Louise callan, rscj



Pobieranie 2.06 Mb.
Strona25/26
Data25.10.2017
Rozmiar2.06 Mb.
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26
247 Mary Ann O’Connor (1785-1862) ma w chwili obłóczyn 38 lat. Wieczystą profesję złoży 6 lat później, w roku 1829. Była nauczycielką w szkole dla indianek we Florissant, następnie asystentką matki Lucyli Mathevon w Saint Charles. Należała do pierwszej grupy misjonarek Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa, które wraz z Filipina Duchesne udały się w roku 1841 na jezuicka misję w Sugar Creek pośród Indian Potawatomi. Przebywała tam aż do śmierci.

248 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 167.

249 3 maja, według dawnego kalendarza liturgicznego (przypis tłumaczki).

250 Dla większej Chwały Bożej – dewiza Jezuitów (przypis tłumaczki).

251 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. 168.

252 Karol Feliks Van Quickenborne (1788-1837) jako ksiądz diecezjalny (mający 4-letnie doświadczenie nauczania w małym seminarium w Roulers i pracy jako wikary w parafii) wstąpił do Towarzystwa Jezusowego w roku 1815. Po odbyciu nowicjatu w Rumbeke na terenie obecnej Belgii, otrzymał pozwolenie ówczesnego generała Zakonu, ojca Tadeusza Brzozowskiego, aby udać się na misje amerykańskie, gdzie przybył w roku 1817 do Marylandu. Mianowany mistrzem nowicjatu funkcję tę pełnił w White Marsh w latach 1819-1923. Wyróżnił się tam nie tylko swoimi zdolnościami w dziedzinie kierownictwa duchowego, ale i talentem organizacyjnym (zbudował w tym czasie dwa kościoły: z kamienia i z cegły). Ze względu na skrajne ubóstwo regionu, w którym położony był nowicjat, zapadła decyzja o jego zamknięciu. Przyszła wtedy propozycja Msg du Bourga, aby nowicjat ten przenieść do Missouri, na co przyłożony Misji w Marylandzie wyraził zgodę, W chwili swego przybycia do Florissant O. Van Quickenborne miał 35 lat, podczas gdy Filipina lat 54 (przypis tłumaczki).

253 Piotr Jan Verhaegen (1800-1868) przybyły na misje do Ameryki w roku 1821. Nowicjat odbył w White March i we Florissant, a następnie formację zakonną kontynuował w jezuickim kolegium w Georgetown. Był pierwszym rektorem Uniwersytetu w Saint Louis od roku 1832. Jako misjonarz, a następnie vice-prowincjał Missouri odbywał liczne podróże do Indian. Był również kolejno: przełożonym wspólnoty w Saint Charles, prowincjałem Marylandu, rektorem kolegium w Bardstown w Kentucky. Ostatecznie powrócil do Saint Charles, gdzie zmarł (przypis tłumaczki).

254 Piotr Jan de Smet (1801-1873), jeden z najwybitniejszych i najbardziej znanych XIX- wiecznych misjonarzy jezuickich w Ameryce, autor licznych artykułów i kilku książek na temat misji pośród Indian. Do Ameryki przybył w roku 1821. Po ukończeniu nowicjatu we Florissant pomagał w zakładaniu Uniwersytetu w Saint Louis, gdzie zatrudniono go jako wykładowcę. Był założycielem Misji w Sugar Creek pośród plemienia Potawatomi, a od roku 1840 nauczał Indian z plemienia Têtes-Plates (Flathead), zyskując ich wielkie zaufanie i szacunek. Założył w Górach Skalistych misję, nazwaną St. Mary Mission. Nauczył się kilku indiańskich jezyków i przetłumaczył na nie katechizm i modlitwy. Jako osoba ciesząca się u Indian wielkim poważaniem i wpływem uczestniczył w licznych misjach pokojowych i rozjemczych Zmarł w Saint Louis. Pochowany jest na cmentarzu we Florissant, obok swoich współbraci OO. Van Quickeborne, De Threux, Elet, Van de Velde, de Smedts i Verhaegen (przypis tłumaczki).

255 Generał Jezuitów, zwany w listach Filipiny „pierwszą władzą”. Był nim w latach 1820 - 1829 (po śmierci poprzedniego generała, ojca Tadeusza Brzozowskiego) ojciec Luigi Fortis. W czasach kasaty Zakonu pełnił funkcję dyrektora Collegium Nobilium w Parmie. W okresie jego rządów Zakon liczył 1 200 członków, rozmieszczonych w 6 prowincjach (kraje europejskie i Meksyk) i na 3 Misjach (Irlandia, Maryland i Missouri) zależnych bezpośrednio od Generała. Z tego względu ojciec Karol Van Quickenborn i jego prowincjał, a właściwie zwierzchnik Misji w Marylandzie (bo misja w Missouri dopiero powstawała), musieli zwrócić się do Domu Generalnego w sprawie opieki nad Zakonnicami Sacré Coeur (przypis tłumaczki).

256 Generał Jezuitów. Ojciec Van Quickeborne musiał starać się o uzyskanie pozwolenia swoich przełożonych na to, aby móc roztoczyć duchową opiekę nad wspólnotą Zgromadzenia Sacré Coeur. Staranie takie, jak można przypuszczać, podjął niezbyt chętnie, bo nakładało to na niego dodatkowe obowiązki, a jego sytuacja była i tak w tym okresie skrajnie trudna i uciążliwa. Przełożony Misji, nie mający w tej sprawie władzy, zwrócił się o decyzję do Generała Zakonu. Odpowiedź, pozytywna, nadeszła jesienią 1823 roku, czyli po około 6 miesiącach (przypis tłumaczki).

257 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. 170.

258 Chodzi prawdopodobnie o to, aby nowicjat Jezuitów nie znajdował się w pobliżu nowicjatu Siostr Zgromadzenia Sacré Coeur (za J. de Charry, przypis do tego listu w: Sainte Madeleine-Sophie Barat, Sainte Philippine Duchesne, Correspondance, t. III) (przypis tłumaczki).

259 koadiutorek (przypis tłumaczki).

260 tamże, List 175.

261 List z 28 października 1823 roku (przypis tłumaczki).

262 Autorka popełnia tu omyłkę, podając, że list ten został napisany do Magdaleny Zofii Barat. Filipina Duchesne na początku roku 1824 (2 stycznia) napisała rzeczywiście trzy listy: do Matki Barat (na ręce Matki Eugenii de Gramond, bo Magdalena Zofia przebywała wtedy w Turynie); do Msg Rosati’ego; do Przełożonej któregoś z domów we Francji (adresatki nie udało się tłumaczce ustalić). Chodzi tu najprawdopodobnie właśnie o ten list, do zaprzyjaźnionej z Filipiną francuskiej Przełożonej (przypis tłumaczki).

263 To właśnie dzięki interwencji Jakuba Fortunata Savoye de Rollin w roku 1801, Filipina mogła odzyskać klasztor Saint-Marie d’en Haut (przypis tłumaczki).

264 Józefina de Coriolis (1799-1859), dawna uczennica Sainte-Marie d’en Haut, jest wtedy nowicjuszką lub aspirantką w domu w Paryżu. Później sprawować będzie funkcję przełożonej w klasztorze Zagromadzenia w Trinita dei Monti w Rzymie, asystentki i mistrzyni głównej w Paryżu, a także przełożonej w Parmie, gdzie zmarła. Jest autorką nieopublikowanej, odręcznie spisanej historii początków Zgromadzenia Sacré Coeur (przypis tłumaczki).

265 dwaj wyżej wspomniani chłopcy ze szczepu Siuksów, 6 i 8 letni (przypis tłumaczki).

266 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 187.

267 Jezuickich scholastyków (przypis tłumaczki).

268 tamże, j. w. List 188.

269 aby pojechała do Dolnej Luizjany (przypis tłumaczki).

270 Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą (Mt 7, 13).

271 wszyscy scholastycy, bo nie są jeszcze księżmi (przypis tłumaczki).

272 Tout est bien dans l’obscurité – można tłumaczyć: Wszystko jest dobre w życiu w niewiedzy, co do przyszłości, albo: Wszystko jest dobre w życiu w zapomnieniu (przypis tłumaczki).

273 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 189.

274 Ojciec Van Quickenborne był niewątpliwie osobowością wybitną. W krótkim czasie z pomocą nowicjuszy zbudował we Florissant Nowicjat pod wezwaniem św Stanisława i objął opieką duszpasterską całą okolicę. W roku 1828 podejmie się utworzenia Uniwersytetu w Saint Louis, a w Saint Charles budowy kościoła i klasztoru dla Sióstr Sacré Coeur. Jednocześnie odbywał wiele podróży apostolskich do Indian z plemienia Osagów, Iowa, a później Kickapoo, gdzie w roku 1836 założył Misję. Apostołował też pośród białych, nawracając agnostyków i prowadząc liczne dysputy z wrogo nastawionymi do katolików protestantami, głównie z tamtejszymi metodystami. Niewątpliwie miał niekonwencjonalne metody postępowania z otoczeniem np. swoim nowicjuszom, których zobowiązywał do gorliwych modlitw o nowe nawrócenia, przyznawał prawo do małego święta dopiero wtedy, gdy liczba nawróceń (chrztów) osiągała określony poziom (przypis tłumaczki).

275 Matka Amelia Jouve, Notes (niepublikowany mauskrypt), archiwa Domu Generalnego Zgromadzenia Sacré Coeur w Rzymie, albo kopia, archiwa Prowincji Amerykańskiej (przypis tłumaczki).

276 Oktawia Berthold, co wielokrotnie wynika z listów Matki Duchesne, przyciągała uwagę wszystkich zarówno swoją urodą, jak i najlepszą znajomością angielskiego. Ojciec Rektor pracuje więc w ten sposób nad jej charakterem. Prawdopodobnie również to on, jako doświadczony misjonarz, zalecał określone leki, w tym zawierające rtęć, i kontrolował skutki ich stosowania (przypis tłumaczki).

277 L’esprit principal – Spiritu principali confirma me. Cytat Ps 51 (50), 14 w tłumaczeniu Wulgaty: Wzmocnij mnie duchem ochoczym (przypis redaktorki listów).

278 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 191.

279 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 194.

280 Ks. Dussaussoy, siostrzeniec Matki Barat, który nie wytrwał w zakonie jezuitów, nie wytrwał również w Zgromadzeniu Lazarystów, a w przyszłości, po powrocie do Francji był dla swej ciotki dużym obciążeniem poszukując często jej pomocy i poparcia (przypis tłumaczki).

281 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 195.

282 Wzgarda świata, w jezuickim znaczeniu: nie przejmowanie się opiniami ludzi zanurzonych w sprawach światowych i nie kształtujących swoich poglądów w oparciu o poszukiwanie woli Bożej (przypis tłumaczki).

283 wspomagane przez Dolną Luizjanę (przypis tłumaczki).

284 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 195. Filipina liczy na to, że kierownictwo duchowne jezuitów i ich nowy zakład przyczynią się do wzrostu pobożności okolicznych mieszkańców, a przez to również do wzrostu liczby powołań do Zgromadzenia Sacré Coeur. Co do „dawnych idei” ma prawdopodobnie na myśli republikańskie i liberalne postawy mieszkańców, sprawiające wcześniej tyle kłopotów Msg du Bourg’owi (przypis tłumaczki).

285 Les Ténèbres (Tenebrae, Ciemne Jutrznie) – medytacje z Wielkiej Środy, Wielkiego Czwartku i Wielkiego Piątku, ułożone z tekstów Pisma Świętego w 9 lekcji, po trzy na każdy dzień. Stanowią połączenie Jutrzni i Laudesów (przeniesionych na wieczór poprzedniego dnia) i śpiewanych na głos solowy i basso continuo. Muzykę do nich, zatytułowaną „Leçons de Ténèbres” rozwinęli głównie kompozytorzy francuskiego baroku: Jean-François Couperin, Marc-Antoine Charpentier (31 lamentacji) i Michel-Richard de Lalande (9 lamentacji). Kultura liturgiczna Sióstr Sacré Coeur i Flamandzkich Jezuitów musiała być wysoka (przypis tłumaczki).

286 Podczas tego nabożeństwa zapalano tradycyjnie 15 świec, które następnie kolejno gaszono na znak ciemności ogarniających ziemię po śmierci Chrystusa (przypis tłumaczki).

287 Jest to siostra Mary Ann O’Connor (przypis tłumaczki).

288 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 197.

289 Widać tu wyraźnie przy użyciu jakich środków cywilizowanie to zasadniczo przebiega i jakie są priorytety rządu (przypis tłumaczki)

290 czterech nauczycielek (przypis tłumaczki).

291 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 198.

292 Prawdopodobnie był on lepiej od Filipiny Duchesne zorientowany, jakie skutki i jakie zależności może pociągnać za sobą taki list. Por. przypis 292 do listu 199 (przypis tłumaczki).

293 Matka Alojzja Jouve, Notes (przypis tłumaczki).

294 Prośba złożona przez Matkę Duchesne mogła pociągnąc za sobą zniesienie subsydiów dla kolegium dla chłopców. Ojciec Van Quickenborne nie był obojętny na potrzeby prowadzonego przez Siostry zakładu i sam napisał 15 czerwca 1825 roku do Pana Barbour’a, sekretarza stanu w Ministerstwie Wojny, prosząc go o subsydia dla szkoły dla dziewcząt, nic jedak nie uzyskał (przypis redaktorki listów).

295 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 199.

296 tamże, List 193.

297 Czyli sama Magdalena Zofia Barat (przypis tłumaczki).

298 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 196.

299 Aby zwrócić pożyczone przez Filipinę do P. Mullanphy’ego pieniadze, Magdalena Zofia Barat zaciągnęła pożyczkę u Jezuitów z Bordeaux (prypis tłumaczki).

300 tamże, List 196.

301 czyli Jezuitów (przypis tłumaczki).

302 tamże, List 202.

303 Karmelita Landry (1792-1852), przyjęła habit Zgromadzenia podczas pierwszej wizyty Matki Duchesne w Grand Coteau. Tam też złożyła śluby wieczyste 10 wrześnua 1835 roku. Całe swoje życie zakonne spędziła w tym właśnie domu, gdzie była kolejno asystentką, admonitorką i mistrzynią główną dla sierot (przypis tłumaczki).

304 Anna Józefina Shannon (1802-1896), zwana „Stanislas”, córka imigrantów z Irlandii, śluby wieczyste złożyła w roku 1836. Asystentka i przełożona różnych domów w Missouri i w Luizjanie, mianowana vice-wikariuszką Prowincji Amerykańskiej uczestniczyła w Radzie Generalnej w roku 1865, na której, po śmierci św. Magdaleny Zofii Barat, Przełożoną Generalną Zgromadzenia obrano Matkę Józefinę Goetz. Inicjatorka i założycielka wielu szkół dla Czarnych Amerykanów. Jej świadectwo złożone podczas diecezjalnego procesu informacyjnego w roku 1895, mającego na celu przygotowanie procesu beatyfikacyjnego Filipiny Duchesne, miało szczególne znaczenie (przypis tłumaczki).

305 Zuzanna McKay (1802-1861), zwana „Alojzją”, profesję wieczystą złożyła w roku 1830. Późniejsza nauczycielka i vice-asystentka w Saint Charles, gdzie spędziła większość swego życia i gdzie zmarła (przypis tłumaczki).

306 Eleonora Gray (1799-1862), przełożona domu w Saint Louis od roku 1840, następnie przełożona domów w Buffalo i w Saint-Jean de New-Brunswick, gdzie zmarła (przypis tłumaczki).

307 Osady francuskie i irlandzkie były w wiekszości katolickie (przypis tłumaczki).

308 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 203.

309 byli to Ojcowie de Smedts i Verhaegen (przypis redaktorki listów).

310 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 205.

311 Ksiądz Niel był proboszczem w Saint Louis. Udał się w tym czasie do Francji, aby uzyskać fundusze na misje. Por. wcześniej w tym rozdziale i na następnych stronach (przypis tłumaczki).

312 tamże, List 210.

313 tamże, List 213.

314 chodzi o kolejnego Papieża, Leona XII (przypis tłumaczki).

315 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 215.

316 tkanina o skośnym splocie z drobnymi ukośnymi prążkami (przypis tłumaczki).

317 z Indian (przypis tłumaczki).

318 Ojcowie Jezuici we Florissant (przypis redaktorki listów).

319 Père de Quatre-Temps – Ojciec od Dni Krzyżowych, czyli O. Teodor de Theux, socjusz Przełożonego Jezuitów z Florissant, który jako nadzwyczajny spowiednik sprawował ten urząd właśnie wtedy. Dni Krzyżowe to trzydniowy okres postu i modlitwy na początku każdego sezonu roku kalendarzowego (przypis tłumaczki).

320 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 217.

321 Chodzi o codziennie wygłaszane dla pensjonatu słowa zachęty do nadprzyrodzonego wysiłku (przypis redakcji).

322 List 101 w: Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. wspomina, że Ks. Richard należał niegdyś do wspólnoty Ojców Wiary i dobrze znał Ojca Barat. Być może chodzi też o to, że od kilku lat jest kapelanem wspólnoty zakonnej : Sióstr Urszulanek w Nowym Orleanie (przypis tlumaczki).

323 j. w., List 219.

324 List z 1 lipca 1827 roku do Msg Rosati’ego (przypis tłumaczki).

325 trzeci etap jezuickiej formacji, odbywający się już po ślubach wieczystych i święceniach kapłańskich, tzw. „trzecia probacja” (przypis tłumaczki).

326 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 222. Prowincjałem tym był Polak, ojciec Franciszek Dzierożyński (przypis tłumaczki).

327 Chodzi o uroczyste nabożeństwa z procesjami po Święcie Bożego Ciała (przypis tłumaczki).

328 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 222.

329 Każda dziewczynka miała, zgodnie z umową otrzymywać 25 franków (czyli 5 dolarów) na ubranie (przypis tłumaczki).

330 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w., List 220.

331 tamże, List 224.

332 Helena Dutour (1787-1849) wstąpiła do wspólnoty w Grenoble w roku 1813, śluby złożyła w roku 1818. Przebywała jakiś czas we wspólnocie w Chambèry. Posłana do Ameryki w roku 1827. Zmarła w Natchitoches. W Korespondencji, w liście 121, z 1 grudnia 1819 roku, Matka Duchesne pisze na jej temat, jak również na temat siostry Lucyli Mathevon: „Matki Lucyla i Dutour nie są tu odpowiednie; trzeba lepszej prezencji i talentów, a zwłaszcza nauczyć się angielskiego.” (przypis tłumaczki).

333 Xavier Van Damme (1793-1833), przyjęła habit Zgromadzenia, 19 marca 1824 roku w Paryżu, pierwsze śluby złożyła w Mans, 15 sierpnia 1826 roku. Do Stanów Zjednoczonych przybyła w jednej z pierwszych grup misjonarek Zgromadzenia Sacré Coeur w roku 1827. Zmarła w Saint-Michel 31 maja 1833 roku, jeszcze jako aspirantka, podczas epidemii cholery (w tym czasie zmarło wtedy 5 sióstr z jej wspólnoty) (przypis tłumaczki).

334 Luiza Dorival (1795-1832), wstąpiła do Zgromadzenia Sacré Coeur w roku 1820. Pierwsze śluby złożyła w Bordeaux w roku 1822, a śluby wieczyste w roku 1823 (decyzją Rady Generalnej skrócono jej czas aspiratu). Posłana do Ameryki w roku 1827, zmarła wkrótce w Grand Coteau (przypis tłumaczki).

335 Laura Piveteau (1807-1838) przybyła do Ameryki we wrześniou 1827 roku. Umarła jako aspirantka we Florissant (przypis tłumaczki).

336 Odprawić swoje rekolekcje (przypis redaktorki listów).

337 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w., List 227.

338 tamże., List 227.

339 tamże, List 229.

340 tamże. List 229.

341 « La Guignolée » (od słów refrenu: « Au gui, l'an neuf ! »). Piosenka starofrancuska (nawiązująca do języka i zwyczaju Celtów, którzy dopatrywali się w jemiole - le gui – szczególnie korzystnych właściwości) śpiewana na przywitanie Nowego Roku, przy okazji zwyczaju przypominającego polskiego “turonia”. « Guignoleux » i « guignoleuses » śpiewający tę piosenkę chodzili od domu do domu zbierając ubrania i żywność dla ubogich. Zwyczaj ten przetrwał do dziś w małych miastach i wsiach Quebec’u (przypis tłumaczki).

342 są to imiona przełożonych w Zgromadzeniu Sióstr de la Croix (przypis tłumaczki).

343 j. w., List 232.

344 tamże, List 234. Fragmenty, które nie są zapisane kursywą wydają się być autentyczne. Nie ma ich jednak w tekście Listu 234 w opublikowanej przez Jeanne de Charry rscj Korespondencji św. św. Magdaleny Zofii Barat ze św. Filipiną Duchesne. Zgodnie z przypisem 1 do tego Listu w Korespondencji, t. IV, str. 55, list ten jest tam przedstawiony w wersji skróconej, a jego obszerniejszy tekst, jaki tu przedstawiamy, bo nim własnie posłużyła się autorka książki, znajduje się w: Recueil 98: Lettres de la Haute-Louisiane (Missouri), Cahier de copies (1823-1830), str. 82-84 (przypis tłumaczki).

345 Zdanie to należy rozumieć: Matka Eugenia nie uprzedziła mnie, że Przełożona (Sióstr de la Croix z domu w) La Fourche ma być u nas nowicjuszką, bo sama nie czuje się na siłach, by móc ją poprowadzić (przypis tłumaczki).

346 Bazylika Katedralna w Lyonie (przypis tłumaczki).

347 miejsce śmierci i sanktuarium św. Franciszka Régis’a (przypis tłumaczki).

348 Melania Duchesne, Wizytka z Romans, młodsza o 17 lat rodzona siostra Filipiny, nie żyła już wtedy od 3 lat. Można przypuszczać, że nikt nie odważył się napisać o tym Filipinie (przypis tłumaczki).

349 Zdanie to jest najprawdopodobniej przykładem krytycznych opinii, jakie ma Filipina na swój własny temat (przypis tłumaczki).

350 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 238.

351 tamże. List 241.

352 Henrietta Ducis (1774-1844), sekretarka generalna Zgromadzenia w latach 1820-1833 (przypis tłumaczki).
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna