Maksymalizacja zysku Zysk stanowi różnicę utargu całkowitego i kosztu całkowitego. Utarg całkowity



Pobieranie 0.72 Mb.
Strona1/9
Data15.04.2018
Rozmiar0.72 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9

Głównym celem przedsiębiorstwa jest maksymalizacja zysku
Zysk stanowi różnicę utargu całkowitego i kosztu całkowitego.
Utarg całkowity to wartość dóbr sprzedanych przez przedsiębiorstwo w pewnym okresie.
Koszt całkowity to wartość czynników produkcji zużytych w badanym okresie.
Zysk ekonomiczny (nadzwyczajny) jest to zysk przekraczający dochód, który właściciel przedsiębiorstwa mógłby otrzymać w postaci odsetek, wypożyczając swój kapitał według rynkowej stopy procentowej.
Koszt alternatywny jest to suma dochodów utraconych w wyniku niewykorzystania posiadanych zasobów w najlepszym z istniejących zastosowań

Inne możliwe cele działalności przedsiębiorstwa:



  • osiągnięcie udziału w rynku na określonym poziomie

  • dominacja na rynku w określonych dziedzinach

  • uzyskanie zysku na określonym poziomie


Rachunek wyników w ujęciu księgowym


Przychody

80000

Koszty

50000

Zysk księgowy

30000


Rachunek wyników w ujęciu ekonomicznym

Przychody




80000

Koszty w ujęciu księgowym

50000




Koszt czasu pracy właściciela

25000




Koszt alternatywny kapitału przedsiębiorstwa (30000) według stopy 10%

3000




Zysk ekonomiczny




2000


Rachunek wyników (rachunek zysków i strat) (ang. net income statement) przedstawia powstałe w pewnym okresie przychody przedsiębiorstwa i odpowiadające im koszty.
Przykładowy rachunek wyników (na podstawie Czarny)

Wyszczególnienie

Wartość [tys. zł]

Przychody (utarg całkowity)

1500






Koszty


1250

w tym:




Robocizna

400

Koszty energii i materiałów

300

Amortyzacja maszyn i urządzeń

150

Czynsz za wynajęcie hali fabrycznej

250

Koszty ogólne

100

Koszty kredytu bankowego

50






Zysk brutto


250

Podatek dochodowy

100

Zysk netto


150



Amortyzacja jest to utrata wartości dobra kapitałowego w ciągu roku, będąca rezultatem wykorzystania tego dobra w procesie produkcji.
Należności – środki jakie są nam winni kontrahenci
Zobowiązania – środki jakie my jesteśmy winni kontrahentom
Płynność finansowa

  • zdolność do regulowania bieżących zobowiązań

Płynność finansowa aktywów

- zdolność do zamiany danego aktywa na gotówkę


BILANS

Bilans to podstawowe sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa, umożliwiające ocenę sytuacji majątkowej i finansowej firmy. Jest dokumentem księgowym, stanowiącym podstawę dla rachunkowego zamknięcia roku obrotowego (bilans zamknięcia) oraz dla otwarcia kolejnego roku obrotowego (bilans otwarcia). Stanowi fotografię przedsiębiorstwa w określonym dniu, zwanym dniem bilansowym.

Bilans dzieli się na dwie części:



  • aktywa - będące wykazem posiadanego przez dane przedsiębiorstwo majątku,

  • pasywa - zawierające informacje na temat źródeł finansowania majątku.



Aktywa




Pasywa




Gotówka w kasie i na rachunku w banku

170

Kredyt bankowy

400

Należności od odbiorców

40

Zobowiązania wobec dostawców

80

Zapasy

50

Wartość netto

120

Linia produkcyjna

340







razem

600

razem

600

Jak analizować bilans?

Analiza bilansu jest bardzo istotna, pomaga ocenić sposób zarządzania oraz ustalić źródła powstawania strat i zysków przedsiębiorstwa w danym okresie.

Bilans, w odróżnieniu od rachunku wyników, ma charakter statyczny: pokazuje informacje o przedsiębiorstwie według stanu na dzień sporządzenia sprawozdania (podczas gdy rachunek wyników obejmuje cały okres, np. kwartał czy rok).

Analiza pozioma bilansu polega na zestawieniu poszczególnych pozycji bilansu na dany dzień z analogicznymi danymi, wynikającymi z bilansu, sporządzonego na wcześniejszy dzień bilansowy. Przy zestawieniu zmian poszczególnych składników bilansu nie można zapominać o inflacji, która miała miejsce w okresie pomiędzy analizowanymi dniami bilansowymi. Wszystkie wartości należy więc skorygować o współczynnik inflacji.

Analiza pionowa bilansu polega na badaniu struktury jego podstawowych składników: zarówno majątkowych, jak i kapitałowych. Zwraca się przy tym uwagę na strukturę aktywów i pasywów, które opisują wskaźniki: struktury majątku i struktury kapitału.


PASYWA

Pasywa to ogół źródeł finansowania składników majątkowych, wyrażony w formie wartościowej.

Bilans przedsiębiorstwa wymienia dwa źródła finansowania majątku: kapitały własne i kapitały obce (zobowiązania długo- i krótkoterminowe), uporządkowane według kryterium wymagalności (terminowości spłaty) - od najmniej wymagalnych to jest kapitałów własnych, do najbardziej wymagalnych, tzn. zobowiązań krótkoterminowych.

Pasywa jako źródła finansowania majątku obejmują pięć grup:



  • Kapitał (fundusz) własny - kapitał podstawowy, zapasowy, rezerwowy, nie podzielony wynik finansowy z lat ubiegłych, wynik finansowy netto roku obrotowego,

  • Rezerwy - m.in. na podatek dochodowy od osób prawnych,

  • Zobowiązania długoterminowe - kredyty bankowe, pożyczki, papiery wartościowe o terminie wykupu dłuższym niż rok,

  • Zobowiązania krótkoterminowe i fundusze specjalne - pożyczki i kredyty bankowe, papiery wartościowe oraz zobowiązania o terminie zapłaty krótszym niż rok,

  • Rozliczenia międzyokresowe bierne i przychody przyszłych okresów - dotyczą biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów za wykonane świadczenia, które jeszcze nie stanowią zobowiązania.

AKTYWA (assets)

Aktywa to ogół składników majątkowych przedsiębiorstwa, wykorzystywanych przy realizacji operacji gospodarczych związanych z jego działalnością.

Aktywa ujęte w bilansie wartościowo są sumą majątku, którego część występuje w formie rzeczowej np. środki trwałe, zapasy materiałów i wyrobów gotowych, część natomiast można wyrazić tylko wartościowo np. środki pieniężne, papiery dłużne, należności.

W bilansie, gdzie aktywa wykazywane są według zasady wzrastającej płynności, przyjmuje się podział na trzy zasadnicze grupy:



  • Aktywa trwałe (majątek trwały) - wartości niematerialne i prawne, rzeczowy majątek trwały, finansowe składniki majątku trwałego oraz należności długoterminowe,

  • Aktywa obrotowe (majątek obrotowy) - zapasy (materiałów, produkcji nie zakończonej, produktów gotowych, towarów, itp., )

  • Pozostałe aktywa - rozliczenia międzyokresowe kosztów - czynne (wydatki lub zużycie składników majątkowych dotyczące miesięcy następujących po miesiącu, w którym je poniesiono).

Badanie przepływów finansowych (cash flow)

Analiza bilansu i rachunku wyników nie wystarcza do sporządzenia rzetelnej oceny sytuacji firmy. Nieocenioną pomocą jest rachunek przepływów finansowych.

Każda jednostka, sporządzająca sprawozdanie finansowe, wypracowuje własne metody oceny zdarzeń gospodarczych, a obowiązujące przepisy sprawiają, że część z nich może być przedstawiana w sposób bardziej lub mniej korzystny.

Przykładowo, bilans informuje nas jedynie o wielkości zadłużenia, nie zawiera natomiast danych na temat terminów spłat zobowiązań.

Podobne zjawiska występują w przypadku rachunku wyników. Choć niejednokrotnie analiza wskazuje na wysoką rentowność przedsiębiorstwa okazuje się, że ma ono znaczne problemy z utrzymaniem płynności. Informacji na ten temat należy szukać właśnie w rachunku przepływów finansowych.

Podstawowym założeniem w konstrukcji rachunku przepływów finansowych jest rozróżnienie trzech sfer działania przedsiębiorstwa:



  • działalności operacyjnej - w sferze operacyjnej firma generuje strumienie pieniężne, pochodzące z jej podstawowej działalności

  • inwestycyjnej - w sferze działalności inwestycyjnej ujmuje się strumienie pieniężne, związane ze zmianami stanu składników majątkowych firmy.

  • finansowej - w sferze działalności finansowej, dokładnie określa się zmian struktury kapitałów, posiadanych przez przedsiębiorstwo.

Ujmuje ono wszystkie wpływy i rozchody środków pieniężnych jednostki, z wyłączeniem operacji związanych z zakupem lub sprzedażą tych środków, z podziałem na działalność operacyjną, inwestycyjną i finansową. Określa wielkość wygospodarowanej nadwyżki finansowej (cash flow), która została zainkasowana konkretnie w danym okresie w formie wpływów pieniężnych oraz przeznaczenie tych wpływów na określone cele.

Sprawozdanie z przepływu środków pieniężnych może być sporządzane metodą bezpośrednią lub pośrednią (obowiązującą w Polsce). Umożliwia dynamiczny pomiar płynności finansowej jednostki przy wykorzystaniu wskaźników cash flow.




Konstrukcja rachunku przepływów finansowych


Przepływy środków pieniężnych z działalności operacyjnej

Wpisuje się tu wynik finansowy netto firmy (a więc zysk lub stratę), który następnie jest korygowany o szereg pozycji: amortyzację, saldo wynikające z różnic kursowych, odsetki i dywidendy (zarówno otrzymane, jak i zapłacone), utworzone rezerwy, podatek dochodowy, wynik ze sprzedaży i likwidacji składników działalności inwestycyjnej, zmianę stanu zapasów, zobowiązań, rozliczeń międzyokresowych i przychodów przyszłych okresów. W ten sposób uzyskujemy wielkość środków pieniężnych netto, pochodzących z działalności operacyjnej przedsiębiorstwa.

Podsumowując, cash flow na tym poziomie powstaje poprzez odjęcie od wpływów pieniężnych z działalności operacyjnej (wielkość ta jest zwykle zbliżona do zysku operacyjnego) wydatków pieniężnych z tego tytułu.

Przepływy środków pieniężnych z działalności inwestycyjnej

Wielkość środków pieniężnych netto z działalności inwestycyjnej uzyskuje się, sumując następujące pozycje: nabycie lub sprzedaż wartości niematerialnych i prawnych, składników rzeczowego majątku trwałego, akcji, udziałów lub innych papierów wartościowych, udzielone lub zwrócone pożyczki, otrzymane lub zwrócone dywidendy i odsetki. Oczywiście, w zależności od "kierunku" operacji (kupno-sprzedaż) pozycje te przyjmują wartości dodatnie lub ujemne.

Tak więc cash flow z tytułu inwestycji jest niczym innym, jak saldem przeprowadzanych przez firmę w danym okresie operacji, związanych z jej składnikami majątkowymi.

Przepływy środków pieniężnych z działalności finansowej

Tu uwzględnia się szereg operacji finansowych, przeprowadzanych przez przedsiębiorstwo w danym okresie obrachunkowym. Chodzi tu m. in. o zaciągnięcie lub spłatę kredytów i pożyczek, emisję lub wykup obligacji czy innych papierów wartościowych, wypłatę dywidendy, płatności, wynikające z umów leasingu finansowego, wpływy z emisji akcji. Sumując te pozycje (również z właściwymi znakami) otrzymujemy wielkość środków pieniężnych netto z działalności finansowej.

Mówiąc w skrócie, cash flow z działalności finansowej jest saldem operacji finansowych firmy w danym okresie obrachunkowym.

Zmiana stanu środków pieniężnych netto

Wielkość ta powstaje poprzez proste zsumowanie pozycji poprzednich: przepływów środków z działalności operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej.



Środki pieniężne na początek roku obrotowego

Tu wpisuje się wielkość, wynikającą z rachunku przepływów finansowych, sporządzonego w roku poprzednim.



Środki pieniężne na koniec roku obrotowego

Zmianę stanu środków pieniężnych netto w danym roku obrachunkowym powiększa się o wielkość tych środków na początek roku. W ten sposób otrzymujemy ostateczną pozycję wynikową - stan środków pieniężnych na koniec roku obrotowego.




Pobieranie 0.72 Mb.

Share with your friends:
  1   2   3   4   5   6   7   8   9




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna