Louise callan, rscj



Pobieranie 2.06 Mb.
Strona22/26
Data25.10.2017
Rozmiar2.06 Mb.
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26

Świętość z „pogranicza”


Kanonizacja przez aklamację od dawna wyszła już u katolików z użycia, ale świadectwo współczesnych stanowi zasadniczą część dowodów akceptowanych przez Kościół w procesie zmierzającym do określenia heroizmu cnót tego czy tej, których sprawa brana jest pod rozwagę przez Świętą Kongregację Obrzędów. Kilka dni po śmierci Matki Duchesne, Matka Anna du Rousier pisała z Saint Louis:
Matka Galwey obiecała podać szczegóły o budującej śmierci naszej czcigodnej Matki Duchesne. Wszyscy odnosimy tu wrażenie, że utraciliśmy świętą. Zwłaszcza kler i arcybiskup mówią o niej z najwyższym podziwem. Monseigneur Kenrick oświadczył, że miała najszlachetniejszą i najbardziej cnotliwą duszę, jaką kiedykolwiek znał. Ojciec de Smet mówi, że nawet już za życia godna była kanonizacji. Nasze domy amerykańskie zawdzięczają jej wszystko. Otworzyła nam drogę wzgardy dla tysiąca trudów i wyrzeczeń. Odnoszę wrażenie, że postąpię zgodnie z pragnieniami naszej Matki Generalnej życząc sobie dla niej praw, jakie przyznane są w naszym Zgromadzeniu zmarłej Matce Wikariuszce. Jest to wyraz wdzięczności, jaką jesteśmy winne pamięci tej czcigodnej Matki. Przybyłam na czas, aby otrzymać jej błogosławieństwo i powierzyć jej potrzeby naszych misji, a ponieważ obiecała, że pomówi o tym skwapliwie z naszym Panem, bardzo liczę na jej wstawiennictwo, bo uważam ją za wiele mogącą u Serca Jezusowego.”
Filipinę Duchesne beatyfikował papież Pius XII, 12 maja 1940 roku. Na dzień jej święta wyznaczono 17 listopada. W Martyrologium Rzymskim czytamy:
W Saint Charles, w Stanie Missouri (w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej), rocznica narodzin Błogosławionej Filipiny Duchesne, dziewicy ze Zgromadzenia Zakonnic Najświętszego Serca Jezusa, wybitnej w praktykowaniu surowych umartwień i niezłomnej gorliwości w pozyskiwaniu dusz dla Chrystusa. Papież Pius XII wpisał ją w poczet Błogosławionych”.

3 lipca 1988 roku Filipina Duchesne ogłoszona została świętą przez Papieża Jana Pawła II.

Wieść o śmierci Filipiny Duchesne głęboko poruszyła

indiańskie kobiety ze szczepu Potawatomi,



które ułożyły wtedy następującą pieśń476:

O Wielki Duchu, idzie do Ciebie

Ta wielka kobieta, która

Naprawdę jest jedną z nas.

Idzie do ciebie nie zwlekając.

Umocnij jej ducha i ukaż jej drogę.
Jesteśmy smutne

bo zmarła nasza siostra,

lecz także się cieszymy,

bo żyje Twoja córka!
Spraw, niech słońce zaświeci

nad jej czułością,

a nam noc pełni księżyca

przypomina godziny

spędzane przez nią

przed Twoim Obliczem

w namiocie tym na modlitwie...
Modlić się będziemy

w dawnym jej namiocie,

za oba ludy, które u nas żyją,

i za wszystkie miejsca

na tej mapie świata,

którą nam powierzyła.



1 Zgromadzenie Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (Wizytki) powstało w roku 1610. Klasztor w Grenoble, czwarty dom tego Zakonu po Annecy, Lyonie i Paryżu, stanowił fundację domu w Annecy (Sabaudia) i powstał w roku 1619. W roku narodzin Filipiny Duchesne dom ten istniał od 150 lat (przypis tłumaczki).

2 Dekrety Zgromadzenia Narodowego: z 2.11.1789 roku o nacjonalizacji dóbr kościelnych i 20.04.1790 roku o odebraniu ich spod zarządu Kościoła; z 29.03.1790 roku o zniesieniu ślubów zakonnych i 3.09.1790 o uznaniu ich za sprzeczne z prawem naturalnym i Konstytucją; dekret z 18.08.1891 roku o rozwiązaniu i rozproszeniu zgromadzeń zakonnych kontemplacyjnych; dekret z 18.08.1792 roku o zniesieniu wszystkich klasztorów i kościelnych zgromadzeń świeckich (przypis tłumaczki).

3 Czytelnik sam oceni, czy słuszna jest ta opinia zapoznając się z materiałami źródłowymi przedstawionymi w poniższej biografii. Faktem jest, że św. Filipina Duchesne miewała często odmienne od swego otoczenia priorytety, a jej wielka lojalność wobec osób, z którymi była związana mogła ograniczać jej « twórczą wyobraźnię » i obniżać skuteczność jej osobistych działań. Jej życie duchowe nie rozwijało się jednak na płaszczyźnie doczesnej skuteczności, o czym świadczy między innymi motto tej książki (przypis tłumaczki).

4 Henry Beyle, znany pod pseudonimem Stendhal’a, urodził się w Grenoble w roku 1783 i był dalekim powinowatym Filipiny Duchesne (przypis tłumaczki).

5 Gents du Dauphiné sont fins, fideles et fiers – 3 F – (przypis tłumaczki).

6 W roku 1453 Grenoble, jako trzecie miasto Francji, uzyskało prawo posiadania własnego Parlamentu, przechodząc tym samym do rangi stolicy Prowincji Delfinatu. Już w XIV wieku miasto miało własny uniwersytet (przypis tłumaczki).

7 Kamil Jordan (1771-1821), francuski polityk, monarchista, przeciwnik Rewolucji, jeden z przywódców powstania w Lyonie w roku 1793 wznieconego przeciwko Terrorowi Pierwszej Republiki, był przyjacielem Andrzeja Marii Ampère’a (1775-1836) francuskiego fizyka znanego z badań nad elektromagnetyzmem. Jego wnuk, również Kamil Jordan (1838-1922), był wybitnym francuskim matematykiem i prezesem francuskiej i petersburskiej Akademii Nauk (przypis tłumaczki).

8 Będzie między innymi premierem i ministrem spraw wewnętrznych w czasach Monarchii Lipcowej, w rządzie Ludwika Filipa (przypis tłumaczki).

9 konetabl – dowódca wojsk królewskich, odpowiednik polskiego hetmana koronnego (przypis tłumaczki).

10 Z pięciu sióstr Piotra Franciszka Duchesne, ojca Filipiny, cztery były wizytkami, a córka jego jedynej zamężnej siostry również została wizytką (przypis tłumaczki).

11 obaj byli wybitnie uzdolnionymi matematykami (przypis tłumaczki).

12 Piotr Franciszek Duchesne, ojciec Filipiny, był jednym z jej założycieli (przypis tłumaczki).

13 Jakub Fortunat Savoye de Rollin (1854-1823), adwokat generalny Parlamentu w Grenoble w latach 1780-1790. Podczas rewolucji na 10 lat wycofał się z życia politycznego. Dopiero w czasach Konsulatu został jednym z trybunów. Przeciwnik Legii Honorowej (chociaż był jednym z pierwszych wyróżnionych tym odznaczeniem). Zwolennik Cesarstwa. Prefekt departamentu Eure (1806), następnie departamentu Seine-Inferieure (1806), a w końcu departamentu Deux-Nèthes położonego na terenie dzisiejszej Belgii (1813-1815). Podczas Stu Dni odmówił przyjęcia funkcji prefekta departamentu Côte d’Or. Baron Cesarstwa (1809). Następnie deputowany departamentu Izery w czasach Restauracji. Podział Francji na prefektury dokonał się w czasach Konsulatu, a prefekci reprezentowali w swoich prefekturach władzę centralną (w tamtych czasach władzę cesarza) (przypis tłumaczki).

14 Zakon Wizytek powstał we Francji w roku 1610 z inicjatywy św. Franciszka de Salles (Salezego) i św. Joanny Franciszki Frémyot de Chantal. Pierwszy klasztor założono w Annecy (w Sabaudii). Chociaż nie było w tym zakonie władzy scentralizowanej i każdy z domów cieszył się autonomią, łączyły je bardzo ścisłe więzi wynikające ze wspólnej duchowości i bardzo ożywionej koresponencji, rozumianej przez Założycielkę, jako jeden ze środków wzajemniej jedności. Najstarsze fundacje, jak klasztor w Annecy, Lyonie, Paryżu czy Moulin odgrywały wiodącą rolę względem późniejszych i mniejszych fundacji. W chwili wstąpienia Filipiny Duchesne do Zakonu Wizytek było w Europie około 165 domów tego Zgromadzenia (Francja, Piemont, Cesarstwo Niemieckie, Polska, Hiszpania, Portugalia), z czego zdecydowana większość we Francji – 85 klasztorów (a niemal co czwarty klasztor we Francji był w tamtej epoce klasztorem Pań Wizytek). Siostry wywodziły się głównie z środowiska szlachty, niekiedy arystokracji, i z wykształconego mieszczaństwa (przypis tłumaczki).

15 Bezpośrednią przyczyną represji królewskich względem Parlamentu Delfinatu była interwencja wielu jego deputowanych w sprawie podwyżki cen na żywność, kiedy sytuację mieszkańców pogarszały lokalne powodzie. Deputowani ci (z innych jednak powodów) zostali przez królewskiego kanclerza pozbawieni swoich funkcji w parlamencie. Wtedy z kolei wstawił się za nimi lud. Należy pamiętać, że przyczyny konfliktów między władzami poszczególnych prowincji, a centralną władzą królewską mają podłoże o wiele bardziej złożone (przypis tłumaczki).

16 Reformy te, zdaniem wielu historyków, miały charakter postępowy, a negatywna reakcja parlamentów lokalnych stanowiła obronę partykularnych przywilejów arystokracji, duchowieństwa, szlachty i mieszczaństwa (przypis tłumaczki).

17 lettre de cachet – list opatrzony osobistą pieczęcią króla (a nie jego kancelarii). Mógł być otwarty jedynie przez adresata i miał charakter dyscyplinarny. Stosowany przez króla jako forma polecenia np celem nakazania zarejestrowania dekretów królewskich przez lokalny parlament (przypis tłumaczki).

18 7 czerwca 1788 roku miał miejsce w Grenoble tzw « Dzień Dachówek » (Journée des Tuiles), kiedy to mieszkańcy miasta zrzucali cegły i dachówki na interweniujące oddziały wojska (najwięcej dachówek spadło podobno z budynku miejskiego kolegium jezuitów). W następstwie tych wydarzeń Ludwik XVI wyraził zgodę na zwołanie prowincjalnych Stanów Generalnych w Zamku w Vizille. Filipina miała wtedy lat 19 (przypis tłumaczki).

19 W skład reprezentacji Stanu Trzeciego wchodziło głównie wykształcone mieszczaństwo (przypis tłumaczki).

20 Remontrance au Roi

21 Należy zaznaczyć, że na 1212 gmin Prowincji Delfinatu tylko 194 wysłały do Vizille swoich przedstawicieli (przypis tłumaczki).

22 św. Franciszek Régis (1597-1640) – patron Francuskiej Prowincji Jezuitów. Jeden z najwybitniejszych obok św. Franciszka Ksawerego misjonarzy Towarzystwa Jezusowego. Urodzony na południu Francji w Fontcouverte, koło Narbonne, do Zakonu Jezuitów wstąpił w Tuluzie, mając lat 19. Po różnorodnych stażach i apostolstwach odbywa studia teologiczne w Kolegium Jezuitów w Tuluzie, gdzie zostaje wyświęcony na księdza 16 czerwca 1630 roku, mając lat 33. Swoją kapłańską posługę pełni początkowo w Montpellier, następnie w Puy. Wielokrotnie zwraca się do swoich przełożonych z prośbą o posłanie go na misje do Kanady, gdzie wielu jezuitów poniosło męczeńską śmierć z ręki Huronów i Irokezów, lecz nigdy nie otrzymuje na to pozwolenia. Zostaje natomiast wysłany do Vivarais (regionu położonego w południowo-zachodniej części Francji), który jest w tamtym czasie zniszony i trawiony przez wojny religijne (są to obszary zajmowane dawiej przez katarów i albigensów). Przebiega pieszo cały ten region bez względu na pogodę; śpi po trzy godziny na dobę i zupełnie nie dba o swoje zdrowie mając na względzie jedynie Dobrą Nowinę. Zakłada przedsiębiorstwo koronkarskie w Puy, aby dać tamtejszym dziewczętom zatrudnienie i odciągnać je od prostytucji; tworzy chóry dziecięce, opiekuje się chorymi i umierajcymi, zyskując sobie tytuł «apostoła Vivarais». Ciężko chory przybywa do La Louvesc, w sąsiadującej z diecezją Grenoble diecezji Vienne, aby świętować tam Boże Narodzenie. Umiera 31 grudnia 1640 roku. Opinia o jego świętości sprawia, że mieszkańcy La Louvesc nie chcą wydać ciała, a jego grób staje się wkrótce miejscem pielgrzymkowym. Beatyfikowany w roku 1716, a kanonizowany w roku 1737 (przypis tlumaczki).


23 św. Małgorzaty Marii Alacoque (1647-1690), wizytki beatyfikowanej w roku 1804, a kanonizowanej w roku 1920, czcicielki Najświętszego Serca Jezusa (przypis tłumaczki)

24 Ernest Lavisse, Histoire de France Contemporaine, Paris, 1920-1922, I: str. 187-188.

25 W czasach Rewolucji Francuskiej miasto Grenoble przemianowano na Grelibre, aby uniknąć w nazwie słowa kojarzącego się ze szlachtą (noble), a wprowadzić słowo kojarzące się z wolnością (libre). Historyczną nazwę miasta przywrócił dopiero Napoleon (przypis tlumaczki).

26 11 lipca 1792 roku Zgromadzenie Legislacyjne ogłasza stan « ojczyzny w niebezpieczeństwie ». Francja jest wtedy w stanie wojny z Austrią i z Prusami, a armie rewolucyjne ponoszą w tej wojnie porażki (przypis tlumaczki).

27 paryskie więzienie (przypis tłumaczki).

28 Augustyn Perier był absolwentem paryskiej Ecole Polytechnique (od roku 1794), dawnej Ecole Centrale des ponts et des chaussées (albo Ecole Centrale des Travaux Publics). Kiedy Filipina opuszczała Sainte-Marie d’en Haut, mógł nadal przebywać w stolicy i kończyć tam naukę. Natomiast jego brat Kazimierz uczył się wtedy prawdopodobnie w Szkole Centralnej w Lyonie (dawnym kolegium Oratorianów) (przypis tłumaczki).

29 Księża oporni (prétres refractaires), byli księżmi zachowującym swoją zależność od Papieża. Nie złożyli, lub wycofali się z przysięgi na wierność Konstytucji Cywilnej Kleru podporzadkowującej duchowieństwo władzom państwowym. Przysięgę tę złożyło początkowo około 45 % francuskich duchownych. Większość z nich odwołała ją jednak po ukazaniu się papieskiej bulli nazywającej takie postępowanie schizmą. Księżom opornym, jak również pomagającym im osobom, groziła kara śmierci, jako wrogom państwa. W początkowym okresie Terroru odbywały się nad nimi sądy, w późniejszych miesiącach wystarczał donos, lub domniemanie winy (przypis tłumaczki)

30 Gwardia Narodowa stanowiła zbrojne ramię rządu. Ponieważ od 10 marca 1793 roku ustanowiono Trybunał Rewolucyjny, którego zadaniem było egzekwowanie zarządzeń Komitetu Ocalenia Publicznego kierowanego m.in. przez Robespierre’a, wszystkie niewygodne (zbyt mało radykalne) osoby były eliminowane (przypis tłumaczki)

31 Chodzi o tzw. szuanów, bretońską organizację rojalistyczną posługującą się metodami terroru, kierowaną przez Jerzego Cadoudal’a (przypis tłumaczki).

32 Chodzi tu o ruch przeciwny rewolucji, kierowany przez rodziny ofiar terroru i gorliwych katolików. Został stłumiony przez armię republikańską podczas oblężenia Lyonu między 9 sierpnia a 9 października 1793 roku. Oblężeniem dowodził generał armii Kellermann. Po upadku Powstania w Lyonie zapanował tam tzw. biały terror (przypis tłumaczki).

33 Uczyniono z niej miejsce kultu Najwyższej Istoty utożsamianej z Rozumem (przypis tłumaczki).

34 z domu Enfantin (przypis tłumaczki).

35 Julia Tranchand jest cioteczną siostrą Filipiny, wizytką z Romans, również wygnaną ze swego klasztoru przez Rewolucję. Przez jakiś czas obie mieszkały u rodziny w Grâne, usiłując prowadzić tam życie wzorowane na przerwanym wbrew ich woli życiu zakonnym (przypis tłumaczki).

36 należy to rozumieć w znaczeniu: od życia zakonnego (przypis tłumaczki).

37 czyli z roku 1800. Po Rewolucji Francuskiej czas liczono według nowego Kalendarza Rewolucyjnego, który świadomie zrywał z tradycją chrześcijańską. Rokiem I był w nim rok 1792, kiedy to proklamowano Pierwszą Republikę i rozpoczął się Terror jakobinów. Nowe nazwy nadano również miesiącom, z których każdy miał zamiast 4 tygodni 3 dekady. Kalendarz ten został zniesiony przez Napoleona w roku 1806 (przypis tłumaczki).

38 Trybunat stanowił jedno z czterech Zgromadzeń (wraz Radą Stanu, Ciałem Legislacyjnym i Senatem) ustanowionych przez Konstytucję roku VIII (1 stycznia 1800). Jego celem było dyskutowanie nad projektami praw. Zniesiony przez Napoleona I w roku 1807 (przypis tłumaczki).

39 Klasztor Sainte-Marie d’en Haut uzyskała Filipina jako dzierżawę dzięki interwencji Jakuba Fortunata Savoye de Rollin, męża jej przyjaciółki Józefiny z domu Perier, pełniącego ważne funkcje administracyjne we władzach Cesarstwa (przypis tłumaczki).

40 tzn żadne z nich nic nie ukradło (przypis tłumaczki).

41 Pani Faucherand, jedna z dawnych wizytek z Sainte Marie d’en Haut, czyli dawna współsiostra Filipiny, podzielająca początkowo jej plany przywrócenia życia zakonnego w tym klasztorze (przypis tłumaczki).

42 Do kaplicy klasztornej wchodziło się więc nie bezpośrednio z uliczki, ale przez klasztor, co oznacza, że wpuszczano wtedy tylko osoby zaufane (przypis tlumaczki).

43 Chodzi o córkę adresatki listu, Eufrozynę Jouve, siostrzenicę Filipiny, późniejszą zakonnicę Sacré Coeur zmarła w opinii świętości w wieku lat 25. W chwili powstania tego listu jest jeszcze dzieckiem, ma 5 lat (przypis tłumaczki).

44 W tym czasie odradzał się również położony w pobliżu Grenoble (odległy o około 30 km) klasztor Wizytek w Romans, gdzie zakonnicami były ciotki Filipiny ze strony ojca: Maria Ludwika (s. Franciszka Melania, mająca wtedy 64 lata), Klara Julia (s. Klara Eufrozyna, mająca 52 lata) i cioteczna siostra Filipiny, Maria Julia (s. Klara Julia, mająca 33 lata). Wstąpiła tam również nieco później najmłodsza siostra Filipiny, Melania (mająca w chwili opisywanych wydarzeń 18 lat). Dwie inne ciotki Filipiny, również wizytki z Romans, zmarły przed Rewolucją. Filipina szukała więc wyraźnie raczej przywrócenia życia zakonnego w Sainte-Marie d’en Haut, niż powrotu do jakiejś innej wspólnoty dawnego swego Zakonu (przypis tłumaczki).

45 Filipina Duchesne miała wtedy 33 lata (przypis tłumaczki).

46 Emilia Giraud (1783-1856), dawna pensjonarka klasztoru Sainte Marie d’en Haut, należąca wraz z Filipiną do pierwszej grupy nowicjuszek Zgromadzenia Sacré Coeur dopuszczonych w roku 1806 do ślubów zakonnych. Późniejsza przełożona domu w Niort. Przyjaciółka Matki Zuzanny Geoffroy, przełożonej z Lyonu. Zmarła w Lille.

47 Józef Dezydery Varin (1769-1850), urodzony w Besançon, wstąpił do seminarium Saint Sulpice w Paryżu przed wybuchem Rewolucji Francuskiej. Podczas wydarzeń rewolucyjnych opuścił seminarium i dołączył do armii Kondeusza. W lipcu 1794 roku w Venloo w Belgii natrafił przypadkowo na dawnych kolegów z seminarium, którzy pod przewodnictwem księdza Leonora de Tournély utworzyli stowarzyszenie zwane Ojcami Najświętszego Serca. Wyświęcony w roku 1796 na księdza wybrany został następcą Leonora de Tournèly, zmarłego w roku 1797. W roku 1800 powrócił do Francji wraz z Ojcem Piotrem Roger’em (1763-1839). Wkrótce dołączył do nich Ojciec Ludwik Barat. W ten sposób O. Varin zapoznał się z jego siostrą, przyszłą św. Magdaleną Zofią Barat. Kiedy przywrócono zakon jezuitów w roku 1814, księża ci, wraz z wieloma innymi, wstąpili do Towarzystwa Jezusowego. Z tego powodu Towarzystwo Najświętszego Serca Jezusa (Société du Sacré Coeur), założone przez św. Magdalene Zofię Barat z pomocą Ojca Varin przyniesione zostało pod kierownictwo jezuitów, a jego Reguła i Konstytucje zostały ukształtowane pod wpływem duchowości ignacjańskiej.

48 Maria Rivet (1768-1841), siostra księdza Rivet’a, wikariusza generelnego Grenoble, była przed rewolucją nowicjuszką karmelitańską. Prowadziła w Zgromadzeniu Sacre Coeur życie bardzo ukryte, początkowo w Grenoble do roku 1818, a następnie w Chambéry. Jej brat, późniejszy sekretarz kardynała Caprary, nadzwyczajnego legata Stolicy Świętej dla wypracowania konkordatu z rządem Napoleona, był wielkim przyjacielem domu Sainte Marie d’en Haut i przyczynił się do jego połączenia z przyszłym Zgromadzeniem Sacré Coeur (przypis tłumaczki).

49 W tym czasie było to jeszcze prywatne stowarzyszenie, bez określonego czasu trwania nowicjatu, ani bez roku kanonicznego. Wszystkie należące do niego osoby złożą zgodne z wymogami prawa kanonicznego śluby zakonne dopiero w roku 1815, po ogłoszeniu Konstytucji, które Stolica Święta zatwierdzi w roku 1826. Jednakże pierwsze towarzyszki Zofii Barat i ona sama uważają w sumieniu, że ich profesja wieczysta złożona została wcześniej, po nowicjacie. Za datę powstania Zgromadzenia Sacré Coeur przyjmuje się dzień złożenie ślubów przez św. Magdalenę Zofię Barat, 21 listopada 1800 roku (przypis tłumaczki).

50 Leonor de Tournély (1767-1797), sulpicjanin, podczas Rewolucji założyciel Zgromadzenia Ojców Najświętszego Serca (przemianowanego później ze względów bezpieczeństwa na « Ojców Wiary »), które było wzorowane na nieistniejącym wtedy w wiekszości krajów Zakonie Jezuitów. Jego życiową ambicją było utworzenie żeńskiej gałęzi tej wspólnoty: Zgromadzenia Pań Najświętszego Serca. Jego bliskim przyjacielem był ojciec Józef Varin, któremu na łożu śmierci powierzył tę misji. Zmarł w opinii świętości pielęgnując w Wiedniu chorych na czarną ospę.

51 J. Varin, Lettres à Sainte Madeleine-Sophie Barat (1801-1849), Rzym 1982, List 27 (przypis tłumaczki).

52 tamże, List 40.

53 Czemu zwątpiłeś, małej wiary ? Mt 14, 31.

54 J. Varin, j. w.: List 41.

55 tamże, List 44.

56 Małgorzata Rozalia Debrosse (1786-1854), siostra jednego z Ojców Wiary, późniejszego jezuity, O. Roberta Debrosse. Nowicjuszka z Amiens i jedna z pierwszych zakonnic Sacré Coeur, zaliczana do grupy tzw « Pierwszych Matek ».

57 Katarzyna Maillard (1784-1854), jedna z pierwszych nowicjuszek z Amiens, złożyła swoje śluby jako siostra koadiutorka. Ze względu na zdolności do nauczania przeniesiono ją do rangi zakonnic chórowych w roku 1805. Zmarła jako siostra koadiutorka w Charleville.

58 Ojciec Varin ma bardzo dobre zdanie o Filipinie Duchesne i tak to wyraża w jednym z listów do Magdaleny Zofii (List 50): « Nie wprowadziłem cię więc w błąd dobrze mówiąc o Pani Rondot. Bądź pewna, że rówież nie wprowadziłem cię w błąd mówiąc tak o Pani Duchesne. Jeśli, w co nie wierzę, odniesiesz jakieś przeciwne wrażenia, to się im nie poddawaj. Jeszcze ci powtarzam, że jest to dusza godna służyć Naszemu Panu. Widzę, jak w Paryżu wiele osób, które ją poznało, oddaje jej sprawiedliwość. Mówi się o niej wyłącznie z podziwem ». Pośrednio wynika z tego tekstu, że Filipina znana była w Paryżu i mogła tam jakiś czas przebywać, co nie dziwi, skoro wiadomo o politycznej działalności jej ojca w stolicy Francji, i o tym, że jej kuzyni (na pewno Augustyn i Kazimierz Perier) studiowali w tym mieście i byli jednymi z piewszych absolwentów Ecole Politechnique (Augustyn - promocja 1894). Ponadto najlepsza przyjaciółka i kuzynka Filipiny, Elżbieta Józefina Savoye de Rollin mieszkała wtedy razem z mężem w Paryżu (przypis tłumaczki).

Directory: images
images -> Lokalna strategia rozwoju lokalnej grupy działania „lider zielonej wielkopolski” na lata
images -> „ Gra tajemnic reżyseria Morten Tyldum. Czas projekcji 110 minut
images -> Wykład z polityki gospodarczej Temat 3 Polityka pieniężna I walutowa Pojęcie I cele
images -> Skarżyski klub szaradzistóW „anagram” zał. 12 maja 1958 roku przy miejskim centrum kultury im. Leopolda staffa 26-110 skarżysko-kamienna, ul. SŁOwackiego nr 25
images -> Załącznik 1
images -> Postępowanie znak: sz-2100-13(52/ZP/07)-07
images -> Spzoz/ZP/…
images -> Xviii konferencja naukowo – szkoleniowagastroenterologii klinicznej wp
images -> Załącznik nr 3 do siwz opis przedmiotu zamówienia (opz) dot przetargu nieograniczonego znak: A/ZP/szp. 251-37/16 na: „dostawę wraz z wdrożeniem zintegrowanego elektronicznego systemu zarządzania dokumentacją medyczną”

Pobieranie 2.06 Mb.

Share with your friends:
1   ...   18   19   20   21   22   23   24   25   26




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna