Louise callan, rscj



Pobieranie 2.06 Mb.
Strona23/26
Data25.10.2017
Rozmiar2.06 Mb.
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26

59 Anna Baudemont (1764-1834), dawna klaryska z Reims, późniejsza przełożona Sacré Coeur w Amiens. Pod wpływem spowiednika wspólnoty ks. de Sambucy de Saint-Estève podejmuje liczne próby uniezależnienia się od Przełożonej Generalnej i rozpowszechnia we wspólnocie odmienny model życia zakonnego (konstytucje Zgromadzenia Sacré Coeur nie były jeszcze do końca zredagowane i zatwierdzone). Dwukrotnie wysyłana przez Magdalenę Zofię Barat do Reims celem utworzenia tam domu Zgromadzenia (obie próby zakończyły się niepowodziem), opuszcza je w roku 1815 i dołącza w Rzymie do wspólnoty osadzonej w klasztorze Saint-Denys, założonej przez ks. de Sambucy de Saint-Esteve, nie będącej, mimo licznych zabiegów jej założyciela, formalnie uznanej za zakon.

60 Ojciec Varin sam jednak był pełen obaw, co do słuszności swoich planów. Swój niepokój wyraża w liście do Magdaleny Zofii (List 44) : « Módl się do dobrego Boga, aby zechciał oświecić nas, co do twego wyjazdu, bo przewiduję tyle niedogodności mogących z niego wyniknąć, że nie widzę innego sposobu, jak tylko Boga uczynić za niego odpowiedzialnym, a do tego trzeba się dobrze upewnić, że On go chce. Módl się i nakaż, aby się o to modlono. » Przyczyny swoich obaw, związanych nie tylko z funkcjonowaniem wspólnoty w Amiens po odjeździe Magdaleny Zofii, lecz i z sytuacją administracyjną szkół zakonnych w Departamencie Izery wyraża w Liście 42 i 43. Wiadomo, że przed planowanym spotkaniem z Filipiną Duchesne i jej wspólnotą Magdalena Zofia odprawiła nowennę w tej intencji (zob. J. Varin, Lettres à Sainte Madeleine-Sophie Barat, List 48) (przypis tłumaczki).

61 Maria Balastron (1783-1862), późniejsza zakonnica Sacré Coeur, nauczycielka w Sainte Marie d’en Haut (przypis tłumaczki).

62 Katarzyna Emilia de Charbonnel (1774-1854), nowicjuszka w Amiens od roku 1803. Śluby złożyła tam 21 listopada 1804 roku, w przeddzień wyjazdu Matki Barat do Grenoble. Od roku 1810 mistrzyni wyższych klas i kierowniczka nauk w domu Zgromadzenia w Poitiers. Członek Rady Generelnej w roku 1815, zatwierdzającej Konstytucje Zakonu. Wybrana wtedy na asystentkę i ekonomkę generalną (z czym wiązało się zakładanie nowych fundacji). Obowiązki te pełnić będzie do śmierci (przypis tłumaczki).

63 Maria du Terrail (1771-1813) wstąpiła do Amiens w 1903 roku. Posłana do Belley pod koniec 1805 roku, aby wspierać Matkę Grosier w tej nowej fundacji, powróciła do Grenoble w listopadzie 1807 roku i pozostała od tego czasu w Sainte-Marie d’en-Haut aż do swej śmierci, pełniac funkcję mistrzyni głównej klas dla ubogich (przypis tłumaczki).

64 por. Iz 52,7. Pełny tekst tego wersetu brzmi: O jak są pełne wdzięku na górach nogi zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój, zwiastuje szczęście, który obwieszcza zbawienie, który mówi do Syjonu : ‘Twój Bóg zaczął królować’. Zwraca uwagę, jak mocno gest ten wyraża duchowość wizytek, ukształtowaną na kontemplacji Tajemnicy Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (przypis tłumaczki)

65 W związku z przybyciem Magdaleny Zofii Barat do Wspólnoty Sainte-Marie d’en Haut, Ojciec Varin tak doradza Założycielce (List 48) : « Proszę cię, abyś w rodzinie, do której jedziesz sprawiła, aby tak długo, jak będzie potrzeba, była tam codziennie komunia i aby we wspólnocie odmawiano Veni Creator i Salve Regina » (przypis tłumaczki)

66 Cecylia Adelaida Second, wstąpiła do domu w Grenoble 1 lipca 1804. Należała wraz z Filipiną Duchesne do grupy pierwszych nowicjuszek formowanych tam przez Magdalenę Zofię Barat (przypis tłumaczki).

67 J. Varin, j. w. List 48.

68 tamże. List 52.

69 tamże, List 51.

70 tamże, List 52.

71 główną nauczycielką, odpowiedzialną za szkołę (przypis tłumaczki).

72 Aby uwolnić szkołę od nadmiernej kontroli administracji państwowej, instytucję otwartą w dawnym klasztorze wizytek Sainte-Marie d’en Haut przedstawiano oficjalnie jako dzieło świeckie Pań od Chrześcijańskiego Nauczania. Ograniczenia podobne do tych, jakie Państwo nałożyło w tym czasie na szkołę zakonną prowadzoną przez Wizytki w Romans były dla O. Varin nie do przyjęcia. Mówił o nich w swojej korespondencji z Magdaleną Zofią z września i z października 1804 roku, a ich uniknięcie postawił jako warunek przejęcia domu w Grenoble przez wspólnotę z Amiens (List 42 i 43). W oczach mieszkańców Grenoble Filipina mogła więc uchodzić za osobę, która zrezygnowała z życia zakonnego i poniosła porażkę w swoich planach przywrócenia go w Sainte-Marie. Niechęć do Filipiny mogły też podsycać osoby domagające się zwrotu budynku Zakonowi Wizytek. W « Historii Sainte Marie » Filipina opisuje jednak, jak wielokrotnie i na różne sposoby usiłowała wcześniej przywrócić ten klasztor Wizytkom z Francji i z Włoch, a na koniec dodaje: Tak więc nie miałam najmniejszej wątpliwości, że skoro wszystkie moje wysiłki, aby przywrócić ten dom Wizytkom zawiodły, Bóg Sam im go wziął, zamierzając dla niego inne przeznaczenie (przypis tłumaczki).

73 Powstań, przyjaciółko ma i pójdź. PnP 2,10.

74 nadszedł czas przycinania winnic, i głos synogarlicy już słychać w naszej krainie. Powstań, przyjaciółko ma i pójdź. PnP 2,12-13

75 w zagłębieniach skały, w szczelinach przepaści. PnP 2, 14

76 Schwytajcie małe lisy. PnP 2, 15.

77 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, Korespondencja. List 2. Warto pamiętać, że Magdalena Zofia ma wtedy lat 26, doświadczenie 5 lat życia zakonnego i pisze do osoby o 10 lat starszej i o podobnym stażu zakonnym. Działa jednak w posłuszeństwie wobec dyrektyw Ojca Varin, tak więc jej korespondencja z tego okresu bardzo przypomina listy kierownictwa duchownego, jakie sama otrzymuje (przypis tłumaczki).

78 Genowefa Deshayes (1767-1849) wstąpiła do Amiens w roku 1801. Jako jedna z pierwszych towarzyszek Matki Barat zaliczana jest do grupy tzw « Pierwszych Matek ». W Amiens była początkowo jedną z nauczycielek, a następnie przez pewien czas Mistrzynią Główną. W Grenoble dołączyła do Magdaleny Zofii 20 lutego 1805 roku, aby po jej wyjeździe z Sainte-Marie do Poitiers pełnić funkcję przełożonej domu. Grenoble opuściła 25 września 1813 roku i wraz z Magdalena Zofią Barat i Ojcem Varin udała się do posiadłości jego siostry w Chèvroz aby pracować tam z nimi nad tekstem Konstytucji Zgromadzenia. Pełniła później funkcje przełożonej w Cuignères (od roku 1813) i w Tours (od 1836 roku).

79 Henrietta Grosier (1774-1842) należała wraz z Magdaleną Zofią Barat, Genowefą Deshayes i Małgorzatą Rozalią Debrosse do grupy tzw « Pierwszych Matek », które w najbardziej bezpośredni sposób zetknęły się z projektem O. Leonora de Tournély dotyczącym powstania Zgromadzenia Pań Najświętszego Serca. Przybyła do Grenoble w październiku 1805 roku na planowaną fundację w Bellay, lecz po niepowodzeniu tej próby i powrocie do Grenoble pod koniec 1807 roku wyjechała do Poitiers, gdzie do końca życia sprawowała funkcję przełożonej (przypis tłumaczki).

80 Maria Anna (Wirginia) Piongaud (1772-1820) jeszcze przed wstąpieniem do Zgromadzenia Sacré Coeur kierowała z sukcesem pensjonatem dla dziewcząt w Lyonie. Po nieudanej próbie fundacji w Belley powróciła do Grenoble (przypis tłumaczki).

81 Henrietta Girard (1761-1828), w roku 1806 towarzyszyła Matce Barat na fundację w Poitiers. Była członkiem Rady Generalnej w roku 1815. Zmarła w Amiens (przypis tłumaczki).

82 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 7.

83 Opat Trapistów wygnanych z La Trappe w roku 1792, a z Francji w roku 1798. Wiele lat spędził w Szwajcarii, Niemczech i Rosji. Przebywał również przez pewien czas w Stanach Zjednoczonych (przypis tłumaczki).

84 Niech cię błogosławi ten, na którego cześć się spalisz (formuła błogosławieństwa kadzidła)

85 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 10.

86 tamże, List 11.

87 Oto posyłam cię. Wj 3,10.

88 Pójdę. Wj 3,13.

89 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 12. Z listu tego wynika, że Filipina liczy na bardzo prędkie wypełnienie się jej planów misyjnych: O, gdyby to było (już) pod koniec roku!

90 Mój miły jest mi woreczkiem mirry. PnP 1,13. Dalszy ciąg tego wersetu brzmi: złożonym na moim sercu (wśród piersi mych położonym wg Biblii Tysiąclecia). Słowa te wypowiadane były w dawnym rycie profesji wieczystej w Zgromadzeniu Sacré Coeur podczas przyjmowania krzyża profesyjnego (przypis tłumaczki).

91 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 14.

92 tamże, List 15.

93 Godzina adoracji Najświętszego Sakramentu (przypis tłumaczki).

94 Gal 2, 20.

95 „Synu, o ile zdołasz wyjść z siebie, o tyle będziesz umiał zjednoczyć się ze Mną.” O Naśladowaniu Chrystusa, III. Rozdz. 56, w. 1.

96 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 17.

97 tamże, List 21.

98 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, tamże, List 23. Ówczesna przełożona Filipiny w Grenoble, Matka Genowefa Deshayes, osoba bardzo chorowita, a do tego mająca duszę artysty, była z racji swego usposobienia przeciwieństwem Matki Duchesne. Można przypuszczać, że na tle różnic charakterów często dochodziło między nimi do nieporozumień, nad którymi obie bardzo cierpiały i o których wiernie donosiły Matce Generalnej w swojej z nią korespondencji (przypis tłumaczki).

99 Wj 4, 26.

100 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 25.

101 Zuzanna Geoffroy (1761-1845) należała do grupy nowicjuszek formowanych przez Matkę Barat w Poitiers (miała wtedy 45 lat). Po złożeniu ślubów zakonnych została przełożoną w Niort (do roku 1815). Była jednym z członków Rady Generalnej zatwierdzającej w roku 1815 Konstytucje Zgromadzenia. Posłana do Lyonu pełniła tam funkcje przełożeńskie i przebywala w tej wspólnocie aż do śmierci (przypis tłumaczki).

102 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 29.

103 Elżbieta (Teresa) Maillucheau (1777-1857), jedna z siedmiu osób przyjętych przez Magdalenę Zofię Barat do nowicjatu w Poitiers. Po swoich ślubach zakonnych przybyła do Grenoble jako mistrzyni nowicjatu (23 września 1808). Podobną funkcję sprawowała w Gandawie (1810-1812). Była następnie przełożoną w Grenoble, w Quimper i w Nantes. Zmarła w Marmoutier, koło Tours. Uchodziła za osobę o bardzo głębokim życiu wewnętrznym, zaawansowaną na drogach kontemplacji (przypis tłumaczki).

104 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 30.

105 tamże, List 31.

106 dzisiejsza Ostróda w Polsce (przypis tłumaczki).

107 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 16.

108 to znaczy kierowniczki pensjonatu (przypis tłumaczki).

109 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 19.

110 tamże, List 16.

111 tamże, List 17.

112 Luiza de Vidaud (1801-1879) była wtedy wraz ze swoją siostrą Zoé uczennicą w Sainte-Marie d’en Haut. Ich ojciec, markiz de Vidaud, był bardzo gorliwym chrześcijaniniem. Później jako zakonnica Sacré-Coeur odda się pracom służebnym jako siostra koadiutorka. Zmarła w Orleanie.

113 Lucyla Mathevon (1793-1876), uczennica Sacré Coeur z Grenoble. Kontakt z Matką Duchesne przyczynił się u niej do wzrostu powołania misyjnego. Do zakonu wstąpiła w w Sainte Marie d’en-Haut w roku 1813 i tam złożyła profesję zakonną w roku 1818. Stamtąd też wyjechała na misje do Ameryki. Do Florissant przybyła w kwietniu 1822 roku i do roku 1829 pełniła tam funkcję asystentki przełożonej. W czerwcu 1829 została mianowana przełożoną domu w Saint Charles. Stamtąd, w roku 1841 udała się wraz z Matką Duchesne do Sugar Creek jako przełożona wspólnoty Zgromadzenia Sacré Coeur na Jezuickiej Misji pośród szczepu Indian Potawatomi, gdzie pozostała aż do śmierci.

114 Alojzja (Luiza) Rambaud, przyjęta została do nowicjatu Sacré Coeur w Grenoble wraz z Oktawią Berthold, Józefiną Meneyrond i Eufrozyną Jouve (siostrzenicą Filipiny Duchesne). Nowicjat ukończyła w nowootwartym wtedy Nowicjacie Generalnym w Paryżu. Zapiski Matki Teresy Maillucheau wskazują na to, że była od dzieciństwa najbliższa przyjaciółką Eufrozyny Jouve (późniejszej Matki Alojzji, zmarłej w opinii świętości w wieku 25 lat).

115 Św. Magdalena Zofia Barat, św. Filipina Duchesne, j. w. List 69.

116 tamże, List 66.

117 Józefina Bigeu (1769-1827), dawna nowicjuszka Matki Barat z nowicjatu w Poitiers. Mistrzyni nowicjatu, a następnie, w latach 1813 – 1815, przełożona w Grenoble. Wybrana na Asystentkę Generalna w roku 1815 dokona wielu fundacji i będzie kolejno przełożoną w Chambèry (1818-1821), w Bordeaux (1821-1823) i w Turynie (1823-18255). Stamtąd, w listopadzie 1825 roku uda się do Rzymu, aby negocjować ze Stolica Świętą aprobatę Konstytucji Zgromadzenia. Rzym opuści 21 lipca 1826 roku, zabierając ze sobą dekret aprobujący Konstytucje, i przedstawi go Radzie Generalnej otwartej 29 września, na której zostaje ponownie wybrana asystentką generalną. Umrze wyczerpana pracą 19 listopada 1827 roku.

118 Obie zostaną misjonarkami w Stanach Zjednoczonych (przypis tłumaczki).

119 Piotr Józef Picot de Cloriviere SJ (1735-1820) jeden z ostatnich francuskich jezuitów, którzy złożyli swoje śluby zakonne (1758) przez kasatą Towarzystwa Jezusowego we Francji (1763). Urodzony w Saint-Malo w rodzinie armatorów, odbył studia prawnicze, a następnie długa formację zakonną. Do roku 1786 pełnił funkcje rektora w diecezjalnym kolegium w Dinan. Będac tam spowiednikiem sióstr urszulanek spotkał się z Marią Adelaidą de Cicè. Po wybuchu Rewolucji Francuskiej i zniesieniu wszelkich zgromadzeń zakonnych przebywał początkowo na wygnaniu, a po powrocie do Francji, w roku 1790, wraz z Marią Adelaidą de Cicè założył żeńskie zgromadzenie Córek Maryi (Filles de Marie), „zakonnic w świecie”, które bez jakichkolwiek znaków wyróżniających żyły wmieszane w swoje środowiska: « za klasztor mając ulice, za celę, wynajęty pokój, za kościół, kościół parafialny ». Następnie podejmował próby odtworzenia w ukryciu Towarzystwa Jezusowego: 2 lutego 1791, jako ksiądz diezezji Saint-Malo zgromadził wokół siebie 9 towarzyszy, aby « przywrócić rozkwit godności chrześcijanina i księdza, w połączeniu z ubóstwem i pokorą, dla chwały Pana Jezusa Chrystusa i dla zbawienia całego świata ». W ten sposób powstało Towarzystwo Njaświętszego Serca Jezusa, które miało na celu zaproponowanie chrześcijanom możliwości życia « doskonałością ewangeliczną » w codzienności. Oba te zgromadzenia szybko zyskały aprobatę Rzymu, z powodu zniesienia we Francji wszelkich oficjalnych zakonów, i oba bardzo szybko się rozwijały, zwłaszcza gałąź żeńska, która w roku 1804 liczyła ponad 300 sióstr ze wszystkich środowisk społecznych. Ojciec de Clorivière był w latach 1804-1809 uwięziony z powodu swoich przekonań rojalistycznych. W więzieniu nadal sprowował funkcje kapłańskie, a jednocześnie wykorzystal ten czas na napisanie konstytucji dla Towarzystwa Córek Serca Maryi. W tym przymusowym czasie swojego odosobnienia powierzył Marii Adelaidzie de Cicè zarządzanie Zgromadzeniem męskim, z czego wywiązała się z wielką kompetencję. Po przywróceniu przez Piusa VII zakonu Jezuitów, Ojciec de Clorivière obarczony został w roku 1814 odpowiedzialnością za odtworzenie francuskiej prowincji Jezuitów. Leciwy Prowincjał zawsze marzył o tym, aby móc udać się na misje do Kanady, i był nawet w ożywionych kontaktach z biskupem tamtejszej diecezji Msg Coroll’em, nigdy jednak nie zdołał zrealizować swoich planów (przypis tłumaczki).

120 To Luiza (Alojzja) Rambaud jako pensjonarka układała papierki na spódnicy Matki Duchesne. Wiele wskazuje na to, że była od dzieciństwa najbliższa przyjaciółką siostrzenicy Filipiny Duchesne, Alojzji Jouve (przypis tłumaczki).

121 która później, w gronie pierwszych misjonarek Sacré Coeur, uda się wraz z Filipiną Duchesne do Ameryki (przypis tłumaczki).

122 ta również uda się na misje od Ameryki, ale « na własną rękę » (podczas chwilowego okresu eksklaustracji), a później nie wytrwa w Zgromadzeniu, chociaż Założycielka wybaczyła jej tak samowolne postępowanie (przypis tłumaczki).

123 chodzi o młodszego brata Filipiny, Hipolita. Ich ojciec, Piotr Franciszek Duchesne, krytycznie odnosił się do Napoleona i został przez niego odsunięty od polityki (przypis tłumaczki).

124 Ojciec Piotr de Clorivière miał wtedy 80 lat i był przełożonym O. Varin, który w tym czasie, wraz z wieloma innymi Ojcami Wiary wstąpił do przywróconego w roku 1814 Towarzystwa Jezusowego (przypis tłumaczki).

125 Eugenia de Gramont (1788-1846), wstąpiła do Amiens w 1806 roku, a śluby wieczyste złożyła w roku 1807. W 1814 roku została asystentką generalną Matki Barat, którą zastępowała w funkcjach przełożeńskich podczas jej licznych nieobecności w Paryżu. Wybrana radną generalną zgromadzenia w roku 1815 będzie od 1816 do 1830 roku mistrzynią główną pensjonatu w Paryżu, a następnie od 1831 roku aż do śmierci przełożoną lokalną paryskiego domu, będącego siedzibą Zarządu Zgromadzenia i oficjalną rezydencją Przełożonej Generalnej, co postawi ją w trudnej sytuacji, zwłaszcza podczas drugiego kryzysu w Zgromadzeniu latach 1839-1843 (przypis tłumaczki).

126 Association (lub) Société (lub) Oeuvre pour la Propagation de la Foi. Organizacja formalnie ukonstytuowana 3 maja 1822 roku w Lyonie, założona przez Paulinę Jaricot w celu gromadzenia funduszy dla misji katolickich. Działała w powiązaniu ze Stowarzyszeniem Misji Zagranicznych w Paryżu (przypis tłumaczki).

127 Augustyn Perier, ulubiony kuzyn Filipiny, brat jej przyjaciółki Józefiny Savoye de Rollin i Kazimierza Perier. Absolwent Szkoły Politechnicznej w Paryżu, bogaty kupiec prowadzący rodzinne interesy wraz ze swoim ojcem i braćmi. Późniejszy deputowany departamentu Izery (1827), mianowany za rządów Ludwika Filipa Parem Francji (1832). Autor pracy « Histoire abrégée du Dauphiné de 1626 à 1826 » (przypis tłumaczki).

128 Kardynał Aleksander Anioł de Talleyrand-Perigord, Wielki Jałmużnik króla Francji był świątobliwym kapłanem, późiejszym arcybiskupem Paryża (od roku 1817), lecz i rodzonym wujem słynnego i całkiem nieświątobliwego eks-biskupa Autun, Karola Maurycego de Talleyrand-Perigord’a, wielokrotnego ministra spraw zagranicznych Francji (przypis tłumaczki)

129 Planowano przewiezienie Alojzji Jouve do Domu Macierzystego w Paryżu, aby tam poddać ją leczeniu u najlepszych francuskich lekarzy (przypis tłumaczki).

130 Mąż Elżbiety Józefiny Savoye de Rollin (z domu Perier), Jakub Fortunat, jako prefekt departamentu Dolnej Sekwany mieszkał wraz z żoną w Paryżu lub w Hawrze (przypis tłumaczki).

131 Był on rodzonym bratem Józefiny Savoye de Rollin, młodszym od niej o 3 lata. Zob. przypis 87 (przypis tłumaczki).

132 Kazimierz Piotr Perier (1777-1832), stryjeczny brat Filipiny, i rodzony brat jej największej przyjaciółki Józefiny Savoye de Rollin, pobierał nauki w kolegiach OO. Oratorianów w Lyonie i w Paryżu. Zmobilizowany do armii napoleońskiej w wieku 21 lat, służył w sztabie wojsk inżynieryjnych armii włoskiej Napoleona, wyróżniając się odwagą w bitwie pod Mantuą. Po śmierci ojca Klaudiusza Perier, jako dziedzic znaczącej fortuny założył wraz z bratem Scypionem (1776-1821) bank Perier-Frères. Zajmował się handlem uzbrojeniem morskim, nieruchomościami, drewnem, był też właścicielem manufaktur płócien i jednym z najważniejszych akcjonariuszy towarzystwa górniczego Anzin. Wcześnie zaczął pełnić funkcje publiczne: sędziego trybunału handlowego w Departamencie Sekwany, radcy Banku Francuskiego (w latach 1811-1816), a następnie jego regenta (od roku 1822). Jako deputowany do Parlamentu należał do opozycji, lecz był zwolennikiem Burbonów i bardzo umiarkowanego konstytucjonalizmu. W późniejszym okresie i po Rewolucji Lipcowej w roku 1830 (której nie był zwolennikiem, lecz przez którą został wyniesiony do najwyższych urzędów w Państwie) pełnił funkcje premiera rządu (1831-32) i ministra spraw wewnętrznych, jako prawa ręka króla Ludwika Filipa. Zmarł przedwcześnie podczas epidemii cholery, zaraziwszy się tą chorobą podczas odwiedzin chorych w szpitalu Hôtel-Dieu w Paryżu.

Miał również wybitnych potomków: jego syn August Kazimierz Perier pełnił dwukrotnie funkcje ministra spraw wewnętrznych, a jego wnuk, również Kazimierz Perier, był w latach 1893-1894 (aż do swojej dymisji i rezygnacji z wszelkich funkcji politycznych) prezydentem Francji (przypis tłumaczki).



133 Traktat Paryski z roku 1815, zawarty pomiędzy Francją a Koalicją Antynapoleońską, nakładal na ten kraj kontrybucję wysokości 700 milionów franków i zobowiązywał do pokrycia kosztów utrzymania wojsk okupacyjnych przez 5 lat. Pożyczka zaciągana zagranicą przez rząd na niekorzystnych warunkach sięgała 300 milionów franków (przypis tłumaczki).

134 Listy Filipiny pisane z misji w Luizjanie i w Missouri świadczą raczej o jej upodobaniu do arytmetyki i są zawsze pełne wyliczeń i cyfr. Również jej sposób przedstawiania problemów jest bardzo uporządkowany (w punktach), świadczący o tym, że talent epistolarny nie przeszkadzał jej być raczej « umysłem ścisłym ». Jednakże w oczach bardzo wykształconego kuzyna, w młodości adjutanta sztabowego wojsk inżynieryjno–saperskich w armii włoskiej Napoleona, a następnie jednego z największych francuskich bankierów, umiejętności Filipiny, kształconej tylko w domu i w klasztorze Wizytek, mogły wydawać się niewystarczające (przypis tłumaczki).

Directory: images
images -> Lokalna strategia rozwoju lokalnej grupy działania „lider zielonej wielkopolski” na lata
images -> „ Gra tajemnic reżyseria Morten Tyldum. Czas projekcji 110 minut
images -> Wykład z polityki gospodarczej Temat 3 Polityka pieniężna I walutowa Pojęcie I cele
images -> Skarżyski klub szaradzistóW „anagram” zał. 12 maja 1958 roku przy miejskim centrum kultury im. Leopolda staffa 26-110 skarżysko-kamienna, ul. SŁOwackiego nr 25
images -> Załącznik 1
images -> Postępowanie znak: sz-2100-13(52/ZP/07)-07
images -> Spzoz/ZP/…
images -> Xviii konferencja naukowo – szkoleniowagastroenterologii klinicznej wp
images -> Załącznik nr 3 do siwz opis przedmiotu zamówienia (opz) dot przetargu nieograniczonego znak: A/ZP/szp. 251-37/16 na: „dostawę wraz z wdrożeniem zintegrowanego elektronicznego systemu zarządzania dokumentacją medyczną”

Pobieranie 2.06 Mb.

Share with your friends:
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna