Pamięci tych co odeszli I tych, co pamiętają



Pobieranie 33.17 Kb.
Data08.05.2018
Rozmiar33.17 Kb.



PAMIĘCI TYCH CO ODESZLI I TYCH, CO PAMIĘTAJĄ
Zbliżająca się 68. rocznica wybuchu II wojny światowej skłania do refleksji nad daniną krwi, jaką Polacy przelali na wszystkich frontach i teatrach działań wojennych. Przez 2077 dni stawialiśmy opór zbrojny najeźdźcom. Życie straciło ponad 6 mln polskich obywateli, czyli 220 osób 1000 mieszkańców. Walczono na lądzie, morzu i w powietrzu, w formacjach regularnych i partyzanckich – pod polską i obcą flagą – lecz przelana krew wszędzie była równie czerwona. Wysiłek państwa polskiego i narodu oraz jego ofiary nie poszły na marne. Może warto przypomnieć sylwetki niektórych kombatantów uczestniczących w walkach frontowych oraz tych, co popularyzowali polski wysiłek zbrojny, a dziś ich już nie ma wśród nas:

Zygmunt GOLA ks. płk mgr, urodził się 22 kwietnia 1936 r. w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1959 r. Zawodową służbę wojskową pełnił w latach 1969 – 1996 jako duszpasterz wojskowy w parafiach w Kielcach, Szczecinie, Łodzi i Krakowie. Spowodował sprowadzenie do Krakowa ziemi z pól bitewnych przez delegacje wszystkich armii sprzymierzonych z czasu II wojny światowej. Inicjator utworzenia Izby Pamięci w pomieszczeniach parafialnych. Ocalił cztery płyty granitowe, usunięte z Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Od 2000 r. członek rzeczywisty Oddziału Powiatowego ZŻ LWP w Złotoryi. Chętnie uczestniczył w uroczystościach w Uniejowicach. Był jedynym kapelanem okresu LWP, który należał do naszego Związku. Kapelan Generalny Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny, kapelan Związku Legionistów Polskich, m.in. członek Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich, wiceprzewodniczący Rady Naukowej Muzeum Czynu Niepodległościowego i członek Rady Instytutu Józefa Piłsudskiego w Kraju. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem Virtuti Civili, Krzyżem Służby Rzeczypospolitej. Zmarł 4 września 2006 r. i został pochowany w kwaterze wojskowej Cmentarza Rakowickiego w Krakowie.
Leon LEPAROWSKI mjr, urodzony 1 stycznia 1924 r. w Kołaczkowicach. W latach 1940 - 43 uczestniczył w walkach frontowych Armii Czerwonej, m. in. w forsowaniu Dniepru, obronie Kijowa, Charkowa i Stalingradu. Jako Polak został skierowany 9.05.1943 r. do 2 pp 1 DP im. T. Kościuszki. Szlak bojowy rozpoczął pod Lenino, a zakończył w Berlinie. W trakcie działań wojennych trzykrotnie ranny. W okresie powojennym pełnił zawodową służbę wojskową w Łużyckiej Brygadzie WOP jako dowódca granicznych punktów kontroli. Po przejściu do cywila w 1960 r. zaangażował się w pracy społecznej w LOK i ZBoWiD. Od 1992 do 2002 r. członek zarządu Koła Miejskiego ZKRP i BWP w Zgorzelcu. W latach 1995 - 2002 członek zarządu Koła Nr 9 ZBŻZ i ORWP. Aktywny uczestnik Klubu Polaków Byłych Żołnierzy Armii Radzieckiej. Niezmordowany popularyzator polsko - radzieckiego braterstwa broni. Od 1996 r. był zaangażowany w działalności programowo - organizacyjnej Związku Żołnierzy LWP. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim OOP, Krzyżem Bitwy pod Lenino. Zmarł 25 lutego 2005 r. i został pochowany na cmentarzu w Zgorzelcu.
Edward MICHALSKI ppłk, urodził się 14 października 1919 r. w Inowrocławiu. Za pomoc więźniom angielskim i rosyjskim w Bydgoszczy był dwukrotnie więziony przez Gestapo. 8.03.1945 r. został zmobilizowany do WP i skierowany szkoły oficerskiej. Pełnił służbę w Warszawie w pionie oświatowo – wychowawczym. W 1953 r. został skierowany do Wrocławia na stanowisko kierownika Zespołu Pieśni i Tańca Śląskiego OW. Niespodziewanie 18.11.1955 r. jako „wróg klasowy” został wyrzucony z wojska. W 1962 r. zrehabilitowany. Będąc w cywilu pracował w instytucjach kultury. W 1981 r. należał do grona członków – założycieli Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych we Wrocławiu. Od 1995 r. był przewodniczącym Wrocławskiego Klubu Weteranów Lewicy, od 2001 r. przewodniczącym Dolnośląskiej Rady Klubów Weteranów i Sympatyków Lewicy. Od 1996 r. bardzo aktywnie działał w Związku Żołnierzy LWP. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł 27.08.2006 r. i w wojskowej asyście honorowej został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.
Ludwik POLAŃSKI płk mgr, urodził się 12 sierpnia 1922 r. w Balicach. W 1942 r. został osadzony w obozie niemieckim w Pustkowie. 20.08.1944 r. ochotniczo zgłasza się do wojska, został skierowany do OSP w Lublinie, a po jej ukończeniu mianowany do stopnia chorążego i skierowany do służby w 8 pp 3 DP. Obejmuje stanowisko dowódcy plutonu ckm. Ruszając na Bydgoszcz i Złotów dowodził 40 żołnierzami, gdy dotarli pod Kołobrzeg, dniem i nocą brali udział w ciężkich walkach atakując twierdzę od strony Karlina. Następny etap działań to forsowanie Odry, w czasie ataku został ciężko ranny i trafił do szpitala polowego, po wyleczeniu wrócił do macierzystego pułku, gdzie został już uznany za zaginionego. Do 1973 r. pełnił zawodową służbę wojskową. W 1999 r. inicjuje na łamach prasy powołanie Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari w Uniejowicach, którego został wybrany prezesem w maju 2000 r. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarł 12.03.2003 r. i został pochowany z honorami wojskowymi na Cmentarzu Grabiszyn we Wrocławiu. Muzeum LWP i Pamiątek po AR w Uniejowicach przyjęło jego imię.
Krzysztof PRZYBYLSKI por., urodził się 23 lipca 1919 r. w Osieczu Wielkim. Gdy wybuchła wojna wstępuje na ochotnika do 81 pułku piechoty. Po zakończeniu walk wraca do Warszawy, gdzie zostaje adiutantem prezesa organizacji młodzieżowej „Siew”. Wstępuje do Chłopskiej Organizacji „Wolność”, po przysiędze został łącznikiem „Brzozy”. Po aresztowaniu „Brzozy” przenosi się do okręgu radomskiego i wstępuje do ZWZ. Przyjmuje pseudonim „Ksawery Miechowski”. Jest następnie łącznikiem w Armii Krajowej pomiędzy dowódcami oddziałów partyzanckich. Wyzwolenie przynosi mu dwukrotne aresztowanie przez UB. Długoletni pracownik ogrodnictwa. W 1969 r. zostaje wybrany radnym Rady Narodowej Miasta Wrocławia. Pełni funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Wojewódzkiej Spółdzielni Ogrodniczo – Pszczelarskiej we Wrocławiu. Popularyzator tradycji i historii WP w swoim środowisku. W grudniu 2004 r. był jak dotąd, najstarszym uczestnikiem wyprawy do Parlamentu Europejskiego w Straburgu, na zaproszenie poseł Lidii Geringer de Oedenberg. Odznaczony: Krzyżem Kawalerskim OOP i Złotym Krzyżem Zasługi. W dniu 2 grudnia 2006 r. został pochowany na cmentarzu Grabiszyn we Wrocławiu w wojskowej asyście honorowej.
Janina RAWSKA por. mgr, urodziła się 3 maja 1927 r. w Lublinie. W marcu 1943 r. na skutek dekonspiracji placówki Gwardii Ludowej została aresztowana przez gestapo i osadzona w obozie koncentracyjnym na Majdanku. W październiku, podczas pracy poza obozem, udało jej się zbiec. Dostała się do oddziału partyzanckiego GL. Otrzymała pseudonim „Wicher”, została sanitariuszką. Uczestniczyła w walkach oddziałów partyzanckich AL dowodzonych m.in. przez „Zemstę” i „Mietka” w okolicach miejscowości: Rudka, Jedlina, Zofiówka, Ostrów Lubelski oraz Brześć. Pod Rąblowem, w czasie jednej z największych bitew partyzanckich, podczas bardzo ciężkich walk 14 maja 1944 r. została ranna. W 1952 r. wyjeżdża na Ziemie Zachodnie i podejmuje pracę w sieci handlu uspołecznionego we Wrocławiu. Włącza się aktywnie do pracy społecznej w Związku Inwalidów Wojennych PRL, gdzie pełniła funkcje na szczebli okręgowym i centralnym. Odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Oświęcimskim. Zmarła 25 kwietnia 2007 r. i została pochowana na cmentarzu przy ul. Bujwida we Wrocławiu.
Władysław SACHAJKO ppłk, urodzony 4 lipca 1924 r. w Suchowoli. 3.02.1941 r. wstępuje do Batalionów Chłopskich, przyjmuje pseudonim „Niebo”. Odbywa przeszkolenie wojskowe w oddziale „Rysia”, otrzymuje funkcję dowódcy drużyny, potem plutonu. Uczestniczył w walkach partyzanckich na terenie Lubelszczyzny i Zamojszczyzny w oddziałach AK i BCh, dwukrotnie poważnie ranny. 20.09.1944 r. został wcielony do 4 pułku kawalerii w Hrubieszowie, następnie brał udział w walkach frontowych na szlaku bojowym Poznań – Gorzów – Piła – Kostrzyń – Berlin. W walkach pod Kostrzyniem lekko ranny. Do 1960 r. pełnił zawodową służbę wojskową. Aktywny społecznie. Od 7 maja 2000 r. wiceprezes Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari pod Patronatem Szefa Wojskowego Sztabu Wojskowego we Wrocławiu. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Batalionów Chłopskich. Zmarł 21 lipca 2006 r. i został pochowany w wojskowej asyście honorowej na cmentarzu przy ul. Bardzkiej we Wrocławiu.
Weronika SKORACKA por., urodziła się 12 czerwca 1923 r. w Szutowie Wraz z rodziną 10.02.1940 r. została deportowana na Syberię, gdzie pracowała przy wyrębie drzew w tajdze k/Irkucka. 3.08.1943 r. została powołana do samodzielnego batalionu kobiecego im. E. Plater. Po krótkim przeszkoleniu otrzymuje przydział do kompanii kablowo – tyczkowej. Jako dowódca drużyny bierze udział w organizowaniu łączności przed bitwą pod Lenino. Jej szlak bojowy wiedzie dalej wraz 1 DP im. T. Kościuszki przez Smoleńsk – Warszawę – Berlin. 9.11.1944 r. została poważnie ranna w czasie walk pod Warszawą - Pragą, po rekonwalescencji w szpitalu w Lublinie 15.12.1944 r. wraca do służby w 8 samodzielnej kompanii łączności, która zabezpieczała sztab 1 Armii WP. 5.11.1945 r. została zdemobilizowana. W latach 1950 – 1989 pracowała zawodowo we Wrocławiu w Cukrowni Klecina, ostatnio na stanowisku mistrza ślusarskiego. Aktywna społecznie. Prowadziła „żywe” lekcje historii w szkołach oraz spotykała się z żołnierzami 2 batalionu dowodzenia Śląskiego OW. Współorganizatorka pierwszego wrocławskiego koła Związku Żołnierzy LWP Popularyzatorka pieśni żołnierskiej oraz Muzeum Ludowego Wojska Polskiego i Pamiątek po Armii Radzieckiej w Uniejowicach od 1997 r. w 2004 r. opublikowała broszurę „Z Syberii do Berlina”. Odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem Zesłańców Sybiru. Zmarła 24 stycznia 2007 r. i została uroczyście pochowana na cmentarzu parafialnym przy ul. Zabrodzkiej we Wrocławiu.
Larysa ŻAKOWICZ mjr, urodzona 9 maja 1925 r. w Lubczy. Wraz z rodziną została deportowana na Syberię, gdzie w Krasjnojarskim Kraju w okolicach Tarutino pracowała jako drwal w tajdze. 1.08.1943 r. została wcielona do samodzielnego batalionu kobiecego, następnie została skierowana do OSP w Riazaniu. Po mianowaniu do stopnia oficerskiego zostaje dowódcą męskiego plutonu moździerzy 82 mm w 8 pp 3 DP im. Romualda Traugutta. Uczestniczy w walkach frontowych na szlaku bojowym od przyczółka Warecko – Magnuszewskiego, Pragi, zdobycia Warszawy, Bydgoszczy, Kołobrzegu, Wału Pomorskiego, forsowania Starej Odry, pod Berlinem 27.04.1945 r. zostaje ciężko ranna. Zdemobilizowana w dniu 8.10.1946 r. W latach 1962 - 82 pracowała w Spółdzielni Inwalidów „Chemopil” we Wrocławiu. Społecznie działała w organizacjach kombatanckich, Lidze Kobiet, Organizacji Rodzin Wojskowych. W Związku Inwalidów Wojennych PRL pełniła b. odpowiedzialne funkcje. W 1973 r. była matką chrzestną statku „Generał Bem”. Odznaczona m.in. Orderem Krzyża Grunwaldu III kl., Krzyżem Walecznych, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim OOP. Zmarła 20 lipca 2003 r. i została pochowana z honorami wojskowymi na cmentarzu Grabiszyn we Wrocławiu
Na szczególne uznanie zasługuje też aktywna działalność społeczna weteranów i żołnierzy LWP okresu powojennego, a zwłaszcza w popularyzowaniu polskiego wysiłku zbrojnego oraz opieki nad miejscami pamięci narodowej:
Jan KARWACIŃSKI płk, ur. 7 kwietnia 1923 r. w Ostrowiu Świętokrzyskim. W latach 1943-44 był partyzantem Armii Ludowej na terenie kielecczyzny. Od grudnia 1944 do sierpnia 1954 r. żołnierz KBW. Po zwolnieniu do rezerwy pracownik administracji państwowej, w tym struktur Obrony Cywilnej. Długoletni, zaangażowany działacz organizacji paramilitarnych i kombatanckich. Od 1999 r. bardzo aktywnie działa w Związku Żołnierzy LWP we Wrocławiu. Popularyzator tradycji i historii WP wśród młodego pokolenia. W maju 2003 r. został wybrany prezesem Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari pod Patronatem Szefa WSzW we Wrocławiu. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim OOP, Orderem Krzyża Grunwaldu III kl.
Jan KOBES ppłk, urodzony 10 grudnia 1923 r. w m. Łysiec. W czasie okupacji należał do organizacji młodzieżowej „Orlęta”. 1.11.1944 r. wstąpił do WP, skierowany do Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej na Majdanku k/Lublina, uczestnik walk frontowych. Służbę zawodową pełnił w jednostkach pancernych, którą zakończył 30.10.1957 r. na stanowisku dowódcy batalionu. Pracował na różnych kierowniczych stanowiskach w administracji państwowej i w oświacie. Wieloletni wiceprezes, a od 1986 r. jest nieprzerwanie prezesem Zarządu Oddziału i członkiem Zarządu Okręgowego ZIW RP. W 1999 r. zorganizował oddział miejski Związku Żołnierzy LWP w Jaworze, którego został wybrany prezesem. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalem KEN.
Julian LECH kpt., urodzony 24 kwietnia 1924 r. w Chlewczanach. Wraz z rodziną 10.02.1940 r. został deportowany na Syberię. 4 maja 1943 r. ochotniczo wstąpił do 1 DP im. T. Kościuszki. Uczestnik bitwy pod Lenino jako dowódca działonu 45 bat 22 pp. Brał udział w walkach o Przyczółek Warecko – Magnuszewski, w czasie walk o Pragę został ciężko ranny. Wbrew lekarzom 14.09.1944 r. ucieka ze szpitala w Mińsku Mazowieckim i dołącza do swojej baterii. 17.01.1945 r. wyzwala Warszawę, dalej uczestniczy w walkach o Bydgoszcz, Wał Pomorski, Cedynię, Siekierki. Forsuje Odrę i Starą Odrę, przez Oranienburg dociera do Berlina, uczestniczy w zdobywaniu Politechniki. Po zwycięskim zakończeniu wojny pozostaje w wojsku, ale 10.07.1957 r. zostaje zwolniony z wojska. W latach 1957 – 1979 pracuje w Kopalni Węgla Kamiennego „Wałbrzych”, a w latach 1981 – 1990 w Urzędzie Miejskim. W 1999 r. inicjuje tworzenie w Wałbrzychu koła Związku Żołnierzy LWP, którego zostaje prezesem. Po przekształceniu koła w oddział powiatowy nadal kieruje jego pracą. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Orderem Sztandaru Pracy II kl., Krzyżem Walecznych, Krzyżem Bitwy pod Lenino, Krzyżem Kawalerskim OOP.

Ryszard LEPAROWSKI por. mgr, urodzony 27 marca 1952 r. w Krzewinie. W latach 1973 – 75 pełnił zasadniczą służbę wojskową w Ełku i Zgorzelcu. Od 1976 do 1995 r. był funkcjonariuszem Policji. Po zakończeniu służby podjął społeczną działalność w Związku Żołnierzy LWP. Od 1999 r. jest prezesem Zarządu Powiatowego w Zgorzelcu, a od 2001 r. wiceprezesem Zarządu Dolnośląskiego ZŻ LWP i członkiem Zarządu Głównego. Organizator i prezes Stowarzyszenia „Komitet Opieki nad Miejscami Pamięci Narodowej”. Przyspieszył prace renowacyjne Cmentarza Żołnierzy 2 Armii WP w Zgorzelcu. Od pięciu lat organizator powiatowego konkursu wiedzy o WP. Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Za Zasługi dla ZHP, medalem Pro Memoria, medalem KEN.
Michał SABADACH sierż., urodzony 25 maja 1943 r. w Rosochaczu pow. Kołomyja. W październiku 1947 r. został zesłany wraz z rodzicami do gułagu w Republice Komi między rzekami Usa i Pieczora. Pomimo ogromnych trudności udało im się wrócić do Polski w grudniu 1956 r. Wieloletni instruktor ZHP w stopniu harcmistrza PL. W latach 1963 – 66 pełnił służbę wojskową w Gliwickiej Brygadzie WOP. W 1997 r. utworzył własnym sumptem prywatne Muzeum Ludowego Wojska Polskiego i Pamiątek po Armii Radzieckiej w Uniejowicach. Jest współorganizatorem struktur Związku Żołnierzy LWP w powiecie złotoryjskim, początkowo jako wiceprezes a następnie prezes Zarządu Powiatowego i członek Prezydium Zarządu Dolnośląskiego ZŻ LWP. Współinicjator powołania Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari w Uniejowicach, który rozpoczął działalność 7 maja 2000 r. Na terenie „Sabadachowa” eksponuje pomniki i popiersia dowódców frontowych LWP. Organizator uroczystości związkowych. Odznaczony m.in. dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Za Zasługi dla ZHP, złotym medalem Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej.

Monika STRĄCZEK kpt. mgr, urodzona 1 maja 1925 r. w Laskowiźnie. W 1943 r. została sanitariuszką w 27 Wołyńskiej Dywizji AK, uczestniczyła w działaniach obronnych Polaków przed eksterminacją ze strony nacjonalistów UPA. W czerwcu 1944 r. została wcielona do 10 DP i brała udział operacji berlińskiej i praskiej. Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Intendentury na Majdanku służy w Wojskowym Instytucie Geograficznym w Warszawie. Po demobilizacji w 1948 r. pozostaje w instytucie jako pracownik cywilny. Po ukończeniu SGPiS w 1953 r. otrzymuje nakaz pracy do Wojewódzkiego Związku GS „Samopomoc Chłopska” we Wrocławiu, gdzie pracuje do 1997 r. W latach 1988-90 pisze książkę „Z Kresów Wschodnich na Zachód”, którą po wielu zabiegach udaje się wydać w 2003 r. W 1990 r. aktywnie włącza się w nurt pracy organizacji kresowych i Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Od 2002 r. zaangażowana w działalności programowo – organizacyjnej Związku Żołnierzy LWP we Wrocławiu. W 2003 r. zajęła II miejsce w konkursie na wspomnienia organizowanym przez redakcję „Wojsko Ludowe”. W 2004 r. wydała broszurę „Wojenne wspomnienia”. Za przybliżenie wojennej historii pogranicza otrzymała honorowe obywatelstwo czeskiego miasta Kupiczowa. Odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem AK, Srebrnym Krzyżem Zasługi, srebrnym medalem Opiekun Miejsc pamięci Narodowej.
Eugeniusz UCIŃSKI płk mgr, urodził się 11 grudnia 1930 r. w Uniejowie. W 1953 r. został podchorążym OSP w Łodzi, w latach 1955 –58 służył w 10 Sudeckiej Dywizji Pancernej. W latach 1964-67 pracownik Oddziału Kultury i Oświaty Z.P. ŚOW. Następnie skierowano go do WSOWZmech. im. T. Kościuszki, gdzie jako starszy wykładowca – kierownik Zakładu Kultury i Oświaty służył do 1985 r. Służbę zawodową zakończył w 1990 r. jako wykładowca Studium Wojskowego Uniwersytetu Warszawskiego. Wybitny działacz PTTK, ogłosił ponad 40 publikacji poświęconych regionowi i dziejom oręża polskiego. Autor 4 związkowych broszur historycznych. Był jednym z organizatorów Związku Żołnierzy LWP we Wrocławiu. W 1994 r. został prezesem Koła Wrocław Krzyki, a w 1999 r. prezesem zarządu oddziału miejskiego. W 1997 r. wybrany członkiem Zarządu Głównego /ponownie na III Zjeździe/, a w 2001 r. wiceprezesem Zarządu Dolnośląskiego. Odznaczony m.in. Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, złotym medalem Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej, medalem KEN.
Bernard WĄSOWICZ por., urodzony 7 lutego 1924 r. w Nowej Wilejskiej. W latach okupacji uczestniczył w konspiracji Armii Krajowej. W 1943 r. został aresztowany i zesłany na przymusowe roboty na terenie Francji, gdzie pracował przy budowie niemieckich obiektów obronnych w okolicach Dunkierki i Cale. W 1944 r. uciekł i ukrywał się na terenie Belgii. 11.10.1944 r. wstąpił 1 Dywizji Pancernej pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Brał udział w walkach 7 batalionu strzelców podhalańskich na terenie Belgii i Holandii, a 23.12.44 r. został ranny. Po rekonwalescencji do 28.03.48 r. szkolony w Ośrodku Zapasowym 1 DP. Następnie wraca do Polski i osiedla się na terenie Dolnego Śląska. Początkowo pracuje jako stolarz, a następnie prowadzi gospodarstwo rolne w m. Rząśnik. Po przejściu na emeryturę w 1990 r. bardzo zaangażował się w pracy Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Chętnie popularyzuje wśród młodzieży historię i tradycje Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w szkołach w Świerzawie i Nowym Kościele. Od czterech lat aktywny w działalności programowo – organizacyjnej Związku Żołnierzy LWP w Kole w Świerzawie. Dopiero w 2005 r. na wniosek Zarządu Dolnośląskiego ZŻ LWP został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Józef WOŁOCH por. prof. zw. dr habil., urodzony 11 stycznia 1926 r. w Grudziądzu. 16.03.1943 r. złożył przysięgę wojskową w AK, przyjmując pseudonim „Góraj”. Został przydzielony do grupy dywersyjno – wywiadowczej „Rejon Bagumin” w Łaziskach Górnych należącego do Rybnickiego Inspektoratu AK. Działacz społeczny i pracownik naukowy. W latach 1966-87 kierownik zakładu, a następnie dyrektorem Instytutu Nauk Społecznych PWr. W czasie działalności naukowo – dydaktycznej opublikował 96 prac naukowych. Od 1999 r. pracuje w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości we Wrocławiu. Od 1995 r. jest bardzo zaangażowanym członkiem Związku Żołnierzy LWP. Stanowi podporę intelektualną prac oddziału wrocławskiego, chętnie dzieli się swą bogata wiedza prawniczą i politologiczną. Autor referatu na sympozjum „Pięćdziesięciolecie Światowego Kongresu Intelektualistów w Obronie Pokoju”. Odznaczony m.in. Krzyżami Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem AK, medalem KEN
Ludwik ZIEMSKI por., urodzony 9 lipca 1925 r. w Budzanowie. Od 5.03.1944 r. brał udział w walkach 5 Brygady Artylerii Ciężkiej od Bugu przez Chełm, Warszawę, Wał Pomorski, Kołobrzeg, kanał Hohenzolernów po Berlin. Następnie służbę wojskową pełnił w 80 pac. Po zdemobilizowaniu w dniu 5.02.1947 r. osiedlił się na ziemi dzierżoniowskiej. Do przejścia na emeryturę w 1985 r. pracował na różnych stanowiskach w administracji i przedsiębiorstwach. W 1949 r. został członkiem ZBoWiD, przez 4 kadencje był wiceprezesem zarządu oddziału. Bardzo zaangażowany w działalności kombatanckiej w ZKRP i BWP oraz ZIW RP. Organizator szkolnych konkursów z dziejów polskich Sił Zbrojnych. Przekazał swoje liczne pamiątki do szkolnych izb pamięci. W 1993 r. zainicjował tworzenie Koła Miejskiego Związku Żołnierzy LWP w Dzierżoniowie, nieprzerwanie prezes jego zarządu. Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, medalem KEN.
Józef ŻYWOCKI mjr, urodzony 12 maja 1920 r. w Mulhose we Francji. W czasie okupacji pracował w Zakładach Braci Stolarów w Łodzi. Od 10.11.1941 do 5.12.1944 r. uczestnik ruchu oporu w strukturach AK. 12.03.1945 r. został wcielony do LWP i następnie skierowany do szkoły oficerskiej w Łodzi. Od września pełnił służbę w 33 pp stacjonującym w Świeradowie Zdrój, Wrocławiu i Nysie, od września 1949 r. był oddelegowany do tzw. baonów roboczych (górniczych) w Zabrzu. W lutym 1950 r. został aresztowany przez Informację Wojskową i po długotrwałym, okrutnym śledztwie został skazany 25.11.1950 r. za winy, których nie popełnił. Po dwóch latach został warunkowo zwolniony z więzienia, ale dopiero w 1963 r. postanowieniem Izby Wojskowej Sądu Najwyższego wyrok został zatarty. Warto podkreślić, że był świadkiem przed tzw. Komisją Mazura, która miała wyjaśnić niegodziwości ówczesnego wojskowego aparatu represji. Mimo jednoznacznych zeznań wielu ofiar stalinowskich śledztw, ich sprawcy tylko w bardzo niewielkim stopniu ponieśli konsekwencje swych haniebnych czynów. Długoletni pracownik zakładów drzewnych. W 1970 r. został dyrektorem naczelnym w ZSP „Stolbud”, skąd w 1979 r. przeszedł na rentę. Od 1978 r. należy do ZBoWiD, następnie ZKRPiBWP. Od siedmiu kadencji jest prezesem Koła Miejsko – Gminnego organizacji kombatanckich w Mieroszowie. W 2001 r. zorganizował Koło Związku Żołnierzy LWP, którego został wybrany prezesem. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim, Złotym Krzyżem Zasługi.
ppłk rez. mgr Krzysztof MAJER

Wiceprezes Związku Żołnierzy LWP

d/s koordynacji działalności w terenie

Prezes Zarządu Dolnośląskiego






Pobieranie 33.17 Kb.

Share with your friends:




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna