Justyna Michalak


Rysunek 2: Założenia systemu obrony przed atakiem bioterrorystycznym



Pobieranie 124.62 Kb.
Strona2/2
Data30.10.2017
Rozmiar124.62 Kb.
1   2

Rysunek 2: Założenia systemu obrony przed atakiem bioterrorystycznym




Wprowadzenie bezwzględnej karalności kryminalnej za posiadanie, wytwarzanie i używanie broni biologicznej.




Swoboda służb federalnych w działaniach prowadzących do przejmowania mikroorganizmów i innych materiałów służących do wytwarzania i przenoszenia broni biologicznej.




Stworzenie systemu prawnego regulującego kontrolę użytkowania i przekazywania niebezpiecznych materiałów biologicznych.




Stworzenie systemu polityczno-ekonomicznego ze środkami przymusu militarnego włącznie wobec państw nie przestrzegających ustaleń.




Źródło: T. Płusa, K. Jahnz-Różyk, Broń biologiczna. Zagrożenie i przeciwdziałanie,

medpress, Warszawa 2002, s. 18.
W systemie tym w Stanach Zjednoczonych współdziałają m.in.: Departament Obrony, FBI, Departament Sprawiedliwości, publiczna służba zdrowia, administracja stanowa. System działa we wszystkich 50 stanach, dystrykcie Columbia oraz w 120 miastach. System ochrony przed bronią biologiczną obejmuje również działania mające na celu minimalizację skutków ataku bioterrorystycznego lub użycia broni biologicznej przez wroga na polu walki.

Poza Stanami Zjednoczonymi do krajów, w których podejmuje się aktywne działania w zakresie przeciwdziałania bioterroryzmowi należą: Wielka Brytania, Francja i Kanada.

Atak terrorystyczny z użyciem broni biologicznej, oprócz bezpośrednich strat, może doprowadzić do paniki i psychozy społecznej. Narastające niebezpieczeństwo użycia broni biologicznej we współczesnym świecie musi oddziaływać na zachowania ludzi, co prezentuje tabela 363. Atak bioterrorystyczny spowodowałby także ogromne straty ekonomiczne. Amerykańscy specjaliści z Centrum Kontroli Zachorowań (CDC-Center for Disease Control) w Atlancie szacują, że łączny koszt zakażenia 100 tys. ludzi postacią płucną laseczki wąglika może wynosić aż 26,2 mld USD64. W aglomeracjach miejskich największe koszty zamachu bioterrorystycznego wynikałyby z konsekwencji paniki, czyli załamania się giełdy papierów wartościowych w Nowym Jorku i krachu na giełdzie towarowej w Chicago.

Obecnie nie ma możliwości skutecznej obrony większych zbiorowisk ludzkich przed skutkami użycia broni biologicznej. Szczepionki mogą zapobiegać wybranym chorobom, jednak ten sposób jest bezwartościowy, gdy czynnik biologiczny nie jest znany odpowiednio wcześniej. Podawanie antybiotyków może być nieskuteczne dopóki nie jest zidentyfikowany drobnoustrój i nigdy nie będzie skuteczne w sytuacji wykorzystania patogenów otrzymanych metodami inżynierii genetycznej. Postępy w dziedzinie biotechnologii i inżynierii genetycznej ułatwiają obecnie produkcję i obróbkę czynników zakaźnych. Używając prostych zautomatyzowanych urządzeń, można stworzyć broń biologiczną, zmniejszając jednocześnie ryzyko towarzyszące jej wytwarzaniu. Ponadto, dzięki zastosowaniu technologii genetycznych, w najbliższej przyszłości możliwe będzie prawdopodobnie wprowadzenie do mikroorganizmów i innych czynników zakaźnych zmian, które zwiększą ich zjadliwość, uczynią je bardziej odpornymi na antybiotyki i ochronne działanie szczepionek, a także ułatwią ich dystrybucję. Jednak nawet bez tych najnowszych osiągnięć terroryści posługujący się bronią biologiczną mogą w prosty sposób zarazić siebie samych śmiercionośnym czynnikiem zakaźnym i zapoczątkować epidemię, przebywając wśród ludzi, np. na lotnisku.



Rozwój biotechnologii i inżynierii genetycznej budzi obawy nie tylko ze względu na możliwość wykorzystania tych postępów w celach trucia ludzi lub celowego spowodowania rozprzestrzeniania się chorób, ale także z powodu przerażających wizji społeczno - politycznych skutków rewolucji biotechnologicznej. Rozwój genetyki i upowszechnianie się praktyk inżynierii genetycznej skłania człowieka do refleksji nad nimi w świetle zasad etycznych, wynikających z godności człowieka, jego doświadczenia i historii.

Przypisy:


11 L. Jabłoński, I. D. Karwat, Bioterroryzm i wojna biologiczna-teoria i praktyka [w:] Zdrowie Publiczne 2002, t. 112, nr 1, s. 112.

2 S. Endicott, E. Hagerman, The United States and Biological Warfare: Secrets from the Early Cold War and Korea, Indiana University Press, Bloomington 1998, s. 63.

3 R. Preston, The Bioweaponeers [w:] The New Yorker, March 9, 1998, s. 60

4 E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, Broń chemiczna i biologiczna. Raport dla obywatela, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 2003, s. 246.

5 K. Chomiczewski, Współczesne poglądy na zagrożenie bronią biologiczną [w:] Lekarz Wojskowy 2002, t. 78. nr. 1. s. 5.

6 Ibidem, s. 5.

7 K. Chomiczewski, op.cit., s. 5.

8 E. M. Eitzen, Use of Biological Weapons [w:] F. R. Sidell, E. T. Takafuji i D. R. Franz (red.), Textbook of Military Medicine, część I: Warfare, Weaponry, and the Casualty: Medical Aspects of Chemical and Biological Warfare, Borden Institute, Walter Reed Army Medical Center, Washington 1997, s. 442.

9 R. Preston, The Bioweaponeers..., s. 58.

10 Ibidem, s. 63.

11 K. Chomiczewski, op.cit., s. 6.

12 W 1982 r., w okresie epidemii na terenach rolniczych w północnej Tajlandii stwierdzono 24 przypadki wąglika jamy ustnej i gardła po spożyciu skażonego mięsa bawolego. W 1987 r., także w północnej Tajlandii, opisano 14 chorych na wąglika w postaci ustno-gardłowej lub jelitowej (C. Kunanusont, K. Limpakarnjanarat, H. M. Foy, Outbreak of anthrax in Thailand, Parasitol, 1989, s. 507-512.)

13 K. Chomiczewski, op.cit., s. 5.

14 W państwach Środkowego i Dalekiego Wschodu choroba jest częsta u zwierząt i ludzi, ale nie ma dokładnych danych z powodu niedostatecznego zgłaszania zachorowań w tej części świata. W Chinach notuje się rocznie od kilkuset do ponad tysiąca przypadków wąglika u ludzi, przy względnie małej liczbie zgłoszonych przypadków u zwierząt, co również sugeruje niedostateczne informowanie o liczbie zachorowań. Przypadki choroby występują tam przede wszystkim w południowej części kraju. W Indonezji większość terytorium jest wolna od choroby, ze względu na przeprowadzony w ostatnich latach program zwalczania wąglika. W Tajlandii co kilka lat występuje zwiększona ilość przypadków u ludzi, pomiędzy tymi okresami zachorowania są sporadyczne. Bardzo dużo przypadków wąglika obserwuje się w Mongolii. Krajami o stałej wysokiej zachorowalności pozostają Wietnam i Kambodża. W Korei Południowej, po trwającym 16 lat okresie niewystępowania tej choroby, w latach 1994 i 1995 wystąpiły duże epidemie u bydła. Następne lata przyniosły tam jedynie sporadyczne przypadki wąglika. Na podstawie licznych przypadków u ludzi szacuje się, że zapadalność na tę chorobę u zwierząt jest duża w azjatyckich krajach Wspólnoty Niepodległych Państw, ale nie ma tam wiarygodnego nadzoru weterynaryjnego. W Federacji Rosyjskiej stwierdza się sporadyczne zachorowania ludzi i zwierząt, ograniczone do stałych rejonów. Najwięcej zachorowań na wąglika notuje się w Afryce. Poza RPA, krajami basenu Morza Śródziemnego, Botswaną, gdzie choroba występuje sporadycznie, i Malawi, które zgłasza, że jest wolne od wąglika, w krajach afrykańskich występuje bardzo duża zachorowalność na wąglika zarówno u zwierząt domowych i dzikich, jak i u ludzi. Jedną z największych epidemii wąglika obserwowano w Zimbabwe w latach 1979-1984. Największą zapadalność na tę chorobą obserwuje się w krajach zachodniego wybrzeża Afryki od Mauretanii do Ghany, w Nigrze, Czadzie, Etiopii i Lesoto. Podobnie jak w Azji, dane z tego regionu są niepewne i z całą pewnością zaniżone. W Ameryce Północnej choroba występuje sporadycznie w zachodniej Kanadzie, a w Stanach Zjednoczonych zdarzają się rzadkie przypadki w Kalifornii, Południowej Dakocie, Oklahomie, Nowym Meksyku, Nebrasce oraz w stanach Missisipi, Kansas i Arkansas. Najwięcej zachorowań występuje w stanie Teksas. W latach 1974-1980 odnotowano 13 przypadków zakażenia wąglikiem w USA u ludzi, a żadnego między rokiem 1981-1983. W Ameryce Południowej i Środkowej wąglik jest najczęściej spotykany w Meksyku, Boliwii, Peru i Chile. Wolne od choroby są Gujana, Gujana Francuska, Kolumbia i Surinam. W Europie takie kraje, jak: Litwa, Łotwa, Czechy, Austria, Malta, Cypr, Irlandia, Luksemburg, Dania, Finlandia i Szwecja są wolne od tej choroby lub występuje ona sporadycznie(u ludzi od kilku do kilkunastu przypadków w ciągu dziesięciu lat). Polska również należy do krajów notujących sporadyczne przypadki wąglika. Węgry, Rumunia i kraje byłej Jugosławii notują kilka przypadków wąglika u ludzi oraz od kilku do kilkunastu ognisk wąglika u zwierząt domowych, natomiast Grecja, Hiszpania i Albania-od kilkunastu do kilkudziesięciu ognisk u zwierząt i tyleż przypadków u ludzi. W Turcji zachorowania u zwierząt stanowią poważny problem epidemiologiczny; także u ludzi stwierdza się tam kilkadziesiąt zachorowań na wąglika rocznie (Z. Dziubek, W. Basiak, Wąglik. Prawda i mity, PZWL, Warszawa 2002, s. 8-10).

15 Z. Dziubek, W. Basiak, op.cit., s. 13-15.

16 T. Płusa, K. Jahnz-Różyk, Broń biologiczna. Zagrożenie i przeciwdziałanie, medpress, Warszawa 2002, s.49.

17 Health aspects of chemical and biological weapons, WHO, Switzerland 1970, s. 98-99.

18 T. V. Inglesby, D. A. Henderson, J. G. Bartlett, Anthrax as a biological weapon: medical and public health management, JAMA 1999, 281, s. 1735.

19 Ibidem, s. 1735.

20 Ospa prawdziwa jako broń biologiczna-rozpoznawanie, leczenie i aspekty zdrowia publicznego [w:] Medycyna Praktyczna 1-2 (131-132) 2002, Kraków, s. 215.

21 K. Alibek, Biohazard, Prószyński i Spółka, Warszawa 2000, s. 114.

22 Ospa prawdziwa..., s. 230.

23 Smallpox vaccine and seed virus survey. Working document for the meeting of the WHO Ad. Hoc. Expert Committee on Orthopoxvirus Infections, WHO, January 14-15, Switzerland 1999.

24 http://www.hopkinsbiodefense.org., 09.11.2001.

25 S. Harris, Japanese biological warfare research on human: a case study of microbiology and ethics, New York 1992, s. 21-52.

26 H. Gold, Unit 731 Testimony, Yen Books, Tokyo 1996, s. 67-82.

27 S. Harris, op.cit.., s. 21-52.

28 http://140.139.42.105/content/BioWarCourse/HX-3/HX-3.html, 26.10.2003

29 E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit., s. 284.

30T. Targowski, T. Płusa, Historia i przyszłość broni biologicznej [w:] Lekarz Wojskowy, t. 78, nr 1, 2002, s. 10.

31 E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit., s. 285.

32 Korea Północna oskarżała Amerykanów o zrzucanie z samolotów wielkich ilości insektów przenoszących bakterie w celu rozsiewania chorób zakaźnych. „…Insekty te były rozrzucane przez agresorów na pozycje frontowe i tyły naszych wojsk, i jak wykazały testy bakteriologiczne, były one zainfekowane dżumą, cholerą i bakteriami innych chorób zakaźnych. Jest to niezbity dowód na to, że nieprzyjaciel używa bakterii na wielką skalę i w sposób dobrze zaplanowany dokonuje rzezi żołnierzy z Koreańskiej Armii Ludowej, Chińskich Ochotników Ludowych i pokojowo nastawionych obywateli Korei…” (S. Endicott, E. Hagerman, op.cit., s. 87).

33 J. E. van Courtland Moon, Biological Warfare Allegations: The Korean War Case, Annals of the New York Academy of Sciences 666, 1992, s. 61.

34 W ZSRR prowadzono badania w 27 ośrodkach naukowych i dysponowano 6 zakładami wytwarzającymi patogeny do użycia podczas wojny biologicznej. W ramach tych programów skuteczność wyprodukowanej broni oceniano na 5 poligonach przeznaczonych tylko dla tych celów. (T. Płusa, K. Jahnz-Różyk, op.cit., s.15).

35 Administracja radziecka twierdziła, że wybuch epidemii wąglika nastąpił, ponieważ ludzie jedli skażone mięso kupowane na czarnym rynku. Jednakże, jak wynika z autopsji, u ofiar wystąpiły symptomy typowe wyłącznie dla płucnej postaci wąglika. Na podstawie analizy miejsca, w którym przebywały osoby zakażone w prawdopodobnym momencie stwierdzono, że do większości przypadków zakażenia doszło w strefie o kształcie klina, z wierzchołkiem przy zakładach zbrojeniowych, o długości kilku kilometrów. Przypadki zachorowań zwierząt na wąglika rejestrowano po tym incydencie w odległości nawet 50 km od miejsca zdarzenia. Ostatecznie w 1992 r. prezydent Rosji, Borys Jelcyn, przyznał, ze źródłem epidemii w Swierdłowsku był przypadkowy wyciek spor wąglika z urządzeń wojskowych broni biologicznej. (Z. Dziubek, W. Basiak, op.cit, s. 20).

36 K. Alibek, Behind the Mask: Biological Warfare [w:] Perspective IX, no. 1, September-October 1998.

37 T. Płusa, K. Jahnz-Różyk, op.cit., s.16.

38 J. Witt Mierzejewski, J. E. van Courtland Moon, Poland and Biological Weapons [w:] E. Geissler, J.E. van Courtland Moon (red.), Biological and Toxin Weapons: Research, Development and use from the Middle Ages to 1945, SIPRI Chemical & Biological Warfare Studies, no. 18, Oxford 1999, s. 66.

39 Na przykład w 1933 r. major Leon Fox z armii Stanów Zjednoczonych utrzymywał, że współczesne środki zapobiegawcze mogłyby skutecznie przeciwstawić się broni biologicznej zastosowanej przeciwko Stanom Zjednoczonym. (E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit, s. 278).

40 Krótko po objęciu urzędu prezydent Nixon stwierdził, że: „Stany Zjednoczone jednostronnie pierwsze wyrzekają się użycia uśmiercających i obezwładniających środków chemicznych i broni chemicznej oraz bezwarunkowo wyrzekają się wszystkich metod wojny biologicznej” (http://www.state.gov/www.global/arms/treaties/bwc1.html).

41 Na rozwój broni konwencjonalnej i atomowej pieniądze miały państwa bogatsze. Broń biologiczna stała się orężem krajów biedniejszych wyposażonych w słabe uzbrojenie konwencjonalne i nie posiadających broni jądrowej. (L. Jabłoński, I. D. Karwat, op.cit., s. 114).

42T. Targowski, T. Płusa, op. cit., s. 10.

43 Z. Dziubek, W. Basiak, op.cit., s. 21.

44 Wkrótce po tym, jak ZSRR podpisał konwencję BTWC w 1973 r., przystąpiono do organizowania parasola ochronnego dla programu wojny biologicznej i utworzono centrum naukowo-produkcyjne pod przykrywką cywilnego kompleksu biofarmaceutycznego. Program badań obejmował 20 tematów doświadczalnych, badawczo-rozwojowych oraz instalacje produkcyjne rozsiane po całym ZSRR. Biopreparat uciekał się do różnych wybiegów, utrzymując, że pewne maszyny produkują jedynie nawozy czy szczepionki. W rzeczywistości, Biopreparat prowadził legalnie zarówno działalność handlową jak i związaną z wojskiem (E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit., s. 292-293.)

45 G. W. Christopher, T. J. Cieslak, J. A. Pavlin, Biological warfare. A historical perspective, JAMA 1997, s. 412-417.

46 K Alibek, Biohazard..., s. 232.

47 Według Alibeka, tony zarazków ospy były umieszczone w międzykontynentalnych pociskach balistycznych, (K. Alibek, Biohazard..., s. 232.)

48 Według Alibeka, co najmniej cztery ważniejsze centra badań związanych z systemem broni biologicznej byłego ZSRR muszą być starannie kontrolowane ze względu na ciągle trwającą w nich działalność związaną z bronią biologiczną (K. Alibek, Biohazard..., s. 112.)

49 E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit., s. 302.

50 Ibidem,s. 302.

51 Przykładem może być kontrola urządzenia do fermentacji irackich daktyli, przeprowadzona we wrześniu i październiku 1991 r. Inspektorzy UNSCOM kontrolowali urządzenie ze względu na potencjalne możliwości wykorzystania go do produkcji broni biologicznej.

52 G. R. Woollett, Industry’s Role, Concerns and Interests in the Negotiation of a BWC Compliance Protocol [w:] Biological Weapons Proliferation: Reasons for Concern, Courses of Action, Henry L. Stimson Center Report no. 24, January 1998, s. 45.

53 Irak twierdzi, że po pierwszej wojnie w Zatoce Perskiej wszystkie środki biologiczne zostały jednostronnie zniszczone. Brak dokumentacji potwierdzającej te oświadczenia pozostawia wątpliwości co do stanu irackich zapasów broni biologicznej (E. Croddy, C. Perez-Armendariz, J. Hart, op.cit., s. 69-71)

54 Henry L. Stimson był amerykańskim sekretarzem stanu do spraw wojny

55 http://www.stimson.org/cwc/bwprolif.htm#Iran, 16.04.2001.

56 http://www.stimson.org/cwc/bwprolif.htm#Syria, 16.04.2001.

57 R. Waller, Case Study 2: Libya [w:] The Deterence Series: Chemical and Biological Weapons and Deterence, 1998, s. 5.

58 D. Shoham, Chemical and Biological Weapons in Egypt [w:] The Nonproliferation Review, Spring-Summer 1998, s. 54.

59 http://www.stimson.org/cwc/bwprolif.htm#North Korea, 16.04.2001.

60 http://www.defenselink.mil/pubs/prolif/toc.html, 16.04.2001.

61 Ibidem,16.04.2001.

62 L. Garrett, Przeciw bioterroryzmowi. Kto dowodzi? [w:] J. F. Hoge Jr., G. Rose (red.), 11 września 2001. Jak to się stało i co dalej?, Wydawnictwo Amber 2001, s. 166.

63 Patrz: załączniki - tabela 3, Psychologiczne reakcje i interwencje psychiatryczne w stanie zagrożenia atakiem broni biologicznej, s. 118.

64 K. Chomiczewski, op.cit., s. 6.





Pobieranie 124.62 Kb.

Share with your friends:
1   2




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna