Oddział Gospodarki Odpadami


III.5. Emisje do powietrza



Pobieranie 0.67 Mb.
Strona3/8
Data28.10.2017
Rozmiar0.67 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

III.5. Emisje do powietrza.

III.5.1. Emisja zorganizowana ze spalania biogazu.


Generator.
W przypadku SOK, gdzie zgodnie z prognozami maksymalna produkcja biogazu ma wynosić ok. 540 m3/h, planuje się zastosować dwa generatory o mocy 380 kW zużywające ok. 250-300 m3/h paliwa.

Wielkość emisji zanieczyszczeń wyniesie :




Substancja

Emisja maksymalna [kg/h]

Emisja roczna [Mg/rok]

pył ogółem

0,16308

1,429

dwutlenek azotu

0,48600

4,257

dwutlenek siarki

0,04320

0,378

tlenek węgla

0,17280

1,514

III.5.2. Emisja niezorganizowana ze spalania biogazu.


Pochodnia.
Wielkość emisji określona została w oparciu o dane o przebiegu procesu spalania biogazu w pochodni oraz o prognozy produktywności biogazu w złożu odpadów do roku 2020. Przyjęto, że w ciągu godziny spaleniu w pochodni ulega 544 m3 biogazu, co jest maksymalną spodziewaną stałą wielkością, tak więc obliczenia wykonano dla najbardziej niekorzystnego wariantu.
Wielkość emisji zanieczyszczeń przedstawiono w poniższej tabeli:


Substancja

Emisja maksymalna [mg/Nm3]

Emisja średnia

[kg/h]

Emisja roczna [Mg/rok]

dwutlenek siarki

16

0,04352

0,378

dwutlenek azotu

177

0,48960

4,257

pył

60

0,16429

1,429

III.5.3. Emisje niezorganizowane pozostałe.


III.5.3.1. Emisja biogazu.
Biogaz, zwany także gazem wysypiskowym, powstaje w wyniku szeregu przemian chemicznych i biochemicznych zachodzących w składowisku odpadów, które należy traktować jako swego rodzaju bioreaktor. Do głównych składników biogazu należą metan CH4 oraz dwutlenek węgla CO2, a ponadto azot i tlen oraz w mniejszych ilościach: siarkowodór i merkaptany,
węglowodory aromatyczne, chlorowocopochodne węglowodorów, lotne kwasy tłuszczowe
i aminy. Ponieważ w składowisku zachodzą bezustannie procesy fermentacyjne, skład gazu
wysypiskowego ulega praktycznie ciągłym zmianom, a w decydującym stopniu zależy od fazy procesu metanogenezy, co wiąże się m.in. z wiekiem wysypiska oraz składem odpadów.

Typowy model procesów fermentacyjnych opracowany przez Farquhara i Roversa a zmodyfikowany przez Reesa wyodrębnia pięć podstawowych faz procesów chemicznych i biochemicznych prowadzących do produkcji gazu:

I – fazę tlenową;

II – fazę acetogenezy

III – fazę metanogenezy niestabilną;

IV – fazę metanogenezy stabilną;

V – fazę metanogenezy zanikającą

Typowy biogaz powstający w składowisku odpadów komunalnych ma w okresie metanogenezy stabilnej przeciętny skład: 45 – 65 % obj. metanu i 34 – 45 % obj. dwutlenku węgla oraz mniejsze i śladowe ilości innych związków (wodór, azot, tlen, siarkowodór, węglowodory alifatyczne i aromatyczne oraz około 500 - innych).

Z jednej tony odpadów powstaje 120 – 400 m3 gazu wysypiskowego w okresie około 20 lat, przy czym jego ilość zależy od składu i wilgotności odpadów, przyjętej technologii składowania i wielu innych czynników. Pomiar wielkości jego emisji ze składowiska, przede wszystkim z uwagi na nie-zorganizowany charakter jest trudny i obarczony znacznym błędem (pow. 20%).

Na SOK w Brzeszczach znajduje się instalacja ujmująca biogaz w sposób zorganizowany. Na jego terenie znajdują się regularnie rozmieszczone otwarte studnie wykonane z rur PE


z nacięciami umieszczone wewnątrz wypełnionych żwirem kręgów betonowych o Ø=1 m
z otworami w ścianie bocznej, odgazowujące warstwy odpadów. Posadowione w warstwie drenarskiej piasku znajdującej się na dnie sektorów studnie nie są połączone z przewodami poziomymi biegnącymi w warstwie odpadów.

Jak wynika z powyższego gaz wysypiskowy jest emitowany w formie niezorganizowanej


w następujący sposób:

  • emisja ze studzienek odgazowujących;

  • emisja z eksploatowanej części kwatery, a więc z odkrytych, świeżych odpadów;

  • emisja z obszarów pokrytych materiałem inertnym (z czaszy składowiska).

Pomiary przeprowadzone na wysypisku w roku 2003 i dokonane na ich podstawie obliczenia wykazały, że aktualna całkowita emisja biogazu wynosiła około 100 m3/h, natomiast maksymalna może wynosić około 544 m3/h. Pomiary biogazu wykonywane systematycznie
w latach następnych wykazały, że szacowana łączna (ze studni i powierzchni składowiska) wielkość emisji biogazu wynosi obecnie maksymalnie 30 m3/h.

W związku z powyższym, przyjmując średnią zawartość metanu w biogazie na poziomie 60% i gęstość metanu 0,717 Mg/m3, można oszacować aktualną całkowitą emisję metanu na około 13 Mg/h oraz spodziewaną maksymalną na około 234 Mg/h.


III.5.3.2. Emisja aerozoli mikrobiologicznych.
Aerozole mikrobiologiczne, zwane także bioaerozolami, generowane są na SOK w znacznych ilościach, co wiąże się faktem, iż stanowi ono dogodne siedlisko dla rozwoju drobnoustrojów. Zasięg ich rozprzestrzeniania się jest ściśle związany ze stosowaną technologią składowania (wielkość działki roboczej, sposób zagęszczania, częstość przykrywania warstwy odpadów materiałem neutralnym) oraz ilością przywożonych odpadów komunalnych i udziałem w nich frakcji organicznej. Zależy oczywiście również od warunków meteorologicznych, takich jak: temperatura, ilość opadów i wilgotność powietrza oraz siła i kierunek wiatru jak też morfologii terenu oraz obecności i wielkości naturalnych lub sztucznych osłon lub przeszkód terenowych.

W Polsce brak jest metod obliczania emisji bioaerozoli. Z badań niemieckich wynika, że emisja mikroorganizmów z 100 m2 powierzchni składowiska może wynosić:



  • ogólna liczba mikroorganizmów – 25 000 – 50 000,

  • gronkowce – 300 – 85 000,

  • bakterie hemolizujące – 300 – 10 000.


III..5.3.3. Emisja odorów.
Z każdego otwartego składowiska odpadów komunalnych emitowane są odory, stanowiące niekiedy znaczną uciążliwość dla okolicznych mieszkańców, chociaż nie będące bezpośrednim zagrożeniem dla środowiska.

W przypadku składowiska przyczyną ich powstawania są procesy gnilne i fermentacyjne materii organicznej, w wyniku których powstają m.in. takie związki jak: siarkowodór, merkaptany, amoniak i inne o charakterystycznej, a niekiedy odrażającej woni.

Pomiary odorów można przeprowadzić instrumentalnymi metodami chemicznymi, takimi jak fotometria płomieniowa czy połączenie chromatografii gazowej ze spektrometrią masową,
w której sporządza się osmogram poszczególnych składników lub metoda olfaktometryczna
z określeniem progu zapachowego. Metody te są kosztowne i długotrwałe, dlatego w praktyce codziennej najczęściej stosowana jest subiektywna, organoleptyczna, zmodyfikowana skala
Justa, w której osoby przebywające w okolicy badanego obiektu określają intensywność zapachu w skali 6-stopniowej wraz z podaniem rodzaju odczuwanego zapachu.


Skala

Intensywność zapachu

Zakres wyczuwalności

Rodzaj zapachu

0

Brak zapachu

Niewyczuwalny przez nikogo

N – naturalny dla otoczenia;

S – specyficzny;

SG – specyficzny gnilny (fekalny)


1

Zapach ledwo
wyczuwalny

Wyczuwalny przez mniej niż 50% osób

2

Zapach bardzo słaby

Wyczuwalny przez 50 % osób

3

Zapach słaby

Wyczuwalny przez więcej niż 50% osób
i uciążliwy dla mniejszości

4

Zapach silny

Wyczuwalny przez wszystkich i uciążliwy dla większości

5

Zapach bardzo silny

Wyczuwalny i uciążliwy dla wszystkich

Przywożone na składowisko w Brzeszczach odpady komunalne w zdecydowanej


większości znajdują się w workach plastikowych, co przyczynia się do zmniejszenia intensywności emisji odorów, jak też zapobiega rozwiewaniu i roznoszeniu przez ptactwo składowanych odpadów. W związku z powyższym, odczuwalność zapachowa obiektu ogranicza się zasadniczo do jego terenu.
III.5.3.4. Emisja pyłów.
Emisja pyłu ma swoje główne źródło w miejscu rozładunku i obszarze bieżącej eksplo-atacji, a także w sektorach przykrytych warstwą inertną. Wielkość pylenia zmienia się m.in.
zależnie od warunków pogodowych, a przede wszystkim od rodzaju materiału którym zostały przysypane odpady, w związku z tym niemożliwe jest oszacowanie wielkości emisji pyłu.

W przypadku SOK w Brzeszczach, oprócz operacji rozładunku czy kompaktacji odpadów, pyły mogą pochodzić z terenu samego składowiska i wewnętrznej drogi dojazdowej do obszaru roboczego oraz asfaltowej drogi dojazdowej i otaczających go obszarów rolnych (łąki i pola uprawne). Będą to pyły przede wszystkim o charakterze nieorganicznym, cząstki okolicznej


gleby, nieszkodliwe dla otoczenia.
III.5.3.5. Emisja powodowana pracą sprzętu mechanicznego na składowisku.
Emisję produktów spalania oleju napędowego obliczono przy następujących założeniach:

  • emisja zanieczyszczeń na 1 kg spalanego paliwa wynosi:

SO2 – 9,0 g/kg

NO2 – 39,0 g/kg

CO – 31,0 g/kg

CxHY – 19,0 g/kg

Sadza – 1,8 g/kg


  • czas pracy pojazdów mechanicznych wynosi 3696 h/rok (12 h/dobę od poniedziałku do piątku i 6 h/dobę w soboty),

  • zużycie paliwa – 69,4 Mg/rok.

Wielkość obliczonej emisji zestawiono w poniższej tabeli.




Substancja zanieczyszczająca

Emisja

g/s

kg/h

Mg/rok

Dwutlenek siarki

0,05

0,17

0,625

Dwutlenek azotu

0,20

0,73

2,708

Tlenek węgla

0,16

0,58

2,152

Węglowodory

0,10

0,36

1,319

Sadza

0,01

0,03

0,12

Oszacowanie wielkości emisji ze spalania paliw w pojazdach dowożących odpady na składowisko nie jest możliwe.





Pobieranie 0.67 Mb.

Share with your friends:
1   2   3   4   5   6   7   8




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna