Komunikat prasowy 3096. posiedzenie Rady Wymiar sprawiedliwości I sprawy wewnętrzne



Pobieranie 169.64 Kb.
Strona1/2
Data20.05.2018
Rozmiar169.64 Kb.
  1   2

1.VII.2011










RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

11008/11

(OR. en)





PRESSE 161

PR CO 37





KOMUNIKAT PRASOWY

3096. posiedzenie Rady



Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne

Bruksela, 1 lipca 2011 r.






Przewodniczący Tibor NAVRACSICS
węgierski wicepremier, minister administracji publicznej i sprawiedliwości
Sándor PINTÉR
węgierski minister spraw wewnętrznych












Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada prowadziła przygotowania do ustanowienia najpóźniej w połowie 2012 roku europejskiej agencji ds. zarządzania operacyjnego wielkoskalowymi systemami informatycznymi. Osiągnięto porozumienie polityczne w sprawie kompromisowego tekstu, który stanowi wynik negocjacji z Parlamentem Europejskim.

Ministrowie spraw wewnętrznych omówili także nierozstrzygnięte kwestie dotyczące zmiany przepisów w sprawie Fronteksu, unijnej agencji ds. zarządzania granicami zewnętrznymi. Celem jest nadal osiągnięcie porozumienia z Parlamentem Europejskim przed końcem czerwca.

Następnie Rada, po omówieniu kilku komunikatów Komisji dotyczących migracji, przyjęła konkluzje w sprawie granic, migracji i azylu. Przyjęto także konkluzje w sprawie oceny Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania przepisów dorobku Schengen. Rada powróci do tej kwestii jak najszybciej, nie później niż we wrześniu 2011 roku.

Jeżeli chodzi o pakiet ustawodawczy, którego celem jest ustanowienie wspólnego europejskiego systemu azylowego przed 2012 rokiem, Rada przeprowadziła pierwszą wymianę poglądów w sprawie dwóch zmienionych wniosków Komisji przedstawionych 1 czerwca 2011 r.; jeden z nich dotyczy procedur przyznawania i wycofywania ochrony międzynarodowej, a drugi – warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl. Ministrowie zapoznali się ze stanem prac nad trzema wnioskami dotyczącymi legalnej migracji: są to wnioski w sprawie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, pracowników sezonowych i jednego zezwolenia dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę w UE.

Wśród punktów porządku obrad dotyczących bezpieczeństwa były: ostatni dokument do dyskusji przygotowany przez Koordynatora UE ds. Zwalczania Terroryzmu i poświęcony realizacji unijnej strategii walki z terroryzmem, konkluzje w sprawie priorytetów UE w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej na lata 2011–2013 oraz sprawozdanie Komisji z postępów prac w zakresie ochrony ładunków lotniczych.

Ministrowie sprawiedliwości uzgodnili ogólne zasady regulujące stosowanie proponowanego europejskiego nakazu dochodzeniowego; umożliwi to jednemu państwu członkowskiemu przeprowadzanie czynności dochodzeniowych na podstawie decyzji innego państwa członkowskiego.

Rada przyjęła także ogólne podejście co do zmienionych przepisów służących zwalczaniu cyberprzestępczości. Zmiana przepisów dotyczących ataków na systemy informatyczne przewiduje zaostrzenie kar i zajęcie się nowymi zagrożeniami, jakie stanowią ataki cybernetyczne na dużą skalę.

Ponadto Rada uzgodniła wytyczne polityczne dotyczące proponowanych przepisów dotyczących dziedziczenia i utworzenia europejskiego certyfikatu spadkowego.

Wśród ważnych punktów przyjętych bez debaty (punktów A) były konkluzje Rady w następujących sprawach: wzmocnienie związku między wewnętrznymi a zewnętrznymi aspektami walki z terroryzmem, proponowana unijna strategia readmisyjna i rola współpracy w zakresie egzekwowania prawa w walce z fałszowaniem lub podrabianiem leków.

Przy okazji posiedzenia Rady komitet mieszany (UE oraz Norwegia, Islandia, Liechtenstein i Szwajcaria) omówił m.in. dwie prezentacje Komisji: sprawozdanie na temat mechanizmu monitorującego w związku z wprowadzeniem liberalizacji systemu wizowego na Bałkanach Zachodnich i nowy wniosek w sprawie zmiany przepisów regulujących unijny system bezwizowy

SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 5

OMAWIANE PUNKTY

Unijna agencja ds. wielkoskalowych systemów informatycznych 7

Frontex: Nowe przepisy dotyczące unijnej agencji ds. zarządzania granicami 8

Konkluzje w sprawie granic, migracji i azylu – konkluzje 9

Ocena Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania przepisów dorobku Schengen – konkluzje 10

Azyl: Warunki przyjmowania i procedury 11

Unijna strategia walki z terroryzmem 13

Zwalczanie przestępczości zorganizowanej w latach 2011–2013 – konkluzje 14

Sprawozdanie z postępów prac w zakresie ochrony ładunków lotniczych 15

Komitet mieszany 16

Cyberprzestępczość – ataki na systemy informatyczne 18

Europejski nakaz dochodzeniowy 20

Pamięć o zbrodniach popełnionych przez reżimy totalitarne w Europie 22

Prawa ofiar w postępowaniu karnym 23

Dziedziczenie 25

Dziennik Urzędowy UE 26

e-Sprawiedliwość 27

Przystąpienie UE do europejskiej konwencji praw człowieka 28

Informacje 29

Sprawy różne 30



INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE

  • Konwencja haska* 31

  • Statystyki dotyczące systemu informacyjnego Schengen 31

  • Wymogi dotyczące ochrony danych w systemie informacyjnym Schengen 32

  • Sieć jednostek egzekwowania prawa ds. bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego – konkluzje 32

  • Przestępstwa przeciwko środowisku 33

  • Sprawozdanie pięcioletnie z działalności CEPOL-u 33

  • Fałszowanie lub podrabianie leków – konkluzje 33

  • Internal and external aspects of counter-terrorism policies - Conclusions 34

  • Roczne sprawozdanie Eurojustu – konkluzje 34

  • Unijna strategia readmisyjna – konkluzje 34

  • Współpraca transgraniczna w walce z terroryzmem i przestępczością – konkluzje 35

  • Dostęp Liechtensteinu do systemu informacyjnego Schengen 35

  • Ochrona infrastruktury krytycznej – konkluzje 35

  • Handel ludźmi 36

  • Nowe formy handlu ludźmi – konkluzje 36

  • Wymiana danych daktyloskopijnych 36

  • Bezpieczeństwo UE 37

SPRAWY ZAGRANICZNE

  • Rada Stabilizacji i Stowarzyszenia UE – Czarnogóra 37

RYBOŁÓWSTWO

  • Umowa o partnerstwie między UE a Republiką Zielonego Przylądka – nowy protokół 38

  • Umowa o partnerstwie między UE a Republiką Zielonego Przylądka – przydział uprawnień do połowów 38

UCZESTNICY

Belgia:

Annemie TURTELBOOM minister spraw wewnętrznych

Stefaan DE CLERCK minister sprawiedliwości

Melchior WATHELET sekretarz stanu ds. polityki migracyjnej i azylowej



Bułgaria:

Cwetan CWETANOW wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Margarita POPOWA minister sprawiedliwości

Republika Czeska:

Jan KUBICE minister spraw wewnętrznych

Jiří POSPÍŠIL minister sprawiedliwości

Marek ŽENÍŠEK wiceminister sprawiedliwości



Dania:

Lars BARFOED minister sprawiedliwości

Claes NILAS stały sekretarz przy Ministerstwie ds. Uchodźców, Imigrantów oraz Integracji

Niemcy:

Hans-Peter FRIEDRICH federalny minister spraw wewnętrznych

Max STADLER parlamentarny sekretarz stanu przy federalnym ministrze sprawiedliwości

Ole SCHRÖDER parlamentarny sekretarz stanu przy federalnym ministrze spraw wewnętrznych



Estonia:

Ken-Marti VAHER minister spraw wewnętrznych

Kristen MICHAL minister sprawiedliwości

Irlandia:

Alan SHATTER minister sprawiedliwości i równouprawnienia

Rory MONTGOMERY stały przedstawiciel

Grecja:

Christos PAPOUTSIS minister ds. ochrony obywateli

Charalampos KASTANIDIS minister sprawiedliwości, ds. przejrzystości i praw człowieka

Theodora TZAKRI sekretarz stanu ds. wewnętrznych, decentralizacji i administracji elektronicznej



Hiszpania:

Juan Carlos CAMPO MORENO sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości

Antonio CAMACHO VIZCAÍNO sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa

Anna Terrón I CUSÍ sekretarz stanu ds. imigracji i emigracji



Francja:

Claude GUÉANT minister spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich, władz terytorialnych i imigracji

Michel MERCIER strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości i swobód

Włochy:

Sonia VIALE sekretarz stanu ds. gospodarki i finansów

Giacomo CALIENDO sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości

Cypr:

Loukas LOUKA minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Neoklis SYLIKIOTIS minister spraw wewnętrznych

Łotwa:

Aigars ŠTOKENBERGS minister sprawiedliwości



Litwa:

Remigijus ŠIMAŠIUS minister sprawiedliwości

Gintaras Steponas VYŠNIAUSKAS wiceminister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Jean-Marie HALSDORF minister spraw wewnętrznych i wielkiego regionu

François BILTGEN minister sprawiedliwości

Nicolas SCHMIT minister ds. pracy, zatrudnienia i imigracji



Węgry:

Sándor PINTÉR minister spraw wewnętrznych

Tibor NAVRACSICS wicepremier, minister administracji publicznej i sprawiedliwości

Krisztina BERTA podsekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

Bence RÉTVÁRI parlamentarny sekretarz stanu, Ministerstwo Administracji Publicznej i Sprawiedliwości

Malta:

Carmelo MIFSUD BONNICI minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych



Niderlandy:

Gerd LEERS minister ds. imigracji i azylu

Fred TEEVEN sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa i sprawiedliwości

Austria:

Johanna MIKL-LEITNER federalna minister spraw wewnętrznych

Beatrix KARL federalna minister sprawiedliwości

Polska:

Jerzy MILLER minister spraw wewnętrznych i administracji

Krzysztof KWIATKOWSKI minister sprawiedliwości

Portugalia:

Manuel LOBO ANTUNES stały przedstawiciel



Rumunia:

Traian IGAS minister administracji i spraw wewnętrznych

Marian Grigore TUTILESCU sekretarz stanu, szef Departamentu ds. Schengen, Ministerstwo Administracji i Spraw Wewnętrznych

Lidia BARAC sekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości



Słowenia:

Aleš ZALAR minister sprawiedliwości

Damjam LAH sekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych

Słowacja:

Daniel LIPŠIC minister spraw wewnętrznych

Mária KOLÍKOVÁ sekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości

Finlandia:

Astrid THORS minister do spraw migracji i spraw europejskich

Anne HOLMLUND minister spraw wewnętrznych

Jan STORE stały przedstawiciel



Szwecja:

Beatrice ASK minister sprawiedliwości

Tobias BILLSTRÖM minister ds. migracji

Zjednoczone Królestwo:

Theresa MAY minister spraw wewnętrznych i minister ds. kobiet i równości

Kenneth CLARKE lord kanclerz, minister sprawiedliwości

Komisja:

Viviane REDING Wiceprzewodnicząca

Cecilia MALMSTRÖM Członek

OMAWIANE PUNKTY

Unijna agencja ds. wielkoskalowych systemów informatycznych

Rada osiągnęła silne porozumienie polityczne i tym samym umożliwiła ustanowienie w lecie 2012 roku europejskiej agencji ds. zarządzania operacyjnego wielkoskalowymi systemami informatycznymi; podstawą jest kompromisowy tekst wypracowany z Parlamentem Europejskim (10827/2/11).

Prezydencja może teraz poinformować Parlament Europejski, że jeżeli przyjmie on swoje stanowisko w pierwszym czytaniu (dokładnie w wersji przedstawionej w kompromisowym tekście), Rada zatwierdzi to stanowisko na jednym z planowanych posiedzeń.

Celem jest uruchomienie agencji najpóźniej latem 2012 r. Siedzibą agencji będzie Tallinn, zadania związane z rozwojem i zarządzaniem operacyjnym będą wykonywane w Strasburgu, a centrum wsparcia zostanie umieszczone w Sankt Johann im Pongau w Austrii.

Wielkoskalowe systemy informatyczne, którymi będzie zarządzać przyszła agencja, to: system informacyjny Schengen drugiej generacji (SIS II), wizowy system informacyjny (VIS) i Eurodac. Agencja będzie także odpowiedzialna za zarządzanie wszelkimi innymi systemami informatycznymi, które w przyszłości mogą być stosowane w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Jednak w razie integracji jakichkolwiek innych systemów konieczne będzie podjęcie konkretnej decyzji przez Radę i Parlament Europejski.

Frontex: Nowe przepisy dotyczące unijnej agencji ds. zarządzania granicami

Rada omówiła nierozstrzygnięte kwestie odnoszące się do zmiany przepisów o europejskiej agencji ds. granic zewnętrznych Frontex. Negocjacje z Parlamentem Europejskim rozpoczęły się w kwietniu.

Ministrowie skupili się na kilku nierozstrzygniętych kwestiach, wśród których były:


  • czasowe delegowanie przez państwa członkowskie funkcjonariuszy straży granicznej do wspólnych zespołów wsparcia Fronteksu;

  • monitorowanie wspólnych działań dotyczących powrotów;

  • utworzenie i nazwanie bazy funkcjonariuszy straży granicznej na potrzeby wspólnych operacji i misji zespołów szybkiej interwencji na granicy.

Nadal dąży się do osiągnięcia porozumienia z Parlamentem Europejskim przed końcem czerwca, zgodnie z konkluzjami Rady Europejskiej z 24 marca 2011 r.

Konkluzje w sprawie granic, migracji i azylu – konkluzje

Rada przyjęła konkluzje w sprawie granic, migracji i azylu w kontekście dyskusji nad kilkoma niedawnymi komunikatami Komisji:

– komunikatem w sprawie migracji (9731/11);

– komunikatem w sprawie migracji i azylu w UE w 2010 roku, w którym zawarto drugie roczne sprawozdanie w sprawie Europejskiego paktu o imigracji i azylu (10772/11);

– komunikatem w sprawie dialogu na rzecz migracji, mobilności i bezpieczeństwa z państwami południowego regionu Morza Śródziemnego (10784/11).

Ocena Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania przepisów dorobku Schengen – konkluzje

Rada przyjęła konkluzje w sprawie zakończenia oceny gotowości Bułgarii i Rumunii do wdrożenia wszystkich przepisów dorobku Schengen.

W konkluzjach tych podkreślono, że ocena Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania przepisów dorobku Schengen została zakończona i że Rada powróci do tej kwestii jak najszybciej, nie później niż we wrześniu 2011 roku.

Azyl: Warunki przyjmowania i procedury

W związku z pakietem ustawodawczym, którego celem jest ustanowienie wspólnego europejskiego systemu azylowego przed 2012 rokiem, Rada przeprowadziła pierwszą wymianę poglądów w sprawie dwóch zmienionych wniosków Komisji. Dotyczą one procedur przyznawania i wycofywania ochrony międzynarodowej (11207/11) i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl (11214/11).

Komisja przedstawiła te wnioski 1 czerwca 2011 r.

Celem obu wniosków jest zmiana obowiązujących dyrektyw. Wstępne poprawki zgłoszono odpowiednio w październiku 2009 r. i w grudniu 2008 r. Jednak w związku z tym, że niemożliwe było osiągnięcie porozumienia w sprawie tekstów, Komisja postanowiła przedłożyć zmienione wnioski, tak aby uwzględnić stanowiska państw członkowskich przedstawione na forum Rady i stanowisko Parlamentu Europejskiego.

Legalna migracja: przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, praca sezonowa i jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich

Jeżeli chodzi o legalną migrację, ministrowie przeanalizowali stan prac nad trzema wnioskami, które tworzą część unijnego planu opracowania kompleksowej polityki imigracyjnej.

Dwie proponowane dyrektywy dotyczą warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich:


  • w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa (12211/10), oraz

  • w celu podjęcia pracy sezonowej (12208/10).

W obu przypadkach negocjacje z Parlamentem Europejskim jeszcze się nie rozpoczęły.

Celem wniosku dotyczącego pracowników sezonowych jest ustalenie sprawiedliwych i przejrzystych warunków wjazdu i pobytu, a zarazem wprowadzenie zachęt i gwarancji mających zapobiec przekształcaniu się pobytów czasowych w pobyty stałe. We wniosku zaproponowano szybką procedurę przyjmowania pracowników sezonowych z państw trzecich w oparciu o wspólną definicję i kryteria. Rada będzie musiała jeszcze omówić niektóre kwestie, m.in.: definicję pracy sezonowej, kryteria przyjęcia, zezwolenia lub wizy dla pracowników sezonowych i prawa tych pracowników.

Celem wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa jest ułatwienie przenoszenia umiejętności wewnątrz przedsiębiorstwa zarówno do UE, jak i wewnątrz UE. Wniosek ten służy w szczególności umożliwieniu skutecznego i szybkiego reagowania na zapotrzebowanie w odniesieniu do kadry kierowniczej i wykwalifikowanych pracowników w oddziałach i spółkach zależnych przedsiębiorstw wielonarodowych poprzez ustanowienie przejrzystych i zharmonizowanych warunków przyjmowania tej kategorii pracowników, stworzenie bardziej atrakcyjnych warunków pobytu czasowego dla pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa i ich rodzin oraz wspieranie efektywnej alokacji i realokacji tych pracowników między podmiotami w UE. Kwestie, które Rada będzie musiała jeszcze omówić, to m.in.: kryteria przyjęcia, prawa, które należy przyznać posiadaczom zezwoleń i ich rodzinom, a zwłaszcza mobilność posiadaczy zezwoleń między państwami członkowskimi.

Ponadto ministrowie przedyskutowali stan prac nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie jednego zezwolenia dla obywateli krajów trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (14491/07).

Parlament Europejski przyjął poprawki do tego wniosku w pierwszym czytaniu na sesji plenarnej 24 marca 2011 r. Dalsze negocjacje między Radą a Parlamentem rozpoczną się niebawem. Najważniejsze kwestie, co do których stanowiska obu instytucji nadal się różnią, to: kwestia dodatkowego dokumentu, który ma być wydawany wraz z jednym pozwoleniem, przeniesienie praw emerytalnych i zobowiązanie państw członkowskich do przedstawienia Komisji tabel korelacji.

Unijna strategia walki z terroryzmem

Rada omówiła i pozytywnie oceniła ostatni dokument do dyskusji w sprawie realizacji strategii UE w dziedzinie walki z terroryzmem, przedstawiony przez Koordynatora UE ds. Zwalczania Terroryzmu (10622/1/11).

W dokumencie tym koordynator analizuje skutki śmierci Osamy Bin Ladena dla walki z terroryzmem oraz kampanię wymierzoną w ideologię Al-Kaidy. Omawia także ryzyko i możliwości związane z niedawnymi wydarzeniami w Afryce Północnej oraz ciągłe problemy stojące przed społecznością międzynarodową w Pakistanie.

W dalszej części dokumentu przedstawiono kilka najważniejszych wyzwań związanych z następującymi kwestiami:


  • zapobieganie – praca nad ogólnym zarysem działań i udaremnianie rozpowszechniania ideologii terrorystów;

  • bezpieczeństwo transportu (w tym transportu lądowego, np. szybkiej kolei);

  • badania związane z bezpieczeństwem i polityka przemysłowa dotycząca sektora bezpieczeństwa; oraz

  • strategia w obszarze bezpieczeństwa chemicznego, biologicznego, radiologicznego i jądrowego (CBRJ).

2 maja 2011 r. Koordynator UE ds. Zwalczania Terroryzmu wydał oświadczenie w sprawie śmierci Osamy Bin Ladena.

Zwalczanie przestępczości zorganizowanej w latach 2011–2013 – konkluzje

Rada przyjęła konkluzje w sprawie ustanowienia priorytetów UE w zakresie zwalczania przestępczości zorganizowanej na lata 2011–2013 (11050/11).

Wśród tych priorytetów są: zwalczanie produkcji i dystrybucji narkotyków, w tym substancji syntetycznych i psychoaktywnych, zwalczanie handlu narkotykami, w szczególności sprowadzania ich z Afryki Zachodniej, zmniejszenie roli Bałkanów Zachodnich w przestępczości międzynarodowej, zwalczanie handlu ludźmi, walka z zorganizowanymi grupami przestępczymi, które ułatwiają nielegalną imigrację, walka z mobilnymi transgranicznymi grupami przestępczymi i zwalczanie cyberprzestępczości.

Konkluzje te powinny zostać wdrożone na szczeblu europejskim, a w stosownych przypadkach na szczeblu krajowym lub regionalnym, przy zachowaniu spójności z uzgodnionymi celami strategicznymi i w ramach rocznych unijnych operacyjnych planów działania.

Konkluzje te nawiązują do opracowania pod koniec 2010 roku cyklu polityki unijnej dotyczącej poważnej i zorganizowanej przestępczości międzynarodowej (15358/10). W dokumencie tym wprowadzono wieloletni cykl polityki i jasne metody ustalania, wdrażania i oceny priorytetów w walce z poważną i zorganizowaną przestępczością międzynarodową. Zaproponowano, by wprowadzić wstępny zredukowany cykl polityki od roku 2011 do roku 2013 na podstawie unijnej oceny zagrożenia przestępczością zorganizowaną (OCTA) 2011. Pierwszy w pełni działający cykl polityki unijnej zostanie oparty na ocenie zagrożenia poważną i zorganizowaną przestępczością w Unii Europejskiej (SOCTA) 2013 i obejmie lata 2013–2017.

W tym kontekście ministrowie zapoznali się także z publikacją, której celem jest wymiana doświadczeń w walce z przestępczością zorganizowaną. Jej tytuł to: „Uzupełniające podejścia i działania w zakresie zapobiegania przestępczości zorganizowanej i zwalczania jej: zestaw najlepszych praktyk – przykłady z państw członkowskich UE” (10899/11). Delegacje zostały poproszone o zadbanie, by dokument ten został odpowiednio rozpowszechniony krajowymi kanałami.

Sprawozdanie z postępów prac w zakresie ochrony ładunków lotniczych

Rada omówiła sprawozdanie z postępów prac w zakresie ochrony ładunków lotniczych przedstawione przez Komisję zgodnie z prośbą Rady z grudnia 2010 roku (11250/11).

Pod koniec października 2010 roku dwie paczki z bombami wysłane jako ładunek lotniczy z Jemenu do USA zostały przechwycone i rozbrojone podczas przeładunku; jedna w Dubaju, a druga w brytyjskim porcie lotniczym East Midlands.

W związku z tym ministrowie, przy okazji posiedzenia Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych 8 i 9 listopada 2010 r. powołali grupę roboczą wysokiego szczebla ds. wzmocnienia ochrony ładunków lotniczych, której zadaniem było zaostrzenie środków ochrony ładunków lotniczych bez utrudniania działalności przedsiębiorstwom.

Grupa robocza przedstawiła swoje propozycje Radzie ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych i Radzie ds. Transportu na początku grudnia 2010 roku. Zaproponowane środki służą uzupełnieniu luk w bezpieczeństwie oraz opracowaniu na szczeblu UE i na szczeblu międzynarodowym skoordynowanego podejścia w zakresie dodatkowych środków bezpieczeństwa. Plan przewiduje wzmocnienie i zharmonizowanie przepisów UE, poprawę koordynacji i wymiany informacji w UE oraz podniesienie ogólnych standardów.

Na szczeblu UE oznacza to m.in. unowocześnienie metod wykrywania, lepsze kontrolowanie ładunku pod kątem bezpieczeństwa, ustalenie wspólnych kryteriów oceny zagrożeń związanych z ładunkami spoza UE, rewizję procedur wyznaczania wiarygodnych nadawców i przewoźników oraz lepsze szkolenie operatorów i inspektorów w zakresie bezpieczeństwa.

Komitet mieszany

Przy okazji posiedzenia Rady komitet mieszany (UE oraz Norwegia, Islandia, Liechtenstein i Szwajcaria) omówił następujące zagadnienia:

Unijny system bezwizowy

Komitet przeprowadził pierwszą wymianę poglądów na temat niedawnego wniosku Komisji dotyczącego zmiany przepisów regulujących unijny system bezwizowy (10834/11). Zmiany dotyczą rozporządzenia 539/2001 wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz państwa trzecie, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu.

Wniosek Komisji przewiduje m.in. klauzulę ochronną, na mocy której w wyjątkowej sytuacji i na podstawie dobrze zdefiniowanych i wyznaczonych kryteriów dopuszczone by było ponowne czasowe wprowadzenie wymogu wizowego dla obywateli państwa trzeciego, którzy w zwykłych okolicznościach mogą podróżować do UE bez wizy. Proponowana klauzula ochronna ma charakter ogólny. Nie dotyczy żadnego konkretnego państwa trzeciego ani regionu.

Wniosek, przeanalizowany na szczeblu ministerialnym, zostanie omówiony przez stosowne organy Rady i przez Parlament Europejski, gdyż ma tu zastosowanie zwykła procedura ustawodawcza.



Mechanizm monitorowania związany z wprowadzeniem liberalizacji systemu wizowego dla regionu Bałkanów Zachodnich

Komisja przedstawiła sprawozdanie z monitorowania liberalizacji systemu wizowego w regionie Bałkanów Zachodnich (10997/11), zgodnie ze swoim oświadczeniem z listopada 2010 r. (15926/1/10).

Kilka delegacji podkreśliło, że pilnie należy zająć się problemem ciągle wysokiej liczby nieuzasadnionych wniosków o azyl napływających z niektórych państw Bałkanów Zachodnich.

Rozporządzenie dotyczące Fronteksu

Komitet omówił nierozstrzygnięte kwestie odnoszące się do zmiany przepisów dotyczących europejskiej agencji ds. granic Frontex – informacje na ten temat zamieszczono w jednym z punktów powyżej.



Agencja UE ds. systemów informatycznych

Komitet omówił stan prac nad ustanowieniem europejskiej agencji ds. zarządzania operacyjnego wielkoskalowymi systemami informatycznymi – informacje na ten temat zamieszczono w jednym z punktów powyżej.



Ocena Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania dorobku Schengen

Komitet omówił projekt konkluzji Rady w sprawie oceny Bułgarii i Rumunii pod kątem wdrażania dorobku Schengen, który to projekt został później przyjęty przez Radę.



SIS II

Komitet przeanalizował stan prac nad wdrożeniem systemu informacyjnego Schengen II (SIS II). Ogólny harmonogram przedstawiony przez Komisję na posiedzeniu Rady w październiku 2010 roku przewiduje, że uruchomienie SIS II nastąpi najpóźniej w pierwszym kwartale 2013 roku.

System informacyjny Schengen to wspólna baza danych objęta ścisłymi zasadami ochrony danych, która ułatwia wymianę informacji o osobach i przedmiotach między krajowymi organami ścigania odpowiedzialnymi m.in. za kontrole graniczne i inne kontrole celne i policyjne.

VIS

Komitet przeanalizował także postępy we wprowadzaniu wizowego systemu informacyjnego (VIS). Aby VIS mógł zacząć działać, gotowy musi być centralny VIS zarządzany przez Komisję oraz krajowe VIS poszczególnych państw członkowskich, a także zakończone muszą być przygotowania na przejściach granicznych na granicach zewnętrznych i w konsulatach pierwszego regionu, który będzie objęty działaniem systemu VIS (Afryka Północna). Oczekuje się, że centralny moduł VIS będzie gotowy przed końcem czerwca 2011 roku. Państwa członkowskie muszą zawiadomić o gotowości własnych systemów krajowych i konsulatów najpóźniej do końca lipca. System powinien zacząć działać najpóźniej w połowie października 2011 roku.

System VIS po uruchomieniu będzie pomagać w realizacji wspólnej polityki wizowej i ułatwiać skuteczne kontrole graniczne, w związku z tym że państwa strefy Schengen będą mogły elektronicznie wprowadzać, uaktualniać i sprawdzać dane wizowe, w tym dane biometryczne.

Cyberprzestępczość – ataki na systemy informatyczne

Rada przyjęła podejście ogólne w sprawie projektu dyrektywy dotyczącej ataków na systemy informatyczne, który Komisja przedstawiła we wrześniu 2010 r. (10751/11). Podejście ogólne będzie dla Rady podstawą negocjacji z Parlamentem Europejskim w sprawie tego wniosku w ramach zwykłej procedury ustawodawczej.

Celem wniosku jest aktualizacja obowiązujących przepisów z roku 2005 (decyzja ramowa 2005/222/WSiSW) z uwzględnieniem konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości (konwencji budapesztańskiej). Wniosek ustanawia minimalne przepisy dotyczące definicji przestępstw i wymiarów kar w dziedzinie ataków na systemy informatyczne. Służy także ułatwieniu zapobiegania takim atakom oraz poprawie współpracy między krajowymi organami zajmującymi się tą dziedziną.

W nowym akcie zachowana zostanie większość obecnie obowiązujących przepisów, a mianowicie przepisy przewidujące penalizację nielegalnego dostępu, nielegalnego ingerowania w system i nielegalnego ingerowania w dane oraz podżegania do tych przestępstw, pomocnictwa w nich, jak i usiłowania ich popełnienia; nowe elementy tego aktu to m.in:


  • penalizacja produkcji i udostępniania narzędzi popełniania przestępstw (np. złośliwego oprogramowania przeznaczonego do tworzenia „botnetów”1 lub nielegalnie uzyskanych haseł komputerowych);

  • nielegalne przechwytywanie danych komputerowych zostanie uznane za przestępstwo;

  • poprawa europejskiej współpracy w sprawach karnych poprzez udoskonalenie obecnej struktury całodobowych punktów kontaktowych działających przez siedem dni w tygodniu, w tym wprowadzenie obowiązku zareagowania na pilny wniosek w ciągu 8 godzin; oraz

  • obowiązek gromadzenia podstawowych danych statystycznych na temat cyberprzestępczości.

Jeśli chodzi o wymiar kar, to nowe przepisy przewidują podniesienie następujących progów:

  • w zwykłych przypadkach – maksymalna kara pozbawienia wolności wyniesie co najmniej dwa lata;

  • jeżeli przestępstwo dotyczy dużej liczby systemów informatycznych (np. jego celem jest stworzenie „botnetu”) – maksymalna kara pozbawienia wolności wyniesie co najmniej trzy lata;

  • jeżeli ataku dokonała zorganizowana grupa przestępcza lub jeżeli atak spowodował poważne szkody, np. przy użyciu „botnetu”, lub zagroził krytycznemu systemowi informatycznemu – maksymalna kara pozbawienia wolności wyniesie co najmniej pięć lat.

Te nowe formy okoliczności obciążających określono w celu przeciwdziałania nowym zagrożeniom stwarzanym przez cyberataki na dużą skalę; takie zagrożenia coraz częściej odnotowuje się w całej Europie i mogą one przynieść poważne szkody interesom publicznym.

Rada doprecyzowała także przepisy dotyczące określenia przez państwa członkowskie jurysdykcji w odniesieniu do cyberprzestępczości.

Zjednoczone Królestwo i Irlandia uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu przedmiotowej dyrektywy, natomiast dla Danii nie będzie ona wiążąca.

Europejski nakaz dochodzeniowy

Rada uzgodniła najważniejsze zasady regulujące stosowanie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych. Przedmiotowa dyrektywa umożliwiłaby jednemu państwu członkowskiemu UE przeprowadzanie czynności dochodzeniowych w następstwie decyzji innego państwa członkowskiego UE w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.

Odnośne czynności dochodzeniowe to na przykład: przesłuchanie świadków, przeszukanie i zajęcie mienia, jak również (przy dodatkowych gwarancjach) przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych, obserwacja, wnikanie w struktury przestępcze i monitorowanie rachunków bankowych.

Projekt aktu zastąpiłby obecny zbiór przepisów prawnych w tej dziedzinie jednym nowym instrumentem, którego celem jest przyspieszenie i usprawnienie współpracy prawnej w zakresie dochodzeń. Wprowadziłby automatyczne wzajemne uznawanie nakazów dochodzeniowych i ograniczyłby podstawy odmowy wykonania nakazu przez inne państwo UE, a jednocześnie zapewniłby środki prawne chroniące prawa do obrony zainteresowanych osób. Ponadto po raz pierwszy wprowadziłby terminy wykonania czynności dochodzeniowych.

Porozumienie dotyczy następujących kwestii ogólnych:



  • Zakres stosowania: Europejski nakaz dochodzeniowy można wykorzystywać w postępowaniu karnym, ale także w postępowaniach prowadzonych przez organy administracyjne, gdy sprawa ma wymiar karny.

  • Podstawy nieuznania lub niewykonania: Pewne zabezpieczenia gwarantują, że europejski nakaz dochodzeniowy nie zostanie wykonany, jeżeli zagraża krajowym interesom lub immunitetom związanym z bezpieczeństwem w państwie wykonującym, np. przepisy, które ograniczają odpowiedzialność karną związaną z wolnością prasy.

  • Środki prawne: Państwa członkowskie muszą dopilnować, by zainteresowane strony miały prawo wykorzystać środki prawne równoważne środkom dostępnym w podobnej sprawie krajowej i by zostały należycie poinformowane o tej możliwości. Środki prawne można stosować zarówno w państwie wydającym, jak i w państwie wykonującym nakaz.

  • Terminy wykonania europejskiego nakazu dochodzeniowego: państwa członkowskie muszą przyjąć europejski nakaz dochodzeniowy w terminie 30 dni i wykonać czynności dochodzeniowe w terminie 90 dni.

  • Koszty: Z wyjątkiem sytuacji nadzwyczajnej państwo wykonujące nakaz ponosi koszty czynności przeprowadzonych na jego terytorium.

To częściowe porozumienie pozwoli Radzie przeanalizować pozostałą część projektu dyrektywy, a następnie rozpocząć negocjacje z Parlamentem Europejskim, który jest współustawodawcą w tej sprawie.

Europejski nakaz dochodzeniowy powstał z inicjatywy siedmiu państw członkowskich, którą przedstawiono w kwietniu 2010 r. (9288/10)1 Wielka Brytania postanowiła skorzystać z możliwości wyboru zagwarantowanej protokołem nr 21 do traktatu lizbońskiego i przyłączyć się do uczestnictwa w inicjatywie. Irlandia i Dania w niej nie uczestniczą.

Pamięć o zbrodniach popełnionych przez reżimy totalitarne w Europie

Rada przyjęła konkluzje w sprawie pamięci o zbrodniach popełnionych przez reżimy totalitarne w Europie, przedstawione w 11268/11.

W konkluzjach potwierdzono znaczenie zwiększania świadomości o zbrodniach popełnionych przez reżimy totalitarne, ponieważ działania takie mogą odegrać rolę w uniemożliwianiu odradzania się ideologii totalitarnych. W oświadczeniu przypomniano o ogólnoeuropejskim Dniu Pamięci Ofiar Reżimów Totalitarnych (23 sierpnia) oraz zwrócono się do państw członkowskich, by zastanowiły się, w jaki sposób mogą uczcić ten dzień zgodnie z własną tradycją.

Prawa ofiar w postępowaniu karnym

Rada przyjęła harmonogram działań na rzecz zwiększania praw i ochrony ofiar, zwłaszcza w postępowaniu karnym (11108/11). W harmonogramie określono działania priorytetowe na rzecz ochrony ofiar przestępstw i zwrócono się do Komisji o przedłożenie wniosków dotyczących wszystkich środków.

Wśród ogólnych celów działań unijnych jest stworzenie procedur służących zagwarantowaniu poszanowania godności ofiar, ich integralności i prywatności, ułatwienie tym osobom dostępu do wymiaru sprawiedliwości i stworzenie procedur zapobiegających powtórnej wiktymizacji.

W harmonogramie przedstawiono następujące środki priorytetowe:


  • przegląd obowiązującego prawa (decyzja ramowa 2001/220/WSiSW) w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym;

  • rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony ofiar podejmowanych w sprawach cywilnych. Uzupełni ono europejskiego nakazu ochrony w sprawach karnych będący obecnie przedmiotem dyskusji w Radzie po pierwszym czytaniu w Parlamencie Europejskim.

18 maja Komisja przedstawiła wnioski w sprawie dwóch powyższych działań; Rada oceniła to pozytywnie i zamierza przeanalizować wnioski w trybie priorytetowym.

Inne środki priorytetowe dotyczą:



  • wytycznych zawierających sprawdzone rozwiązania istniejące w państwach członkowskich w dziedzinie pomocy ofiarom przestępstw i ochrony ofiar przestępstw; wytyczne te zostaną sporządzone po przyjęciu zmienionych przepisów dotyczących pozycji ofiar;

  • przeglądu obowiązującej dyrektywy dotyczącej kompensaty dla ofiar przestępstw;

  • zaleceń w sprawie sposobu radzenia sobie z konkretnymi potrzebami ofiar wymagających szczególnej ochrony lub ofiar specyficznych rodzajów przestępstw np. handlu ludźmi lub wykorzystywania seksualnego dzieci.

Rada zwróciła się do Komisji również o przedłożenie wniosków dotyczących tych priorytetów i zobowiązała się, że je rozpatrzy w trybie priorytetowym.

Ponadto Komisja przedstawiła ministrom pakiet dotyczący praw ofiar opublikowany 18 maja; pakiet ten obejmuje:



  • komunikat w sprawie wzmacniania praw ofiar w UE (10612/11);

  • proponowane rozporządzenie w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych (10613/11);

  • proponowaną dyrektywę ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw (10610/11).

Dziedziczenie

Rada porozumiała się w sprawie politycznych wytycznych dotyczących przyszłych prac nad proponowanym rozporządzeniem w sprawie dziedziczenia i utworzenia europejskiego certyfikatu spadkowego.

Proponowane przepisy mogą ułatwić sytuację spadkobierców, zapisobierców i innych zainteresowanych stron. Nowe przepisy mogą zwłaszcza sprawić, że planowanie podziału spadku stanie się mniej stresujące, gdyż dana osoba będzie mogła wybrać prawo regulujące przekazanie jej mienia.

W proponowanym akcie przewiduje się stosowanie podstawowego czynnika łączącego, który ma decydować zarówno o właściwości organów, jak i o prawie mającym zastosowanie do transgranicznego dziedziczenia: jest to miejsce zwykłego pobytu zmarłej osoby w momencie śmierci. Dana osoba będzie mogła także wybrać – jako prawo, któremu podlega ogół jej spraw spadkowych – prawo państwa, którego obywatelstwo posiada w chwili dokonywania wyboru. Przewidywane jest także wzajemne uznawanie i wykonywanie orzeczeń oraz dokumentów urzędowych w sprawach spadkowych.

Na mocy proponowanego rozporządzenia zostanie też ustanowiony europejski certyfikat spadkowy, który ma umożliwić danej osobie – bez dalszych formalności – udowodnienie, że posiada ona status spadkobiercy lub uprawnienia zarządcy czy wykonawcy spadku. W wyniku przyjęcia przedmiotowego aktu stosowane procedury będą szybsze i mniej kosztowne.

Projekt rozporządzenia został przedstawiony przez Komisję w październiku 2009 roku (14722/09 + 14722/09 ADD 2). Porozumienie Rady będzie stanowić uzupełnienie ogólniejszych wytycznych politycznych w tej sprawie wydanych w czerwcu 2010 roku (9703/1/10 REV1).

Dziennik Urzędowy UE

Rada porozumiała się co do tekstu proponowanego rozporządzenia w sprawie nadania mocy prawnej elektronicznemu wydaniu Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej; niektóre państwa członkowskie muszą jeszcze znieść zastrzeżenia parlamentarne. Parlament Europejski musi wydać zgodę, zanim akt będzie mógł zostać ostatecznie przyjęty przez Radę.

Projekt aktu ma umożliwić powszechne korzystanie z elektronicznego wydania Dziennika Urzędowego UE, które będzie autentyczne, aktualne, kompletne i bezpłatne. Wersja papierowa będzie autentyczna tylko tymczasowo w wyjątkowych przypadkach, np. wtedy gdy zakłócone zostanie działanie systemu informatycznego unijnego urzędu publikacji.

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej zapewnia oficjalną publikację aktów ustawodawczych i wszystkich innych aktów Unii Europejskiej. W wersji papierowej jest publikowany od 1958 r., a od 1998 r. jest dostępny również w Internecie. Jednak jak dotąd tylko wersja papierowa ma moc prawną.

e-Sprawiedliwość

Rada omówiła na podstawie sprawozdania (9369/1/11 REV 1) postęp w e-sprawiedliwości w Europie i przyjęła zmieniony harmonogram wdrażania planu działania dotyczącego projektu w tym zakresie (10331/11 + COR1 + COR2).

Jeżeli chodzi o europejski portal „e-Sprawiedliwość”, w sprawozdaniu podkreślono, że pierwsza wersja portalu została uruchomiona w lipcu 2010 roku, a portal tymczasowy – w kwietniu 2011 roku, i że trwają przygotowania do uruchomienia drugiej wersji portalu we wrześniu 2011 roku.

Sprawozdanie i harmonogram dotyczą kilku innych projektów w dziedzinie e-sprawiedliwości, takich jak:



  • projekt e-CODEX (elektroniczna wymiana informacji z dziedziny e-sprawiedliwości) uruchomiony w styczniu 2011 roku, mający przynieść przekrojowe rozwiązania techniczne w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości użyteczne w kilku innych projektach w dziedzinie e-sprawiedliwości (w których wymaga się e-identyfikacji, podpisu elektronicznego, e-płatności itd.);

  • dynamiczne formularze elektroniczne do wykorzystania w procedurze europejskiego nakazu zapłaty lub w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń;

  • wzajemne połączenie krajowych rejestrów niewypłacalnych dłużników i rejestrów gruntów;

  • dobrowolne przyłączenie się do systemu europejskiej sygnatury orzecznictwa (ECLI).

Przystąpienie UE do europejskiej konwencji praw człowieka

Rada została poinformowana o stanie negocjacji w sprawie przystąpienia UE do Konwencji Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC).

W czerwcu 2010 roku Rada przyjęła mandat negocjacyjny. Od tego czasu negocjator unijny (Komisja) odbył kilka posiedzeń negocjacyjnych w porozumieniu z Grupą Roboczą ds. Praw Podstawowych, Praw Obywatelskich i Swobodnego Przepływu Osób, która pełni funkcję specjalnego komitetu zgodnie z art. 218 ust. 4 TFUE.

Informacje

Komisja przedstawiła Radzie informacje na temat:


  • komunikatu w sprawie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej przez prawo karne i w drodze dochodzeń administracyjnych (11055/11);

  • pakietu Komisji w sprawie zwalczania korupcji w UE (11237/11, 11205/11, 11212/11).

Prezydencja i Komisja przedstawiły również sprawozdanie z konferencji współorganizowanej przez „Missing Children Europe”, która odbyła się 25 i 26 maja 2011 r.

Sprawy różne

Austria przedstawiła projekt „Jednolite działanie policji” („Police Equal Performance”); jest to inicjatywa przewidująca ukierunkowane podejście do współpracy między UE a Bałkanami Zachodnimi w zwalczaniu poważnej i zorganizowanej przestępczości.



Pobieranie 169.64 Kb.

Share with your friends:
  1   2




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna