy, Lviv =Lemberger Adler Friedhof und Łyczakowski , auch der viele Kriegsgräber. Und das, was wir in diesem Bereich zu tun in Bezug auf den Friedhöfen anderer Religionen auch hier auf Grojeck-im Hof ?

         Ist retten, was von ihnen übrig geblieben ist, gäbe es eine hervorragende Beweis für das Einwachsen in das europäische Bewusstsein sein? Mit europäischen Fördermitteln könnte, um ein Projekt der kulturellen Pfaden, die die Stadt und die Region Glamour hinzufügen möchten, und selbst die Erinnerung an die verstorbenen Bürger Grójca wieder tun.

         Denn jetzt ist jedoch nicht vorhergesagt ändern diesen Zustand. Eingewachsene ausgelöscht Inschriften auf den Gräbern der Erde, verschwimmen mehr und mehr.

Die größte menschliche Tragödie ist der Verlust des Gedächtnisses. Auch der gemeinsamen gesamtgesellschaftlichen Erinnerung… Gedächtnis ...



Oby nikt nigdy i nam takiego losu nie zgotował.

Möge uns niemand und nichts ein solches Geschick bereiten.

Automt.bearb. Übersetzung –pkSczepanek




http://metromsn.gazeta.pl/Wydarzenia/1,133290,15200019,Kozlowska_Rajewicz__Gender_to_wymyslony_wrog_Kosciola_.html

Kozłowska-Rajewicz z rządu polskiego: Gender to wymyślony wróg Kościoła. Lepiej mówić "równouprawnienie"

Osi 29.12.2013

"Ideologia gender" to termin wymyślony przez Kościół; to wymyślony wróg Kościoła - powiedziała w TVN 24 Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, pełnomocnik rządu ds. równego traktowania. - Po polsku lepiej mówić "równouprawnienie", bo gender ma niewiele wspólnego z tym, o czym pisali biskupi w swoich listach.

Minister Kozłowska-Rajewicz była gościem telewizji TVN 24. Odpowiadała na pytania dotyczące słów listu Episkopatu Polski do wiernych, czytanego dziś w wielu kościołach w naszym kraju w związku z Niedzielą Świętej Rodziny.

List występował w dwóch wersjach; ostrzejszej - według słów kard. Kazimierza Nycza, przeznaczonej dla kapłanów i katechetów - oraz łagodniejszej, którą księża mogli czytać wiernym w czasie mszy świętych.

http://www.archiwum.wyborcza.pl/Archiwum/0,0.html - archiwum „Gazeta Wyborcza”

WWW.gazeta.pl

Kościół i prawica straszą gender, a jak reagują na to internauci:



http://deser.pl/deser/51,111858,15200534.html?i=0&bo=1#TRmultiSST

www.google.de

Joseph Haydn „Die Schöpfung“ Youtube - spiewam w 23.lutym 2014 w Düsseldorfie -pkscz.



PL:

Gender na niedzielę, czyli swego rodzaju list polskich biskupów



Dominika Wielowieyska 2013-12-29

Ksiadz – foto – P.malecki.



epatowania "masturbacją, deprawacją, transseksualizacją, seksualizacją, pedofilią", za które według biskupów odpowiada "ideologia gender". W większości kościołów odczytano wczoraj złagodzoną wersję listu Episkopatu Polski

D:

Geschlecht am Sonntag, die eine Art von Brief der polnischen Bischöfe


Dominic Wielowieyska 2013.12.29

Foto: Der Priester zeigt. Paul Malecki


Es ist nicht mehr spielen up " Selbstbefriedigung, Verderbtheit , transseksualizacją , Sexualisierung , Pädophilie ", für die die Bischöfe reagieren " Gender-Ideologie " . In den meisten Kirchen wurden gestern gelesen verwässerte Version der Brief des polnischen Episkopats


Jeśli to się sprawdzi, to społeczeństwo wymrze - powiedział po odczytaniu listu biskupów ksiądz prowadzący mszę w poznańskiej katedrze.


List został przygotowany specjalnie na Niedzielę św. Rodziny, która przypada w tym roku 29 grudnia. Jego pierwotna wersja została opublikowana przez Katolicką Agencję Informacyjną 20 grudnia. Znalazły się w niej bardzo ostre tezy, które później wypadły z tekstu. To pokazuje, że i wśród biskupów istnieje fundamentalna różnica zdań, jakim językiem się posługiwać w życiu publicznym.


Kard. Kazimierz Nycz mówił, że pierwsza wersja przeznaczona jest tylko dla kapłanów i katechetów. Jednak właśnie ten tekst przeczytano w poznańskiej katedrze. W większości kościołów można było usłyszeć list już po gwałtownej metamorfozie.
Biskupi ocenzurowali

Z tekstu wypadły fragmenty o studiach na temat gender, gdzie kształci się "nowych propagatorów tej ideologii". Gender - zdaniem biskupów - głosi, że rodzina jest już przeżytkiem. Biskupi twierdzą, że dziecko wychowywane przez gejów czy lesbijki czeka straszna przyszłość. "Przemilcza się badania, których wyniki wskazują na tragiczne skutki w życiu osób wzrastających w tego typu środowiskach: na tendencje samobójcze, zaburzenia w poczuciu tożsamości, depresje, wykorzystywanie seksualne czy molestowanie" - czytamy w pierwszej wersji listu.

I dalej: „Bardzo sprytnie pomija się fakt, że celem edukacji genderowej jest seksualizacja dzieci i młodzieży. Rozbudzanie seksualne już od najmłodszych lat prowadzi jednak do uzależnień w sferze seksualnej, aż do zniewolenia człowieka. Kultura » użycia «drugiej osoby dla zaspokojenia własnych potrzeb prowadzi do degradacji człowieka, małżeństwa, rodziny i w konsekwencji życia społecznego. W nastę-pstwie takiego wychowania, realizowanego przez młodzieżowych edukatorów seksualnych, młody człowiek staje się stałym klientem koncernów farmaceutycznych, erotycznych, pornograficznych, pedofilskich i aborcyjnych. Poza tym zniewolenie seksual-ne często łączy się z innymi uzależnieniami (alkoholizm, narkomania, hazard) oraz z krzywdą wyrządzaną samemu sobie i innym (pedofilia, gwałty, przemoc seksualna)”.

Wszystko to biskupi wykreślili.



Biskupi dodali

Ostateczny kształt i wymowa listu pasterskiego były zdecydowanie łagodniejsze. Pojawił się w nim nowy fragment: " Nie jest czymś niewłaściwym prowadzenie badań nad wpływem kultury na płeć. Groźne jest natomiast ideologiczne twierdzenie, że płeć biologiczna nie ma żadnego istotnego znaczenia dla życia społecznego. Wspólnota Kościoła w sposób integralny patrzy na człowieka i jego płeć, dostrzegając w niej wymiar cielesno-biologiczny, psychiczno-kulturowy oraz duchowy".

I dalej: "Kościół jednoznacznie opowiada się przeciw dyskryminacji ze względu na płeć, ale równocześnie dostrzega niebezpieczeństwo niwelowania wartości płci. To nie fakt istnienia dwóch płci jest źródłem dyskryminacji, ale brak duchowego odniesienia, ludzki egoizm i pycha, które trzeba stale przezwyciężać. Kościół w żaden sposób nie zgadza się na poniżanie osób o skłonnościach homoseksualnych, ale równocześnie z naciskiem podkreśla, że aktywność homoseksualna jest głęboko nieuporządkowana oraz że nie można społecznie zrównywać małżeństwa będącego wspólnotą mężczyzny i kobiety ze związkiem homoseksualnym".

Oczywiście "ideologia gender" jest zła. "Ta chrześcijańska wizja nie jest jakąś arbitralnie narzuconą normą, ale wypływa z odczytania natury osoby ludzkiej, natury małżeństwa i rodziny. Odrzucanie tej wizji prowadzi nieuchronnie do rozkładu rodzin i do klęski człowieka. Muszą zatem budzić najwyższy niepokój próby przedefiniowania pojęcia małżeństwa i rodziny narzucane współcześnie, zwłaszcza przez zwolenników ideologii gender i nagłaśniane przez niektóre media".

Ten list pasterski współgra z tym, co głosił w zeszłym roku papież Benedykt XVI: "Dochodzi do zakwestionowania mężczyzny i kobiety w ich wynikającej ze stworzenia konieczności postaci osoby ludzkiej, które nawzajem się dopełniają" - przestrzegał.

Nowy papież Franciszek nie wypowiada się o gender. Powtarza, że ciągłe epatowanie dogmatami nie jest istotą posługi duszpasterskiej. Głosi pochwałę małżeństwa i rodziny, ale nie używa języka wykluczającego, nie pomstuje, że każdy inny model rodziny to źródło patologii.

"Pierwszym środowiskiem, w którym wiara oświeca miasto ludzi, jest rodzina. Mam na myśli zwłaszcza trwały związek mężczyzny i kobiety w małżeństwie. Powstaje on z ich miłości, będącej znakiem i obecnością miłości Bożej, z uznania i akceptacji dobra odmienności seksualnej, dzięki czemu małżonkowie mogą stać się jednym ciałem (por. Rdz 2, 24) i są zdolni zrodzić nowe życie, co jest przejawem dobroci Stwórcy" - pisał papież Franciszek w encyklice "Lumen fidei", ale o żadnym diable gender nie ma tam mowy.

List biskupów komentują dla "Wyborczej"

Halina Bortnowska, publicystka

Choć poprawiony, ów list jest nadal trudny do odczytania. Rzucając od ołtarza te wywody, każdy musi się poczuć chyba nieswojo.

A słuchacze, zwłaszcza ci pełni dobrej woli, mogą się poczuć skonfundowani. W liście razi napięcie polemiczne. Czuje się, że to jest napisane i zredagowane z zaciśniętymi zębami.

Piszę od siebie, ale mam wrażenie, że niemal wszyscy pragną dziś duszpasterstwa z serdecznym uśmiechem, takiego, w którym zachęta przeważa nad napominaniem. Napięcie polemiczne sugeruje strach i gniew na tych, którzy naszym zdaniem ulegają błędom.

W miarę spokojne odczytanie tego listu we własnym domu, a nie w przestrzeni zgromadzenia liturgicznego, pozostawia mnie w przekonaniu, że krytykowane w nim osoby i ich poglądy zostały źle zrozumiane. W spokojnej lekturze nie da się nie zauważyć insynuacji, że mamy do czynienia z wrogim spiskiem przeciw katolicyzmowi, rodzinie i wręcz przeciw ojczyźnie. Nie ma jednak dowodów, że tak jest.

Nie wiem, czy starczy mi czasu, by się o tym dowiedzieć więcej. Mam inne pilne pytania, może jakoś związane z kwestią umownie nazwaną "gender". Np. o solidarność społeczną, rodzinną i osobistą z tzw. seniorami. Albo o troskę o przeciwstawianie się dyskryminacji wobec tych, których określamy jako "innych".

Agnieszka Kozłowska-Rajewicz, pełnomocniczka ds. równego traktowania

Cieszę się, że list pasterski został złagodzony. To zaczątek dialogu, ale nadal jest w nim wiele tez, które są krzywdzące dla badaczy płci kulturowej. Powtarzane są nieprawdziwe tezy o jakiejś "ideologii gender".

Rozumiem, że Kościół postanowił określać tym mianem wszelkie zło tego świata.

Natomiast gender w nauce i w polityce ma określone definicje odległe od tego, co przedstawia Kościół.
Prawo dotyczące równości płci nie ma nic wspólnego z zacieraniem różnic między kobietą i mężczyzną, natomiast wycofujemy się z pewnych stereotypów dotyczących np. władzy mężczyzn nad kobietami. Ze schematycznego postrzegania męskości i kobiecości, od tych klisz, że kobiety są miękkie, łagodne i nie mogą być liderami, a mężczyźni z natury są przywódcami.

Nieprawdą jest to, że programy unijne dotyczące równości płci promują ubieranie chłopców w sukienki. Te programy zakładają jedynie, że dziewczynki mogą się bawić samochodami i nie ma w tym nic złego.

Może to wymaga dyskusji - jaki to ma wpływ na dzieci. I ja na taką dyskusję jestem gotowa. Nie rozumiem jednak, po co wmawiać ludziom, że jakiś "zły gender" chce im seksualizować dzieci.

Seksualizacja dzieci jest problemem, bo tematyka seksualna atakuje dzieci zewsząd, ale nie dlatego, że gender to załatwił, tylko dlatego, że taki stał się świat, każdy ma dostęp do internetu i jest wielki popyt na te treści. Natomiast seksualizacja nie ma nic wspólnego z edukacją seksualną, która powinna młodym ludziom dostarczyć wiedzę na ten temat i także przygotować ich na ten zalew seksu.


Tracimy czas na wskazywanie fałszywych wrogów, przypisywanie drugiej stronie złych intencji, zamiast wspólnie zastanowić się poważnie, jak ochronić dzieci przed tymi zagrożeniami. Rozumiem, że zmiany kulturowe dotyczące ról kobiety i mężczyzny niepokoją Kościół, i ja jestem gotowa poważnie dyskutować o konsekwencjach tych zmian dla instytucji rodziny - na ile one zagrażają jej stabilności, co można zrobić, aby rodzinę wzmocnić. Ale trzeba do tego dobrej woli obu stron.

Marcin Przeciszewski, szef Katolickiej Agencji Informacyjnej

"Ideologia gender" nie jest ideologią jednolitą, wykracza daleko poza równouprawnienie kobiet i mężczyzn. Jej zwolennicy zgłaszają także bardzo radykalne postulaty, które słusznie budzą niepokój Kościoła katolickiego. Szczególnie chodzi o tę ideę, że płeć kulturowa ma dominować nad płcią naturalną.
Gdyby doszło w edukacji do realizacji tych postulatów, że człowiek na pewnym etapie rozwoju musi wybrać płeć - tę właściwą, w której chce się realizować - to będzie to prowadzić do zaburzeń u młodych ludzi. Może w Polsce dziś to margines, ale już są przedszkola, gdzie chłopców zmusza się do przebierania się w sukienki.
Natomiast jeśli chodzi o równouprawnienie kobiet i mężczyzn, to Kościół tego nie odrzuca. Tu olbrzymie zasługi miał Jan Paweł II, który stał się patronem feminizmu katolickiego. Ale równe prawa dla wszystkich nie są jednoznaczne z tym, że negujemy różnice między kobietami i mężczyznami.

Drugim niebezpieczeństwem dla rodziny są postulaty zalegalizowania związków partnerskich dla par hetero- i homoseksualnych. I ja się z biskupami zgadzam, bo rodzina to naturalna instytucja, która wymaga wsparcia, a nie osłabiania.

A jeżeli związki partnerskie będą miały takie same prawa i przywileje jak małżeństwa z rodzinami, to zniknie zachęta do zawierania małżeństw, do brania pełnej odpowiedzialności za rodzinę. Wytworzymy atmosferę sprzyjającą takim luźnym związkom bez zobowiązań. To bardzo groźne, bo niszczy rodzinę, niszczy więzi społeczne.

Osoby homoseksualne żyją w naszym społeczeństwie i Kościół nie chce ich potępiać ani prześladować, głosi potrzebę tolerancji. Podkreśla tylko, że instytucja małżeństwa jest dla państwa o wiele ważniejsza, bo to małżonkowie wychowują dzieci, wzbogacają i buduję siłę społeczeństwa. To inwestycja w przyszłość.

Tak dynamiczny rozwój Europa zawdzięczała temu, że otoczyła rodzinę troską. Jeśli będziemy wspierać finansowo także związki partnerskie, to rodziny dostaną mniejsze wsparcie i będzie to olbrzymi błąd. Zmiana tradycyjnego modelu rodziny nie ma uzasadnienia i może mieć fatalne skutki dla naszego kręgu cywilizacyjnego. Będziemy mieć coraz mniej dzieci, będziemy się czuli zwolnieni z odpowiedzialności za nie, bo przecież najważniejsza jest nasza wolność i nasza wygoda.

Grzegorz Ryś, biskup pomocniczy krakowski

W związku z trwającą od dłuższego czasu wymianą zdań (bo przecież nie dialogiem!) na temat gender nasuwa mi się wiele pytań, z których trzy ośmielę się zadać - mówi biskup Ryś w najnowszym wydaniu "Tygodnika Powszechnego".

Pierwsze pytanie zadaje tym, dla których "gender jest synonimem i dowolnie konfigurowanym zbiorem wszelkiego zła". - Czy prawo naturalne nie jest porządkiem rozumnym (z samej definicji prawa), odkrywanym przez człowieka, nie stwarzanym przez niego, lecz zadanym mu przez Boga, to prawda (!), ale - skoro odkrywanym rozumem, kierującym się wiarą - to chyba nie bez związku z aktualną kulturą, która każdej rozumowej operacji dostarcza pojęć, form, sposobów wyrażania i przeżywania wartości? - pyta biskup.

Drugie pytanie kieruje do zwolenników teorii gender: - Od kiedy to kultura stała się jedynie narzędziem opresji i uciemiężenia człowieka? W którym momencie przestała być przede wszystkim wypowiedzią najwyższych przeczuć ludzkiego ducha, a stała się wyłącznie zbiorem kaleczących go i ograniczających kulturowych kalk i stereotypów? Od kiedy rozwój kultury stał się możliwy jedynie przez zaprzeczenie i odrzucenie wszystkich jej "tradycyjnych modeli"?

Trzecie pytanie dotyczy umiejętności podjęcia dialogu i bp Ryś kieruje je do obu stron konfliktu: - Czy cokolwiek wynika choćby z dwóch zdań, tak chętnie cytowanego przez wszystkich papieża Franciszka, zaczerpniętych na gorąco z adhortacji "Evangelii gaudium": "Kościół jest powołany, by być na służbie trudnego dialogu"; "Dialog jest czymś znacznie większym niż komunikowanie prawdy"? Co zrobić z papieską zachętą do "gotowości do dialogu, cierpliwości, ciepła i przyjęcia wolnego od osądu"?



 - Wenn diese Prüfung , wird die Gesellschaft sterben aus - sagte nach dem Lesen der Buchstaben der Bischöfe Priester führte eine Messe in Poznań Cathedral.

  
 Der Brief wurde speziell für den Sonntag vorbereitet St. Familien , die in diesem Jahr am 29. Dezember fällt . Die ursprüngliche Version wurde von der katholischen Nachrichtenagentur 20. Dezember veröffentlicht. Es beinhaltete eine sehr scharfe These , die später fiel aus dem Text. Dies zeigt, dass auch unter den Bischöfen gibt es eine grundlegende Meinungsverschiedenheit , welche Sprache im öffentlichen Leben zu verwenden.

 Kardinal . Kazimierz Nycz sagte, dass die erste Version ist nur für die Priester und Katecheten . Allerdings ist dieser Text in Poznań Cathedral lesen. In den meisten Kirchen könnten Sie den Brief nach einer plötzlichen Metamorphose zu hören.

Bischofs zensiert

 Aus dem Text der gefallenen Fragmente von Studien zu Geschlecht, erzieht , die die " neue Vertreter dieser Ideologie. " Geschlecht - nach der Bischöfe - ist , dass die Familie bereits veraltet . Die Bischöfe argumentieren, dass ein Kind durch Homosexuell und Lesben erhöht wartet auf eine schreckliche Zukunft. " Forschung bis totgeschwiegen , die Ergebnisse zeigen einen dramatischen Einfluss auf das Leben der Menschen wächst in dieser Art von Umgebungen : für Suizidalität, abnorme Identitätsgefühl , Depressionen, sexuellen Missbrauch oder Belästigung " - wir sind in der ersten Version der Brief zu lesen.


 Und weiter: " Sehr geschickt ignoriert die Tatsache, dass das Ziel der Erziehung ist Gender Sexualisierung von Kindern und Jugendlichen . Wecken sexuellen von einem frühen Alter führt zu Sucht in der sexuellen Sphäre , bis die Versklavung des Menschen. Kultur » Verwendung " andere Menschen für ihre eigenen Bedürfnisse führt zu einer Verschlechterung der Mann, Ehe, Familie und soziale Folgen . Nach einer solchen Ausbildung, von den Jugendsexualpädagogendurchgeführt wird, wird der junge Mann bereits Kunde der Pharmaunternehmen , erotisch, pornografisch, pädophile und Abtreibung . Außerdem, sexuelle Versklavung oft mit anderen Süchten ( Alkoholismus , Drogensucht, Spielsucht) und der Schaden für sich selbst und andere ( Pädophilie, Vergewaltigung, sexuelle Gewalt) durchgeführt sind. "

Alle diese Bischöfe sprachen dagegen.

Die Bischöfe aufgenommen

 Die endgültige Form des Hirtenbrief und Aussprache waren viel milder. Er erschien in der neuen Stelle: " Es ist nicht falsch , um die Auswirkungen der Kultur auf die Geschlechter studieren Drohende eine Weile ideologischen Anspruch , dass das biologische Geschlecht keine wesentlichen Auswirkungen auf das soziale Leben der Gemeinschaft Kirche in einer integralen Blicke auf den Mann und seine Sex zu haben, . . sehen sie körperliche Dimension - biologischen, psychologischen und kulturellen und spirituellen " .

 Und weiter: . "Die Kirche spricht sich klar gegen Diskriminierung aus Gründen des Geschlechts, aber zur gleichen Zeit erkennt die Gefahr der Beseitigung der geschlechtsspezifischen Dies ist nicht die Existenz von zwei Geschlechtern ist eine Quelle von Diskriminierung, sondern der Mangel an spirituellen Referenzen, die menschliche Selbstsucht und Stolz , die ständig überwinden muss Kirche . keine Möglichkeit, sich mit der Demütigung der homosexuelle Personen , aber auch darauf, dass homosexuelle Handlungen ist zutiefst gestörte und das kann nicht gleichgesetzt werden sozial Ehe eine Gemeinschaft von Männern und Frauen mit homosexuellen Beziehung sein. "

 Natürlich ist die " Ideologie des Gender" ist schlecht. "Die christliche Vision ist nicht irgendeine willkürlich auferlegte Norm, sondern kommt aus der Lektüre der Natur des Menschen , der Natur der Ehe und der Familie. Ablehnen diese Vision führt zwangsläufig zu der Verteilung von Familien und menschlichen Katastrophe. Daher müssen sie erhöhen die höchste Angst versucht, das Konzept der Ehe und Familie heute auferlegt neu definieren , vor allem von den Befürwortern der Gender-Ideologie und von einigen Medien publik gemacht. "

 Dieser Hirtenbrief harmoniert mit dem, was im letzten Jahr gepredigt , Papst Benedikt XVI : " Es kommt auf den Mann und die Frau in ihrem sich aus der Notwendigkeit , eine Form der menschlichen Person , die sich gegenseitig verstärken erstellen Herausforderung " - Respekt.

Der neue Papst , hat Francis nicht auf Geschlecht zu kommentieren. Er bekräftigt, dass die weitere schockierende Dogma ist nicht das Wesen der Seelsorge . Verkündet das Lob der Ehe und der Familie, aber nicht ausschließenden Sprache, nicht gegen die Schienen , dass jedes andere Modell der Familie ist eine Quelle der Pathologie zu verwenden.

 "Das erste Umfeld, in dem Glauben erleuchtet die Stadt der Menschen , ist die Familie. , Ich meine vor allem eine dauerhafte Vereinigung von Mann und Frau in der Ehe. Entsteht auf mit ihrer Liebe , ein Zeichen der Liebe Gottes und Präsenz, mit der Anerkennung und Akzeptanz sexueller Vielfalt gut, so dass Ehegatten kann ein Fleisch (vgl. Gen 2, 24) zu werden und sind in der Lage, zu einem neuen Leben, das ein Ausdruck der Güte des Schöpfers ist, geben " - schrieb in der Enzyklika Papst Franziskus Lumen fidei " , aber kein Geschlecht Teufel gibt es keine Rede.

Liste der Bischöfe Kommentar für "Wahl "

 Halina Bortnowska , Kolumnist

 Obwohl verbessert , ist der Brief immer noch schwer zu lesen. Werfen vom Altar diese Argumente , jeder hat wahrscheinlich unwohl zu fühlen.

 Und das Publikum , besonders die voll von gutem Willen , fühlen sich ratlos. In dem Brief Streiks Spannung polemisch. Er fühlt, dass es geschrieben und mit zusammengebissenen Zähnen bearbeitet .

 Ich schreibe von mir , aber ich habe das Gefühl , dass fast jeder will heute mit einem herzhaften Lächeln Seelsorge, eine, in der der Anreiz überwiegt die Zurechtweisung . Spannung polemischen schlägt Angst und Wut auf diejenigen, die wir denken, sind Fehler.

 So leise liest diesen Brief in Ihrem eigenen Haus , und nicht in der liturgischen Versammlung , lässt mich mit dem Glauben , dass die Menschen ihn kritisiert , und ihre Ansichten wurden missverstanden. In einer ruhigen Lese ist unmöglich, nicht zu Unterstellung , dass wir mit einer feindlichen Verschwörung gegen den Katholizismus , der Familie und auch gegen den Umgang Heimat bemerken. Aber es gibt keine Beweise dafür, dass dies so ist.


Ich weiß nicht, ob ich genug Zeit, um mehr darüber zu erfahren. Ich habe noch andere dringende Fragen , vielleicht irgendwie auf die Frage der üblicherweise als "Geschlecht" zusammen. Zum Beispiel der sozialen Solidarität , familiäre und persönlich mit der so genannten . Senioren. Entweder der Sorge um gegen die Diskriminierung die wir als " andere" .

 Agnieszka Kozlowska - Rajewicz , Bevollmächtigter für die Gleichbehandlung

 Ich bin froh, dass der Hirtenbrief wurde gemildert . Dies beginnt einen Dialog , aber immer noch gibt es eine Menge zu , die schädlich für die Gender- Forscher . Die Argumente sind falsche Argumente über eine " Gender-Ideologie " .

 Ich verstehe, dass die Kirche hat beschlossen, dies als alle Übel dieser Welt zu definieren.

 Im Gegensatz dazu ist in der Studie von Gender und Politik ist alles andere als sicher Definitionen dessen, was die Kirche repräsentiert .

Das Gesetz über die Gleichberechtigung der Geschlechter hat nichts mit der Verwischung der Unterschiede zwischen Männern und Frauen zu tun, während Rückzug aus bestimmten Stereotypen wie Männer Macht über Frauen . Aus der schematischen Vorstellung von Männlichkeit und Weiblichkeit , von jenen Klischees, die Frauen sind weich , mild, und kann nicht Führer zu sein , und die Menschen sind von Natur aus Führer.

 Es ist nicht wahr , dass die EU- Programme zur Förderung der Gleichstellung der Geschlechter Dressing Jungen in Kleidern. Diese Programme gehen davon aus , dass nur die Mädchen mit Autos spielen und es ist nichts falsch mit dem.

 Dies kann Diskussion erfordern - wie es Kinder betrifft . Und ich für eine solche Diskussion , ich bin bereit . Ich verstehe nicht, jedoch , warum die Menschen zu überzeugen, dass eine "falsche Geschlecht" will, dass sie seksualizować Kinder.

 Die Sexualisierung von Kindern ist ein Problem, denn das Thema der sexuellen Angriffe Kinder überall , aber nicht wegen Geschlecht angeordnet ist, nur weil es eine solche Welt zu werden, jeder hat Zugang zum Internet und eine große Nachfrage für solche Inhalte . Auf der anderen Seite Sexualisierung hat nichts mit Sex zu Bildung, die junge Menschen mit Wissen über das Thema bieten sollte und auch bereiten sie für die Flut von Sex zu tun .

 Wir verschwenden Zeit für den Hinweis auf falsche Feinde , die Zuordnung der anderen Seite der bösen Absichten , sondern als gemeinsam ernsthaft überlegen , wie man Kinder vor diesen Gefahren zu schützen. Ich verstehe, dass kultureller Wandel in Bezug auf die Rolle von Frauen und besorgt über die Kirche Menschen, und ich bin bereit , ernsthaft diskutieren die Auswirkungen dieser Änderungen für die Institution der Familie - so weit sie ihre Stabilität , die getan werden, um die Familie zu stärken, werden drohen . Aber Sie müssen den guten Willen beider Parteien.

 Marcin Przeciszewski , Oberhaupt der katholischen Nachrichtenagentur

 " Die Ideologie des Gender" ist keine einheitliche Ideologie geht weit über die Gleichstellung von Frauen und Männer. Ihre Anhänger erklären auch sehr radikalen Forderungen , die zu Recht für die katholische Kirche betreffen . Vor allem in Bezug auf die Idee , dass das Geschlecht ist eine kulturelle dominieren die natürliche Geschlecht .

Die richtige ist , in der er erreichen will - - ​​Wenn es hat in der Bildung für die Umsetzung dieser Postulate , die eine Person in einem bestimmten Stadium der Entwicklung hat , um das Geschlecht zu wählen gewesen, es zu Störungen bei jungen Menschen führen. Vielleicht in Polen ist heute eine Marge , aber es gibt Kindergärten, wo die Jungen sind putzt sich in Kleider gezwungen .

 In Bezug auf die Gleichstellung von Männern und Frauen hat die Kirche nicht ablehnen. Hier machte er einen enormen Beitrag Johannes Paul II., der der Patron der katholischen Feminismus wurde . Aber gleiches Recht für alle sind nicht klar aus der Tatsache , dass wir die Unterschiede zwischen Männern und Frauen zu leugnen.

 Eine weitere Gefahr für die Familie sind Anforderungen an Lebenspartnerschaften für homosexuelle Paare und gerade legalisieren. Und ich stimme mit den Bischöfen , denn die Familie ist die natürliche Institution, die Unterstützung benötigt , nicht zu schwächen .

 Und wenn Partnerschaften die gleichen Rechte und Privilegien wie verheiratete Paare mit den Familien haben, wird es verschwinden Anreiz , zu heiraten, die volle Verantwortung für die Familie zu nehmen. Wir schaffen eine Atmosphäre, die zu solchen losen Verbänden unverbindlich . Dies ist sehr gefährlich, weil die Familie zu zerstören , zerstört soziale Bindungen .

 Homosexuelle Personen in unserer Gesellschaft leben und die Kirche nicht will, zu verurteilen oder zu verfolgen , predigt die Notwendigkeit von Toleranz. Nur betont, dass die Institution der Ehe ist für den Staat viel wichtiger , denn es ist die Ehegatten die Kinder erziehen, zu bereichern und bauen die Stärke der Gesellschaft. Es ist eine Investition in die Zukunft.

Die rasante Entwicklung der Europa geschuldet der Tatsache , dass die Familie Sorge umgeben . Wenn wir uns finanziell zu unterstützen , die Partnerschaften , wird die Familie weniger Unterstützung erhalten , und es wird ein großer Fehler . Ändern des traditionellen Familienmodells ist nicht gerechtfertigt und kann fatale Kreis unserer Zivilisation. Wir werden immer weniger Kinder haben , fühlen wir uns von der Steuer befreite von der Verantwortung für sie , denn das wichtigste ist, unsere Freiheit und unsere Bequemlichkeit.

 Grzegorz Rys , Weihbischof von Krakau

 Im Zusammenhang mit der laufenden Langzeit -Austausch von Ansichten ( weil kein Dialog ! ) Am Geschlecht erinnert mich viele Fragen , von denen drei wage ich zu fragen - er sagt Bischof Lynx in der neuesten Ausgabe des "Universal Weekly" .

 Die erste Frage geht die, für die "Gender ist ein Synonym für frei konfigurierbare Menge von allen Übels. " - Ist das Naturgesetz ist keine rationale Ordnung ( nach Definition des Rechts ) , odkrywanym von Menschen, nicht von ihm ausgehen , aber die ihm von Gott gegeben , es ist wahr , aber (!) - Als odkrywanym Grund , die Leitung der Glauben - es ist wahrscheinlich nicht ohne Aufgrund der aktuellen Kultur, die jede rationale Betrieb bietet Konzepte , Formen , Ausdrucksweisen und Lebens die Werte ? - Fordert der Bischof.

 Die zweite Frage richtet sich an Anhänger der Gender : - Seit wann Kultur hat sich nur ein Werkzeug der Unterdrückung und die Unterdrückung des Menschen? An welchem ​​Punkt nicht mehr in erster Linie eine Erklärung des höchsten Sinn des menschlichen Geistes zu sein, und wurde der einzige Satz von ihm zu verstümmeln und die Einschränkung kulturellen Costing und Stereotypen ? Da die Entwicklung der Kultur war nur durch die Leugnung und Ablehnung jeder seine " traditionelle Modell " möglich?

 Die dritte Frage betrifft die Fähigkeit zum Dialog und Bischof Lynx leitet sie zu beiden Seiten des Konflikts - Ist etwas ist klar von den zwei Sätzen, so eifrig von allen Papst Franziskus, heiß aus dem Schreiben " Evangelia gaudium " genommen zitiert: " Die Kirche ist berufen zu sein in den Dienst der schwierigen Dialog "," der Dialog ist viel mehr als Kommunikation der Wahrheit " ? Was tun mit den Papst- Ermutigung " Dialogbereitschaft , Geduld, Wärme und Akzeptanz frei von Urteil " zu tun?









http://frazeo.pl/search.jsp?query=&offset=0&limit=10&findSim=true&dch=7442ef9a74d99991972c03c4c832ea18&postSortByDate=false&last_period=1.0&date_hour_from=2013122912&date_hour_to=2013123023&dtit=Gender%20na%20niedziel%C4%99,%20czyli%20swego%20rodzaju%20list%20polskich%20biskup%C3%B3w&dummystring=%C4%85%C4%84%C4%87%C4%86%C4%99%C4%98%C5%82%C5%81%C5%84%C5%83%C3%B3%C3%93%C5%9B%C5%9A%C5%BA%C5%B9%C5%BC%C5%BB

Dramatyczna historia z PRL. "Wszędzie widzę milicję":



http://szczecin.gazeta.pl/szczecin/1,34959,15127979,Dramatyczna_historia_z_PRL___Wszedzie_widze_milicje_.html#Cuk

http://www.berliner-woche.de/nachrichten/bezirk-treptow-koepenick/friedrichshagen/artikel/32926-forstfachmann-starb-mit-86-jahren/

Trauer um Erich Hobusch - Forstfachmann starb mit 86 Jahren

Mehr lesen auf BERLINER WOCHE



Ralf Drescher23.12.2013 WEITERSAGEN - facebook twitter google + Artikel drucken

Berlin - Friedrichshagen

Am 18. Dezember hat er seinem Lektor letzte Änderungen an seinem neuen Buch noch auf dem Sterbebett mitgeteilt, einen Tag später war Erich Hobusch tot. Der Forstfachmann und Buchautor wurde 86 Jahre alt.

Wer im Südosten Berlins mit Wald und Forst zu tun hatte, kam an Erich Hobusch nicht vorbei. Obwohl lange aus dem Berufsleben ausgeschieden, hat ihn sein Fach nie losgelassen. Hobusch schrieb über Förstermorde und auch über die Jagd rund um den Müggelsee zu DDR-Zeiten. Damit er als Fachbuchautor den Jägern auf Augenhöhe begegnen konnte, legte Erich Hobusch 1956 sogar die Jägerprüfung ab.

Doch die Jagd hat den Naturschützer, der rund 40 Jahre auch Kreisnaturschutzbeauftragter war, nur am Rande interessiert. Nach eigener Aussage hat er während seiner Zeit als Jäger ganze 20 Stück Wild geschossen. Dafür musste er dafür sorgen, dass die DDR-Wohnungsbauplaner nicht einen ganz kapitalen Bock schießen. Als das Wohngebiet Allende-II geplant wurde, erreichte er durch Intervention beim Rat des Stadtbezirks, dass die Hochhäuser nicht bis an den Müggelsee gebaut werden durften.

In den letzten Jahren war Erich Hobusch Mitglied des Heimatvereins Köpenick. Dessen Vorsitzender Stefan Förster hat ihn zuletzt bei der Arbeit an seinem letzten Buch unterstützt, welches die Entwicklung der Berliner Forsten von der Zeit Friedrich des Großen bis in die Gegenwart beschreibt. Als Lektor hat Stefan Förster den Autor unzählige Male im Hospiz besucht und immer wieder Änderungen und Korrekturen eingearbeitet. Im Frühjahr wird "Aus öden Heyden werden Forsten" nun erscheinen - auch als Andenken an Erich Hobusch, der für sein Engagement 2012 mit der Bürgermedaille von Treptow-Köpenick ausgezeichnet wurde. Hobusch wird am 17. Januar um 13 Uhr auf dem Evangelischen Friedhof Friedrichshagen an der Peter-Hille-Straße beigesetzt.

Mehr lesen auf BERLINER WOCHE Online: http://www.berliner-woche.de/nachrichten/bezirk-treptow-koepenick/friedrichshagen/artikel/32926-forstfachmann-starb-mit-86-jahren/#ixzz2pw9Vcu2Y 
Die Evolution des Computers
http://www.gmx.net/themen/digitale-welt/bildergalerie/bilder/04b0dog_p13-evolution-computer#13
Hermann Hollerith, der "Vater der Computerlochkarte"

Im Januar 1889 meldete Herman Hollerith seine Lochkartenerfindung zum Patent an und schrieb somit vor 125 Jahren Geschichte. Seine "Hollerithmaschine" gilt heute als wichtige Erfindung, die den Weg in das moderne Informationszeitalter ebnete. Seine Lochkartenmaschine verschlüsselte und speicherte große Datenmengen, die mithilfe von gestanzten Mustern gelesen werden konnten. Holleriths Entwicklung war einer von vielen Meilensteinen auf dem Weg zum modernen Computer.© dpa/Courtesy Everett Collection

Der Ursprung der modernen Computertechnik



liegt in der Addition und Subtraktion von Zahlen. Nach und nach wurden die mathematischen Zusammenhänge komplexer und mit ihnen die rechnerischen Hilfsmittel. Das "Chinesische Rechenbrett" auch "Abakus" genannt, ist das erstmals geschichtlich erwähnte Rechenhilfsmittel und kann als erster, einfachster "Computer" der Geschichte bezeichnet werden.© dpa/picture alliance / Isadora/Leema

Wilhelm Schickard, Astronom und Mathematiker, erfand 1623 die erste Rechenmaschine. Der Apparat war mit Zählrädern ausgestattet und ermöglichte alle vier Grundrechenarten (Addition, Subtraktion, Multiplikation und Division) von sechsstelligen Zahlen. Auf dem Bild ist eine Rekonstruktion zu sehen.

Der französische Mathematiker und Physiker Blaise Pascal entwickelte im Alter von 19 Jahren eine Rechenmaschine, die ähnlich wie das Schickardsche Modell arbeitete. Seine "Pascaline" stellte der Wissenschaftler 1642 in Paris vor. Auch die "Pascaline" galt als eine der "Vier-Spezies-Maschinen", da sie die vier Grundrechenarten automatisch beherrschte.

Ende des 19. Jahrhunderts läutete Hermann Hollerith das Informationszeitalter ein. Behörden und Firmen setzten die elektrisch arbeitende Lochkartenmaschine im Personalwesen, für Kontenbewegungen, bei Volkszählungen und Wahlen ein. Erst in den 1960iger Jahren löste die elektronische Datenverarbeitung die "Hollerithmaschine" ab.



Der Erfinder des ersten Computers der Welt kommt aus Deutschland: Professor Konrad Zuse baute 1941 in Berlin die "Z3", den ersten frei programmierbaren und funktionstüchtigen Rechenautomaten. Zuse kam während seines Bauingenieurstudiums, bei dem er komplizierte statische Berechnungen durchführen musste, auf die Idee eine programmgesteuerte Rechenanlage zu konstruieren. Auf dem Bild steht Zuse vor einem Vorläufermodell, einer nachgebauten "Z1".© picture-alliance / dpa/ DB

erste elektronische Rechner ENIAC wurde 1946 in den USA in Betrieb genommen. Der ENIAC-Computer ("Electronic Numerical Integrator Analyzor and Computer") arbeitete mit Elektronenröhren und sollte dem US-Militär bei der Berechnung von Flugbahnen helfen. Die Röhren erhöhten die Rechenleistung der Maschinen.© dpa/UPI

nde der 1950iger Jahre entwickelte Siemens den ersten Computer, der keine Röhre mehr benötigte. Stattdessen brachten Transistoren, elektronische Halbleiterbauelemente, den Rechner zum Laufen. Die Erfindung führte zum nächsten Schritt der digitalen Revolution: Im Jahr 1971 stellte Intel mit dem "4004" (im Bild) das neue Herz des Computers auf einem Chip vor - der Mikroprozessor war geboren.© dpa/Intel

1973 entwickelte die Firma Xerox einen Homecomputer, den "Xerox Alto".

Im Jahr 1973 entwickelte die Firma Xerox einen Homecomputer, den "Xerox Alto". Allerdings unterschätzte die Firma den Bedarf an Kleincomputern und gab die Konstruktion nicht für den Verkauf frei. Somit verpasste sie den kurz darauf einsetzenden PC-Hype. Der Computer für private Anwender musste somit noch einmal neu erfunden werden.© ZUMAPRESS.com/dpa Picture-Alliance / Mark Richards

1975 brachte Hobbyelektroniker Ed Roberts den Heimcomputer-Bausatz "Altair 8800" auf den Markt, den tausende von Technikfreaks besitzen wollten. Die Begeisterung führte zu immer mehr Forschung an der Computertechnik. Daran beteiligte sich auch Bill Gates (rechts im Bild neben Microsoft-Mitbegründer Paul Allen). Er schrieb das erste Anwendungsprogramm für den "Altair". Microsoft gilt heute als größter Softwareentwickler der Welt.© Picture-Alliance / DB Microsoft HO

Der 1. April 1976 steht für einen historischen Tag in der Geschichte des Computers: An diesem Tag stellten Steve Jobs (links) und Steve Wozniak (rechts) den "Apple I" vor. Kurze Zeit später wurde der "Apple I" durch den "Apple II" abgelöst, der zum Welterfolg avancierte.© picture-alliance/ dpa/DB Apple

"Apple I", der eher an eine hölzerne Schreibmaschine erinnert, hatte bereits eine eigene Videoschnittstelle und konnte seine Programme über eine Kassette laden. Auf dem Nachfolgermodell, dem "Apple II", konnte man die ersten Computerspiele zocken.© Picture-Alliance / Ben Margot

Spätestens seit dem Siegeszug des Internets ab den 1990er Jahren ist die Erfolgsgeschichte des Computers endgültig nicht mehr aufzuhalten. Ein Leben ohne Computer ist heute kaum noch vorstellbar. Er ist zu einem der wichtigsten Werkzeuge des 21. Jahrhunderts geworden.© dpa/ CHROMORANGE / Reinhold Tscherwit



www.heute.de - 1914 - Der erste Weltkrieg - 1914 1.Wojna Światowa

Als der deutsche Kaiser Wilhelm II. am 1. August 1914 die deutsche Mobilmachung unterschrieb, war das der Auftakt zum ersten totalen Krieg der Moderne.

Mehr als 15 Millionen Tote, schwer Verwundete, zerbombte Städte, verwüstete Regionen, Hunger und Elend waren die Folge einer industrialisierten Kriegführung, die mit neuen Waffen wie dem Maschinengewehr und Giftgas die Leidensraten erhöhte.

Die neue Ausgabe von SPIEGEL GESCHICHTE »Der Erste Weltkrieg 1914-1918: Als Europa im Inferno versank«, beschreibt die Konfliktlinien dieser europäischen Urkatastrophe und seine menschlichen Tragödien. Was trieb die Politiker und Militärs in Berlin, Wien, London und Paris, in Moskau und in Washington an, wo lag ihr Versagen?

SPIEGEL-Redakteure zeichnen Porträts der kriegsbeteiligten Nationen und machen so auch verständlich, wie die französische, britische, russische, österreichische und amerikanische Seite den Krieg erlebte. Sie haben die Geschichten ihrer Großväter im Ersten Weltkrieg recherchiert und verfolgen den Weg der Soldaten an der Westfront und in Südosteuropa.

Vor dem baldigen 100. Jahrestag des Kriegsbeginns ist eine neue Debatte in Gang gekommen, wer die Kriegsschuld trägt. Das kaiserliche Deutschland, wie es lange festzustehen schien? SPIEGEL GESCHICHTE geht dieser Frage im Gespräch mit dem Militärhistoriker Sönke Neitzel nach.

Als der Krieg im November 1918 endete, waren alte Ordnungen zerstört, aber die neuen hatten noch einen mühsamen Weg vor sich mit erneuten Krisen und Umwälzungen.

Die Folgen dieses Zerfalls der Imperien beschreibt der Politologe Herfried Münkler in einem Essay. Weitere Themen im Heft: Der Mordanschlag von Sarajevo, Kriegsfotografen an der Front, Feldpostbriefe aus dem Schützengraben, das Leiden der Zivilbevölkerung und die verpatzte Friedenssuche.

PL: 1914 1.Wojna Światowa

Kiedy niemiecki cesarz Wilhelm II w dniu 1 Sierpień 1914 Niemiecka mobilizacje podpisana , który był wstępem do pierwszej wojny totalnej nowoczesności .

 Ponad 15 milionów zabitych, rannych poważnie, zbombardowane miasta , zniszczone regiony , głód i nędza były wynikiem wojny , która uprzemysłowionych zwiększenie stawki cierpienia z nowych broni , takich jak karabin maszynowy i trującego gazu .

 Nowa edycja SPIEGEL HISTORIA » Pierwsza wojna światowa 1914-1918 :

Jak Europa zatonął w Inferno ", opisuje linie usterek tego Europejskiego nasiennego katastrofy i jej tragedii . Co skłoniło przywódców politycznych i wojskowych w Berlinie , Wiedniu, Londynie i Paryżu , w Moskwie iw Waszyngtonie , gdzie był ich uszkodzenia ?

Redaktorzy SPIEGEL narysować portrety narodów wojennych zaangażowanych i zrobić tak zrozumiałe, jak francuski, angielski , rosyjski, austriacki i amerykańska doświadczyła wojny . Ci zbadali historie swoich dziadków w pierwszej wojnie światowej i podążać drogą żołnierzy na froncie zachodnim oraz w Europie Południowo-Wschodniej .

Przed początku 100 Rocznica wybuchu wojny to nowa debata rozkręcił , kto ponosi dług wojenny . Imperial Niemcy , jak to wydawało się być pewne, długo? SPIEGEL HISTORIA realizuje to pytanie w wywiadzie dla historyka wojskowego Sönke Neitzel .

Po zakończeniu wojny w listopadzie 1918 roku, stary porządek został zniszczony, ale nadal miał nowy żmudnych drogę z nowych kryzysów i wstrząsów.

  Konsekwencje tego rozpadu imperiów opisuje politolog Herfried Münkler w eseju. Inne tematy w tej kwestii: Zabójstwo Sarajewo, fotografów wojennych na froncie, listów wojennych z okopów, cierpienie ludności cywilnej i nieudanego poszukiwaniu spokoju.



www.google.de 2007 - 070610-Artikel-Sczep 070610-Artikel-Sczep

http://www.republikasilesia.com/PyjterSzczepanek/2007-6-10/G-8,%20Godulla,%20EMC,%20BigStuff07,%20Steinbach,%20Strachwitz,%20Bev%F6lkerung,,%20Opoka,%20Alojz-problemy,%2050-lat%20szkoly,%20Identit%E4t-von%20P_K_%20Sczepanek.htm

From:Peter K. SczepanekSent:10. Juni 2007070610-Artikel-Sczep.doc Subject: G-8, Godulla, EMC, BigStuff07, Steinbach, Strachwitz, Bevölkerung,, Opoka, Alojz-problemy, 50-lat szkoly, Identität-von P.K. Sczepanek

Pomnik “Starego Alojza” a “mała ojczyzna” i wielka ojczyzna dzisiaj

Wiecie z ostatnich artykułów, że wystawiono pomnik okolicznościowy z tradycji staro tyskiej z lat 1920-55, przed siedzibą WSZiNS na jednym z osiedli w Nowych Tychach. Myśl taką zrealizowali pracownicy tej municypalnej uczelni ( mającą za zadanie problemy ekonomiczno-społeczne dla potrzeb miasta Tychy i regionu, swoją radą i pomocą torować ku lepszemu rozwojowi firm, społeczeństwa w tym „tyglu narożnikowym górnośląskim”, jak to się wyraził sam patron tej uczelni ks. dr Emil Szramek w latach 30-tych XX wieku.

Na łamach jednej z Tyskich gazet ukazał się artykuł kontra „Starego Alojza” autorstwa Zofii Woźniakowskiej, podejrzewam, bo nie pisało, że pochodzi ona z obecnych stron Gliwic, i ma pochodzenie, takie same jak jeden z wielkich redaktorów owych gazet, tzn. jak sam wielokrotnie podkreślał z małżeństwa mieszanego górnośląsko-kresowskiego. Jak pamiętacie „Przystanek-artykuły” polskich czasopism, nie lubią oni miasta Tychy, lansując Gliwice, czy Kraków z ich starówkami, tradycją, różnorodnością… No wiecie przecież, te miasta budowane na prawach magdeburskich w średniowiecznym stylu, właśnie i te m.in. dwa, bo Kraków - budowany był za czasów polskich, Kazimierza III. „murowanego”, Wielkiego w XIV wieku, Gliwice, może wcześniej…tzn. wcześniej już były murowane bo ojciec jego, Wł. Łokietek jeszcze nie sprowadzał Niemców do wprowadzania europejskości murowanej w jego podbitych krakowskich stronach. To wam może wyjaśnić inż. arch. Agnieszka Woźniakowska z Gliwic, krewna wspomnianych.

Tychy w przeciwieństwie, wieś, wyrastała wiekami jako wieś folwarczna na ziemi plesskiej (pszczyńskiej, i zainicjowana przez Promnitz-ów), bez rynku. A wielcy projektanci, jak sama Z. Woźniakowska pisała przed 5-u laty w tej gazecie - dobudowywali do wsi rosyjskie projekty blokowisk od osiedla „A”, teraz zwane osiedlem „Anny”, idąc dalej do 150-tysięcznego miasta bez centrum.

Tasz to stara szkoła szlachty polskiej - wsi spokojna wsi wesoła, który… itd., znacie waszego piewcę Kochanowskiego . z tymi dworkami szlacheckimi, a miasto dla mieszczuchów, prostaków, ma szlachta ze wsi polskiej… Tak to Tychy się interpretowało, dla szlachty wieś spokojna Tychy, a mieszczuchy won, won z tych stron… mówili często tu na tej ziemi od Grażyńskiego do lat 58-ego. I moją rodzinę chcieli przeganiać, wszystko im najpierw zabierając…, my w naszej „małej ojczyźnie” teraz tu się namiotami rozłożymy!

I tak się teraz za wszystkie czasy dostało staremu Alojzowie Hermanowi, z jego hajmatu tyskiego i potem ochrzczonego dla przybyszy, którzy stracili wielką ojczyznę - na nazwę: „mała ojczyzna”, by przynajmniej tak ich powetowane straty nadrobić.

A tu patrzecie ino: pozwolił sobie tyski rzeźbiarz, August Dyrda z kolegą Józkiem Mądrym, doktorem nauk polskiej lingwistyki, czy były redaktor „Echa” Jan Wyżgoł na projekt „Alojza”. W końcu pozwolono im po czasach komunistycznych postawić pomnik upamiętniającego górnośląską osobowość naszpikowanego balastem różnych wojen, i z drugiej strony człowieka swoją postacią i zachowaniem umiejącym przeżyć wszystkie epoki i wodzów. I tu się dostało Alozowi (staremu, a może i Lysce A., posłowi na sejm), co to za ludzie, co to za zachowanie, co to za „Polacy”… nie podam padających obraźliwych epitetów tej autorki szkalującej śląskość. Tak widać identyfikują nas jako inny naród, różniący się diametralnie od Lwowiaków, sami to stwierdzają! Gdzie szukać innych dowodów, żeście inni od przybyłych - macie kawę na ławę - ale czy podchwyci to prof. M. Szczepański z WSZiNS?

Panowie i Panie, wy po szlacheckich urodzeniach ze wschodnim akcentem rodziców do dzisiaj, nauczcie się w końcu co należy do stron rodzinnych (które utraciliście) a co do tej waszej wielkiej ojczyzny, którą też utraciliście, tamtych czasów, kiedy jeszcze Józef Piłsudski, w waszej tradycji bił wschodniaków, ach odezwały się wspomnienia, jak to fajnie wtedy byłłło. Byłłłło, ale nie tuuuu.

Do dzisiaj żyjecie „na kryja” z Górnym Śląskiem (nie mylić proszę tu małżeństwa na kryja, tzn. tłumaczę tu: nielegalnego, nieuprawnionego). „Na kryja” rozumię tu w tym przypadku, mieszkanie w stronach wam się nie podobających z uwagi, że jeszcze mieszkają tu Górnoślązacy, tzn. mają czelność jeszcze tu mieszkać, co oni tu jeszcze robią, przecież nam dano tę ziemię jako zastępczą, więc wykorzystujemy ją dla naszego dobra, a oni, niech siedzą w chałupach, z rodziną i nosa nie wydzierają, bo tak się nauczyli! Więc niech tak cicho siedzą, i wtedy może przeżyją następne nawały!...

Panie profesorze M. Szczepański, jako współautor tej municypalnej uczelni tyskiej, po pana wielkim nietakcie - usytuowania pomnika Starego Alojza wśród obcych ludzi, mu nieprzychylnych, w blokowisku, gdzie nie ma ulicy do zamiatania, tylko skwerki zieleni (przypominające łany łąk kresowskich)… proszę zabrać się do wielkiego problemu tyskiego - uzdrowić mieszane społeczeństwo tyskie, by nie czepiali się Górnoślązaków. Ich hrabiowskie pochodzenia dominują do dzisiaj, szlachta polska wśród robotników industrializacji europejskiej XIX wieku, ludzi do czarnej roboty. Oni do rządzenia, pany, pany… do dzisiaj mówią tak Ukraińcy, gdy słyszą o Polakach!

Próbowałem na waszym Majowym spotkaniu w 1998 w temacie „Globalzacja” – wejść w tematykę stron rodzinnych i ich rola i cele by nie zaginęła. Wtedy mi dyskretnie pokazaliście palcem na zegarek, że już czas… Naucz ich Pan teraz co to był Heimat, strony rodzinne, co się składa na kochanie Heimatu, stron rodzinnych, domowiny i jak ma się pielęgnować to przywiązanie. Niech Pan im przypomni, jak w latach 50-60-tych przybywali i patrzeli w strugi ciepłej wody płynące ze ściany kuchennej, jak spłukuje się woda po ich załatwieniu się, wpatrzeni w to jak w telewizor…

Tak pozamykani w domach delektowali się nowościami, im nieznanymi, przecież sam pan wie, nie wszyscy pochodzili z samego Lwowa, miasta kultury, a dominowały ludy pastewne, wypasający krowy na łąkach. Ale podjęli studia, i są kierowniki… jak za Grażyńskiego…

Pana zadaniem jako socjologa, nie chowając teraz głowy w niepiaszczystej ziemi górnośląskiej, wychować ludzi teraz tu w tym tyglu narożnikowym, ze słowami waszego patrona szkoły Emila Szrama. Proszę naprawić błąd, dając Alojza blisko was, zajmijcie się rzeczami nie osiedlowych zadań, bo do nich należą takie decyzje, czy osiedle chce, coś czy nie… jak czczenie swojego człowieka, tu Alojza na Starych Tychach u zbiegu ulic Kościuszki, Sienkiewicza i Damrota, a nie na pustkowiu śląskim wśród bloków!

Niech pan popatrzy na zdjęcie tego czasopisma -odsłonięcia pomnika - tylko Pan, i Dyrda odsłaniający i ręka niewidocznego prezydenta miasta A. Dziuby ale przynajmniej, obecnego, bo dotykającego Alojza… na tle 3ch studentów, w ogóle nie zainteresowanych waszym czynem odsłonięcia, a bawiących się „fiatowskim- maluchem”. To jednoznaczne zdjęcie, już na początku tej całej historii szytej grubym nićmi, komu tam ta figura jest potrzebna, mówi sama za siebie.

Proszę więc już więcej razy nie „flancować”, nie wmawiać, co ma naturalnym rytmem rosnąć. Nie uczcie nas kultury, nie! Nie wytwarzać sztuczności, jak to się mówi na skałę polską - już żyjecie w IV. Rz-polskiej, nic w niej jeszcze nie robiąc! Mydlenie oczu pomnikami, co nie do was należy, imitowanie wielkości, będąc małym i ślepo naśladując Zachód, pokazywanie mieszkańcom kolorowe szkiełka, jak to kolonizatorzy robili z czarnymi mieszkańcami kontynentu przed 300 lat temu.

Prosimy nie wchodzić butami w ciasto, myśmy do tego nie byli przyzwyczajeni, tu na Górnym Śląsku. Ludność przybyła nie zadaje sobie trudu poznać śląskość, i do niej się trochę dostosować. Im ciężko jest brać co dobre „od pokonanego”, jak ostatnio pisałem…

Informuję, że na Zachodzie, tzn. w mojej miejscowości, występują podobne zjawiska na styku przybyłych po 45-ym, czy po 57-tym, czy po 81-tymdo ziemi Nadreńczyków, ale takich problemów jak wy, panie profesorze z pana społeczeństwem, to w ogóle nie mają! Nie tam takiego sztyletowego chamskiego zachowania w prasie niemieckiej, nie ma drażliwych tematów i na stykach jakichkolwiek spiętrzeń, oni nie szczują! Oni żyją i współdziałają w wielkiej tolerancji kulturowej, językowej- dialektów, czy religijnej… Inaczej niż w Polsce, jeszcze raczkującej, mającej dalej wschodnie cechy nienawiści i taranowania co śląskie. Niech duch Grażyńskiego wam nie przyświeca przykładem, niech czasy dalej PRL-owskiej kultury przeciwnej nam, nie były dalej aktualne, niech stosunek człowieka do człowieka był ludzki, tego wymaga się od waszej uczelni.

I nie od parady wsadziłem w wasze logo WSZiNS strzałkę, jak nie tylko wektor matematyczny, ale to strzałka Promnitz-ów z ich herbu, czego wam wtedy nie mówiłem, bo wielu ludzi 11 lat temu było niedojrzałych do nowych czasów… To za ich czasów macie teraz tu pierwsze szkoły, tu macie pierwsze stanowiska pracy browaru książęcego i polityki agrarnej, tu za ich czasów jak grzyby po deszczu wyrastały drewniane kościółki, tu trafiała kultura zachodnia z kopalniami (Murcki - jako pierwsza, ta „Emmanuelsegen” czyli Błogosławieństwa Emanuelowe), z hutami: żelaza (Paprocany-Promnice-Wernigerode z Anhaltu), czy huty szkła, tu, tu, tu mnożyć można rzeczy, po raz pierwszy stosowane od tamtych czasów, stanowiąc przykład dla tych za Przemszą i Wisłą mieszkańców!

Nie interpretowałem wtedy tej strzałki, wam mającej dać kierunki jak wam dawali przykład Panowie na Pszczynie. Ale, czy wam pozwolą w IV. Rzeczypospolitej na ten temat mówić, działać i uzdrawiać społeczeństwo, róbcie to pod płaszczykiem wydarzeń - jak koncerty Telemanna w Pszczynie od czasów Promniców do dzisiaj, do dzisiaj krzewić godność stron rodzinnych, domowin i waszych małych ojczyzn.

Wiadomo, oliwy do ognia dolewają sami redaktorzy tyskich i innych gazet, pozwalając na takie czy inne tematy bulwersujące czytelnika, z reguły przeciw śląskości artykuły, mimo, że wy redaktorzy myślicie o innych skutkach takich waszych z gazet artykułów. Dobrze wybiorczo regulujecie tematykę, pasującą do waszych pochodzeń - gdzie tu etyka, gdzie lojalność do ziemi, która was karmi, dając wam tę pracę. Ciężka rola wasza panie profesorze - odpowiednio reagować na nieprawidłowości występujące w regionie, więc dla neutralności: nie trzymajcie się tylko regułek encyklopedycznych, połykajcie problemy, municypalnie rozwiązujcie, gdy się nawarzy piwa z tym tu dla przykładu Alojzem.

W roku 1946 polskie państwo wypędziło, mieszkańców Sląska (albo pozwalało uciekać), u których od wieków płynęła słowiańska krew, i było ich 83%, pozostałych było 17%, czystej rasy niemieckiej. Pozbywano się ludzi, których nie umieli dziesiątki lat i do dzisiaj zastąpić! I taki ktoś z łanów łączastych próbuje dzisiaj obalić co 700 lat tu się budowało jako europejskie, i do niej teraz idą, myśląc, że dostaną rakietki, bo radarów nie potrzebują, a z nimi jak szabelkami i nic więcej nie potrzebują, bo jak szabelkami wymachiwać będą chcieli dalej, dalej, w perjot, w pierjot - to i łupy się znajdą jak na dalekiej Ukrainie, panowie szlachta. „dał nam przykład Bonaparte jak zwyciężać mamy! Tak Sienkiewicz też dał przykład. Kogo tu bić, słownie, bić Górnoślązaka!

Nie od parady dałem zdjęcie Franza Niestrojna, mojego pradziadka, zajmijcie się nim z jego synem Waldemarem i córką Walerią, moją babcią. Nie umiecie uzdrawiać społeczeństwo, bierzcie przykłady od Starotyszan z lat 1900! To on założył wam ten obecny bank Spółdzielczy (Raiffeisenbank), to on z ks. Janem Kapicą uzdrawiali pijanych browarników, produkując wodę mineralną „Franza Niestroj aus Tichau OS”. To oni w petycjach do księcia Pless, sprowadzali tu Kapicę z Berlina, tam zesłanego na 5-letnią banicję z czasów jego działalności w Siemianowicach, Towarzystwa Alojziaków. To oni sprowadzili z Mikołowa, rodem Katowic-Dąbrówki naczelnika miasta Jana Wieczorka, by on a nie obcy ludzie Grażyńskiego rządzili Tychami, to on wydaje i produkuje zastępcze NOTGELD w 1918 roku… co nie pasujące wam tematy?

To poczytajcie znowu o Waldemanie, jego synie - zwanego „Tichauer Graf, Waldemann”, albo poznajcie Walerię, pomocną ks. Kapicy w budowie kościoła Marii Magdaleny w 1906 i 1928 roku, podróż do Ziemi świętej 1912 roku, m.in.z kardynałem Geogr. Kopp aus Breslau, a skończyła prawie jako żebraczka u siebie w domu… zajmijcie się naszym życiem, a inni, tu przybyli niech spokojnie słuchają i się nie wymądrzają, bo im to, tej polskiej szlachcie, nie pasuje, tym bardziej w wiosce Tychy, i pałacami-dworkami szlacheckimi jak za czasów świetności XVII wieku. Peter Karl Sczepanek 10.06.07

26-Spotkanie po 50-ciu latach w pierwszej Tyskiej szkole podstawowej - 23.czerwiec 1957-2007

Chwila to niecodzienna, 23 czerwca 2007 spotyka się grupa ucznióz rocznika 1943, którzy to równe 50 lat temu ukończyli siedmioletnią szkołę podstawową. Rozpoczynając byliśmy jedyną szkołą w Tychach tego typu, podstawowego, po 7-u latach było już 5 szkół ze Szkołą Podst nr. 5 na oś. „C”. Rozpoczęliśmy z trzema klasami pierwszymi, każda po 49 osób w klasie. W klasie już trzeciej było nas po 52, 54, 54 uczniów. Tak rozrastały się Tychach, te Nowe Tychy, ludzi przychodzących, najpierw z sąsiednich miast górnośląskich, jako do sypialni przemysłu śląskiego, potem już od roku 1953 z repatriantami, dając im ojczyznę na śląskiej ziemi.

W tym dniu rozpoczniemy od mszy św. o godz. 10.30 w kościele p.w. Marii Magdaleny na starych Tychach. Tu ministrantowliśmy, tu uczestniczyliśmy we wszystkich uroczystościach.

Mszę św. celebrują nasi wychowankowie: ks. prof. dr hab. Bernard Kołodziej (zobaczycie go na zdjęciu II b u Naszej Pani: Marii Paszek, naszej wychowawczyni z prawej siedząca - a on u góry już, ale w rzędzie, 7-my od lewej w sweterku i wystającej białej koszuli kołnierzyk.),

oraz ks. Romek Bednarek też z naszej klasy (ten ministrant przy księdzu Grudnioku po naszej prawej, bo z lewej Grudnioka stoję ja, pkscz!, też ze złożonymi rączkami do modlitwy…w 1956 roku – tuż przed pójściem w teren na kolędę!) A czasy, PRL-owskie nie były nam, ministrantom usłane różami! Doliczyliśmy 20 osób, które w tym czasie odeszły z tej Ziemi.

Ksiądz prof. Bernard przyjedzie prosto z Poznania, gdzie kieruje Zakładem Historii Kościoła na Wydz. Teologii.. Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, piastując ważną funkcję w Towarzystwie Chrystusowym dla Polonii Zagranicznej. ( bkolodziej@tchr.org )

Po mszy św. udamy się na krótki spacerek na Plac Wolności, pod Szkołę Podst.Nr.1 im Rudolfa Zaręby, naszego kierownika wtedy szkoły do roku 54, kiedy PRL- nałożył innych kierowników.

Od tego czasu też przestano pisać kronikę szkoły! A pisaną ją ze 100 lat, gdzie historia jej sięga roku 1765, czasów Promnitzów.

Właśnie nad stawem przed kościołem (widać na fotografii) stała pierwsza ta szkoła, w roku 1793 za czasów książąt z Anhaltu.

Potem w 1842 nowy budynek Anhaltowie wybudowali na ulicy Damrota.

A w roku 1900 w nowej szkole na tym to placu za czasów książąt Hochbergów z Pless i Książa - Jan Henryk XI., Herzog Pless)…

Od 1932, kiedy kierownikiem został Rudolf Zaręba z cieszyńskiego, remontuje i przebudowuje budynek do formy obecnej.

Zrobimy sobie okoliczne zdjęcie w klasie, na parterze, koło Biblioteki obecnej…

Może miasto do tego czasu postara się o pomnik przedwojennego powstańca, który jako model został już wykonany przez Augusta Dyrda i już odlany w odlewni.

Więc będziemy mieli okazję zrobić dwa zdjęcia, jedni przy tym powstańcu, a drugie … w Paprocanach, przy obelisku Augusta Kissa, rzeźbiarza ziemi tysko-pszczyńskiej też wykonanego przez tego samego rzeźbiarza. Dalej dojdziemy do „Poloneza” przy ulicy ks. Konstantego Damrota, gdzie zaproszono żyjące grono nauczycielskie z farorzem, reprezentującego nasz kościół z jego identyfikującym symbolem nas na 8 km dalej – wspaniałą wieżę kościelną.

Przy stole poznamy się, pokazując każdy po 3 zdjęcia z ostatnich lat tej 50-ątki.

Zapowiada się na wielką frajdę.

Zapraszamy, jeszcze o tym nie wiedzący nasi absolwenci, porozproszeni po całym świecie.

W imieniu Zarządu: Peter Karl Sczepanek, rocznik 1943, jako absolwent z 1957 roku.

wykład dr. Jozefa Kulisza http://gu.us.edu.pl/node/274051

W Muzeum Śląskim w Katowicach, w ramach cyklu „Rozmowy o mowie śląskiej”, odbył się wykład dr. Józefa Kulisza, prezesa Tôwarzistwa Piastowaniô Ślónskij Môwy Danga

Czy następne pokolenia będą umiały mówić po śląsku?


Wykład nosił tytuł: Czamu nōm tak ciynżko go˘dać i pisać piyknie po ślōnsku? Po˘rã słōw ô tym, jak sie traci mo˘wa naszych starzikōw. – Coraz mniej śląszczyzny mamy w otoczeniu i coraz mniej jej używamy, „rozpływa się” niepostrzeżenie słówko po słówku, końcówka po końcówce. Jeżeli nic z tym nie zrobimy, może się okazać, że jesteśmy ostatnim pokoleniem, które potrafi rozmawiać po śląsku – zauważył dr Józef Kulisz.
Foto - Dr Józef Kulisz, prezes Tôwarzistwa Piastowaniô Ślónskij Môwy Danga

Przykładem tego procesu jest słowo będące nazwą towarzystwa. Wyraz ‘danga’ czy ‘dynga’ został zapomniany i zastąpiony słowem ‘tęcza’ ze śląską fonetyką. Założyciele i członkowie „Dangi” chcą przeciwdziałać podobnym zjawiskom i ocalić śląską mowę. Dr Kulisz rozpoczął swój wykład od wskazania przyczyn złej kondycji współczesnego języka Ślązaków. Zwrócił uwagę na fakt, że media powodują, iż język większościowy wypiera słabsze systemy. Ponadto wśród śląskich elit jest mało ludzi, którzy nie zatracili sprawności w posługiwaniu się śląską mową, toteż, jeżeli zwykły człowiek chce mówić poprawnie po śląsku, nie ma pozytywnych wzorców. Prezes „Dangi” zauważył, iż wzorcem staje się język kabaretowy – zniekształcony, nienaturalny, który zyskuje popularność, bo jest śmieszny. Nie może to być w żaden sposób wzorzec dla ludzi, którzy chcieliby tę mowę zachować.

– Odziedziczyliśmy taki stan, że mowa śląska ma niewątpliwie niski prestiż i bardzo często ludzi, którzy mówią po śląsku, kojarzy się z osobami niewykształconymi, z niższych warstw społecznych – zauważył wykładowca i dodał: – W konsekwencji śląszczyzna jest wypierana z kolejnych domen językowych. Opracowania dialektologiczne poświadczają, że dla naszych pradziadów mowa śląska była wszechobecna. Po śląsku mówiło się nie tylko w domu, ale i na ulicy, w pracy itd. Natomiast obecnie lansuje się taki pogląd, że to jest mowa, która powinna być zarezerwowana właściwie do rozmów z babcią i prababcią, a nowoczesny człowiek posługiwać się nią nie powinien.

Dr Kulisz zauważył jednak, że w ostatnim dwudziestoleciu nastąpiło przebudzenie śląskości, o czym świadczy, na przykład, potrzeba pisania po śląsku. Tu jednak pojawia się problem przełożenia języka mówionego na język pisany. – Nie może być tak, że będziemy każde słowo pisać na sto sposobów. Jeżeli używanie śląskiego w piśmie nie ma być drogą przez mękę, pismo musi być uporządkowane – podkreślił wykładowca i przedstawił opracowaną przez „Dangę” propozycję śląskiej ortografii.

– Próbujemy wprowadzić nowe znaki w tych pozycjach, gdzie występują różnice w wymowie, żeby mogły być na różne sposoby odczytywane w myśl zasady – jedno pismo, zróżnicowana wymowa. Powinniśmy się starać, by ewentualne reguły ortograficzne nie były zbyt skomplikowane, by odczytywanie i zapisywanie było możliwe dla ludzi bez dialektologicznego wykształcenia. Jest tylko problem wyboru znaków. Nieważne, jak one będą wyglądać, istotne, aby rozpoznać potrzebę oznaczenia danego zjawiska fonetycznego – wyjaśnił dr Kulisz. Zaproponował również, by do przyjmowanych zwykle przy tworzeniu ortografii czterech zasad – fonetycznej, morfologicznej, historycznej i umownej – dodać jeszcze dwie. Po pierwsze, pismo śląskie nie powinno utrudniać nauki polskiej ortografii. Po drugie, musi się jednak odróżniać od języka polskiego, więc należy wprowadzić jakieś dwie, trzy literki, które pozwolą od razu poznać, że dany tekst jest po śląsku. Nie jest też wskazane „odpodabnianie” na siłę tekstów śląskich od polskich i pożyczanie germanizmów, bo to powoduje chaos. Aby tego uniknąć, potrzebne są nowoczesne narzędzia – podręczniki, słowniki, popularne poradniki.

Zdaniem prezesa „Dangi”, tylko nieustanna edukacja, samoedukacja i reedukacja Ślązaków może ocalić śląską mowę. Żeby nie mówić jakąś mieszanką, hybrydą, która nie jest poprawna ani na gruncie literackiej polszczyzny, ani na gruncie języka regionalnego, potrzebny jest świadomy wysiłek. We współczesnym świecie medialnym nie ma mowy o niezakłóconym przekazie językowym w rodzinie między starszym a młodszym pokoleniem. Alternatywą dla ocalenia języka przodków byłby izolacjonizm, ale to jest skazanie się na wegetację na marginesie cywilizacji współczesnego świata.

– Nasze pomysły nie są gotową propozycją ortograficzną. Uważamy, że kodyfikacja śląskiego języka regionalnego powinna się zasadzać na dwóch pryncypiach – integracyjnej ortografii i powrocie do źródeł. Nie chcemy wymyślać języka od nowa – wyjaśnił dr Kulisz. – Kodyfikacja sama w sobie nie jest celem, ona ma nam pomóc w edukacji, a co za tym idzie – w zachowaniu naszego języka. Jest takie słynne powiedzenie Ludwiga Wittgensteina: „Granice mojego języka oznaczają granice mego świata”. Język jest narzędziem do myślenia, jeżeli to narzędzie jest ułomne, to nasze myślenie też jest ułomne. Jeżeli to narzędzie jest chaotyczne i byle jakie, to będziemy chaotyczni i byle jacy jako ludzie. Język jest nam potrzebny, byśmy byli lepszymi i bardziej sprawnymi intelektualnie ludźmi. Potrzebujemy języka, który jest piękny, a po śląsku można mówić pięknie, tylko myśmy się tego oduczyli.

Autorzy:Olga Witek


Fotografie: Olga Witek

http://lib.znate.ru/docs/index-100873.html?page=7

125 Jahre „Made in Germany“ Vom Handelshemmnis zum Erfolg Von Uta Knapp Made in Germany Der Ursprung von Made in Germany








Певица Ваенга ПОХУДЕЛА до НЕУЗНАВАЕМОСТИ! Рецепт простой, нужно утром...















Что СЛУЧИЛОСЬ с Сати Казановой? Она внезапно ОБЛЫСЕЛА...





http://lib.znate.ru/docs/index-100873.html?page=7

125 Jahre „Made in Germany“ Vom Handelshemmnis zum Erfolg Von Uta Knapp Made in Germany Der Ursprung von Made in Germany





Что СЛУЧИЛОСЬ с Сати Казановой? Она внезапно ОБЛЫСЕЛА...




Und gegenwärtig - „Made in August Kiss-Plessia-Silesia-EU

Wenn man heute die Werke des berühmten oberschlesischen Bildhauers

August Kiss (1802 – 1865) die in Berlin an öffentlichen Plätzen zu sehen sind,

fällt es allgemein auf, dass auf den Stein- oder Bronzefiguren nichts darauf hinweist

wer jener Künstler gewesen sei. Keine Namensschild oder andere Hinweise.

So ergeht es dem weltweit bekanntem Bronzestandbild von August Kiss

„Amazone auf dem Pferd im Kampf mit einem Panther“, dem heiligen Georg im Kampf

mit dem Drache oder dem lebensgroßen heiligen Michael, der in Potsdam zu sehen ist.

Auf der Berliner Kunstausstellung im Jahr 2000 war das Werk von August Kiss

„Knabe mit Delphin“ zu sehen, wobei eine Tafel an der Wand jeden informieren sollte,

dass das ein Projekt von Karl Friedrich Schinkel war, ohne ein Wort über den Kiss!

Die Werke von August Kiss aber stehen namenlos da, wobei doch jener oberschlesische

Bildhauer aus Tichau-Paprozan O/S in den Jahren 1822 – 1865 für Berlin sehr viel getan hatte

und finanziell andere Personen und Museen unterstützte.



„Made in Region-Silesia“

Es tut weh, die Feststellung machen zu müssen, dass sich auf vielen Gebieten in dieser

Hinsicht bis heute nicht viel geändert hat. Sowohl in Polen wie auch in Deutschland

wurden Oberschlesier, vor allen Dingen jene, die aus dem ehemaligen Ostoberschlesien

stammen weiterhin als minderwertige Menschen betrachtet.

Das ist das Schicksal der Menschen aus den oberschlesischen Grenzgebieten.

Es ist heute zu bedauern, dass ein Teil des ehemaligen polnischen Ostoberschlesiens

geographisch und amtlich zur Wojewodschaft Krakau gehört.

So eine Widersprüchlichkeit hat es bisher in der Geschichte Schlesiens noch nicht gegeben.

Auf diese Weise erfüllen wir nicht jene Bedingungen, die im Rahmen der EU für die „NUTS“

vorausgesetzt werden. Wenn wir in der Geschichte Europas 2000 Jahre zurückblicken,

stellen wir fest, dass wir unseren Kern und Ursprung in der römischen Kultur haben.

Jener Kern ist aber heute so gut wie verschwunden, angefacht durch den Funken der

Christenheit. Wir müssten heute auf allen Gebieten der Kultur, Wissenschaft, Technik

und des Bauwesens um 1000 Jahre weiter voraus sein, wenn nicht die unbarmherzigen

Kriege zwischen den Völkern im Laufe der Jahrhunderte, ihren Drang zur Macht, zur Schau

gestellte Brutalität und immerwährend Völkerwanderungen nicht wären.

Die Einnahme Roms durch die Goten und andere germanische Stämme brachten im VI Jh.

den endgültigen Fall römischer Kultur, des Bauwesens und Antiker Tradition mit sich,

wobei das Byzantinische Kaiserreich unter Justinian großen Anteil daran hatte.

Von jenen großen römischen Bauwerken legen heute noch das Forum Romanum und 



Collosseum Zeugnis ab. Auf den Gebieten auf welchen römische Legionen einst zu

Hause waren, werden heute noch Funde gemacht, wie alte römische Münzen aus der Zeit,

Schilde, Lanzen und Schwerter. Während der Karnevalstage finden heute Umzüge

im Rheinland statt, wobei römische Legionäre in ihrer kriegerischen Tracht,

wie aus dem Buch geschnitten, teilnehmen. 

Was für ein Schicksal erwartet Schlesien am Vortage des Eintritt Polens in die EU?

Es ist nicht zu verbergen, dass Schlesien von den neuen Machthabern seit 1945

heruntergewirtschaftet wurde. Die gesamte schlesische Agrarwirtschaft, Industrie

und das Handwerk steht am Rande des Abgrunds und die hohe Arbeitslosigkeit (24,7%)

verschlechtern die Lage der schlesischen Bürger.

Schlesien wurde von den Siegermächten 1945 Polen einverleibt als quasi Kriegsentschädigung

und sie hatten die Absicht, Deutschland damit zu schwächen.

Deutschland, welches auf den Weltmärkten von England und Frankreich immer

als unerwünschte Konkurrenz betrachtet wurde. 

Schlesische Waren und Erzeugnisse haben auf dem europäischen Markt ihren

„Gütesiegel“ verloren, wobei die Schuld dafür die Schlesier selbst auch mittragen.

Oberschlesische Spätaussiedler, zum größten Teil schon verpolnischt (Autochthonen)

und der deutschen Sprache nicht mehr mächtig, vertraten in Deutschland nicht das echte

Schlesiertum und vertreten es weiterhin nicht. Die Schlesier sind nur auf Arbeit und den

Verdienst eingestellt und vergessen dabei den Kern ihres Ursprungs und geben kein

Beispiel schlesischer Kultur und Tradition. ….Sie stehen heute noch zum großen Teil

unter dem Einfluss jener polnischen Aussiedler, die nach dem II. Weltkrieg aus

ihrem Stammesland in Ostpolen vertrieben wurden und sich in Schlesien häuslich

niedergelassen haben. Unter diesen Umständen hat Schlesien heute viel von seiner alten

Kultur und Überlieferungen verloren. Ob es der Anfang vom Ende ist?

Hier ist auch darauf hinzuweisen, welche Begebenheiten während den oberschlesischen

Aufstände von 1919 – 21 oder während des Krieges 1939 – 45 sich zugetragen haben.

Aus Unwissenheit bemerken wir nicht, wie oft und wie weit wir vom echten

Schlesiertum entfernet haben. Wie kämpften einst polnische Górnoślązaki in den

Jahren 1919 – 21, darum kein Kanonenfutter für Preußen oder Deutschland in Zukunft

mehr zu sein. Was ist aber mit den „tapferen polnischen Górnoślązaki“ einige Jahre

später geschehen? Als Marschall Józef Piłsudski

im Jahre 1920 einen Krieg mit der Sowjetunion vom Zaune brach, konnte nur das

„Wunder an der Weichsel“ das neue Polen, welches nach 123 Jahren erneut auferstand,

retten….usw…usw… pkscz. – zobacz cd – tu:

http://lib.znate.ru/docs/index-100873.html?page=7

125 Jahre „Made in Germany“ Vom Handelshemmnis zum Erfolg Von Uta Knapp Made in Germany Der Ursprung von Made in Germany
….

….Was soll denn das heißen? Die Oberschlesier wissen heute nicht viel vom Leben und Treiben des ehemaligen Wojewoden und seine Gewohnheiten drückten im Laufe der Jahre in Wort und Bild ihren Siegel auf.


Die handeln und die dichten –

das ist der Lebenslauf,

der eine macht Geschichten,

der andere schreibt sie auf,

und der will beide richten;

so schreibt und treibt sich’s fort,

der Herr wird alles schlichten,

verloren ist kein Wort.

Josef von Eichendorff



Jedni działają, opisuje kto inny –

tak powstaje życiorys nam wspólny,

gdy jeden historii tworzy dzieje,

a inny na swój sposób ją rozpisuje,

kierując, jak mu coś wygodzi;

tak wielu wciąga ją w machinę swawoli,

jedynie Pan Nasz wszystko nam wyrówna,

bo nie zagubi żadnego nam ważnego słowa.

-Übersetzte:P.K.Sczepanek

Viele machen mit unserer Heimat Geschichte, manche eine schlechte, andere eine gute.

Und andere schildern diese Geschichte über Schlesien. Manche schreiben sie wie ein

„Märchen“. So ist es auch, wie Josef von Eichendorff, der oberschlesische Dichter,

uns das aufgezeigt hat. Schlesien immer mit Europa verbunden, in das heute ganz Polen

strebt, neuerdings mit dem Wunsch zur Aufnahme in die EU.

Die Wellen der Russifikation und Polonisation, die seit 1945 ganz Schlesien

überschwemmten, richteten echtes Schlesiertum zu Grunde.

Heute besteht zwar die Möglichkeit alles Vergangene erneut aufzubauen,
…. :„A jakby tak Made in Silesia EU

pkSczepanek


Made in Region-Silesia”. :„A jakby tak Made in Silesia EU


So ist auch in den „Schlesischen Reminis-zenzen“ (1998) ein neues schlesisches Symbol entstanden, das nicht ein Wappen, sondern ein Wahrzeichen Schlesiens von heute darstellt:






Tak też w tej mierze powstał projekt symbolu Silesia w mojej publikacji pt.: „Reminiscencje śląskie” (1998), nie jako herb a raczej symbol przemian, naszej identyfikacji śląskości.
Oto co przedstawia ten identyfikator SILESIA: 
  • Im Umlauf die schlesischen Städte, zwischen Görlitz bis Myslowitz;


  • Mit den piastischen, oberschlesischen aus Teschin - gelb-blau Farben;


  • Mit der oberschlesischen Industrie (die zwei Hämmer);


  • In der europäischen, schlesischen Kultur und dem Christentum (Piasten-Schild – Halbmond und ein Kreuz);


  • Mit dem „Kattowitzer Schmiede-hammer“, aber heute als Symbol der neuzeitigen, modernen Industrie (Pfeilförmig);


  • Angetrieben vom Takt (in einer guten Zusammenarbeit) der umlaufenden EU-Sterne statt des damals modernen Zahnrads aus 1864;


  • So entsteht heute eine neue Sicht auf die SILESIA, seit römischen Zeiten bekannt und benannt, die wie in der Vergangenheit immer wieder die kulturellen und industriellen Impulse an Europa gab. So sollte es auch in Zukunft sein;


Die zwei Sterne (also: die Kultur und die Industrie Sterne) fallen gerade von dem schlesischen Stahl-Block (der Buchstabe „S“ wie Schlesien, Śląsk, Slezsko – Silesia) als schlesische Identität in Verbindung mit Europa – SILESIA.

Peter Karl Sczepanek



  • w otoczeniu śląskich miast, od Zgorzelca po Mysłowice;



  • piastowskich, pochodzących z górno-śląskiego Cieszyna, niebiesko-zółtych kolorów;



  • z górnośląskim przemysłem (dwa młotki);



  • w śląskiej, europejskiej kulturze z Chrześcijaństwem z piastowskiej tarczy (półksiężyc z krzyżem);



  • z katowickim, z herbu młotem hutni-czym, pokazanym dzisiaj, jako współ-czesny, nowoczesny przemysł (w formie strzałki, lub wskazówki na osi);



  • wprowadzonej w takt (jako sąsiedzka współpraca) poruszających się gwiazd EU w nowoczesnym kole, starego koła zębatego z 1864 roku w Katowicach.



  • Tak powstało spojrzenie na dzisiejszą SILESIĘ, od rzymskich czasów znana i nazwana, która jak dawniej w przeszłości wiele dawała ze zdobyczy kulturalnych i gospodarczych.
    Tak też winno być w przyszłości ze Śląskiem;


  • Te dwie gwiazdy (tzn gwiazdy kultury i przemysłu, spadające właśnie z gorącego kęsiska hutniczego wytopu (w kształcie litery 
    „S” – jak Śląsk, Schlesien, Slezsko, Silesia) – jako śląska identyfikacja w połączeniu z Europą – to właśnie SILESIA.


Peter K. Sczepanek

Silesia-Symbol als Wahrzeichen Schlesiens - Peter Karl Sczepanek 


pkSczepanek:

Made in Region-Silesia”. :„A jakby tak Made in Silesia EU

PL: A jakby tak: “Made in Silesia – EU”



Viele machen mit unserer Heimat Geschichte - Wielu jest odpowiedzialnych za historię

naszego Heimatu / Domowiny.... Dzisiaj „Śląsk Grażyńskiego” łączą pod pretekstem

zaleceń EU, z Małopolską – takiego paradoksu w historii jeszcze nie było!

Tak zadecydowano przed kilku laty!

Tak to się wokół kręci, też w wielkich kręgach: Włosi nie chcą „Made in Italy” żądając

„Made in EU” – i tak chcieliby jednakowo dla wszystkich krajów należących do EU.

Przypomnijmy sobie koniec XIX wieku - kiedy Anglia, z najlepszymi towarami pokazywała się na całym świecie, widząc konkurenta (który wg nich nie dorósł im jeszcze do pięt) w „Deutschem Reichu”.

Kazali Niemcom na ich produktach pisać markę: „Made in Germany” – dla odróżnienia

wspaniałych towarów angielskich, lepszych od niemieckich. Anglicy nie potrzebowali

nic pisać – wystarczyło, że towar po angielsku opisano. Dzisiaj każdy ma swoje

„Made in ..”, swojego kraju, co może po marcu tego roku zniknąć na rzecz ogólną –

„Made in EU”. Anglia dzisiaj nie oponuje, może taraz nie chcą jak Włosi,

dużej niemieckiej konkurencji – spłaszcza się, czyli równa się w dół

(gdy słabsze jakości i lepsze, pod jednym znakiem byłyby w jednym worku

– „Made in EU”), dając jednakowe szanse wszystkim, kosztem oczywiście tych najlepszych.

Przypomnijmy sobie na Górnym Śląsku po 1926 roku i po 1945, gdy przemysł niemiecki

przeszedł tu w inne ręce. Naklejka „Zrobione na Górnym Śląsku” nie miała już tej wymowy

jakościowej niż pierwotnie. Polska próbowała jeszcze firmować podobnie swoje

produkty np. żelaza i stali - przez te same inicjały typu:

 HK – dla nowej nazwy: Huty Kościuszko – jako poprzedniej Königshütte,

albo – Bismarckhütte przepisano na Hutę Batory – HB,

(tyle z „Górny Śląsk w barwach czasu”). Światowy rynek, kiedyś świetnej górnośląskiej jakości

wypierano produktami z innych krajów. Tak ubożał sam w sobie, wewnątrz nasz – Śląsk. 

Ach kiedyś! Obecne istnienie na Śląsku tylko jednej kultury, uważam, że to po prostu

równanie w dół, obniżanie lotów, patrząc na kiedyś wspaniałość tej krainy.

Kiedyś w trójkulturze, trzech języków, trzech narodów, mogła się swobodnie rozwijać i

dawać temu przykład dla innych w Europie. Powiedzmy „made in Silesia” z Wrocławiem i

Pragą w późnym Średniowieczu, do śmierci Kopernika – 1543 – i Odrodzenia z Barokiem

śląskim, to potęga tamtych lat. Kultura i gopspodarka śląska stanowiła wzorzec do

naśladowania. Kraje sąsiednie: kiedyś Habsburgów od nas na południu, albo Hohenzollernów

na zachód od nas, albo dawniej jeszcze za Piastów na wschodzie - gdy byli w potrzebie,

korzystali ze zdobyczy kulturalnych – śląskich, łagodząc sytuacje w ich krajach,

albo nawołując do humanitarnych dążeń łagodzących ich sytuacje, chwilowo zachwiane

w tym kierunku. Humanizm śląski stał się wzorcem dla Europy. Przypadek zrządził,

że jednej z cesarzowej Habsburgów Praga wydawała się za nudna,

tak przeniesiono stolicę z Pragi do Wiednia. A gdy Wiedeń przejął prym po Wrocławiu

(tu by trzeba mówić Wien i Breslau - bo jakiś Polak po tych nazwach, może pomyśleć –

no co chcecie – Wrocław to zawsze Polska) późniejsze śląskie centrum przeniosło się

do Oppeln – Opola i dalej 1864 do Kattowitz, Beuthen, Gleiwitz.

Za czasów rozkwitu przemysłu – rewolucji przemysłowej, gdzie po Anglii,

dla Pruss XIX wiecznych właśnie Górny Śląsk stał się obszarem największego rozkwitu.

Nie pomińmy kuźni humanistów z okolic Riesengebirge – Karkonoszy,

z laureatem Nagrody Nobla – Gerharta Hauptmanna, tamtych bliższych nam czasów!

W latach rozkwitu śląskiego, trwającego parę wieków, również jak przybywali do nas

Niemcy, przybywali z Polski Polacy na Śląsk. Stawali się automatycznie niemieckojęzyczni,

nie mówię jako Niemcy, ale jako obywatele danego miasta, niemieckojęzyczni,

z pokolenia na pokolenie w tej kulturze pozostali. O takich zjawiskach się nie mówiło,

bo nie było antagonizmów, nie było wrogości, nie było nacjonalizmu. Adam Mickiewicz

na emigracji – zawitał też do Breslau po nauki, gdzie zapoznał się z twórczością

śląskiego mistyka baroku Angelusa Silesiusa. Sam przyznał – za późno poznał tak

wspaniałego człowieka patrzącego na świat inaczej. Kto by pomyślał – inaczej by

napisał Mickiewicz swoją epopeję „Pana Tadeusza”, bez walk na szabelki z motyką

na słońce - Rosję. Tu zrozumiał jak w rozsądku, z duszą można wiele zdziałać,

niż wzywać do walk – i to jeszcze „za naszą i waszą wolność”. Niech parę przykładów

z moich Reminiscencji będzie tego dobrym przykładem.

W czasie władzy Grażyńskiego, po nałożenie wielkich podatków, masowo przenosili się

fabrykanci i posiadacze, Żydzi i Niemcy z tego terenu po 1926 w głąb Niemiec.

Przykładowo, największe kamienice od 2-ch pięter wysokości w Tychach,

należące do kupców żydowskich masowo, taniej wykupili później Górnoślązacy i Polacy.

Tym samym potencjał gospodarczy i kulturalno-społeczny „Śląska Grażyńskiego”

mocno się obniżył. „Made in - śląska wytwórczość” doznawała wiele porażek. Ziemia Pless,

z dobrami książąt Pless, Grafów von Hochberg, przejęli dyletanci, nowo przybyli

dyrektorzy z Galicji. Po 1945 roku, masowych wypędzeniach ze Śląska, Niemców na Zachód

i ze Wschodu - Kresów Wschodnich, Polaków przybyłych do gotowych mieszkań

po Niemcach – z pianinem co w drugim domu i całym dobytkiem.

(W Niemczech wybombardowanych przez Aliantów lokowano wypędzonych na strychach,

stodołach, czy w luksusie po 6 osób w jednym pokoju). Te nowe luki społeczeństwa,

z ich kulturą, know-how pozostawionego zainwestowanego tu kiedyś przemysłu,

wypełniono miejscowymi dwujęzycznami Górnoślązakami oraz częściowo przybyłymi

z Kresów. Pięknie mówiących po polsku preferowano na każdym kroku,

krytykując wszystko co śląskie – zubażałość śląskości przybierało na sile z latami.

Ten etap polonizacji wymieszanego społeczeństwa, spowodował, że z

niemiecko-polskojęzycznych powstało tylko polskojęzyczne społeczeństwo.

Analogicznie jak w setkach lat Polacy stawali się tu kiedyś niemieckojęzyczni

– teraz Śląskość zatraciła na swojej wadze jakościowej tak jak

„Made in Śląsk” zatracało na swej wartości.

A obecnie - „Made in August-Kiss-Plessia-Silesia-EU”

Patrząc dzisiaj w Berlinie na rzeźby świetnego artysty rzeźbiarza, pochodzącego z

Ziemi Pszczyńskiej – Pless, z Paprotzan, na Augusta Kissa, nasuwa nam się podobne

skojarzenie. Nie widzimy przy jego pomnikach-rzeźbach żadnych tablic znamionowych

z jego nazwiskiem, tego artysty kiedyś z OS. Czy to przy wspaniałej

„Amazonce na koniu w walce z panterą”, czy „Św. Jerzy (Georg) w walce ze smokiem”,

czy „Hl. Michael” – w centrach Berlinaczy Poczdamu.

Żadnego nazwiska utożsamiającego naszego rzeźbiarza z Górnego Śląska,

kiedyś z Oberschlesien. Nawet na Berlińskiej Wystawie „Osiągnięć XIX wieku w świecie

w roku 2000” – przy świetnej rzeźbie A. Kissa - „Chłopca z Delfinem” – zapisano

– „Projekt: Karl Friedrich Schinkela” – omijając dzisiaj naszego górnośląskiego

rzeźbiarza Augusta Kissa! A tak wiele, wiele zrobił w latach 1822 – 1865 dla Berlina, Europy! 

Made in Region-Silesia”

Boli to wielce, nas kiedyś w chwale – teraz przez wszystkich spychani na boki,

w Niemczech też, bo nie mówię o Polsce, szczególnie tej ze „Śląskiem Grażyńskiego”.

Takie są losy narodu śląskiego, poniewieranego w historii, kraju - jako dar dla innych,



jako pola bitwy za innych, jako chwalenie się i korzystanie przez innych!

(już wspominał Emil Szramek w Katowicach.)

Etykieta śląska została przez trzech, ich kiedyś w historii posiadaczy - sponiewierana.

Znak jakości – Gütesiegel z naszej krainy uległ, nie z naszej winy dewaluacji,

tak jak podobnie próbuje się ukręcić sprawy śląskie, spychając je w dziejach do

już zapajęczonych księg.

Dzisiaj „Śląsk Grażyńskiego” łączą pod pretekstem zaleceń EU (z ziemią urodzenia

M. Grażyńskiego) z Małopolską – takiego paradoksu w historii jeszcze nie było!

Nie spełniamy tu żadnych warunków EU w tworzeniu statystycznych regionów

tzw. „NUTS” (ani kulturalnie, ani historycznie, ani społecznie, jedynie geograficznie

– odzieleni Wisłą). Milowymi krokami zbliża się Polska do podziału jaki żąda

Unia Europejska, o ironio, jeszcze 6 lat temu w na łamach mojej publikacji

„Reminiscencjach...” krytykowałem polski podział na 13 województw, lansując

niemiecki system landów. Teraz „Śląsk-Grażyńskiego”, wywalczony po 1922 roku

przejdzie właściwie pod Małopolskę. To dalszy etap de-integracji śląskiej.

A dla Krakowa – pozytywny nawrót jak do XIV wieku – gdzie najczęściej

mówiło się po niemiecku, obowiązywały style niemieckie, tak i Koppernick,

dziadek Mikołaja przybył ze wsi z pod Nysy (Neisse) do Krakowa,

prosząc tam o nadanie mu praw miejskich (nie państwowych).

To za sprawą króla Wł. Łokietka, po podejrzanych zgonach dwóch poprzednich

– sprowadza osadników niemieckich do Krakowa, i robi z niego stolicę.

Syna Łokietka, Kazimierza Wielkiego, dzięki magdeburskim stylom

budowy miast przez Niemców ochrzczono mianem - tego „który zastał drewniany,

zostawił murowany”. Tak może myślą teraz Krakowianie – dalej rozwijać się jak w

XIV wieku im pokazano – przez Zachód! Powiązania z Zachodem mogły się

rozszerzyć, gdy Wilhelm von Habsburg z Wiednia chciał poślubić młodą

Jadwigę Andegaweńską, ale Krakowianie w 1386 roku przegonili go z dworu Wawelskiego,

myśląc potem o wschodnim Jagielle. Jeszcze Władysław II. „Opolczyk” chciał pojąć

Jadwigę za żonę, ale z kolei Jagiełło podał inne, swoje warunki wschodnie.

Tak Małopolska z Krakowem związała się ze wschodnimi dążeniami

Jagiellonów. Teraz w roku 2004 przychodzi pierwsze możliwe zetknięcie „Krakowskiego”

poprzez Śląsk znowu z Zachodem. Na razie statystycznie, na papierze, ale to będzie

pączkowało, a późniejsze dotacje finansowe regionów europejskich w EU scementuje

Kraków z dziełem Korfantego, Grażyńskiego i Piłsudskiego po wsze czasy.

Zniknie nam po prostu Śląsk. 

A co myślałem przed 6-u laty po cichu, nie wysławiając mych – myśli?

Wróci Polska do takiego podziału, w którym będzie mogła dalej żonglować Śląskiem.

Znaczy to - wywalczony Land–Grażyńskiego dla Polski - teraz z Małopolską,

i z odejściem „mrzonek” RAS o rdzennej autonomii. „Opolszczyzna”

w beznazwie śląskiej – zrobi sobie nowy plebiscyt. A Dolny – w rezerwie jako „dar”

dla innych, gdyby już tak się nie powiodło i trzeba by poświęcić coś za niegospodarność,

albo wielkie długi, albo ewentualny nowy podział wpływów europejskich

po „Traktatach Pokojowych”. Tak znikniemy jako całość - ale to były tylko

moje myśli przed sześciu laty! „Walą” się wielkie kultury, dlaczego nie śląska?

Spójrzmy dalej w głąb historii europejskiej w tych to księgach, tu dojdziemy

do świetności kultury rzymskiej. Znikła ona jak kamfora, jedynie rozniecony

z iskierki - chrześcijanizmu, utrzymał się jej kolebka – Rzym do dzisiaj –

choć z tendencjami idącymi w kierunku zanikania - przez wygodnictwo XX – XXI wieku,

ale i też konkurencyjnej fanatycznej zawsze jakiejś ideologii.

Czy nam to też grozi?

I pomyśleć, bylibyśmy o 1000 lat mądrzejsi, bogatsi w kulurze, budowlach, technice,

czy w społecznym rozwoju. Gdyby nie ludy, z ich brutalnością, z wędrówek

europejskich konkurentów, z lat tamtej ery – Gotów Wschodnich, czy Zachodnich,

Celtów, czy Wandali, tych to konkurentów Rzymu - Germanów.

Zachciało się brutalnych wyswobodzeń, kładąc na łopatki pierwsze wspaniałe

europejskie - Rzymskie Imperium – z kropką nad i... po podbojach przez

Imperium Bizantyjskie. Znikło imperium, kultura, budowle – pozostało

 Forum Romanum w Rzymie – zgliszcza z lat Chrystusowych. Czasami

wykopiemy jakieś rzymskie monety, miecz, czy puchar, a na karnawałowych

pochodach w Nadrenii, od czasów napoleońskich utrzymująca się tradycja

– pokazuje atrapy budowli starożytnego Rzymu. 

Czy takie losy spotka Śląsk – kiedyś wspaniały, ceniony kiedyś przez konkurencję.

Gdy teraz w innych rękach – zaniedbany i doprowadzony do ruiny gospodarczej,

kulturalnej czy socjalnej. Oczywiście, powiemy – tam dzieje się wszystko w jak

najlepszym porządku – prawie najlepiej rozwijająca się kraina w Polsce!

Oddano tę krainę przez zwycięzców II. wojny światowej, jako zadośćuczynienie Polsce,

pokrzywdzonej w dziejach jej istnienia, albo i też by osłabić Niemcy,

te kiedyś nacjonalistyczne, konkurencyjne dla Anglii, Francji - wiecznych wrogów,

czy USA i CCCP wówczas.

Utraciliśmy w dziejach „Gütesiegel” – europejski znak jakości naszej krainy.

Nie tylko inni są winni temu przyczynkowi. Sami Górnoślązacy,

jako późniejsi przesiedleńcy (Spaetaussiedler), w większości tak spolszczeni z lat od 1922,

albo od 1945, ze swoją osobowością za mało reprezentowali i dalej

nie reprezentują prawdziwej „śląskości” wśród Niemców w Niemczech.

Nie dawali i nie dają dostatecznego dobrego masowego przykładu,

jako reprezentantów z tej to na wskroś europejskiej krainy. W wyniku czego przestano

właściwie popierać, i nie ma już mowy o jakimś tam nowym wskrzeszeniu.

Tak nastawione są dwa rządy, sąsiednich krajów między rzeką Odrą.

Wysiedleni (die Vertriebene) po 45-ym i „uciekinierzy” po latach 70-tych –

wielka rzesza światłych Górnoślązaków – wytworzyła wielką lukę intelektualną

w społeczeństwie śląskim. Przez to tam pozostali, ich większość w ich mniejszości,

łatwo poddała się żywiołowi przesiedleńców z Kresów Wschodnich, kiedyś z

podbitych od XIV wieku krain wschodnich przez polskich króli. W tych układach

poniósł Śląsk w swojej historii największe straty moralnej egzystencji.

Czyżby stał się tu początek końca – od czasów polskich walk w czasie powstań 1919 - 1921

na Górnym Śląsku , czy walk niemieckich szczególnie 1939 – 1945. 

Często z niewiedzy nie wiemy, nie zdajemy sobie sprawy, na czym polega to odsuwanie

nas od śląskości. Popatrzcie - tak walczyli polscy Górnoślązacy w 1919 – 1921 m.in.

by już więcej nie być „mięsem armatnim” Pruss i Rzeszy, ale spójrzmy co to stało się

z tymi „walecznymi polskimi Górnoślązakami” trochę później, bo w 1926 roku.

Gdy Piłsudski rozpętał wojnę przeciw Rosji w 1920 roku, jeszcze będąc w pieluchach

nowo narodzonego kraju po 123 latach, tylko „cud nad Wisłą” z Rosją –

zaczął się początek jego końca. Mając za parę lat trudności z samymi

Polakami z Warszawy – bierze polskich Górnoślązaków do stłumienia przeciwników

jego polityki dyktatorskiej – polscy Górnoślązacy wpadli z deszczu pod rynnę

– jako „mięso armatnie” musieli walczyć teraz z kolei przeciw niewinnym

Warszawiakom, czego starzy mieszkańcy (Warszawiacy i Ślązacy) zapomnieć nie mogą.

Jeszcze za czasów rządu sanacyjnego, ery Grażyńskiego, zlecon Jugosławii wykonie

odlewu w brązie, wielką rzeźbę w modelu wg. Augustowicza, ucznia Mestowicza –

„Marszałek J. Piłsudski na koniu z podniesioną ręką do góry”. Po wykonaniu odlewu,

już w naszych czasach, ogromny pomnik wodza polskiego – stoi w centralnym

miejscu Urzędu i Związków Zawodowych w Katowicach.

Jako dar dla Górnoślązaków polskich, notabene, gdy Piłsudski był 2 razy po jednym

dniu na Górnym Śląsku – to dużo, a Śląska nigdy nie miał na myśli w Polsce,

gdyż nigdy nie miał odwagi przeciwstawiać się Zachodowi, którzy mu m.in.

pomogli w stworzeniu nowej Polski, tej po 123 latach w niewoli.

Tak analogicznie Grażyński mówi o niejakimś „cudzie nad Odrą”, jako,

że nowy jego Śląsk „poznany i zrozumiany przez całą Polskę, otoczony jest należną opieką



i życzliwością”– koniec cytatu z książki poświęconej Grażyńskiemu „Śląsk”. 

(„Opieką i życzliwością” – oznacza chyba - dalej wykorzystywać – bo nic innego

tu nie nasuwa się na uwagę). Ludzie wiele nie wiedzą, a przyzwyczajenia w nowych

układach w słowie, w obrazie, co słyszą i widzą robi

swoje – przeciw śląskości. …..itd..itd…

Fale rusyfikacji i polonizacji, krainy w tradycji zawsze trilateralnego współistnienia,

spowodowały zanikanie śląskości. Dzisiaj są tylko w stanie jeszcze coś zrobić,

jedynie ludzie mieszkający na tej krainie, sprzymierzeńcy tolerancji trójistnienia

w zakątku, kiedyś między młotem i kowadłem, ale teraz w bezpiecznej Europie,

w przededniu rozszerzenia Unii Europejskiej. W EU idziemy do takiej sobie

współczesnej starej Szwajcarii, albo młodszej Belgii, albo jeszcze młodszej,

przykładowo Finlandii – podobnych w ich historii krajów. To Ruch Autonomii

Śląskiej stara się o tradycję typową z tego terenu, w warunkach panujących

obecnie w Europie, i nie zakłócając spokoju, tak kiedyś wywalczonego.

W tej nowej konstelacji europejskiej należy ratować, co jeszcze do uratowania

jest możliwe. Po drodze przegrywane potyczki, w otoczeniu może nie sprzyjającym

– bo każdy jeszcze kiedyś w przyszłości coś by z tej krainy chciał, każdy jeszcze marzy

o przywłaszczeniu, każdy czyha na okazję, każdy coś na swój sposób, swoją metodą,

w właściwym kiedyś czasie, by tak sobie jeszcze uszczknął, co „do niego należy”.

Minie wiele jeszcze dziesiątek lat, nim dotrzemy do stanu wielkiej świetności, i w

tym pomagają nam wszyscy ludzie typu: „Michały Smolorze” czy „Kaziki Kutzowie”.

Ta oczekiwana - nowa krystalizowana świadomość, z kropli po kropli, wśród wielu

z nas przed i za Odrą potrzebuje wiele wytrwałości, prób i czasu. Oby nie tak jak

z Rzymem, zniszczonym przez samych Europejczyków, pozostał tylko symbol

karmiącej dwoje bliźniąt wilczycy. 


Die handeln und die dichten –

das ist der Lebenslauf,

der eine macht Geschichten,

der andere schreibt sie auf,

und der will beide richten;

so schreibt und treibt sich’s fort,

der Herr wird alles schlichten,

verloren ist kein Wort.

Josef von Eichendorff



Jedni działają, opisuje kto inny –

tak powstaje życiorys nam wspólny,

gdy jeden historii tworzy dzieje,

a inny na swój sposób ją rozpisuje,

kierując, jak mu coś wygodzi;

tak wielu wciąga ją w machinę swawoli,

jedynie Pan Nasz wszystko nam wyrówna,

bo nie zagubi żadnego nam ważnego słowa.

-w wolnym tłumaczeniu:P.K.Sczepanek

Przybliżmy znów znaną nam postać Rübezahl – Liczyrzepy dla nas wszystkich.

Postać ta broni nas wszystkich przed zagrożeniem, ale i gani za czyny niegodne.

Czy zapomnieliście? Poznajcie tego nowego "Ducha Gór" na ziemi śląskiej i na

daleko sięgających jego wpływach w Europie, jako łącznika i pomost ludności z

naszego kontynentu. Zbliżając nas z przeszłości do przyszłości toruje nam również

drogę do zjednoczonej Europy w Uni Europejskiej, tegoż to roku 2004 i na wieki

ze znakiem. Silny Śląsk w UE zapącztkować można tylko dzięki: “Made in Silesia – EU”. 

Silny region będzie się liczyć bardziej niż kraj. Każdy region zmuszony do

samowystarczalności robić będzie na swój sposób wszystko, by się utrzymać.

Rola pasożytów się zmniejszy, tzn żerujących jednych na drugich w ramach

danego kraju. I takie będą obowiązywać nowe prawa państwowości –

narzucane przez różne Komisje Unii Europejskiej. 

Największą zdobyczą dla Polski i Niemiec we wspólnym domu – w EU –

będzie pokojowe współistnienie tych dwóch krajów – po ciężkich przeprawach

trzech rozbiorów i dwóch wojen światowych. To zdawać winni sobie Polacy,

ale szczególnie Niemcy winni wziąć na siebie teraz odpowiedzialność za losy

dwóch sąsiedzkich krajów. Nie wina współczesnych, a przyszłościowa odpowiedzialność

winna cechować obie nacje, gdzie na ich granicach – wiecznie mieszały się ludy,

tasowali swoją kulturę, języki i zwyczaje – doświadczenia zebrane po obu stronach

o dużym ciężarze gatunkowym, dzisiaj muszą dać owoce – owoce dla każdego

mieszkańca, miasta i wioski, regionu, w tym górnośląskiego. Nie na darmo

istnieliśmy w wiekach, by dzisiaj w EU jako „Made in Region-Silesia” dalej

świecić przykładem.


Viele machen mit unserer Heimat Geschichte, manche eine schlechte, andere eine gute. Und andere schildern diese Geschichte über Schlesien. Manche schreiben sie wie ein „Märchen“. So ist es auch, wie Josef von Eichendorff, der oberschlesische Dichter, uns das aufgezeigt hat. Schlesien immer mit Europa verbunden, in das heute ganz Polen strebt, neuerdings mit dem Wunsch zur Aufnahme in die EU.




Wielu odpowiedzialnych jest za tworzenie historii naszego Heimatu, niektórzy złą, inni dobrą. Inni opisują tę historię o Śląsku. Niektorzy traktują ją baśniowo – zmyślanie. Tak to jest, jak nam już 150 lat temu naświetlił górnośląski poeta Josef von Eichendorff. Śląsk zawsze z Europą związany, do której dzisiaj zmierza cała Polska, niedawno z życzeniem o przyjęcie do EU.

Silesia-Symbol als Wahrzeichen Schlesiens - Symbol-Silesia jako identyfikator Śląska.



Napisał i zaprojektował identyfikator śląski, o dzisiaj chwiejnej możliwości istnienia,

gdy wprowadzi się nowy podział regionalny na byłym 800-letnim obszarze Śląska -

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   30

Co bylo w ruskiej net-literaturze od pksczep.:

http://lib.znate.ru/docs/index-100873.html?page=7

125 Jahre „Made in Germany“ Vom Handelshemmnis zum Erfolg Von Uta Knapp Made in Germany Der Ursprung von Made in Germany


Nie ludzką mocą zapalone światło”

20. rocznica śmierci ks. Franciszka Blachnickiego I. Jończyk



Miałem możliwość służenia do Mszy św. ks. Blachnickiemu w latach 1953-54 w kościele p.w. Marii Magdaleny w Tychach. Przyczyniałem się też w jakiś tam sposób do wypełniania jego misji przeciw komunizmowi w czasach PRL-u. Za dużo tam nie rozumiałem, ale ksiądz był zadowolony z naszej chętnej pomocy, w sytuacjach, gdy rówieśnicy kopali gumową piłką na naszym placu. Miałem wtedy 10-11 lat. Dopiero po latach dowiedziałem się, że losy nasze się znów zbiegły, byliśmy w Niemczech, gdy przed 20-u laty zmarł nam w pamięci zawsze jako przykładny ksiądz, Górnoślązak, nasz człowiek.

P.K. Sczepanek.

Tak mogło by wyglądać oskarżenie. Gdyby sformułować listę zarzutów komunistycznej władzy wobec ks. Franciszka, główny z nich mógłby brzmieć: „ oskarża się Franciszka Blachnickiego o nadaktywizm religijny”. Tylko że to, co dla komunistów było działaniem wywrotnym i szkodliwym, katolikom dawało nadzieję na zmiany, w szare życie komunistycznej Polski wprowadzając światło odważnie wyznawanej wiary… Ksiądz Franciszek Blacharski był człowiekiem niesamowici aktywnym, jednak głównym zamierzeniem jego działalności nie była działalność typowego społecznika. Widząc ogromny rozdźwięk pomiędzy wiarom a życiem, starał się przede wszystkim kształcić ludzi, którzy w swoich środowiskach dawaliby tej wiary świadectwo, byliby dla innych apostołami, ewangelizatorami. Skąd brały się jego determinacja, siła, pokój? W swoim testamencie napisał, że otrzymał cztery niezwykłe dary, które uważa za największe, pierwszy to dar miary wlany w jednym momencie, „nie ludzką mocą zapalone światło”. Jak pisał dalej, nie miał wątpliwości co do wiary i wszystkie decyzje podejmował z motywacji religijnej. Drugi dar to dar wizji „ żywego Kościoła”, charyzmatu Ruchu Światło - Życie jako wszystko obejmującego program życia i działania. Dar trzeci, Wspólnoty Niepokalanej Matki Kościoła, był dla niego nieoddzielny od wizji daru drugiego. Czwarty dar polegał na uczynieniu z siebie daru całkowitego. Jak napisał: „Ten dar stał się moim udziałem na przestrzeni ostatnich lat, tu w Carlsbergu Blachnicki, doczekał się pośmiertnego uznania swoich zasług dla kraju. 17 lutego 1994 roku ojciec Franciszek został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderem Odrodzenia Polski, 5 maja 1995 roku otrzymał pośmiertnie Krzyż Oświęcimski . Proces beatyfikacyjny sługi bożego Franciszka Blachnickiego rozpoczął się 9 grudnia 1995 roku. Ciało martwego zostało przeniesione do Krościenka i złożone w dolnej kaplicy kościoła p.w. Dobrego Pasterza I kwietnia 2000r. ostatnia sesja proces beatyfikacji prowadzona na szczeblu diecezjalnym miała charakter publiczny i odbyła się 24 listopada 2001r. Dalsza część procesu beatyfikacyjnego toczy się w Rzymie.



file:///C:/Users/Krystyna/Pictures/ks-blachnicki-tworca-oazy-z-rybnika.htm

Ks. Blachnicki, twórca oazy z Rybnika, będzie świętym? Procedury ruszyły


 2013-02-28 Teresa Semik, Jacek Bombor

Wczoraj metropolita katowicki, abp Wiktor Skworc, w Watykanie złożył na ręce prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, kardynała Angelo Amato, "Positio" przygotowane w ramach trwającego procesu beatyfikacyjnego pochodzącego z Rybnika ks. Franciszka Blachnickiego.

(© ARC)

Jak poinformowała Kuria Metropolitalna w Katowicach, to "ważny krok w jego procesie beatyfikacyjnym". Rybnicki kandydat na ołtarze to założyciel i duchowy ojciec Ruchu Światło-Życie (Oazy). Walczył z okupantem hitlerowskim w czasie II wojny światowej, był więźniem KL Auschwitz. Święcenia przyjął w 1950 roku. 



Ciekawy jest fakt, że dokładnie wczoraj minęła 26. rocznica śmierci księdza z Rybnika (ur. 24 marca 1921 r. w Rybniku, zmarł 27 lutego 1987 r. w Carlsbergu w Niemczech). To przypadek, że akurat tego dnia także dokumenty o jego życiu i dokonaniach przekazane zostały w Watykanie, ale arcybiskup Skworc widzi w tym - jak sam mówi - znak Opatrzności Bożej.

- Bo kiedy kardynał prefekt nam ten termin wyznaczał, to na pewno nie kierował się tym, że to właśnie na 27 lutego przypada rocznica śmierci ks.




  • Ważny krok w procesie beatyfikacyjnym ks. Franciszka Blachnickiego

  • Opis życia i cnót ks. Franciszka Blachnickiego złożony w Watykanie



Blachnickiego. I właśnie w dniu jego śmierci będziemy przekazywali "Positio" w Kongregacji Świętych. To dobry prognostyk dla całego procesu, bo to jakaś taka nadzwyczajna zbieżność - mówi abp Skworc. Co to jest "Positio"? To opis życia ks. Franciszka Blachnickiego. 

- To jest początek kolejnego etapu, teraz 40 pracowników, ekspertów, będzie analizowało ten dokument pod wieloma względami, a efekty ich pracy poznamy potem, to potrwa parę lat. Ale oczekujemy dekretu o heroiczności cnót sługi Bożego, a naszą powinnością jest modlitwa o beatyfikację. I modlitwa o znak nadzwyczajnego uzdrowienia - wyjaśnia Skworc. 

Takie są procedury, ale jak przekonuje ksiądz Rafał Śpiewak, duszpasterz akademicki z Rybnika, można powiedzieć, że takich uzdrowień za sprawą Blachnickiego dokonało się już wiele. 

- Uzdrowienie można rozumieć szerzej, nie tylko w kontekście indywidualnego człowieka i choroby fizycznej, ale także uzdrowienia duchowego i to całych grup społecznych. Ks. Blachnicki był prorokiem, który przewidział nadejście kryzysu wspólnoty i duchowości. I dał odpowiedź na to, jak z niego wyjść - mówi ks. Rafał Śpiewak, który często podczas mszy w kościółku akademickim w Rybniku przywołuje postać kandydata na ołtarze. 

Nieprzypadkowo. - Blachnicki stworzył ruch Oazy, gdzie można nie tylko poznać, ale też przeżywać wiarę, jest bardzo ważny dla młodzieży i dla samego Rybnika. Urodził się w szpitalu, w którym teraz działa rybnicki kampus. Jego ojciec był pielęgniarzem i na terenie dzisiejszego kampusu miał swoje służbowe mieszkanie. Niedawno na ścianie uniwersytetu odsłonięta została tablica pamiątkowa - mówi. 

Dodaje, że ks. Blachnicki został ochrzczony w "Starym Kościele". - Dla Rybnika to ważna postać - dodaje. 


Współpraca: ALEK 

Ks. Franciszek Blachnicki zmarł niespodziewanie 27 lutego 1987 roku. 
Pojawiły się jednak podejrzenia, iż został otruty przez funkcjonariuszy państwa komunistycznego. W 2005Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach wszczął śledztwo w tej sprawie. Z zebranych informacji wynikało, iż ksiądz zmarł nagle, a jednym z objawów jego śmierci było wydzielanie się piany z ust. Kilka godzin przed śmiercią w dniu 27 lutego 1987 r. spotkał się z Jolantą i Andrzejem G., którzy byli agentami służb bezpieczeństwa PRL. Przesłuchano osoby z najbliższego otoczenia księdza, przebywające w Carlsbergu, lekarza Rainera Fritscha, zebrano dokumenty archiwalne dotyczące agenturalnej działalności Andrzeja i Jolanty G., zasięgnięto opinii Zakładu Medycyny Sądowej ŚLAM. Lekarz powiedział, iż przyczyną zgonu księdza był zator, który nawet w warunkach szpitalnych byłby trudny do opanowania. Sprawę ostatecznie umorzono w lipcu 2006 roku

………


8. Die katholische Kirche erfüllt ihre Evangelisierungsmission in Polen im Herzen Europas seit tausend Jahren. Unser Kontinent, der sich heute zusammenschließt, möchte seine Zukunft auf einem gesunden christlichen Humanismus errichten. Wir appellieren an alle Menschen guten Willens, sich einzubringen in dieses große, brüderliche, solidare Zusammenwirken für den Frieden unter allen Menschen auf der ganzen Erde. Das zusammenwachsende Europa, von dem einst große Ideen ausgingen, war leider auch ein Kontinent, wo dramatische Konflikte entstanden, die globale Ausmaße hatten. Möge es heute durch die Fürsprache seiner Schutzheiligen zur Sicherung des Friedens beitragen, der sich auf die Respektierung der Menschenrechte und das Recht der Völker stützt.

9. An alle Gläubigen wenden wir uns mit der herzlichen Bitte um ein gebet während der Marien-Maiandachten. Bitten wir Gott, der reich an erbarmen ist, auf die Fürsprache Mariens, der Mutter der Barmherzigkeit und Königin des Friedens, um einen dauerhaften Frieden im Heiligen Land und in der ganzen Welt.

Die Kardinäle, Erzbischöfe und Bischöfe versammelt auf der 317. Vollversammlung der Polnischen Bischofskonferenz. Warschau, den 30. April 2002

opr. mg/mg Copyright © by Polish Bishops Conference

Pieknie jest walczyc slownie o pokoj na swiecie…

Ale wróciłem teraz z kościoła - zegnalismy po mszy sw.o godz.11.00 księdza, młodego z naszej parafii Dionisjusa w Monheim-Baumberg, idzie on do Kurii Koloni, do seminarium, by szkolic młodych adeptow sztuki duchownej. W calym Monheim 40 tys. mieszkańców - jest 2,5 ksiezy i 2ch diakonow. Az się prosi z Polski znających jezyk niemiecki, by mogli by tu przybyc. Robcie cos!

Peter k. Sczepanek

www.dziennikzachodni.pl

PL: „List do Dz. Zach: Metropolia Silesia? Nie ma na nią widoków”



Data dodania: 2014-01-10 Janusz Muzyczyszyn, Ruda Śląska

Czas najwyższy, panie i panowie radni i prezydenci, abyście zaczęli myśleć o naszej aglomeracji jako o całości organicznie ze sobą zintegrowanej - pisze Janusz Muzyczyszyn (© Arkadiusz Gola)

Do napisania tego tekstu skłoniły mnie ostatnie wydarzenia w naszym regionie. Przypomnę: Ruda Śląska nie będzie wspólnie uczestniczyć w finansowaniu oczyszczania DTŚ-k; radni Świętochłowic "wypisali" swoje miasto z GZM; Piekary Śląskie zrobiły to samo jakiś czas temu.Do tego można dodać wiele innych działań rad i prezydentów poszczególnych miast zmierzających do pokazania/udowodnienia chyba tylko samym sobie, jacy to oni są ważni i skuteczni. 

Oto co mam na myśli: 


- budowę kolejnych aquaparków (np. Ruda Śląska, ale nie tylko) w sytuacji, gdy już istniejące ledwie zipią, 
- budowę kolejnych hal widowiskowo-sportowych (przykład - Gliwice), gdy już istniejące obiekty z trudem dopinają roczne budżety, 
- budowę kolejnych stadionów sportowych w sytuacji, gdy już istniejące przez większą część roku świecą pustkami, 
- odmowę naprawy nawierzchni ulicy, bo służy ona głównie innemu miastu.

Pytanie, dlaczego tak się dzieje? Myślę, że odpowiedź jest prosta. Po pierwsze, wszystkie te inwestycje i ich konsekwencje finansowane są głównie z publicznych (czytaj: "niczyich") pieniędzy, a odpowiedzialność personalna za skutki nietrafionych decyzji - żadna. Przykładem może być aquapark w Rudzie Śląskiej. Główni autorzy tego pomysłu mają się dziś dobrze, ale to miasto, czyli MY WSZYSCY, dopłacamy teraz do tego interesu i długo jeszcze będziemy dopłacać. Tak samo będzie z gliwicką halą. Po drugie, problemu nie byłoby, gdyby te inwestycje były w całości finansowane z pieniędzy prywatnych. Wtedy ryzyko jest po stronie inwestora i opłacalność to wyłącznie jego sprawa. 


Co jest zatem przyczyną takiego sarmackiego sobiepaństwa i kompletnego braku kompleksowego myślenia o regionie jako całości? Przecież autorzy chybionych pomysłów zdają sobie sprawę, że w normalnych warunkach pogodowych jazda autobusem z Katowic nawet do Gliwic zajmuje mniej niż godzinę, a samochodem po DTŚ-ce trwa jeszcze krócej. Mamy w okolicy wiele obiektów i instytucji kulturalnych oraz sportowych, tylko jest z nimi jeden problem.

My sobie zbudujemy nowy, lepszy i będzie to opłacalne. 

Jakiś czas temu pan Kazimierz Kutz mówił o "dupowatości" Ślązaków. Opisane powyżej sprawy świadczą o tej dupowatości dobitnie. Czas najwyższy, panie i panowie radni i prezydenci, abyście zaczęli myśleć o naszej aglomeracji jako o całości organicznie ze sobą zintegrowanej. Jeśli tego nie zrobicie natychmiast, to będziemy mieli do czynienia z kolejnymi krokami zmierzającymi do jej dezintegracji. A "warszawce" tylko o to chodzi. 

Ten sam apel kieruję do posłów i senatorów z naszego regionu. Zostaliście wybrani PRZEZ NAS i waszym psim obowiązkiem jest reprezentowanie w parlamencie interesów NASZYCH, a nie partii politycznych, do których należycie. Jeśli tego nie rozumiecie, to wynoście się z polityki na zawsze. Przestańcie wreszcie być bezmyślnymi maszynkami do głosowania pod dyktando szefów partii. 

Są na szczęście pojedyncze wyjątki od tej reguły, ale to zbyt mało. Kto z Czytelników ma inne zdanie, niech sobie przypomni solenną obietnicę PO, że w 100 dni po ostatnich wyborach będzie uchwalona ustawa metropolitalna. Dziś, po dwóch latach, nie ma nawet jej spójnego projektu. Choć ustawę "warszawską" dało się uchwalić dość dawno temu. A naszej nie ma tylko dlatego, że rząd zdaje sobie sprawę z tego, że silna metropolia Silesiabędzie zbyt trudnym partnerem dla stolicy. 




Tagi:  gzm metropolia silesia secesja świętochłowic ustawa metropolitalna Świętochłowice

Dlaczego piszę o ustawie metropolitalnej? Ano dlatego, że gdyby była, to nie byłoby możliwości podejmowania przez poszczególne miasta takich chybionych decyzji, które - z punktu widzenia metropolii jako całości - są z założenia zbędne. Po co budować centrum nauki (czy jak tam się ma ono nazywać) w Parku Śląskim, skoro istnieją obiekty poprzemysłowe, które doskonale można do tego celu zaadaptować, jak np.



  • Wódz: Nie ma prostej recepty na Metropolię Silesia

  • Prezydenci wielkich miast na Górnym Śląsku chcą władzy!

  • Kostempski: Świętochłowice dużo stracą na wystąpieniu z GZM

  • Ruch Ślązaków przejmuje władzę. Świętochłowice występują...

  • Metropolia Silesia: Flaga, herb i nowe wybory [SZCZEGÓŁY...

Chyba tylko po to, żeby to nie było w Bytomiu, tylko w Katowicach. Innego logicznego powodu nie widać. 

Kiedyś polityków, których celem działania był interes całego państwa i dobro wszystkich obywateli, nazywano państwowcami. Przykładem takiego państwowca był choćby śp. premier Mazowiecki. Panowie radni i prezydenci śląskich miast - czas najwyższy, abyście byli państwowcami-regionalistami i zobaczyli trochę dalej niż koniuszek własnego nosa (pardon, niż granica waszego miasta). Pamiętajcie - w tym roku są wybory samorządowe! 

Obawiam się jednak, że takie myślenie może być na was wymuszone jedynie przy pomocy bata, czyli ustawy metropolitalnej. A tej, jak widać, nie ma i długo nie będzie. I kółko się zamknęło. A bez niej dupowaci Ślązacy nie potrafią zarządzać sami i rozumnie swoim regionem. 

Świadomie nie napisałem o pozytywnych przykładach regionalistycznego myślenia (o regionie jako całości) wśród naszych samorządowców, bo też nie ma ich zbyt wielu. 
Janusz Muzyczyszyn, Ruda Śląska 

„Polityka to jest ciągle męski świat“ – nowy art.

D: "Brief an den DZIEN. Zach : Schlesien Metropolis ? Sie hat keine Aussicht "

Datum: 2014.01.10 Janusz Muzyczyszyn , Ruda von Schlesien

Es ist höchste Zeit , meine Damen und Herren Ratsmitglieder und Präsidenten , dass man begann, über unsere Agglomeration als Ganzes organisch miteinander integriert denken - sagt Janusz Muzyczyszyn (© Arkadiusz Gola )

Um diesen Text zu schreiben, hat mich letzten Ereignisse in unserer Region. Zur Erinnerung : Ruda von Schlesien wird gemeinsam an der Finanzierung der Reinigung DTS -k beteiligen; Räte Świętochłowice " abgemeldet " Ihre Stadt mit GZM ; Piekary schlesischen das Gleiche zu tun für einige Zeit temu.Do , die Sie viele andere Aktivitäten Räte und Präsidenten der Städte mit dem Ziel, anzeigen / vielleicht nur , um sich zu beweisen , was für sie wichtig und effizient sind.

Hier ist, was ich meine:

- Baue mehr Wasserparks (z. B. Ruda von Schlesien , aber nicht nur ), wenn die bestehenden kaum schmachtete ,

- Bauen Sie mehr Hallen -und Unterhaltungs Sport (Beispiel - Gliwice ) , die bereits bestehenden Objekte mit Schwierigkeiten Schnalle Jahresbudgets ,

- Bauen Sie mehr Stadien, in denen die bestehende meiste Zeit des Jahres leer,

- Ablehnung der Oberfläche der Straße zu reparieren, weil es dient vor allem einer anderen Stadt.

Die Frage ist, warum ist das passiert? Ich denke, die Antwort ist einfach. Erstens, alle diese Anlagen und deren Folgen werden vor allem von öffentlichen finanziert (sprich: " orphan" ) Geld, und die persönliche Verantwortung für die Folgen von Fehlentscheidungen - keine. Ein Beispiel wäre ein Wasserpark in Ruda von Schlesien sein . Die Hauptautoren dieser Idee sind gut heute, aber diese Stadt, dass wir alle , trägt jetzt auf die Zinsen und lange werden wir extra zu bezahlen. So wird es mit der Gliwice Halle sein . Zweitens , das Problem wäre, wenn diese Investitionen wurden vollständig mit privaten Mitteln finanziert . Dann gibt es das Risiko des Anlegers und die Kosten -Nutzen-Verhältnis ist nur sein Geschäft.

Also, was ist der Grund für die Sarmaten sobiepaństwa und vollständige Mangel an umfassenden Denken über die gesamte Region ? Aber die Autoren der fehlgeleiteten Ideen, die sie erkennen, dass in normalen Wetterbedingungen , die mit dem Bus von Katowice und Gliwice dauert sogar weniger als eine Stunde, und treiben die DTS - ce dauert noch weniger Zeit . Wir haben um mehrere Objekte und Kultureinrichtungen , und Sport, ist nur ein Problem mit ihnen.

Wir werden eine neue, bessere zu bauen und es profitabel sein wird .

Vor einiger Zeit sprach Herr Kazimierz Kutz von " dupowatości " Schlesier . Die oben beschriebenen Fälle zeigen die dupowatości Nachdruck. Es ist höchste Zeit , meine Damen und Herren Ratsmitglieder und Präsidenten , dass man begann, über unsere Agglomeration als Ganzes organisch miteinander integriert denken. Wenn Sie nicht sofort tun, werden wir mit weiteren Schritten zu seiner Auflösung richtet umzugehen. A " warszawce " nur.

Der gleiche Appell geht an die Abgeordneten und Senatoren aus der Region. Wir haben gewählt und die Pflicht Ihres Hundes ist, die Interessen unseres Parlaments , nicht die Partei , der Sie angehören darstellen . Wenn Sie nicht verstehen , dann aus der Politik bekommen immer. Hör endlich sein geistlose Rasierer unter dem Diktat der Parteiführer zu stimmen.

Sie sind glücklich einzelnen Ausnahmen von dieser Regel , aber es ist nicht genug. Wer unter den Lesern eine andere Meinung hat , sollen sie daran erinnern, PO feierliche Versprechen , dass in den 100 Tage nach der letzten Wahl hätte erlassen werden Metropolitan Gesetz . Heute , nach zwei Jahren, es gibt sogar ein kohärentes Projekt . Obwohl das Gesetz "Warsaw" könnte schon eine lange Zeit zu verabschieden. Und wir haben nicht nur , weil die Regierung ist sich der Tatsache bewusst , dass eine starke Metropole Silesiabędzie zu schwierig, Partner für die Hauptstadt.

Schlagwörter: GZM Silesia metropolitan Sezessionsgesetz Świętochłowice Świętochłowice

Warum über das Gesetz Metropol schreiben? Aus der Sicht der Metropole als Ganzes - - sind von Natur aus redundanten Nun, da wäre es , gäbe es die Möglichkeit, die einzelnen Städte wie schlechte Entscheidungen , die sein . Warum bauen Science Center (oder was auch immer es genannt wird) im Park von Schlesien, da gibt es Industrieanlagen , die perfekt für diesen Zweck angepasst werden können , wie z. B.

• Führer : Es gibt kein einfaches Rezept für Metropolis Schlesien

• Präsidenten der großen Städte in Oberschlesien wollen Macht!

• Kostempski Świętochłowice viel zu verlieren , von der GZM zurücktreten

• Bewegung der schlesischen übernimmt . Świętochłowice sind ...

• Schlesien Metropolis : Flagge , Wappen und Neuwahlen [ MEHR ...

Ich glaube, ich wünschte nur, es war nicht in Bytom, nur in Kattowitz. Ein weiterer logischer Grund Sie nicht sehen können .

Sobald Politiker, deren Zweck war Geschäftstätigkeit über den ganzen Staat und Wohlfahrt aller Bürger genannt staatenlos. Ein Beispiel einer solchen Staatenlosen war auch spät . Ministerpräsident Mazowiecki . Herren Ratsmitglieder und Präsidenten schlesischen Städten - es ist höchste Zeit , dass Sie waren staatenlos - regionalistami und sah ein wenig weiter als die Spitze der Nase (pardon , als die Grenze Ihrer Stadt). Denken Sie daran - dieses Jahr gibt es Kommunalwahlen !

Ich fürchte jedoch, dass ein solches Denken auf Sie nur mit Hilfe der Peitsche oder der Metropolitan Gesetz gezwungen werden. Und das , wie man sehen kann , gibt es nicht und wird nicht lange dauern . Und wieder und wieder geschlossen wird. Und ohne sie dupowaci Schlesier sind nicht in der Lage , sich und ihre Region intelligent zu verwalten.

Bewusst habe ich nicht über die positiven Beispiele regionalistycznego Denken ( über die Region als Ganzes) unserer lokalen Regierung zu schreiben , weil es nicht zu viele von ihnen.

                                                                      Janusz Muzyczyszyn , Ruda von Schlesien

….

"Politik ist immer noch eine Männerwelt " - eine neue Kunst.



Orszak Trzech Kroli 6.1.2014 w Tychach na zdjeciach:

http://issuu.com/mareksteczek/docs/orszak_3_kr__li_tychy

Stary Alojz ze Starych Tychow – jest teroski na Nowych Tychach i szuko teroski pomocy – malyj hilfki

Bo, tam kaj stoi ( wlaciwie jako wyrwany z korzeni na nowy grunt Nowych Tychow – mu nieznany –przed budynkiem Szkoly: WSZiNS – kiero chyba splajtowala i polecają się lokalem:

www.tychy.pl

http://www.tychy.pl/2013/09/01/wynajem-lokali-w-wszins/

Wynajem lokali w WSZiNS



Opublikowano 1 września, 2013 | przez Ewa Strzoda

Wynajmij salę wykładową w budynku Wyższej Szkoły Zarządzania i Nauk Społecznych w Tychach! – REKLAMA



http://www.tychy.pl/2014/01/13/filmy-krotkometrazowe-w-wilkowyjach/

Filmy krótkometrażowe w Wilkowyjach w Tychach


Jeden dokument, dwie animacje i trzy filmy fabularne; tytuł nominowany do Oscara, produkcje nagradzane i wyróżniane na festiwalach w Cannes, Sundance i na ostatnim Berlinale. Wśród nich także głośny film dokumentalny z Polski. Tak w skrócie przedstawia się program Future Shorts Winter Session 2013 – przeglądu najlepszych światowych filmów krótkometrażowych, na który Miejskie Centrum Kultury zaprasza do swojego klubu „Wilkowyje”.

Podczas 1,5-godzinnego pokazu widzowie zobaczą następujące produkcje: „That I.m Falling?” (Francja), „Out of Reach” (Polska), „Blind Spot” (Francja), „Rabbitland” (Serbia), „The Date” (Finlandia) oraz „Buzkashi Boys” (Afganistan).

Pokaz „szortów” rozpocznie się w czwartek, 16 stycznia, o godz.19.00. Wstęp jest wolny.

Fot. mat. pras.


„Przed sklepem jubilera” znowu w teatrze


Teatr Mały w styczniu ponownie byl wystawiony spektakl Karola Wojtyły „Przed sklepem jubilera” w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego. Przypomnijmy, sztuka późniejszego papieża Jana Pawła II to medytacja o sakramencie małżeństwa, przechodząca chwilami w dramat.

Ksiazka: Ambasador autor „Jerzy Sadecki” o „ Jerzy Bahr

- Jednemu z naszych ambasadorów powiedziano w MSZ, że nie wyjedzie na placówkę, jeśli nie zrobi sobie sztucznej szczęki - wspomina w wywiadzie-rzece "Ambasador" Jerzy Bahr, wytrawny polski dyplomata.

Zapamiętaliśmy go przede wszystkim jako ambasadora Polski w Moskwie, choć w swojej karierze dyplomatycznej Bahr był także ambasadorem w Kijowie, Aszchabadzie i Wilnie, konsulem generalnym w Królewcu i sekretarzem ds. prasowych ambasady w Bukareszcie.

W każdym razie to Bahr, o którym były minister spraw zagranicznych Adam Daniel Rotfeld mówi, że „jest dobrą twarzą dyplomacji III Rzeczypospolitej”, jako jeden z pierwszych pojawił się na miejscu katastrofy smoleńskiej. I jako jeden z pierwszych powiadomił polskie władze o wypadku. Ale znanemu krakowskiemu dziennikarzowi Jerzemu Sadeckiemu Jerzy Bahr opowiada nie tylko o tym tragicznym zdarzeniu. Wydana właśnie książka jest zapisem całego życia dyplomaty, poligloty i kolekcjonera sztuki, jego fascynacji kulturą i polityką Europy Środkowo-Wschodnią. Fascynacji Rosją również.

- Staramy się (my, Polacy - przyp. red.) zgłębić Rosję? - pyta Sadecki.

- Jak mało kiedy mamy dziś szansę na jej zrozumienie - odpowiada Bahr.

- Dlaczego?

- Bo jesteśmy wolni i od niej niezależni. Ale mimo to często uciekamy się do uproszczeń. Zdaniem Bahra niektórym Polakom trudno się wyzwolić z oparów antyrosyjskości. A Rosjanom z antypolskości. Ambasador przypomina powiedzenie, że Polacy mówią na temat Rosjan to, o czym Rosjanie sami nie chcą mówić, albo wiedzą to, do czego Rosjanie nie chcą się przyznać.

O papieżu... niczewo

Jednak, co dobitnie zauważa dyplomata - Polacy o wiele bardziej interesują się Rosją niż odwrotnie. - Wielokrotnie zdarzyło mi się słyszeć, że Polacy, przyjeżdżając do Rosji, już na wstępie pytali: „A co wy myślicie o Janie Pawle II?”. Na co Rosjanie, chyba specjalnie, odpowiadali: „Nu, niczewo!”. To ten rodzaj reakcji, na którą Polacy nie są przygotowani i która zbija nas z pantałyku.

Ale są zasady, których trzeba się trzymać.

Polak na bankiecie

- Jednemu z naszych ambasadorów powiedziano w MSZ, że nie wyjedzie na placówkę, jeśli nie zrobi sobie sztucznej szczęki – dopowiada Jerzy Bahr. A i tak różnice w zachowaniu dyplomatów, w zależności od kraju, z jakiego pochodzą, potrafią być bardzo widoczne.

Jerzy Bahr podaje przykład: gdy Polacy na przyjęciu wchodzą na salę bankietową, natychmiast rzucają się na jedzenie i nie ustępują miejsca przy stole innym po nałożeniu porcji na talerz. - Gdybym był człowiekiem Wschodu, uznałbym to za barbarzyństwo - przyznaje - Bo każdy tam wie, że zanim zacznie się jeść, ktoś do tego uroczyście zaprosi.

A jak jest z piciem? Co ciekawe, ambasador nie widział ani w Rosji, ani na Ukrainie, aby tamtejsi przywódcy, członkowie rządu byli pijani. - Za to kilkakrotnie widziałem członków polskich władz, którzy zapominali się - wspomina.



* Opowieść z klasą (Ambasador. Z Jerzym Bahrem rozmawia Jerzy Sadecki). Wyd. Agora, Warszawa 2013.

Opis e-booka: Ambasador

Wywiad rzeka z Jerzy Bahrem. Niezwykła historia dyplomaty, który jako pierwszy dotarł na miejsce katastrofy w Smoleńsku. „Jerzy Bahr – dyskretny i skuteczny dyplomata, poliglota i kolekcjoner sztuki – przez lata był mało znany w kraju, poza kręgiem polityków i służby zagranicznej. Polska zobaczyła go 10 kwietnia 2010 r. na lotnisku w Smoleńsku. Jako polski ambasador w Moskwie miał powitać prezydenta RP i delegację, która leciała na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Jako jeden z pierwszych poinformował polskie władze o katastrofie. A potem z premierem Rosji Władimirem Putinem w imieniu Rzeczypospolitej żegnał trumnę ze zwłokami prezydenta Lecha Kaczyńskiego przed jej odlotem do kraju. Teraz, gdy jest już na emeryturze, opowiada niezwyczajną historię swego życia. Łączą się w nim fascynacje Europą Środkowo-Wschodnią, patriotyzm oraz szczera życzliwość dla Innego z doświadczeniami pracownika Ministerstwa Spraw Zagranicznych czasów PRL, uciekiniera politycznego, analityka w szwajcarskim instytucie sowietologicznym. A wreszcie wytrawnego dyplomaty w wolnej Polsce – konsula w Królewcu, ambasadora w Kijowie, Aszchabadzie, Wilnie i Moskwie, szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego”.Jerzy Sadecki

Zawsze aktualna i najniższa cena na Twoim blogu, wystarczy wstawić poniższy kod. 


Twoi czytelnicy już nie będą narzekać na niezgodność cen w księgarniach :)
Recenzja książki:

Ambasador - Jerzy Sadecki. Recenzja



Dodane przez PAWEŁ ŁANIEWSKI dnia paź 6, 2013
Ambasador, dyplomata, szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, poliglota, z wykształcenia socjolog, z zamiłowania etnograf,  człowiek honoru i wielkiej uczciwości. Książka Ambasador Jerzego Sadeckiego prezentuje wszystkie twarze Jerzego Bahra – dla jednych ikony współczesnej dyplomacji, której obecność stała się dla Polaków tak ważna tuż po katastrofie smoleńskiej, dla innych kolekcjonera ratującego przed zapomnieniem to, czego inni często nie zauważają, ale przede wszystkim prawdziwego środkowo-wschodnioeurpoejskiego patrioty, który, jak nikt inny, z taką miłością i oddaniem potrafi mówić o swojej olbrzymiej ojczyźnie – rozciągającej się od Morza Bałtyckiego do Czarnego, łączącej wiele narodów i podzielonej wieloma problemami.

Życie Jerzego Bahra w niezwykły sposób odzwierciedla dzieje terenów, które tak pokochał. Pracę w dyplomacji rozpoczął jeszcze w czasach komunistycznych – w przeciwieństwie do większości ówczesnych pracowników MSZ poświęcił się krajom całkowicie niepopularnym, w pełni lub częściowo zależnym od Związku Radzieckiego, poniżanym przez biedę i tyranię. Celem jego pierwszej misji stała się Rumunia Nicolae Ceaușescu. Po powrocie zastał Polskę odmienioną karnawałem solidarności, jednak już po roku musiał obserwować jej upadek zainicjowany przez stan wojenny. Tak jak wielu innych intelektualistów, postępując w zgodzie ze swoim sumieniem, zdecydował się na emigrację. Poznał jej najgorszą stronę – pierwsze miesiące wygnania spędził w austriackim obozie dla uchodźców, potem przez długi okres czasu szukał swojej przystani, by odnaleźć ją w szwajcarskim Instytucie Wschodnim, w którym mógł w pełni oddać się swojej pasji – Europie Środkowo-Wschodniej. Tej części świata poświęcił całe swoje zawodowe życie.

Opowieść Jerzego Bahra przenosi czytelnika do miejsc niezwykłych – niezbadanych dotąd przez człowieka rumuńskich i litewskich uroczysk, pod setki złotych, kijowskich kopuł, na uliczki polsko-ukraińskiego Lwowa czy dzielonego z Litwinami Wilna i zatłoczone arterie Moskwy. Jerzy Bahr nagle przestaje być tytułowym ambasadorem, zrzuca urzędniczy szynel i wprowadza czytelnika w swój prywatny świat, wypełniony przedmiotami z wielu miejsc, w których reprezentował Polskę, ze stale obecnym galicyjskim Krakowem w tle. W tej opowieści dyplomata nie pomija spraw trudnych i bolesnych – szczególnie obecnych podczas rozmów o Ukrainie, Litwie i Rosji. Pełniąc obowiązki ambasadorskie w tych krajach stał się nie tylko niezwykle kompetentnym teoretykiem, ale przede wszystkim poznał prawdziwą duszę tych narodów – zarówno jej piękną, podziwianą na całym świecie stronę, jak i liczne blizny, które ją pokrywają. I to okazuje się być największym sukcesem Jerzego Bahra – wydaje się, że udało mu się wykształcić tak niespotykaną w dyplomacji cechę, jaką jest połączenie profesjonalizmu i całkowitej naturalności. Protokoły i dyrektywy nie zdołały go odciągnąć od drugiego człowieka, ideologie, usilnie forsowane przez kolejne ekipy rządzące, nie były w stanie narzucić mu opinii niezgodnych z wewnętrznym poczuciem sprawiedliwości. Dzięki temu, nie tylko jako ambasador, ale przede wszystkim jako człowiek, stał się postacią która łączy, a nie dzieli. Na sprawy trudne, takie jak zbrodnia w Katyniu, rzeź Wołyńska, czy konflikty narodowościowe na Litwie, potrafi spoglądać nie z perspektywy ofiary, ale współcierpiącego. Dąży do prawdy kompletnej nie dla realizacji politycznych celów, ale z szacunku do prawdy samej w sobie i do narodów tak bardzo doświadczanych przez los.

Cały wywiad Jerzego Sadeckiego z Jerzym Bahrem spajają dwie rozmowy o Smoleńsku – rozmowy niezwykle trudne, ale też bardzo cenne zarówno dla Polaków, jak i Rosjan, pozwalające na budowanie wspólnej historii i tożsamości. Katastrofa, jaką opisuje Jerzy Bahr – ambasador oczekujący na delegację tuż obok płyty lotniska, jest zdarzeniem tragicznym na każdej płaszczyźnie, również tej osobistej, ale równocześnie niosącym nadzieję na powstanie nowych, szczerych i serdecznych relacji, łączących oba narody.

Fenomen Jerzego Bahra dostrzegali kolejni Ministrowie Spraw Zagranicznych i prezydenci, powierzając mu misje nie tylko bardzo prestiżowe, ale przede wszystkim niezwykle trudne. Jak pisze we wstępie minister Adam Daniel Rotfeld – ambasador wszystko zawdzięczał swej uczciwości, skromności i zaangażowaniu. Funkcjonując poza granicami układów politycznych, zaskarbiał sobie szacunek i uznanie kolejnych rządzących, zarówno z lewej, jak i z prawej strony sceny politycznej. Przy tym udało mu się zachować niesłychaną pogodę ducha, otwartość na ludzi i poczucie humoru, które zdaniem Jerzego Bahra musi być atrybutem każdego dyplomaty. Teraz, dzięki książce Jerzego Sadeckiego, ten fenomen może dostrzec każdy.

Paweł Łaniewski

Jerzy Sadecki, Ambasador, Wydawnictwo Agora SA, Warszawa 2013.

Tags: ambasadorJerzy BahrJerzy Sadeckipolskarecenzjarosjawywiad-rzeka

Kiedy nie wie, co powiedzieć, mówi prawdę. Nawet trudną. Bo ambasador Jerzy Bahr nie jest całkiem zwyczajny

Konsekwentny, ambitny i wierny swoim zasadom. JERZY BAHR, ambasador nadzwyczajny, powinien nas dziś uczyć o Rosji, Litwie i Ukrainie. O tym, że każdy z tych krajów jest inny. I ma inne oczekiwania wobec Polski.


Dziś Jerzy Bahr spędza większość czasu w swoim podkrakowskim domu FOT. JERZY SADECKI

WŁODZIMIERZ KNAP

Jerzy Bahr ma na sumieniu grzech zaniechania. Z tym grzechem to przesada. Faktem jest jednak, że człowiek, który ma tak dużą i głęboką wiedzę o Rosji, Ukrainie i Litwie, nie dzielił się nią z Polakami.

Tym samym w minimalnym stopniu ponosi odpowiedzialność za niemal powszechną ignorancję naszego społeczeństwa, w tym elit politycznych, intelektualnych, w sprawach dotyczących naszych wschodnich sąsiadów. A rzecz nie jest błaha...

I aktualnie:

http://swiat.newsweek.pl/ukraina-demonstracja-na-zakonczenie-forum-euromajdanow,artykuly,278713,1.html

i


  1. Zarabiają grube miliardy w Polsce, ale podatki "płacą" na Cyprze

  2. Poeta z lasu, który właściwie nie wie, po co dziś pisze się wiersze

  3. Brodka. Gwiazda, która góralski upór wyssała z mlekiem matki

  4. Święty Michał Archanioł czuwa nad wiekową cerkwią i garstką prawosławnych z Pielgrzymki

  5. Z nieodłącznym papierosem, niegardzący drinkiem. Taki był Jurek

  6. Trzej Królowie wędrowali do szopki dłużej niż nam się wydaje. Może nawet dwa lata

Dziennik Zachodni   Plebiscyty   Plebiscyt Głośni Ludzie 2013 woj. śląskiego 

 Jerzy Gorzelik, szef RAŚ


JERZY GORZELIK, SZEF RAŚ


Przejdź do głosowania

Przed tegorocznym Marszem Autonomii mówił w DZ, że zaszokował już ludzi, których miał zaszokować, dlatego trudno oczekiwać od niego przełomowo, że tak to ujmiemy, skandalizujących deklaracji (choć momenty były: „narodowy onanizm” i „tłuszcza z biało-czerwonymi flagami” – to o kibicowaniu Janowiczowi). Mimo to, Gorzelik wciąż pozostaje najbardziej wyrazistym i słuchanym (bez względu na sympatie) głosem w tzw. sprawach śląskich. Ostatnio przebił się do czołówek programów informacyjnych, gdy po zerwaniu sejmikowej koalicji z PO stwierdził, że „z ofermami trudno jest współrządzić”.



Dziennik Zachodni 

 http://www.dziennikzachodni.pl/plebiscyt/142,glosni-ludzie-2013-woj-slaskiego,id,t.html



Plebiscyty 

 Plebiscyt Głośni Ludzie 2013 woj. śląskiego


Głośni Ludzie 2013 woj. śląskiego


Jak co roku wybieramy Głośnych Ludzi 2013 woj. śląskiego. Czytelnicy Dziennika Zachodniego mają niepowtarzalną okazję zagłosować na ludzi, o których było w 2013 najgłośniej. To politycy, sportowcy i ludzie kultury. Redakcja Dziennika Zachodniego wybrała na początek 11 kandydatur, lecz każdy Czytelnik ma szansę zgłosić własnego kandydata.
Plebiscyt trwa do 21 stycznia 2014 r.

Możecie głosować na dwa sposoby: tradycyjny klikając w okno kandydata - wówczas waga głosu wynosi 1 lub za pomocą aplikacji facebookowej - wówczas waga głosu wynosi 2. W ciągu doby możecie oddać 5 głosów na każdego kandydata. 

W trakcie trwania plebiscytu możecie również zgłaszać swoich kandydatów Służy do tego specjalny formularz zgłoszeniowy umieszczony na końcu listy kandydatów. Redakcja zastrzega sobie prawo akceptacji bądź odrzucenia zgłoszonej propozycji.
Wyniki tego głosowania będą dla nas ważną informacją, jak Wy drodzy Internauci oceniacie ludzi, o których było w 2013 r. głośno. Wasza opinia trafi na łamy papierowego wydania Dziennika Zachodniego. Zapraszamy do głosowania.

http://www.dziennikzachodni.pl/artykul/1087504,powstanie-slazakow-czyli-godzina-s-wlasnie-wybila,id,t.html

Powstanie Ślązaków, czyli godzina "Ś" właśnie wybiła


Data dodania: 2014-01-14 07:08:33 Agata Pustułka

Śląskie organizacje, z Ruchem Autonomii Śląska na czele, proklamowany wczoraj godzinę "Ś", czyli godzinę dla Śląska. To początek obywatelskiej inicjatwy "13 stycznia", której celem jest ustawowe zagwarantowanie Ślązakom statusu mniejszości etnicznej. By to osiągnąć, trzeba zmienić ustawę o mniejszościach narodowych i etnicznych , a właściwie wystarczy do niej dopisać jedno słowo: "śląska". Tylko tyle i aż tyle. Do tej pory polityczne elity reagowały alergicznie na ten pomysł. A Ślązacy wyraźnie mają dość uników.



Inicjatywa śląskich organizacji znalazła poparcie parlamentarzystów, w tym niezależnego senatora Kazimierza Kutza oraz parlamentarzystów: Marka Plury z PO i Piotra Chmielowskiego z SLD.

(© Mikołaj Suchan)

- To historyczna chwila. Miejmy tego świadomość. Być może w wyniku naszej oddolnej aktywności powstanie obywatelski ruch, który będzie w skali kraju zupełnie nową jakością. Jako legaliści dajemy państwu polskiemu dylemat do rozstrzygnięcia, a sprawa może mieć reperkusje międzynarodowe - podkreślił senator Kazimierz Kutz. 

Mniejszość śląska miałaby zostać dopisana do ustawy obok mniejszości karaimskiej, tatarskiej, łemkowskiej oraz romskiej i otrzymać należne prawa, w tym finansowanie z budżetu państwa na działania dotyczące pielęgnowania tożsamości kulturowej m.



in. języka. 

- Chcemy zalegalizować Ślązaków - mówi Jerzy Gorzelik, szef RAŚ. 

Zbiórka stu tysięcy podpisów, bo tyle trzeba zebrać, żeby wnieść obywatelski projekt ustawy, rozpocznie się za kilka miesięcy. Na razie trzeba zgromadzić chętnych do pomocy wolontariuszy, którzy mogą rejestrować się na stronie www.jestemslazakiem.pl. Inicjatywa "13 stycznia" jest reakcją regionalistów na orzeczenie Sądu Najwyższego, który uznał, że decyzja o rejestracji Stowarzyszenia Osób Natodowości Śląskiej była błędem i nakazał delegalizację Stowarzyszenia. 

- W sprawie wyników spisu powszechnego mamy do czynienia z ucieczką od poważnej rozmowy o statusie Ślązaków. Chcemy wreszcie wyegzekwować poważne traktowania śląskich spraw - ocenił Jerzy Gorzelik. 

Inicjatywę 13stycznia.pl popierają politycy, jest wśród nich senator niezależny Kazimierz Kutz. Szef RAŚ, Jerzy Gorzelik, liczy, że nowelizację uda się wprowadzić do Sejmu jeszcze w tej kadencji 

Ogłoszony wczoraj przez Ruch Autonomii Śląska społeczny projekt 13stycznia.pl ma sprawić, że Ślązacy zostaną uznani jako mniejszość etniczna. Potrzebne jest 100 tysięcy podpisów. 

Karaimów żyje w Polsce dokładnie 346, a są uznani jako mniejszość etniczna i wpisani do ustawy. Gdyby osób deklarujących narodowość śląską było również tak niewielu, to pewnie nie byłoby kłopotu z uznaniem ich praw. Problemem Ślązaków jest jednak fakt, że w Narodowym Spisie Powszechnym ujawnili się jako największa nieuznana mniejszość w Polsce. Lekko licząc - tych, którzy narodowość śląską zadeklarowali jako pierwszą jest 436 tys. 

Nic dziwnego, że zniecierpliwieni Ślązacy chcą się zalegalizować i dążą do zmiany prawa. Działania przyspieszyłwyrok Sądu Najwyższego, który przekreślił istnienie Stowarzyszenia Osób Narodowości Śląskiej. Sprawa rejestracji stowarzyszenia wróciła do sądu w Opolu i jeśli tym razem będzie negatywna, Ślązacy zwrócą się ze skargą do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. Fiaskiem zakończyła się też inna śląska inicjatywa, pilotowana przez posła PO Marka Plurę, który chciał, by uznają śląską godkę za język regionalny. Sprawa utonęła w sejmowych czeluściach. 


Śląskie organizacje postanowiły jednak zjednoczyć się jeszcze raz i sięgnąć po broń w polskim prawie ostateczną, czyli po obywatelski projekt ustawy. Projekt ma popacie polityków różnych opcji - od niezależnego senatora Kazimierza Kutza, przez posła Marka Plurę, po Piotra Chmielowskiego z SLD. - Liczymy też na innych ambasadorów. Wiele śląskich osobistości poprze nasz projekt - zapowiada Jerzy Gorzelik, przewodniczący RAŚ.


Niekorzystne orzeczenie sądu może więc zmoblizować Ślązaków. To przy okazji próba zjednoczenia śląskich organizacji wokół jednego celu. 

Dokładanie dziesięć lat temu, w 2004 roku, powstała organizacja o nazwie Jedność Górnośląska. W 2012 roku, tuż po spisie powszechnym, utworzono Radę Górnośląską. Obie organizacje łączyły podobne postulaty. Aby rzeczywiście myśleć o nowej śląskiej jakości w polityce regionalnej trzeba opuścić "kanapy" i rozwinąć skrzydła. 

Uznanie Ślązaków za mniejszość etniczną przyniesie wymierne korzyści finansowe, w tym wsparcie instytutcji kulturalnych, ruchu artystycznego, wydawnictw książkowych. Pojawią się audycje radiowe i telewizyjne służące zachowaniu tożsamości kulturowej. 

Niewątpliwie zebranie przez śląskie organizacje 100 tysięcy podpisów będzie wyrazem ich skuteczności, ale trzeba też spojrzeć na polityczną rzeczywistość. Czym innym jest złożenie nowelizacji ustawy, czym innym zdobycie dla tego pomysłu parlamentarnej większości. 

Jerzy Gorzelik ma nadzieję, że inicjatywa 13stycznia.pl stanie się jednym z głównym tematów zbliżającego się sezonu wyborczego. Już jesienią czekają nas wybory samorządowe, a wynik RAŚ, szczególnie w wyborach do sejmiku wojewódzkiego, będzie ważną kartą przetargową. Oczywiście inicjatywa ta ma znaczenie również symboliczne. Na niezwykle istotną sprawę zwrócił uwagę podczas wczorajszej konferencji prasowej poseł Marek Plura. 

- Nasze poparcie dla nowelizacji ustawy będzie mocnym głosem w kierunku obrony śląskiej tożsamości także w obliczu promowania makroregionu Katowice - Kraków, w którym my dla Małopolski będziemy swego rodzaju przystawką i jeszcze trudniej będzie nam znaleźć miejsce dla siebie - wyjaśnił Plura. 

Co sądzicie o nowym
 
projekcie 
RAŚ? Porozmawiajcie o tym z autorką tekstu 

KLIKNIJ I PRZEJDŹ DO GŁOSOWANIA NA: 
WYDARZENIE ROKU 2013 W WOJEWÓDZTWIE ŚLĄSKIM

http://www.dziennikzachodni.pl/plebiscyt/142,glosni-ludzie-2013-woj-slaskiego,id,t.html

PYJTER LANGER


Przejdź do głosowania

Działacz śląski. Założyciel Śląskiej Ferajny, organizator licznych imprez promujących śląską mowę, kulturę oraz tradycje. 

Wraz ze Ślōnskom Ferajnōm co roku w czerwcu organizuje też swój Marsz Górnośląskiej Tożsamości w Mysłowicach. 

Walczy o uznanie Ślazaków za mniejszość narodową a mowy śląskiej za odrębny język. (Zgłoszenie internauty)


DARIUSZ DYRDA


Przejdź do głosowania

Redaktor naczelny miesięcznika Ślůnski Cajtung, czasopisma górnośląskiego - Gazeta nie tylko dla tych którzy deklarują narodowość śląską. Urodzony w Tychach, jest śląskim pisarzem i dziennikarzem, a także autorem podręcznika mowy śląskiej Rychtig gryfno godka. Dariusz Dyrda jest synem znanego artysty rzeźbiarza górnośląskiego, Augustyna Dyrdy. (Zgłoszenie internautów)


SZCZEPAN TWARDOCH, PISARZ


Przejdź do głosowania

Dawno nikt udzielił tylu wywiadów na temat Śląska, śląskości i bycia Ślązakiem, co autor obsypanej nagrodami i pochwałami „Morfiny”. Twardoch dyskutował na ten temat niemal z każdą redakcją w Warszawie. Mówił np.: „Nie znoszę obnoszenia zbitej dupy na drzewcach jako powodu do chwały narodowej. Nie rozumiem polskiego kultu klęski”. Albo: „mogę być Polakiem, to czułbym, że okłamuję samego siebie i całą historię mojej rodziny”. Było trochę komentarzy i ogólnego osłupienia. Ostatnio przebił wszystko, zachęcając Rzeczpospolitą, by... odbyła ze sobą stosunek seksualny.


KRZYSZTOF BERGIER I MAGDALENA GRZĄDZIEL


Przejdź do głosowania

On - Kulturoznawca, Ona - Psycholog. Razem współtworzą najprężniej rozwijającą się instytucję kultury w regionie - katowicki Old Timers Garage. Do końca 2013 roku zorganizowali ponad 400 wydarzeń kulturalnych zapraszając czołowe gwiazdy polskiej estrady ale i artystów światowej sławy. Jako Old Timers Garage produkują spektakle teatralne i musicale. Otrzymali nominację do prestiżowej nagrody teatralnej "Złote Maski" za tworzenie nowego wartościowego miejsca na teatralnej mapie regionu. Wspólnie zorganizowali niezwykle medialny "Śląski Zlot Pojazdów Zabytkowych". W sierpniu ponad 100 zabytkowych samochodów przejechało ulicami 5 śląskich miast na przestrzeni 2 dni promując śląską kulturę i tradycję. Dzięki ich staraniom Old Timers Garage został wybrany "Najlepszym Klubem Katowic". Doceńmy w plebiscycie działaczy kulturalnych! To dzięki nim mieszkańcy południowych dzielnic mają szansę rozwijać się kulturalnie!


MAREK PLURA, POSEŁ PO


Przejdź do głosowania

Najmocniej w partii zorientowany na śląskie sprawy, ale i najbardziej pracowity z naszych polityków w tej dziedzinie. To jego głos ze wszystkich przedstawicieli regionu brzmiał najbardziej donośnie (chociaż wcale nie było to trudne) podczas kongresu PO w Chorzowie. Zmusił Donalda Tuska i Jarosława Gowina do napisania kilku okrągłych zdań o Śląsku przed wyborami szefa partii. Wzniecił dyskusję na legendarny już temat Śląska i zaborów. Nie bał się krytykować prezydenta i premiera za ich bierny lub wrogi stosunek do uznania godki za język regionalny: „prezydent nie rozumie na czym polega pojęcie języka regionalnego”, „premier zapewniał mnie o swojej przychylności w tej sprawie, ale niczego nie ułatwił”.


KAZIMIERZ KUTZ, SENATOR


Przejdź do głosowania

Kochany, nienawidzony, ciągle namiętnie słuchany. W różnych stronach Polski wciąż pozostaje twarzą i uosobieniem śląskości, również tej przez resztę Polaków nierozumianej. „Polacy gówno wiedzą o sobie” – wypalił w tegorocznym wywiadzie w DZ. Wciąż ma talent do konstruowania bon motów ochoczo powtarzanych w mediach. Jarosława Kaczyńskiego nazwał „balkonową pelargonią”. Gdy PO organizowała swój kongres na Śląsku w ślad za PiS-em, stwierdził, że „Donald Tusk zachował się jak dowódca stada orangutanów, którzy się wkurzył, że jakieś małpy wchodzą na jego teren”.


MAŁGORZATA MYŚLIWIEC


Przejdź do głosowania

Wieloletni i wybitny naukowiec z dziedziny politologii w stopniu doktora. Jest pracownikiem Uniwersytetu Śląskiego. Jej publikacje przybliżają np. czytelnikom Dziennika Zachodniego takie zagadnienie jak centralizacja władzy, decentralizacja władzy, sprawy języka śląskiego, co to jest regionalizm, w tym np. narodowość śląska. Jest częstym gościem w Radio Katowice, gdzie ma pokaźną grupę Jej wiernych słuchaczy. Znana z komentarzy w telewizji. Jej wyważone i łagodne acz dosadne teksty i wypowiedzi są wypadkowa Jej wiedzy i kultury osobistej. (Zgłoszenie internauty)


ARKADIUSZ „KOSMOS” WĄSIK


Przejdź do głosowania

Arkadiusz „Kosmos” Wąsik - założyciel oraz lider zespołu folkowego „Stonehenge” z którym nagrał trzy płyty i zagrał ponad 1500 koncertów w kraju i za granicą. Bard, gawędziarz, szantymen. Jest osobowością polskiej sceny szantowo-folkowej. Z zamiłowania żeglarz, posiada patenty Jachtowego Sternika Morskiego i Morskiego Sternika Motorowodnego, jest prężnie działającym Instruktorem Żeglarstwa Polskiego Związku Żeglarskiego. Od ponad dwudziestu lat zaangażowany w działalność charytatywną na rzecz osób niepełnosprawnych i potrzebujących. Był organizatorem imprez i koncertów charytatywnych, z których dochód wspomagał szpitale w województwie śląskim.

Rok 2013 to dla Arkadiusza „Kosmosa” Wąsika kolejny z tych ważnych: wtedy to założył Fundację „Żeglowanie bez barier” ukierunkowaną na pomoc osobom niepełnosprawnym w poznawaniu żeglarstwa i obcowaniu z nim. Jest pomysłodawcą idei zbudowania „Śląskiego Żaglowca” dostosowanego do obsługi osób niepełnosprawnych, trzeciego takiego żaglowca na świecie. To właśnie realizacja tego ogromnego przedsięwzięcia stała się motorem napędowym Fundacji „Żeglowanie bez barier”, która skupia już ponad 2000 sympatyków.

W życiu prywatnym od 20 lat szczęśliwie żonaty, dwoje dzieci. Pracuje w Jastrzębskiej Spółce Węglowej na Kopalni „Borynia-Zofiówka-Jastrzębie”. (Zgłoszenie internauty)



From: pyjteroberschlesien Sent: January 20, 2014

Subject: LUBOWITZ - 10 Min. -od Ferajny z Mysłowic o J. von Eichendorff-ie.

https://www.youtube.com/watch?v=f1wou71QW08

…Veröffentlicht am 19.01.2014



Dziyn Opy

wszyjskego najlypszygo alles Beste

a dlo tych kerzy mieli dinst we rostomajitych formacyjioch niy dejcie robic znich bandytow...


https://www.youtube.com/watch?v=OY3ct_kBqdo -4.5 Minuten

Opa ich vermisse dich

………..Dziadku, brakuje mi cie………..Für alle deutschen und kroatischen Soldaten und Grossväter,

die Ihr Leben für ihr Heimatland gaben.

https://www.youtube.com/watch?v=MRAEMt1wKi4 - 4,5 Minuten

Grossvaters Vermächtnis

Ostatnia WOLA dziadka

Hochgeladen am 17.10.2008

Zum Gedenken an die gefallenen und tapferen Soldaten die im zweiten Weltkrieg ihr Leben für ihr Vaterland liessen!!! - Ku pamieci - polegl dzielnie walczac za ojczyzne



https://www.youtube.com/watch?v=omgg8wlZjSI

Die gefallenen und tapferen Soldaten -polegli dzielni zolnierze - i dziadek tam byl.

Hochgeladen am 17.10.2008

Zum Gedenken an die gefallenen und tapferen Soldaten die im zweiten Weltkrieg ihr Leben für ihr Vaterland liessen!!!



Subject: Wir wollen unseren alten Kaiser Wilhelm wiederhaben

https://www.youtube.com/watch?v=WWJOkzLBPak

https://www.youtube.com/watch?v=_ientIq9uUI

Kaiser Wilhelm II: Rede in Berlin, 6. August 1914

Hochgeladen am 09.04.2010
D: An das deutsche Volk GB: To the German People PL: Do narodu niemieckiego

Seit der Reichsgründung ist es durch 43 Jahre Mein und Meiner Vorfahren heißes Vernehmen gewesen, der Welt den Frieden zu erhalten und im Frieden unsere kraftvolle Entwickelung zu fördern. Aber die Gegner neiden uns den Erfolg unserer Arbeit.

Alle offenkundige und heimliche Feindschaft von Ost und West, von jenseits der See haben wir bisher ertragen im Bewußtsein unserer Verantwortung und Kraft. Nun aber will man uns demütigen. Man verlangt, daß wir mit verschränkten Armen zusehen, wie unsere Feinde sich zu tückischem Überfall rüsten, man will nicht dulden, daß wir in entschlossener Treue zu unserem Bundesgenossen stehen, der um sein Ansehen als Großmacht kämpft und mit dessen Erniedrigung auch unsere Macht und Ehre verloren ist.

Es muß denn das Schwert entscheiden. Mitten im Frieden überfällt uns der Feind. Darum auf! zu den Waffen! Jedes Schwanken, jedes Zögern wäre Verrat am Vaterlande.

Um Sein oder Nichtsein unseres Reiches handelt es sich, das unsere Väter sich neu gründeten.

Um Sein oder Nichtsein deutscher Macht und deutschen Wesens.

Wir werden uns wehren bis zum letzten Hauch von Mann und Roß. Und wir werden diesen Kampf bestehen auch gegen eine Welt von Feinden. Noch nie ward Deutschland überwunden, wenn es einig war.

Vorwärts mit Gott, der mit uns sein wird, wie er mit den Vätern war.

GB:

GB: To the German People PL: Do narodu niemieckiego

Since the Empire it has been through 43 years my ancestors and my hot reportedly to preserve the peace of the world and to promote our powerful development in peace. But opponents envy us the success of our work.

All overt and covert hostility between East and West, from the other side of the lake we've endured in the consciousness of our responsibility and power. Now, however, one wants to humiliate us . It demands that we look on with folded arms , as our enemies are preparing to treacherous attack , you do not want to suffer that we stand by our allies in resolute loyalty , fighting for his reputation as a great power and with the humiliation our power and honor is lost.

It must decide for the sword. Set in the peace over the enemy attacks us . That's why on ! to arms ! Each vacillation , hesitation would be a betrayal of the fatherland .

To be or not our empire is that our fathers newly formed itself .

To Be or Not to German power and the German character .

We will defend ourselves to the last breath of man and horse . And we will insist this fight against a world of enemies . Never was Germany overcome when it was united.

Forward with God , will be with us as he was with our ancestors .

D: An das deutsche Volk GB: To the German People PL: Do narodu niemieckiego

Since the Empire it has been through 43 years my ancestors and my hot reportedly to preserve the peace of the world and to promote our powerful development in peace. But opponents envy us the success of our work.

All overt and covert hostility between East and West, from the other side of the lake we've endured in the consciousness of our responsibility and power. Now, however, one wants to humiliate us . It demands that we look on with folded arms , as our enemies are preparing to treacherous attack , you do not want to suffer that we stand by our allies in resolute loyalty , fighting for his reputation as a great power and with the humiliation our power and honor is lost.

It must decide for the sword. Set in the peace over the enemy attacks us . That's why on ! to arms ! Each vacillation , hesitation would be a betrayal of the fatherland .

To be or not our empire is that our fathers newly formed itself .

To Be or Not to German power and the German character .

We will defend ourselves to the last breath of man and horse . And we will insist this fight against a world of enemies . Never was Germany overcome when it was united.

Forward with God , will be with us as he was with our ancestors .

  • Kategorie


PL: Do narodu niemieckiego

Od Imperium to było przez 43 lat moi przodkowie i moja gorąca ponoć zachować pokój na świecie i promować nasz potężny rozwój w pokoju. Ale przeciwnicy zazdroszczą nam sukcesu naszej pracy.

Wszystkie jawne i ukryte wrogości między Wschodem i Zachodem, z drugiej strony jeziora mamy przetrwac w świadomości naszej odpowiedzialności i władzy. Teraz jednak chce upokorzyć nas. Wymaga to, że patrzymy na z założonymi rękami, jak nasi wrogowie są przygotowania do zdradzieckiego ataku, nie chcesz cierpieć, że stoimy przez naszych sojuszników w zdecydowanej lojalności, walcząc o jego reputację jako wielką mocą i upokorzenia nasza moc, i cześć, jest stracone.

Musi on zdecydować, po miecz. Ustawić w pokoju nad wrogiem atakuje nas. Dlatego na! do broni! Każde wahanie, wahanie byłoby zdradą ojczyzny.

Być albo nie nasze imperium jest, że nasi ojcowie nowo utworzona się.

Być albo nie do niemieckiej siły i charakteru niemieckiego.

Będziemy bronić się do ostatniego tchnienia człowieka i konia. I będziemy nalegać tę walkę świecie wrogów. Niemcy nigdy nie było go pokonać, kiedy została zjednoczona.

Przekazania z Bogiem, będzicie z nami, jak było z naszymi przodkami.


https://www.youtube.com/watch?v=JCKRXUj343I

Seine Majestät Wilhelm II - Teil Ein: Herrliche Zeiten

https://www.youtube.com/watch?v=9mtYG4YfnDk

Deutschland vor dem Ersten Weltkrieg 1913


(ein dokumentarischer Animationsfilm mit Archivbildern aus der Zeit des Kaiserreichs)
Kaiser Wilhelm II. inszeniert eine beispiellose Jubelfeier: die Hochzeit seiner einzigen Tochter Prinzessin Viktoria Luise mit dem Welfenprinzen Ernst August von Hannover. Der Kaiser ruft und der europäische Hochadel kommt -- sogar seine Cousins, König George V. von England und der russische Zar Nikolai II.. Die drei mächtigsten Monarchen der Welt sind nach Kaiser Wilhelms Überzeugung Garanten für Sicherheit und Frieden in Europa. Das Berliner Stadtschloss wird zur Bühne eines ebenso prunkvollen wie extravaganten Heiratsspektakels.

Doch hinter der glänzenden Festfassade gehen Risse durch das Fundament der "Alten Welt". Die Regierungen erwarten einen grossen Krieg und überbieten sich im Rüstungswettlauf. In den Industriestädten drängen ausgebeutete Arbeitermassen aus ihren Elendsquartieren auf die Strassen. Terroristen zielen mit blutigen Attentaten auf das Leben von Monarchen.

Ein einziger Vorfall während der Feierlichkeiten könnte Europa in die Katastrophe stürzen -- für den Berliner Polizeichef Traugott von Jagow und Oberhofmarschall August Graf zu Eulenburg ist die Hochzeit ein organisatorischer Albtraum. Aber für Wilhelm II. sind Schauspiel und Selbstdarstellung wesentlicher Teil seiner Politik. Das grandiose
Vermählungstheater im Preussenstil bis hin zum skurrilsten aller Hochzeitsrituale, dem mittelalterlichen "Fackeltanz", ist ein Tanz auf dem Vulkan.

Ein Jahr später stürzt Europa in den Abgrund des Ersten Weltkriegs, der Wilhelm und Nikolai Krone und Reich kosten wird. Und 30 Jahre nach Kriegsende wird das Stadtschloss restlos zerstört.



https://www.youtube.com/watch?v=wEwO9hkmCo0

From: pyjteroberschlesien Sent: Thursday, January 23, 2014 12:14 PM Subject: SF

http://wpolityce.pl/artykuly/69961-jesli-slazakowcy-nie-sa-opcja-niemiecka-to-chyba-faktycznie-kopernik-byla-kobieta-slaska-ferajna-bez-zazenowania-prezentuje-swoje-poglady-na-fejsbooku

Subject: Autonomista Marek Plura z PO szykuje się do Parlamentu Europejskiego. Swoje groźne dla Rzeczypospolitej poglądy będzie szerzył także na arenie międzynarodowej?

http://wpolityce.pl/artykuly/72360-autonomista-marek-plura-z-po-szykuje-sie-do-parlamentu-europejskiego-swoje-grozne-dla-rzeczypospolitej-poglady-bedzie-szerzyl-takze-na-arenie-miedzynarodowej

Sent: Thursday, January 23, 2014 1:10 PM Subject: Euro 2014 mit Oberschlesier

https://www.youtube.com/watch?v=rNBmPJHbQvc

Sent: Thursday, January 23, 2014 1:14 PM Subject: Slonske cytaty

https://www.youtube.com/watch?v=L0rgZ6-iBmA

Autonomista Marek Plura z PO szykuje się do Parlamentu EuropejskiegoEuro 2014 mit Oberschlesier Slonske cytaty

From: KOPP Verlag To: Peter Karl Sczepanek Sent: January 23, 2014 1:02 PM Subject:

Meinungsfreiheit auf dem Prüfstand - Thilo Sarrazin - Der neue Tugendterror-Buch

www.kopp-verlag.de

D: Thilo Sarrazin Der neue Tugendterror PL: Thilo Sarrazin Nowa cnota Terror


Gebunden, 400 Seiten


Artikelnummer: 119880

Preis: 22,99 €

Versandkostenfrei in Europa, inkl. MwSt.

Express-Lieferung innerhalb Deutschlands Versand ins außereuropäische Ausland.

Lieferstatus: kurzfristig lieferbar



Alle einer Meinung?

Meinungsfreiheit ist ein Grundrecht. Doch im Alltag begegnet man so manchen Denk- und Redeverboten. Thilo Sarrazin analysiert in seinem neuen Buch den grassierenden Meinungskonformismus. Wer Dinge ausspricht, die nicht ins gerade vorherrschende Weltbild passen, der wird gerne als Provokateur oder Nestbeschmutzer ausgegrenzt.


Mit gewohntem Scharfsinn prangert Thilo Sarrazin diesen Missstand an, zeigt auf, wo seine Ursachen liegen, und benennt die 14 vorherrschenden Denk- und Redeverbote unserer Zeit.

»Ungleichheit ist schlecht, Gleichheit ist gut«

»Wer reich ist, sollte sich schuldig fühlen«

»Der Islam ist eine Kultur des Friedens. Er bereichert Deutschland und Europa«

»Für Armut und Rückständigkeit in anderen Teilen der Welt tragen westliche Industriestaaten die Hauptverantwortung.«

»Völker und Ethnien haben keine Unterschiede, die über die rein physischen Erscheinung hinausgehen.«



Provokant und geistreich!
Sarrazin benennt die Akteure des Tugendterrors in Deutschland!

 

Erscheinungstermin 24.02.2014

 

PL: Thilo Sarrazin Nowa cnota Terror


Twarda oprawa , 400 stron
Nr artykułu: 119 880 Cena : € 22.99
Darmowa wysyłka w Europie , w tym VAT
Ekspresowa dostawa na terenie Niemiec Wysyłka do krajów spoza Europy .
Stan dostawy : dostępne w krótkim czasie
Wszystko z jednego umysłu ?
Wolność słowa jest prawem podstawowym . Ale w życiu codziennym spotykamy wiele myśli i mowy zakazów . Thilo Sarrazin analizowane w swojej nowej książce szalonej zgodności poglądów = Meinungskonformismus . Kto wymawia rzeczy, które nie pasują do dominującego światopoglądu tylko , co jest jak na marginesie jako prowokatora i zdrajcę .
Z właściwą sobie przenikliwością Thilo Sarrazin potępił ten stan spraw do punktów , gdzie są jej przyczyny i nazwiska 14 panujące myśli i słowa zakazy naszego czasu .
" Nierówność jest zła , równość jest dobra "
" Kto jest bogaty , powinien czuć się winny "
" Islam jest kultura pokoju . On wzbogaca Niemcy i Europe "
" Dla ubóstwa i zacofania w innych częściach świata, nosić krajach uprzemysłowionych zachodniej główną odpowiedzialność . "
" Narody i grupy etniczne nie ma różnic , które wykraczają poza czysto fizycznym wyglądzie . "
Prowokacyjny i dowcipny !
Sarrazin podal nazwiska aktorów terroru cnoty w Niemczech !
 
Wydany 24/02/2014

From: Towarzystwo Miłośników Miasta Żory To: pksczepanek@gmx.de

Sent: January 18, 2014 Subject: Towarzystwo Miłośników Miasta Żory

Towarzystwo Miłośników Miasta Żory



Spotkanie autorskie i konkurs wiedzy o Kleszczówce w Szkole Podstawowej nr1 w Żorach

Posted: 17 Jan 2014 10:00 PM PST

  W dniu 15 stycznia 2014 roku celem kontynuacji promocji książki „Przedwojenna Kleszczówka we wspomnieniach mieszkańców”, której autorami są Barbara Kieczka i Stanisław Szwarc spotkaliśmy się na wieczorze autorskim w Szkole Podstawowej nr 1 im. Janusza Korczaka. Spotkanie to było połączone z konkursem wiedzy o Kleszczówce.

  Dzięki współpracy dyrekcji Szkoły Podstawowej nr 1 i Towarzystwa Miłośników Miasta Żory mogliśmy tym razem dotrzeć do najmłodszych odbiorców, którzy na zaplanowane wydarzenie przyszli razem ze swoimi rodzicami. Była to okazja do wysłuchania ciekawych informacji o procesie powstania książki, fragmentów samego dzieła oraz do zakupu tej pozycji książkowej, jak i do obejrzenia zdjęć a nawet zabrania ze sobą folderu z kolekcją ująć "Z lotu ptaka" autorstwa Pana Andrzeja Żabki.

  Spotkanie rozpoczęło się przedstawieniem scenki rodem z historycznie istotną dla mieszkańców legendą - "O Dębie Maryjnym". Rodzice mogli podziwiać swoje pociechy na scenie, które bardzo zaangażowały się w sprawę promocji żorskiej kultury. Po kilku słowach wstępu dyrekcji Szkoły Podstawowej nr1 - Pani Joanny Jośko i Pana Artura Brańczyka, wysłuchaliśmy wystąpienia samych autorów książki.

  Punktem zaplanowanym była projekcja filmu zatytułowanego "Moja Kleszczówka", który był swoistym przypomnieniem faktów oraz ściągawką przed konkursem wiedzy, który miał się niebawem rozpocząć. Na scenę zaproszono 10 par konkursowych, tj. uczniów wraz z rodzicami. Przystąpiliśmy do losowania kopert, w których znajdowały się trzy pytania, które wymagały nie tylko podstawowej wiedzy, ale czasem i przekraczającej podstawową orientację o swojej dzielnicy - Kleszczówce, bo właśnie te obszary ziemi żorskiej zostały szczegółowo zawarte w książce Pani Barbary i Pana Stanisława.

  Po wspaniałej serii odpowiedzi rozdaliśmy nagrody w postaci książek i gadżetów miasta Żory dla wszystkich uczestników, których fundatorem był Urząd Miasta w Żorach i Muzeum w Żorach. Spotkanie zakończyło wspólne obejrzenie wywiadów dzieci dla Telewizji Żory, która w swoim reportażu zawarła najciekawsze wypowiedzi mieszkańców na zadane im pytanie "Czym dla Ciebie jest Kleszczówka?".

  Ostatecznie nasi goście mogli dowiedzieć się co nieco o swoim miejscu zamieszkania, wykazać się wiedzą o dzielnicy, nabyć lub wprost wygrać książkę Towarzystwa Miłośników Miasta Żory oraz podziwiać zdjęcia Pana Andrzeja Żabki, który swoim obiektywem ujął z wysokości piękno ulic i domów, które dzięki swojej bogatej historii były wspaniałym materiałem na książkę.

  Towarzystwo Miłośników Miasta Żory serdecznie dziękuje wszystkim dzieciom zaangażowanym i obecnym wraz z rodzicami na spotkaniu, dziękuje dyrekcji Szkoły Podstawowej nr 1 im. Janusza Kroczaka za współpracę w przygotowaniu tego wydarzenia oraz naszemu koledze, Andrzejowi Żabce, za zdjęcia na samym spotkaniu, które możemy podziwiać poniżej:


Drodzy Przyjaciele

 Informuje - co podaje Dziennik Zach., i Twoje Tychy i Echo:

 

 -  do konkursu jest nominowanych 9 osob jako - czlowiek roku - w Tychach



 

 ja podaje i wierzcie mi - to trafna propozycja -

organista w Marii-Magalenie, dyrygent i komponista muzyki koscielnej i nie tylko:

 

 termin do 3.3.2014



 

nalezy wyslac SMS  - pod nr.  72355:

 

z takimi danymi:                        Henryk Jan Botor - DZTYC.8



 

Zapewniam - dla nas jest to najlepsza nominaca na czlowieka roku!

Jako dyrektor tez Wieczorow Koledowych w Tychach, jak i kompozytor m.in. utworow na przybycie do Krakowa Papieza

 w  wykonaniu utworu dla 400 Chorzystow i orkiestry: "Tu es PETRUS"

Wg. mnie nie ma lepszego!

 Dziekuje

 

Przy okazji:



 po moich adventowo-bozenarodz. koncertach z grudnia:

 w lutym - 2 koncerty karnawalowe w Leverkusen 

 w marcu - na poczatku "Stowrzenie Swiata"- Joseph Haydn - ("Die Schöpfung") w Düsseldorfie

 

 Przyjade znow przed 20. 3.2014 bo zona ma wystawe - w Podlesiu - obrazy na plotnie - wyszywane i Pachwork - wycinanki tekstylne!



A ja pokaz moich dias o Auguscie KISSie.

 

 Peter K. Sczepanek - Glück auf



From: ojgyn.interia To: Peter K. Sczepanek Sent: Wednesday, January 22, 2014

Subject: Re: hi - podciepniesz cos na jutro - wydom peter - Jasne, iże podciepna! Jużech myśloł, cos sie pogorszół na mie i blank sie niy łodzywosz. Dzisiej (na próśba mojich Suchoczy) jesce rółz ło Carlu Holei-u.  Ojgyn

 

Hultaj, abo Carl Eduard von Holtei... Ojgyn 26 stycznia 2014r



Nó, tóż mómy już chnet łostatek stycznia. A mie ymilkóma, mobilniokóma ludzie nagabowali, cobych przipómniôł gryfnistô gyszichta ło jednym istnym, ło ftorego wziyno sie słówecko: hultaj.

He, he rzyknijcie mi, eźli jes taki cowiek u nôs, kiery by blank niy miarkowôł słówecka HULTAJ, ftore po naszymu idzie zapisać HÓLTAJ. Pewnikiym niy. Ale fto mi rzyknie jak to sie stanyło, iże tym słóweckiym i Polôki, i richticzne Ślónzôki przezywajóm wszyjskich ci do kupy: hóncwotów, nicpotów, gizdów, mazelónów, pazuroków. Jôch już łod bajtla, śpikola ciyngiym słyszôł: a idźżysz ty hóltaju diosecki; co ze cia wyrośnie hóltaju lagramyncki ijesce pôra inkszych szpasownych ausdruków.

Nó, tóż prawiymy dalszij ło hultaju. Na isto niy jes to prawe ślónske słówecko, ale jak sie dalszij pokôże, jes ci łóne festnie zbindowane i mocka skuplowane ze naszóm dómowinóm. Wiycie, sznupôłech bele kaj, we roztomajtych ksiónżkach, starych cajtóngach i na łostatku we tym modernym internecu, coby jakosik sóm sia, a i mojim suchoczóm wytuplikować wielã zachów, ftore sóm sknółtlowane ze tym słóweckiym.

Hultaj to po polskimu moge być: zawadiaka, szelma, nicpoń, gagatek. Niyftore przidowajóm mu jesce polske słówecko mąciciel ale tu bych już niy bół taki pewny chocia...

Na tyn przikłôd Antoni Muchliński (dziewiytnôstowiyczny „oriyntalista”, ftory wykłôdôł na Uniwerzityjcie we Petersburskim) szukôł zdrzódła tego słówecka we jynzyku perskim. Juzaś Jan A. Karłowicz znôd take zdrzódło bliżyj, bo we Rumuniji we ichnim słówecku „holteiu”, ftore łoznaczało: niyżyniatego chopa. Bezmać – jak niyftore tuplikujóm – prziszło ci te słówecko kajsik łod Ukrainy i Podola, kaj bóło nôjwiyncyj ludzi, kiere niy byli jesce skuplowane ze robotóm, ze ziymióm i łoznaczało tela ino, co byli to: wandrusy, luftikusy, nicpotoki i kóndy. Nôjlepszyjsze łokreślynia mómy we dôwniyjszych prawach polskich, kaj stoji napisane, co: „Hultaje, tułając się po wsiach i miasteczkach, poddanych niszczą, na robotę drogo się najmują...”. Juzaś taki Statut Herburta ze 1570 roka rzykô, iże hultaje „... tułając się, cudzych rzeczy łapać nie boją się.” A tyn jesce starszyjszy, Statut Wiślicki ze 1347 r, festelnie juzaś przikazuje, coby łóne „ ... hultaje, tułający się i drapiestwa dopuszczający się, wzięciem wszystkich dóbr karani byli.”

Ważnô uchwała ze 1523 roka nakłôdała na starostów łobowiónzek imaniô hultajów, a uchwała ze roka 1588 naporónczô to sóndóm grodzkim i miyjskim urzyndóm. Nôjlepszij takigo hultaja łokreślóło prawo ze 1620r, kiere prawi, iże „... hultajami ci się rozumieć mają, co domów nie mają, dorocznie nie służą (exceptis rzemieślników artis mechanicae) a we wsiach, co ani na rolach, karczmach, ani na ratajstwach, ani na zagrodach nie siedzą, ani z ogrodami domów do roku nie najmują, tylko się po komorach i domkach chłopskich kryją.”

Trza sam dopedzieć, iże wtynczôs, we tyj dôwnyj Polsce bóło letko ło ziymia po wsiach i miastyczkach rolniczych, a i ło drywno na chałpy we lasach, ftore jesce niy mieli swojigo wertu, iże cowiek, kiery ani ło ledy jake rzymiósło, kómszt, jak tego wymôgało prawo, ani ło pósiadłóść nie postarôł, ból już zwykowo fachmóńskim hultajym.

Tyn hultaj (we drugij połowinie XVI w. tyż jesce mianowany ultajym, hułtajym abo hołtajym), to bół cowiek niy do łostatka łosiadły, wandrus, śmierdzirobótka, lómp i baraba a ku tymu szlapiczkôrz (po polskimu „partacz”). Tyż za pierónym starego piyrwyj „partaczym” mianowali cowieka, kiery niylygalnie praktikowôł jakisik fach, bo we 1584 roku we statucie cechu czynstochowskigo wajało sie, co „... jako wiele próżnujących hułtajów po miastach się włóczy.”

Bóło ci te słówecko hultaj na isto typówo miyjske, ło fest szyrokim zasiyngu we Polsce XVI w. (we miastach już łod XIV-XV), ftore sie bezmać wandlowało ze takigo niyjasnygo zdrzódła miymieckigo „holtei”. Sam łod nôs pocióngło ci tyż te słówecko na Ukraina i Bialoruś jako „hultáj. Jesce niyftorzi próbowali to tuplikować blank nałopach, iże przikulwitało sie łóne ze Ukrainy i knółtlowali to ze słóweckiym „huláty. Ale to na isto ci niy ma prôwda.

Wiycie, jakech tak sznupôł bele kaj, toch znô jesce mocka inkszych słówecek skuplowanych ze tym hultajym, ze tym polskim, ale i ze tym naszym ślónskim. Bo dejcie pozór, we jednyj miymieckij gwarze jes słówecko „Hitzel”, co po naszymu znacy hycel ale i szelma, hultaj, szuft i berdyjô. Juzaś miymiecki „Schelm”, to nic inkszego jak nasz hultaj, szyma (szubrawiec, szelma) a blank samstónd bliziuśko do naszygo hóncwota (der Hundsfott – po ichniymu gynał: psiô rzić).

Mockach sam nafandzolół jak cajmer ło północy, alech kciôł dójńść do jednego richticznego Ślónzôka, ftory za staryj Polski rzyknół take ci słówecka:

„Suste nischt ock heem” co we frajnym tumaczyniu ze miymieckigo (Sonst nichts als heim) znacy: „... nic wiyncyj jak heimat” ... nic wiyncyj jak naszô dómowina. >>>>

Fto to pedziôł? Anó, bół ci to taki istny, kiery sie Carl Eduard von Holtei mianowôł. Bół to na isto wywołany „śląski językoznawca” srogi – jak to wtynczôs gôdali – Schlesier aus Niederschlesien. Urodziół sie Łón 24 stycznia 1798 r we Wrocławiu (wtynczôs Breslau) we familiji rakuskigo ritmajstra. Mamulka łodumarła go jak bół jesce bajtlym. Dzieckowe lata przetrôwiół we Obornikach Ślónskich (Obernigk). Niyskorzij uczół sie we wrocławskim gimnazjóm a kiej mu pizło szesnôscie lôt, zacióngnół sie do pruskigo wojska i wzión udziôł na łostatek wojyn napolijóńskich. Zarôzki zatym napocznół ci sztudiyrować prawo na Uniwerzityjcie Wrocławskim ale wartko mu sie to łodechciało i poszôł do tyjatru, kaj wylôz piyrszy rółz na bina jako Mortimer we takim kónsztiku „Maria Stuart” Schillera. Côłke dwa lata wandrowôł bele kaj i czyńścij czytôł swoje sztrofki niźli wystympowôł za szałszpilera. Bół tyż ci spółrydachtorym wrocławskich cajtóngów, kiere sie zajimali literaturóm, sztukóm i tyjatralnym życiym. Tak po prôwdzie, to piyrszy rółz wylôz na bina już we 1816 roku we takim tyjatrze pałacowym we Gorzanowie (wtynczôs Grafenort) kaj napytôł go grof Johann Hieronymus von Herberstein.

We lutym 1821 łożyniół sie we wanielickim kościele we Obornikach Śl. ze szałszpilerkóm Luise Rogée, z kieróm zatym zamiyszkôł we swojij rezidyncyji tam we tyj miyjscowości. Jak mu sie urodziyli dziecka, posadziół przed swojóm chałpóm jedle z kierych wyróśli ino dwie – niyskorzij jedla bóła herbym tego miasta. Bół załóżiciylym i redachtorym cajtóngu „Obernigker Bote” ale tyż chnetki wykludziół sie ze swojóm babeczkóm do Wrocławiô, kaj robiół za poyty tyjatralnygo we Kalte Asche. Niyskorzij jesce przekludziól sie do Berlina kaj jejigo Luisa miała kóntrakt we tyjatrze na Dworze. Tam napisôł dwa szykowne i moc wywołane „wodewile”: „Die Wiener in Berlin” i „Die Berliner in Wien”. Chnet tyż po śmiyrci piyrszyj jejigo babeczki erbnół kóntrakt we berlińskim „Königsstädtisches Theater” przi Alexanderplatz. Napisôł ci tam mocka roztomajtych tyjatralnych kónsków („Lenone”, „Der alte Feldherr”). We 1830 roku łożyniół sie drugi rółz (tyż ze szałszpilerkóm, i to ze tego samygo tyjatru) Julijóm Holzbecher ze kieróm grôł niyskorzij we Darmstadt. Wróciół sie we 1831r nazôd do Berlina i tam napisôł take gryfne „libretto” do ópyry „Des Adlers Horst” dlô Franca Gläsera a juzaś dlô Ludwiga Devrienta, drama pod mianym „Den dumme Peter”. Sóm tyż wróciół na bina i do kupy ze swojóm babeczkóm wykludziół sie we tura po nôjważniyjszych tamesznych miastach jak: Hamburg, Lipsk, Drezno, Monachium i Wiedeń. Prziniysło mu to srogô słôwa i wywołani, a na łostatek jesce łostôł lajterym tyjatru we Wiydniu. I, chocia bół festnie spokójny, wypuściół sie do Rygi (tyż tam jesce reskiyrowôł tyjatrym) kaj zemrziła ta jejigo drugo babeczka. Zatym juzaś napocznół rajzować terôzki sztyjc po Miymcach. Deklamiyrowôł gydichty, na krótko przijón sztela we Breslau a we 1847 roku zamiyszkôł we Grazu, kaj napisôł rómany: „Die Vagabunden”, „Christian Lammfell” i „Den letzte Komödiant”. Tu już tyż idzie skuplować jejigo pasjô do naszych polskich, ślónskich (i słówiańskich) korzyni. Miano tego miasta Graz wandluje sie przeca ze starosłówiańskigo słówecka Gradec, ftore znacy tela, co mały zómek. Graz ze swojim Schloβbergym bół dló niygo tyż festelnie ważny.

Idzie pedzieć, iże Karl Holtei wkludziół do miymieckij kultóry „wodewil”. Rajzowôł – jakech sam już gôdôł – po côłkij Ojropie. Bół pisôrzym „lirycznym” a chnet nôjważniyjszymi jejigo dziyłóma tyj zorty sóm: „Schlesische Gedichte”, „Gedichte” abo „Stimmen des Waldes”. Bół tyż festelnie wywołany na dôwnym Ślónsku, kiej napisôł mocka gydichtów we lókalnym dijalykcie. Przecamć łod modych lôt mocka czasu przetrôwiół we wiyjskim łotoczyniu we Obornikach Ślónskich, stela tyż we wieluch sztrofkach łozprawiôł ło dómowinie swojigo dzieciynctwa – małyj, cichyj dziydzinie pojstrzód lasów i gróniczków. Trza sam tyż jesce spómnieć ło autobijografiji naszego Karla „Vierzig Jahre” (1859r) do kupy ze takóm ksiónżkóm „Noch ein Jahr in Schlesien” (ze 1864r). We latach szejśćdziesióntych dziewiytnostego wiyka pôrã razy nawiydzôł ziymia kłodzkô, kaj fest korzystôł ze tamesznych uzdrówisków, i kaj suchôł pewnikiym jejigo umiyłówanô melodyjô „Mantellied”. Po pôruch łodwiydzinach i łobdarówaniu miasta dugim gydichtym, 1 wrzyśnia 1867r włôdze miasta Duszniki Zdrój (wtynczôs Bad Reinerz) nadali mu hónorowe łobywatelstwo. >>>>

Karol Holtei miôł drużne i przocielske podyjńście do Polski i Polôków, do Ślónska i Ślónzôków. Kamraciół sie ze Adamym Mickiewiczym, tumaczół jejigo wiyrsze na miymiecki i na naszô gwara a fortóna mocki polskich bohatyrzów takich, jak choby ino Tadeusz Kościuszko, festelnie go zajimali, co udowodniół kiej napisôł kónsztik, tako „śpiywogra” (Liederspiel) „Stary wódz” („Der alte Feldherr”), ftory bół festelnie wywołany we Miymcach, zwłôszca po powstaniu listopadowym.

Carl von Holtei we modych latach żywo interesjyrowôł sie przeszłóścióm i terôźniyjszóścióm Polski, i zituacjóm na Ślónsku. Napisôł drama pod mianym „Stanisław, czyli cudowne ocalenie” (Stanislaus oder: Die wunderbare Rettung) ło porwaniu naszego łostatnigo króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskigo, ftorô bóła tyż jesce skuplowano ze „konfederacjóm barskóm”.

Wystympowôł tyż ci jesce przed regiyróngym pruskim we łobrónie Polôków heresztowanymi za niylygalnô dziôłalnóść politycznô. Trefiół sie tyż jesce pôrã razy ze powstańcóma-heresztantóma we twiyrdzy świdnickij.

Rajzowôł – jakech już spóminôł – po côłkij Ojropie ale nôjbarzij to ci bół skuplowany ze Wrocławiym i Obornikami Śl. Tam bóło jejigo posiadło. Tyn richticzny ślónski pisôrz i szałszpiler miôł tyż festelnie rôd tako gospoda we Długołęce, ftorô sie „Karczma Wilka” mianowała. Łopisôwôł jóm we swojich „Dziynnikach” zatym jak tam bół we 1861roku. We kaczmie familiji Wolfów sroge wrażyni zrobiyli izby gościnne, maluśke ale miluśke, szmektny kafyj i jesce barzij szmektne tameszne ... piwo.

Póstać Carla von Holtei’a zapisała sie tyż gryfnie we hitoryji Oleśnicy. Kukôł tam czynsto a to skuli tego, iże tam miyszkali jejigo sztifmuter (drugo mamulka) i szwestra. Tam, we tyj Oleśnicy wystawiyli na binie „Starego wodza” we takim tyjatrze ksiónżym we Szczodrem, a siydziba jejigo tyjatralnygo kómanda bóła we budónku Domu Strzeleckigo (Schieβhaus).

Ważnym dlô naszego grofa-poyty bół Wrocław. Wycióngôł śniego i nazôd sie wkludzôł. Ale pewnikiym deptôł we frajnym czasie do „Pywnicy Świdnickij”, nôjstarszyjszego restaurantu we Ojropie we wrocławskim magistracie. Tam ci sie trefiali zabrane handlyrze, rzymiyśniki, sztudynty, szałszpilery i fto tam jesce. Do legyndów przyjńszli tameszne bómsy, bigle, bôle i ... haje. Stoji tyn „Rathaus”, tyn magistrat na pojstrzodku piyknie łodnowiónygo (terôzki) Rynku ze jejigo farbistymi kamiynicóma a sztramske, „stylowe” wnótrza sóm terôzki siydzibóm Muzyjóm Historicznygo Miasta Wrocławia. Tam tyż, poduk zwyku przijimane sóm ważne łosobistóści nawiydzajónce miasto. Bół tam i nasz Jan Paweł II, i królowô Holandii Beatrix. A we nôjstarszyjszyj we tym budónku Sali Mieszczańskij, jes galeryjô wywołanych i widzianych wrocławiôków. Styrcóm tam popiyrsia takich ludzi jak: Edyta Stein, Max Born, Gerhart Hauptmann, nó i nasz Carl Eduard von Holtei.

Łostatnie lata przetrôwiół tyn nasz wywołany słonski i miymiecki pisôrz we Wrocławiu (Breslau), a iże niy miôł ci Łón żôdnych nasztaplowanych pijyndzy, zamiyszkôł we klôsztorze o. Bonifratrów i tam 12 lutego 1880 roka kipnół. Pochowali go na bernadyńskim smyntôrzu tela, co jejigo grób załorali przi zawarciu tego kiyrhowu kole 1970 roka. We piyńć lôt po śmiyrci jejigo mianym wymianowali ichni Bastion Ceglany i postawiyli tam tablica pamióntkowô.

I mógbych sam jesce bez pôrã godzin ło tym chopie łozprawiać ale pewnikiym niy plac i czas na to. Musza dyć ale jesce cosik dopedzieć, cosik, co jes na isto fest skuplowane z tym coch przi napoczniyńciu pedziôł – ze tym ci naszym HULTAJYM. Chocia to słówecko dugo już we naszym jynzyku fónguje, małowiela sie go ino sam u nôs używało. We Polsce, i tym tuplym na Ślónsku (na tym Ślónsku po piyrszyj wojnie) po 1922 roku napoczli roztomajte ludzie, łoszkliwce szlechtować i szeredzić nasz Ślónzek na kôżdym kroku. I to coch pedziół skorzij, te „Suste nischt ock heem” (Sonst nichts als heim) znacy te: „... nic wiyncyj jak heimat” ... „nic wiyncyj jak naszô dómowina” hepało sie tym naszym przikludzónym na Ślónsk byamtróm jak po brynie. Bez „sanacyjnô” Polska niy bół nawidzóny nasz Karol Holtei. Podrzyźniali go, łosobliwie na tym (umównie mianowanym) Wschódnim Górnym Ślónsku. Niy ciyrpiôł go tyż i nasz przedwojynny (we latach 1926-39) wojywoda Michôł Grażyński. Urodzóny we Gdowie Grażyński (mianowôł sie po łojcach Kurzydło i dziepiyro jejigo mamulka przekrzciyła familijo na miano wziynte direkt ze poymatu Mickiewicza) po przewrocie majowym łostoł wojywodóm ślónskim ze porynki Piłsudskigo. We łostatnich dnioszkach III Powstaniô Ślónskigo próbowôł ze kamratami łobalić Wojciecha Korfantego, co cióngło sie za niemi łobióma nikiej cuch po galotach aże do śmiyrci Korfantego.

Grażyński mocka zrobiół dlô Górnygo Ślónska ale blank niy miôł we reszpekcie i zocy Dolnego Ślónska. A tamstela wandlowôl sie nasz Carl Eduard von Holtei, kierego skuplowali ze tym „hultajym”, ftory tym tuplym bół ci za staryj Polski niy ino dlô tych naszych byamtrów takim „nicponiem, zabijaką, gamoniem i mącicielem”. I tym tuplym wrajziyli Holtei’a do tyj zorty ludzi, ciorali niym i niy kcieli blank łó niym nic słyszeć. Niy bóło wtynczôs (a i terôzki mało fto miarkuje tego uczónygo jynzykoznawcy) łó niym gôdki na naszym Górnym Ślónsku skuli tego, iże bół to Schlesier aus Niederschlesien, co sie niy zdało niyftorym prziflostrowanym Ślónzôkóm.

Nó, i to by możno stykło na dzisiej a berôł, spóminôł jak we kôżdô niydziela przi śniadaniu Ojgyn z Pnioków
Bilder- Obrazy - Fotos - für pksczep-140123:

1.-Jahr 2014 als das Jahr der Wende -kosmische Prognose.JPG

2.-Obama - deutsche Michel - ein besetztes Land -D.JPG

3.-Der deutsche Michel aber schlaeft- noch ….

4.-NL_23_01_14_Thilo Sarrazin_Der-neue-Tugendterror -Buch.JPG

5.-Westerwelle- Merkel blockiert mehr Rechte für Homo-Paare.jpg

6.-Spiegel- Der Erste Krieg in Zeitung.jpg

7.-Model TyskiegoStarego Alojza ze Starych Tychow - wspomina pksczep u Augusta Dyrda z Paprocany-Tychy.jpg

8.-Stary Alojz ze Starych Tych - odslania A.Dyrda na Nowych Tychach - terenu nieznanego ALOJZOWI.jpg

9.-Peter Sczepanek o Kissie i Kalidem - Album - Schles. Reminiszenzen D -PL.jpeg

10.-Peter Sczepanek Gorny Slask w barwach czasu Album 120 Aquarell. Literatur u. Gedichte D -PL.jpeg

11.-Schloss Geschichten - Adel in Ober- N-Schlesien.JPG

12.-Niemiecki Rosow staje się dla Polakow przedmiesciem Szczecina.jpg

13.-Ambasador -Jerzy Sadecki pisze o Jerzy Bahr.JPG

14.-Tyskie Wiecz. Koledowe-1.jpg

15.-Urna wybit. kompozytora Wojciecha Kilara zostala zlozona w grobowcu na ul Sienkiewicza Katowice.jpg

16.-Mniejszosc etniczna na SLASKU - 13-stycznia S - jak Slask.jpg

17.-Mapa Polski wg. Slazaka.jpg

18.-Czechy Polakom-1 na Zaolziu -1919-1939.pdf

19.-Czechy Polakom-2 na Zaolziu -1919-1939.pdf

20.-Kard. Joachim Meisner krytycznie o metodach papieza Franciszka.jpg

21.-Griechenland will keine weitere internationale Hilfe - wieder auf eigenen beinen stehen.jpg

22.-NSA soll Tausende Rechner mit Funksignalen ausspionieren.jpg

23.-Peking - China hat einen Hyperschall-Flugkoerper ausprobiert - und verteidigt den Test.jpg

24.-Versailler Vertrag - Pakt- stracone- verlorene Gebiete 26.6.1919.JPG

25.-Deutschlands Laender mit Ostdeut..JPG

26.-August Kiss Statuete Michael Erzengel - Archaniol

27.-St.Michael-1849-A.Kiss-Buch-2013-autor pkSczepanek.jpg

28.-Lied-Karnav- Heimweh nach Köln

29.-Karnewalskonzerte des Bayer-Männerchores


Avira Antivirus Suite Erstellungsdatum der Reportdatei: Freitag, 24. Januar 2014 01:29

Das Programm läuft als uneingeschränkte Vollversion. Online-Dienste stehen zur Verfügung.

Lizenznehmer : Peter Karl Sczepanek
From: Peter K. Sczepanek Sent: Donnerstag 23. Jan. 2014 - Datei /Plik: pksczep-140123.doc

Subject:pksczep-140123, Heimatort-Jacobowsky, Zitate, 2014-Wende, H.Nieheus, made Silesia, Gender, Duschek, Aloiz, Zaborowski, A.Pustułka, Ojgyn, - von P.K. Sczepanek (Seiten -Stron -190)



Schlesisch - Christlich - Europäisch - O Śląsku, chrześcijaństwie, po europejsku - 14/01






Pobieranie 2.27 Mb.

Share with your friends:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna