Inspektorat wojskowej słUŻby zdrowia



Pobieranie 415.77 Kb.
Strona2/6
Data27.10.2017
Rozmiar415.77 Kb.
1   2   3   4   5   6

ROZDZIAŁ I


ZASADY OGÓLNE

1. Instrukcja określa:



  1. zasady organizacji gospodarki psami służbowymi;

  2. zasady organizacji szkolenia i testowania sprawności użytkowej psów służbowych;

  3. zasady utrzymania i wykorzystania psów służbowych w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej;

  4. zasady zakup, przeklasyfikowanie, przekazywanie i wybrakowanie psów służbowych;

  5. zasady przygotowania i wykorzystywania psów służbowych przeznaczonych do pracy poza granicami państwa;

  6. zasady nadzoru weterynaryjnego nad gospodarką psami służbowymi;

  7. zasady dokumentacji i sprawozdawczości dotyczące psów służbowych.

2. Użyte w decyzji określenia oznaczają:

  1. atest – formalne potwierdzenie zdolności psa do wykonywania zadań, do których został wytresowany;

  2. doskonalenie sprawności użytkowej - jest to zespół zabiegów tresury mających na celu podwyższenie sprawności lub co najmniej utrzymywanie psa w pełnej zdolności do realizacji zadań, do których został wytresowany;

  3. dowódca – dowódca, komendant, szef, kierownik jednostki lub instytucji wojskowej;

  4. OSPiTPS – Ośrodek Szkolenia Przewodników i Tresury Psów Służbowych przy Wojskowym Ośrodku Farmacji i Techniki Medycznej w Celestynowie;

  5. OWC – oddział warty cywilnej;

  6. pies służbowy – pies etatowy jednostki lub instytucji wojskowej;

  7. pies specjalny – pies służbowy wytresowany do wykonywania zadań innych
    niż o specjalności patrolowej i wartowniczej;

  8. PKW – Polski Kontyngent Wojskowy;

  9. przewodnik psa służbowego - żołnierz zawodowy lub pracownik wojska, który ukończył specjalistyczny kurs szkolenia na przewodnika psa służbowego i uzyskał pozytywną ocenę
    z egzaminu końcowego;

  10. KG ŻW – Komenda Główna Żandarmerii Wojskowej;

  11. RSZ - Rodzaj Sił Zbrojnych;

  12. sprawność użytkowa psa – jest to zdolność psa do wykonania zadań w specjalności,
    do której został wytresowany;

  13. WOFiTM – Wojskowy Ośrodek Farmacji i Techniki Medycznej;

  14. wojskowy lekarz weterynarii – lekarz weterynarii WOMP, RSZ lub OSPiTPS;

  15. WOMP – Wojskowy Ośrodek Medycyny Prewencyjnej;

  16. ŻW – Żandarmeria Wojskowa.

ROZDZIAŁ II

ZASADY ORGANIZACYJNE GOSPODARKI PSAMI SŁUŻBOWYMI

  1. Jednostki i instytucje wojskowe wyposaża się w przewodników i psy służbowe celem realizacji zadań ochronnych oraz specjalnych.

  2. Psy służbowe w wojsku wykorzystywane są w specjalnościach:

  1. patrolowej;

  2. wartowniczej;

  3. wykrywania materiałów wybuchowych i broni;

  4. wykrywania min;

  5. wykrywania narkotyków;

  6. innych, w zależności od potrzeb Sił Zbrojnych RP.

  1. Szkolenie przewodników, zakup i tresurę psów służbowych na potrzeby jednostek i instytucji wojskowych, w specjalnościach wymienionych w pkt 4., realizuje Ośrodek Szkolenia Przewodników
    i Tresury Psów Służbowych przy WOFiTM w Celestynowie.

  2. Kandydat na przewodnika psa musi między innymi spełniać następujące warunki:

  1. posiadać ukończoną szkołę średnią;

  2. wyrazić pisemną zgodę na pełnienie tego rodzaju służby;

  3. posiadać dobry stan zdrowia, brak schorzeń mogących nasilić się na skutek pracy
    z psem służbowym, potwierdzony aktualnymi badaniami lekarskimi.

  1. Przewodnikiem psa służbowego może być żołnierz zawodowy lub pracownik wojska, który ukończył specjalistyczny szkolenie na przewodnika psa służbowego i uzyskał pozytywną ocenę z egzaminu końcowego.

  2. Przewodnik może posiadać wyznaczonego pomocnika do pielęgnacji, żywienia i szkolenia doskonalącego psa służbowego.

  3. Nadzór nad organizacją zakupu, szkoleniem, wykorzystaniem, utrzymaniem, brakowaniem, żywieniem, opieką lekarsko-weterynaryjną i dobrostanem psów służbowych w jednostkach
    i instytucjach wojskowych, sprawuje wojskowa służba weterynaryjna.

  4. Szefowie pionu szkolenia Dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych, a w Żandarmerii Wojskowej szef pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW składają, zapotrzebowanie na kolejny rok kalendarzowy, w zakresie szkolenia przewodników, zakupu i tresury oraz doszkalania (atestacji) psów służbowych, do szefa służby weterynaryjnej Wojska Polskiego, w ogólnie przyjętych terminach planowania budżetowego.

  5. Zabrania się wykonywania zadań ochronnych lub specjalnych przewodnikom psów służbowych bez ważnego upoważnienia do wykonywania czynności z użyciem psa, którego wzór został określony w załączniku Nr 3 i wykorzystywania psów służbowych bez ważnego atestu, którego wzór został określony w załączniku Nr 2, w specjalności do której zostały wyszkolone.

  6. Podstawą wpisania psa do książki ewidencji i przeglądu psów służbowych, której wzór określa załącznik Nr 4, w jednostce lub instytucji wojskowej albo w przypadku przejścia przewodnika z psem do innej jednostki jest protokół zdawczo-odbiorczy, którego wzór określa załącznik Nr 6.

  7. Podstawą skreślenia psa służbowego z książki ewidencji i przeglądu psów służbowych w jednostce lub instytucji wojskowej jest protokół wybrakowania psa, którego wzór określa załącznik Nr 5.

  8. W przypadku użytkowania psa specjalnego, za zgodą dowódcy, dopuszcza się przebywanie
    psa służbowego wraz z przewodnikiem w miejscu zamieszkania przewodnika.

ROZDZIAŁ III



ORGANIZACJA SZKOLENIA I TESTOWANIA SPRAWNOŚCI

UŻYTKOWEJ PSÓW SŁUŻBOWYCH


  1. Podstawową formą szkolenia przewodników i tresury psów jest szkolenie stacjonarne, prowadzone
    w formie kursów specjalistycznego i doszkalającego (atestacyjnego) w Ośrodku Szkolenia Przewodników i Tresury Psów Służbowych w Celestynowie.

  2. Szkolenie psów specjalnych i ich przewodników, ze względu na potrzeby wojska,
    w zakresie specjalistycznym może być realizowane w innych specjalistycznych ośrodkach w kraju
    i poza jego granicami, za zgodą szefa komórki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej właściwej do spraw zdrowia.

  3. Programy szkolenia i doskonalenia przewodników oraz psów w poszczególnych specjalnościach opracowuje kierownik OSPiTPS, a po zaopiniowaniu przez szefa służby weterynaryjnej Wojska Polskiego, zatwierdza szef komórki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej właściwej do spraw zdrowia.

  4. Po ukończeniu kursów, o którym mowa w pkt 15., przeprowadza się egzamin sprawdzający poziom wyszkolenia przewodników i psów.

  5. Ukończenie kursu przez przewodnika i psa służbowego z wynikiem pozytywnym potwierdza się wydaniem upoważnienia o nabyciu uprawnień przewodnika psa służbowego w określonej specjalności i atestu dla psa służbowego. Upoważnienie dla przewodnika do wykonywania czynności służbowych
    z użyciem psa i atest dla psa służbowego wydaje się na okres do 36 miesięcy.

  6. Przedłużenie terminu ważności uprawnień przewodnika psa służbowego oraz atestu psa służbowego, na kolejny okres do 36 miesięcy, następuje po odbyciu kursu doszkalającego zakończonego egzaminem weryfikującym umiejętności przewodnika i psa służbowego.

  7. Stwierdzenie przez Komisję Atestacyjną w OSPiTPS utraty sprawności użytkowej psa służbowego daje podstawę do anulowania atestu, zmianę specjalności lub jego wybrakowania.

  8. Psy służbowe, będące w wyposażeniu jednostek i instytucji wojskowych, podlegają systematycznemu szkoleniu doskonalącemu.

  9. Dla prawidłowego przebiegu tresury, czynności kontrolnych i testowania sprawności użytkowej psów, dowódcy jednostek wojskowych mogą zatrudnić pozorantów.

ROZDZIAŁ IV


ZASADY UTRZYMANIA I WYKORZYSTANIA PSÓW SŁUŻBOWYCH


Obowiązki dowódcy


  1. Dowódca jest odpowiedzialny za planowanie i prawidłowe wykorzystanie w służbie podległych mu przewodników i psów służbowych poprzez:

  1. optymalne oraz racjonalne wykorzystanie przewodników i psów służbowych zgodnie z ich przeznaczeniem;

  2. zatwierdzanie na podstawie programów szkolenia miesięcznych planów doskonalenia zawodowego przewodników i psów służbowych;

  3. zapewnienie przewodnikom czasu niezbędnego na opiekę, pielęgnację, żywienie i utrzymanie higieny oraz zdrowia psów służbowych;

  4. zapewnienie zaopatrzenia przewodników psów służbowych w należny sprzęt potrzebny do prowadzenia ćwiczeń doskonalących, żywienia i pielęgnacji psów, a także w przysługujące należności tabelaryczne;

  5. dbanie o budowę i remonty pomieszczeń psów służbowych oraz zaplecza gospodarczego;

  6. wnioskowanie do szefa pionu szkolenia Dowództwa RSZ, a w przypadku ŻW do szefa pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW, o uzupełnienie oraz doszkalanie przewodników i psów służbowych w planowaniu na przyszły rok kalendarzowy;

  7. wnioskowanie do kierownika OSPiTPS o sprawdzenie wartości użytkowej (atestacji) psa służbowego oraz o przedłużenie ważności upoważnienia przewodnika do wykonywania zadań
    z użyciem psa służbowego i atestu psa służbowego;

  8. sprawowanie kontroli przydatności psów do służby, nie rzadziej niż raz na pół roku, dokonując wpisu w „Dzienniku szkolenia doskonalącego psa służbowego”, którego wzór określa załącznik
    Nr 8;

  9. nadzorowanie przewodników psów specjalnych przeznaczonych do wyszukiwania narkotyków
    i materiałów wybuchowych co do zasad pobierania, zdawania oraz przechowywania materiałów szkoleniowych podlegających ścisłemu rozliczeniu;

  10. zapewnienie w budżecie jednostki wojskowej środków finansowych na leczenie psów
    służbowych w nagłych przypadkach.



Obowiązki przewodnika psa

  1. Przewodnik psa służbowego odpowiedzialny jest za:

  1. wykorzystanie psa zgodnie z jego przeznaczeniem;

  2. karmienie, pielęgnowanie i utrzymanie zapewniające dobrostan psa;

  3. dbanie o stan i konserwację oporządzenia psa oraz sprzętu i urządzeń służących
    doskonaleniu sprawności użytkowej psa;

  4. planowanie i realizację szkoleń doskonalących przydzielonego psa służbowego;

  5. doskonalenie własnych umiejętności z zakresu taktyki i techniki wykorzystania psów służbowych;

  6. przestrzeganie zaleceń wojskowego lekarza weterynarii;

  7. prowadzenie dokumentacji związanej z planowaniem i realizacją szkoleń doskonalących, odnotowywanych w Dzienniku szkolenia doskonalącego psa służbowego oraz pracy psa służbowego w Dzienniku pracy psa służbowego, którego wzór określony jest w załączniku Nr 7.

Szkolenie doskonalące

  1. Celem utrzymania poziomu wyszkolenia oraz przydatności psów służbowych do pracy,
    psy w jednostkach i instytucjach wojskowych podlegają systematycznemu szkoleniu doskonalącemu w jednostkach macierzystych.

  2. Szkolenie doskonalące psów służbowych jest czynnością realizowaną przez przewodnika psa
    w formach ćwiczeń tresury przeprowadzanych cyklicznie w sposób indywidualny lub zorganizowany, zgodnie z opracowanym i zatwierdzonym przez dowódcę jednostki wojskowej planem szkolenia.

  3. Szkolenie doskonalące psów, w jednostkach i instytucjach wojskowych, należy przeprowadzić systematycznie z częstotliwością, nie mniej niż raz w tygodniu, a na jednorazowe ćwiczenia przeznacza się nie mniej niż 2 godziny. Czas i rodzaj przeprowadzanych ćwiczeń odnotowuje się
    w Dzienniku szkolenia doskonalącego psa służbowego.

  4. W trakcie szkolenia doskonalącego należy uwzględniać braki zauważone u psa w czasie pełnienia służby.

  5. Szkolenie doskonalące w jednostkach wojskowych prowadzi się z wykorzystaniem toru przeszkód,
    a w przypadku psów specjalnych dodatkowo z wykorzystaniem próbek zapachowych materiałów wybuchowych i narkotyków oraz środków bojowych (rozbrojonych, bez zapalnika).

Żywienie psów

  1. Żywienie psa musi być racjonalne, dostosowane do potrzeb organizmu i jego funkcji
    fizjologicznych.

  2. W jednostkach i instytucjach wojskowych żywieniu podlegają wyłącznie psy służbowe.

  3. Psy służbowe żywi się zgodnie z normami ustalonymi w odrębnych przepisach.

  4. Dzienna norma karmy dla psów służbowych musi zabezpieczyć wszystkie potrzeby energetyczne psa służbowego wynikające z potrzeb fizjologicznych i wykonywanych zadań, a jej wymiar może ulegać zmianom zgodnie z postanowieniami odrębnych przepisów.

  5. Propozycje ilości środków spożywczych zawartych w normie karmy dla psów, opracowanej przez Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia, przesyła się do Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych.

  6. W ramach obowiązujących wartości pieniężnych normy karmy dla psów, zwierzęta można żywić wyłącznie środkami spożywczymi w postaci:

  1. konserw;

  2. karmy suchej;

  3. innych środków spożywczych, według zaleceń wojskowego lekarza weterynarii.



  1. Psu należy zapewnić stały, nieograniczony dostęp do wody, z uwzględnieniem
    następujących zasad:

  1. woda powinna być czysta, świeża i zdatna do picia, podawana w czystej misce, przeznaczonej tylko do wody;

  2. w chłodnej porze roku, psu zapewnia się do picia wodę ogrzaną do temperatury pokojowej, podawaną podczas karmienia;

  3. w porze letniej psu zapewnia się wodę świeżą, regularnie wymienianą;

  4. zabrania się poić psa zmęczonego, bezpośrednio po pracy, zanim nie wypocznie.

  1. Psy służbowe karmi się z zachowaniem następujących zasad:

  1. psa powinien karmić tylko przewodnik lub jego pomocnik;

  2. karma powinna być właściwej jakości, przed podaniem psu karmy należy skontrolować jej jakość organoleptyczną (swoisty wygląd i zapach);

  3. psa karmi się wyłącznie z miski przeznaczonej do tego celu;

  4. psa karmi się dwa razy dziennie zawsze o stałej porze, w miejscu stałego wypoczynku;

  5. normę dzienną karmy dzieli się na dwie części, z zachowaniem zasady podawania karmy na godzinę przed rozpoczęciem pracy, podając 1/3 normy dziennej,
    a 2/3 normy po zakończeniu pracy po godzinnym odpoczynku;

  6. nie wolno psu podawać gorącej jak również zimnej karmy;

  7. jeżeli termin karmienia koliduje z czasem pełnienia służby, przewodnik zobowiązany jest zabrać tzw. suchy prowiant o wielkości odpowiedniej porcji;

  8. spożywanie posiłku przez psa powinno odbywać się w zupełnym spokoju w obecności przewodnika lub jego pomocnika;

  9. po nakarmieniu nie zjedzone resztki karmy należy usunąć a miskę umyć.



Pomieszczenia dla psów

  1. Pomieszczenia dla psów powinny znajdować się w miejscach suchych, przewiewnych, osłoniętych
    od wiatru i słońca, nie narażonych na zalanie wodą. Niedopuszczalna jest lokalizacja tych pomieszczeń w bezpośrednim sąsiedztwie uciążliwych źródeł hałasu i zapachów.

  2. Każdy pies powinien posiadać osobną budę z wybiegiem (kojcem) o powierzchni od 4 do 16 m². Przykładowy opis budy wraz z wybiegiem dla psa rasy owczarek niemiecki zawiera załącznik nr 10.

  3. Kojec o powierzchni 4-16 m2 w zależności od wielkości psa, jest to przestrzeń zamknięta
    ze wszystkich stron dobrze naciągniętą drucianą siatką (także z góry) o oczkach 2 x 2 cm. Wysokość ogrodzenia minimum 200 cm.

  4. Buda składa się z przedsionka i budy właściwej (legowiska). Legowisko musi być tak duże, aby pies leżący na boku, mógł swobodnie wyprostować wszystkie kończyny – zbyt obszernego legowiska pies nie może ogrzać ciepłem własnego ciała.

  5. Konstrukcja i materiały użyte do wykonania budy powinny zapewnić utrzymanie w jej wnętrzu temperatury powyżej 0°C w okresie zimowym:

  1. dach powinien być uchylny lub zdejmowany umożliwiający dostęp do środka budy celem jej porządkowania, dezynfekcji i wietrzenia;

  2. ściany powinny być pełne, stanowiące osłonę przed mrozem i silnym wiatrem;

  3. przedsionek powinien stanowić 30% powierzchni budy, a legowisko - 70%;

  4. w okresie zimowym otwór wejściowy do legowiska zabezpiecza się kurtyną z materiału izolacyjnego.

  1. Ściany, podłoga i dach muszą być podwójne aby tworzyły przestrzeń izolacyjną wypełnioną styropianem i obite wewnątrz grubą folią. Odpowiednia izolacja chroni nie tylko przed mrozem,
    ale i upałem, uniemożliwiając m.in. silne nagrzanie budy. Wewnętrzne ściany budy muszą być składane na własne pióro, gładko wystrugane.

  2. Wszystkie elementy drewniane budy muszą być zakonserwowane przeciwko grzybom,
    a zewnętrzne ściany budy zabezpieczone przed wilgocią farbą olejną lub emulsyjną.

  3. Podłoga wybiegu w kojcach powinna być utwardzona, nienasiąkliwa, łatwo zmywalna, zapobiegająca poślizgowi, ze spadkiem 5 % w kierunku drzwi wejściowych do kojca.

  4. Kojec powinien być zbudowany z materiałów trwałych, a konstrukcja o wysokiej stabilności
    i odporności mechanicznej.

  5. Kojec powinien mieć furtkę wejściową otwierająca się do środka oraz drzwiczki do podawania karmy.

Ogólne zasady pracy z psem

  1. W zależności od charakteru pełnionej służby przewodnik posiada właściwe wyposażenie
    oraz niezbędny sprzęt stanowiący wyposażenie psa zgodnie z jego specjalnością, a także środki niezbędne do udzielenia pierwszej pomocy przedmedycznej.

  2. Wykorzystując psy służbowe do ochrony obiektów należy bezwzględnie przyjąć zasadę, że etatowo liczba psów używanych do patrolowania powinna być równa liczbie przeszkolonych przewodników psów.

  3. Odstępstwo od tej reguły jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku psów służbowych wystawianych na posterunkach stałych. W takich przypadkach jeden przewodnik psa służbowego nie powinien mieć przydzielonych więcej niż 2 psy, przy zachowaniu zasady, że przewodnikiem jest wyłącznie licencjonowany pracownik OWC lub żołnierz zawodowy.

  4. Organizując służbę przewodnikom z psami w patrolach pieszych należy uwzględniać panujące warunki atmosferyczne.

  5. Praca psa w patrolu pieszym i na posterunku wartowniczym trwa do 8 godzin na dobę i jest uwarunkowana temperaturą otoczenia i intensywnością opadów atmosferycznych, które to skracają czas pracy do 6 godzin, w przypadku gdy:

  1. w okresie letnim temperatura powietrza wynosi powyżej + 25 C;

  2. w okresie zimowym temperatura powietrza wynosi poniżej – 15 C.

  1. Psy w patrolu prowadzi się na smyczy i w kagańcu, z wyłączeniem psów wytresowanych do użycia bez kagańca oraz w sytuacjach uzasadnionych taktyką i techniką użycia psa.

  2. Czas pracy psów specjalnych uzależniony jest od taktyki i techniki użycia psa, w szczególności od strefy klimatycznej i rodzaju terenu.

  3. Do pracy węchowej przewodnik używa psa bez kagańca.

  4. Po wykonaniu każdej pracy należy zapewnić psu odpowiedni odpoczynek w zależności od rodzaju pracy i czasu jej trwania.

  5. Przewodnik po powrocie ze służby z psem obowiązany jest:

  1. przeprowadzić oględziny psa, ze szczególnym zwróceniem uwagi na stan opuszek palcowych, małżowiny uszne i błony śluzowej nosa;

  2. w przypadku stwierdzenia skaleczeń lub odmrożeń tych części ciała, należy niezwłocznie skierować psa do ambulatorium weterynaryjnego;

  3. oczyścić i osuszyć (zakonserwować) ekwipunek psa.

  1. Każdemu przewodnikowi psa służbowego i jego pomocnikowi przysługuje 1 godzina dziennie, wliczona do czasu pracy, przeznaczona na żywienie i pielęgnację psa oraz wykonanie czynności porządkowych.



Podstawowe zasady pielęgnacji psów służbowych

  1. Przewodnicy lub ich pomocnicy przeprowadzają zabiegi pielęgnacyjne przydzielonym im psom dwa razy dziennie na otwartym powietrzu, w przeznaczonym do tego celu miejscu, oddalonym od bud
    i wybiegów dla psów.

  2. Zabiegi pielęgnacyjne psa służbowego polegają na:

  1. dokonaniu przeglądu stanu:

  1. skóry – czy nie ma zaczerwienienia, wyprysków, zadrapań, ran oraz pasożytów,

  2. przewodów usznych - czy nie ma zaczerwienienia, zadrapań lub wycieku z uszu,

  3. oczu – czy nie występuje zaczerwienienie spojówek lub ropna wydzielina,

  4. otworów nosowych – czy są czyste, wilgotne, czy nie ma wypływów,

  5. palców i pazurów – czy nie ma urazów mechanicznych i ciał obcych między palcami,

    1. czesaniu (szczotkowaniu);

    2. wykonaniu pielęgnacji oczu, nozdrzy, uszu, zębów, pazurów.

  1. Psy służbowe należy myć i kąpać w miarę potrzeb z zachowaniem następujących zasad:

  1. używać tylko mydeł i szamponów zalecanych przez służbę weterynaryjną;

  2. do mycia głowy używać wyłącznie czystej wody;

  3. nie kapać psów zmęczonych, chorych, najedzonych oraz na 48 h przed podróżą;

  4. zbyt częste mycie psa sprzyja przeziębieniom, chorobom skóry, reumatyzmowi;

  5. w porze letniej, przy temperaturze wody minimum 18°C, dopuszcza się pławienie psa.

  1. Do pielęgnacji psa przewodnik otrzymuje przybory określone w tabeli należności, stanowiącej załącznik Nr 9.

  2. W celu utrzymania higieny osobistej i właściwej pielęgnacji psa, przewodnik (pomocnik) otrzymuje odpowiednie środki higieniczne i dezynfekcyjne.

ROZDZIAŁ V

ZAKUP, PRZEKAZANIE, WYBRAKOWANIE

ORAZ PRZEKWALIFIKOWANIE PSÓW SŁUŻBOWYCH



Zakup

  1. Zakup psów na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, dokonywany jest zgodnie z ustawą z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo o zamówieniach publicznych (Dz. U z 2006 r. Nr 164, poz. 1163, Nr 170 poz. 1217, Nr 227 poz. 1658, z 2007 r. Nr 64 poz. 427, Nr 82 poz. 560) przez komisję powoływaną rozkazem Komendanta Wojskowego Ośrodka Farmacji i Techniki Medycznej.

  2. Zakupu psów dokonuje się ze środków budżetowych WOFiTM w Celestynowie, planowanych zgodnie
    z potrzebami składanymi przez szefów pionu szkolenia Dowództw Rodzajów Sił Zbrojnych,
    a w Żandarmerii Wojskowej szefa pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW do szefa służby weterynaryjnej Wojska Polskiego podległego szefowi Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, w ogólnie przyjętych terminach planowania budżetowego.

  3. W skład komisji zakupu powinni wejść: wojskowy lekarz weterynarii, oficer OSPiTPS oraz podoficer instruktor szkolenia psów. Przewodniczący komisji jest odpowiedzialny za całokształt pracy komisji zgodnie z wytycznymi szefa służby weterynaryjnej Wojska Polskiego.

  4. Zakup psów dokonywany jest z uwzględnieniem kryteriów doboru psów do służby, określonych
    w Regulaminie Zakupu Psów na potrzeby Sił Zbrojnych, zatwierdzonym przez Komendanta WOFiTM.

  5. Zakupionym psom w OSPiTPS nadaje się nazwy i numery ewidencyjne oraz po zakwalifikowaniu psów do służby wystawia dowody tożsamości, którego wzór określony jest w załączniku Nr 1.

  6. Psy służbowe znakuje się przez wytatuowanie numeru ewidencyjnego na wewnętrznej stronie małżowiny usznej lewego ucha oraz implantację mikroczipu, spełniającego wymagania normy ISO 11784 lub Aneksu A do normy ISO 11785.

  7. Nazwy psów powinny składać się z pojedynczych, krótkich wyrazów. Nie można używać imion ludzi, nazwisk i wyrazów obraźliwych. Nazwy należy nadawać według roku zakupu. Psy zakupione w: 2007 r. mają otrzymać nazwę na literę A, 2008 r. mają otrzymać nazwę na literę B, itd. zgodnie
    z kolejnością liter alfabetu.

  1. Wyposażenie psa w sprzęt, zgodnie z tabelą należności stanowiącą załącznik Nr 9, odbywa się
    w OSPiTPS. Po zakończeniu kursu, psa służbowego wraz ze sprzętem przekazuje się do docelowej jednostki lub instytucji wojskowej. Jest to równoznaczne ze zdjęciem ze stanu ewidencyjnego oddziału gospodarczego zaopatrującego OSPiTPS.


Przekazanie psa służbowego


  1. W przypadku zwolnienia przewodnika lub przeniesienia go na inne stanowisko, psa służbowego przekazuje się innemu przewodnikowi albo kandydatowi na przewodnika. Przewodnika posiadającego wyszkolenie o specjalności innej niż przekazany mu pies albo kandydata na przewodnika wraz z psem służbowym kieruje się niezwłocznie na kurs specjalistyczny do OSPiTPS.

  2. W przypadku, gdy pies służbowy przekazywany jest przewodnikowi, który ukończył szkolenie specjalistyczne w OSPiTPS w Celestynowie w tej samej specjalności co przekazywany pies, należy skierować go niezwłocznie z przekazanym psem na najbliższy kurs doszkalająco-atestacyjny tej samej specjalności.

Wybrakowanie psa służbowego


  1. Psy nieprzydatne do dalszej pracy usuwa się z wojska po wybrakowaniu.

  2. Podstawą do wybrakowania psa służbowego jest:

  1. orzeczenie lekarsko-weterynaryjne o stanie zdrowia psa służbowego, wydane przez wojskowego lekarza weterynarii, właściwego miejscowo Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej lub;

  2. orzeczenie Komisji Atestacyjnej OSPiTPS, w przypadku utraty wartości użytkowej psa niezbędnej do wykonywania przez niego zadań.

  1. Psy służbowe, ze względu na stan zdrowia, można wybrakować w razie stwierdzenia:

  1. przewlekłego schorzenia centralnego układu nerwowego powodującego zaburzenia świadomości;

  2. nieodwracalnych zaburzeń w czynności narządów zmysłu, jak ślepota, utrata słuchu lub węchu;

  3. innych przewlekłych nieuleczalnych stanów chorobowych uniemożliwiających dalsze wykorzystanie psa w służbie;

  4. starości (po ukończeniu 9 lat) z ogólnym osłabieniem i przejawami uwiądu starczego.

  1. Psy służbowe, ze względu na utratę wartości użytkowej, można wybrakować w razie stwierdzenia:

  1. braku agresywności, posłuszeństwa lub bojaźliwość;

  2. innych wad, których nie można usunąć uzupełniającym doszkalaniem w jednostkach wojskowych lub w ośrodku tresury.

  1. Wybrakowania psa dokonuje komisja powołana przez dowódcę jednostki wojskowej. W skład komisji powinni wejść: przedstawiciel komórki szkolenia jednostki wojskowej, a w Żandarmerii Wojskowej przedstawiciele pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW i wojskowy lekarz weterynarii właściwego miejscowo Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej.

  2. Protokół komisyjnego wybrakowania psa służbowego, którego wzór stanowi załącznik Nr 5, sporządzony w 4 egzemplarzach zatwierdza dowódca jednostki wojskowej. Egzemplarz Nr 1 pozostaje w jednostce, egzemplarz Nr 2 przesyła się do szefa pionu szkolenia RSZ, a w Żandarmerii Wojskowej do szefa pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW. Egzemplarz Nr 3 i 4 przesyła się do właściwego miejscowo Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej, celem zdjęcia psa z ewidencji. Komendant Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej egz. Nr 4 protokołu wybrakowania psa wraz z meldunkiem miesięcznym przesyła do Szefa Służby Weterynaryjnej Wojska Polskiego.

  3. Po zatwierdzeniu protokołu wybrakowania psa służbowego należy w terminie 30 dni przekazać poza wojsko. Psa można przekazać nieodpłatnie przewodnikowi, innej zainteresowanej osobie lub organizacji pożytku publicznego, którzy zobowiążą się do zapewnienia właściwego dobrostanu dla zwierzęcia.

  4. W celu skrócenia cierpienia nieuleczalnie choremu psu wojskowy lekarz weterynarii może podjąć decyzję o eutanazji psa przed sporządzeniem protokołu wybrakowania.

Postępowanie w przypadku straty psów

  1. W przypadku utraty psa spowodowanej na skutek winy umyślnej i nieumyślnej postępuje się zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi strat w mieniu wojskowym.

  2. W przypadku straty zawinionej przez przewodnika lub osoby nie będącej przewodnikiem, której powierzono opiekę nad psem, wartość pieniężna psa służbowego równa się wartości określonej
    w pkt 85., a następnie po ukończeniu 5 lat życia pomniejszonej o 25% za każdy następny rok życia
    i nie może być niższa niż 30% wartości wpisanej do dowodu tożsamości psa służbowego.

  3. Wartość pieniężna psa służbowego jest równa:

  1. przed tresurą – cenie zakupu;

  2. po tresurze – cenie zakupu powiększonej o 100%, a w przypadku psa specjalnego
    o 150%;

Ustaloną wartość pieniężną psa wpisuje się do książki ewidencji i przeglądu psów służbowych oraz do dowodu tożsamości psa służbowego.

  1. W przypadku straty psa służbowego, dowódca jednostki po zakończeniu postępowania wyjaśniającego powiadamia, dla celów ewidencyjnych, szefa pionu szkolenia w Dowództwie RSZ,
    a w Żandarmerii Wojskowej szefa pionu dochodzeniowo-śledczego KG ŻW oraz wojskowego lekarza weterynarii z właściwego miejscowo Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej.

ROZDZIAŁ VI

ZASADY NADZORU WETERYNARYJNEGO NAD GOSPODARKĄ PSAMI

  1. Zabezpieczenie weterynaryjne psów służbowych w jednostkach i instytucjach wojskowych realizują wojskowi lekarze weterynarii, właściwych miejscowo WOMP, RSZ i OSPiTPS w Celestynowie.

  2. Psy służbowe poddaje się zabiegom profilaktycznym wg wskazań wojskowego lekarza weterynarii,
    w szczególności:

  1. szczepienie przeciwko wściekliźnie;

  2. innym szczepieniom ochronnym;

  3. zwalczaniu endopasożytów i ektopasożytów;

  4. oraz innym zabiegom profilaktycznym.

  1. Koszt zabiegów profilaktycznych, leczniczych i badań okresowych pokrywa się z budżetu
    WOMP.

  2. Koszty opieki lekarsko-weterynaryjnej psów służbowych, związane z nagłymi przypadkami chorobowymi oraz zleconymi usługami poza wojsko, pokrywa się z budżetu jednostek wojskowych.

  3. Koszt badań, zabiegów profilaktycznych i opieki lekarsko-weterynaryjnej psów przebywających
    w OSPiTPS na kursach szkoleniowych lub doszkalająco-atestacyjnych, pokrywa się w pełnym zakresie z budżetu WOFiTM.

  4. Wojskowy lekarz weterynarii, właściwego miejscowo dla jednostki lub instytucji wojskowej WOMP, przeprowadza:

  1. dwa razy w roku okresowe badanie lekarsko-weterynaryjne psów służbowych.
    Wyniki badań odnotowuje się w karcie badania lekarsko-weterynaryjnego psa służbowego, określając jego stan zdrowia i kategorię przydatności do służby:

  1. Kategoria 1 – Zdolny bez ograniczeń

(1) Pies sprawny fizycznie, dobrej kondycji, klinicznie zdrowy, spełnia wymagania do wykonywania zadań niezależnie od warunków klimatycznych, przy odpowiednim zabezpieczeniu weterynaryjnym w rejonie działania:

  • dobrze znosi skrajne warunki środowiskowe i stres;

  • nie stwierdza się czynników ograniczających czy upośledzających pracę psa (osowiałość, podniecenie, osłabienie itd.);

  • w badaniu klinicznym nie stwierdza się istniejących lub nawrotowych stanów chorobowych, które ograniczałyby wykonywanie zadań lub nasiliły się wskutek stresu lub zwiększonego wysiłku (np.: kulawizny);

(2) Mogą występować nieznaczne problemy zdrowotne (np.: rany powierzchowne naskórka, otarcia, itp.), nie wpływające na jakość wykonywania zadań.

        1. Kategoria 2 – Zdolny z ograniczeniem

(1) Przy właściwym zabezpieczeniu weterynaryjnym w rejonie działania,
pies pod względem zdrowotnym spełnia wymagania do wykonywania zadań
w danym regionie geograficznym lub danej operacji z minimalnym okresem
adaptacyjnym:

  • może być wykorzystywany w operacjach/ misjach krótkoterminowych (do 45 dni);

  • mogą występować problemy zdrowotne, nieznacznie ograniczające zdolność psa służbowego do wykonywania zadań (np.: wiek), ale dające się opanować.

(2) Przyczyna ograniczenia musi być odnotowana w dokumentacji lekarskiej
i przedstawiona dowódcy jednostki wojskowej.

c) Kategoria 3 – Czasowo niezdolny



  • Stan zdrowia psa, wyklucza codzienne wykonywanie zadań, a pies jest
    w trakcie obserwacji, badań lub leczenia.

  • Przyczyna czasowej niezdolności musi być odnotowana w dokumentacji lekarskiej
    i przedstawiona dowódcy jednostki wojskowej.

d) Kategoria 4 – Niezdolny

  1. Istniejące problemy zdrowotne lub kondycja fizyczna psa często lub regularnie utrudniają wykonywanie codziennych zadań.

  • Kondycja fizyczna i/lub stan zdrowia psa dają podstawę do wybrakowania psa
    w ciągu roku.

(2) Przyczyna niezdolności musi być odnotowana w dokumentacji lekarskiej i przedstawiona
dowódcy jednostki wojskowej.

  1. raz na kwartał, dokonuje kontrole warunków utrzymania i wykorzystywania psów.
    W czasie kontroli sprawdza:

  1. stan ewidencji psów, prawidłowość zapisów w książce ewidencji i dowodach tożsamości psów oraz zgodność stanu ewidencyjnego ze stanem faktycznym;

  2. ogólny stan zdrowia zwierząt;

  3. stan pielęgnacji psów służbowych oraz stan wyposażenia w przedmioty do pielęgnacji;

  4. stan pomieszczeń dla psów, warunki zdrowotne, stan wyposażenia pomieszczeń
    i utrzymanie porządku;

  5. stan odżywienia psów, stosowane należności żywnościowe, warunki żywienia, stan zapasów karmy, jej jakość i warunki przechowywania;

  6. warunki pracy psów służbowych, wyposażenia w ekwipunek;

realizację procesu doskonalenia psa w jednostce.

  1. Wojskowy lekarz weterynarii każdorazowo po dokonaniu przeglądu zwierząt oraz kontroli warunków utrzymywania i wykorzystywania zwierząt sporządza protokół z kontroli, referuje dowódcy wyniki kontroli wraz z wnioskami o usunięcie niedociągnięć. Ponadto uwagi pokontrolne wpisuje do książki ewidencji i przeglądu psów służbowych.

  2. Wojskowy lekarz weterynarii jest zobowiązany do składania meldunków bezpośredniemu przełożonemu służby weterynaryjnej w wypadkach, gdy niedociągnięcia w zakresie utrzymania
    i wykorzystania psów służbowych w jednostkach pomimo jego interwencji nie są usuwane oraz
    w sprawach wymagających interwencji lub decyzji szczebla wyższego.

ROZDZIAŁ VII



WYMAGANIA, PRZYGOTOWANIE I WYKORZYSTANIE

PSÓW SŁUŻBOWYCH POZA GRANICAMI PAŃSTWA

  1. Celem minimalizacji zagrożeń dla personelu wojskowego i psów służbowych oraz zapewnienia efektywnego wykorzystania psów służbowych przy wykonywaniu zadań przez siły zbrojne w operacjach poza granicami państwa, należy stosować się do wymagań określonych w porozumieniu standaryzacyjnym - STANAG 2534 MED(Edition 1) – Welfare, care and veterinary support for deployed military working animals.

Przygotowanie psów do pracy w rejonie operacji

  1. W przypadku planowania wysyłania w rejon operacji powyżej pięciu (5) psów służbowych,
    w składzie Polskich Kontyngentów Wojskowych zapewnia się stanowisko dla wojskowego lekarza weterynarii oraz dowódcy plutonu przewodników psów służbowych.

  2. Dowódca jednostki informuje wojskowego lekarza weterynarii właściwego miejscowo WOMP
    o liczbie psów służbowych planowanych do wykonywania zadań poza granicami państwa, na cztery miesiące przed planowanym terminem wyjazdu.

  3. Szef Służby Weterynaryjnej Wojska Polskiego, koordynuje działania celem wysłania w rejon działania Polskich Kontyngentów Wojskowych, wojskowego lekarza weterynarii dla zapewnienia właściwej opieki weterynaryjnej psom służbowym w Polskich Kontyngentach Wojskowych.

  4. W przypadku, kiedy w rejon operacji wysyła się do pięciu (5) psów służbowych włącznie,
    dowódca macierzystej jednostki wojskowej:

  1. podejmuje odpowiednie działania celem zapewnienia psu służbowemu opieki lekarsko-weterynaryjnej, poprzez podpisanie umowy /porozumienia technicznego/ z przedstawicielem sił sojuszniczych posiadającym w składzie lekarzy weterynarii;

  2. przekazuje, przewodnikowi psa służbowego, informację o dostępności personelu weterynaryjnego w rejonie operacji.

  1. W okresie 14 dni, przed planowanym wyjazdem w rejon operacji, psa służbowego poddaje się przeglądowi lekarsko-weterynaryjnemu, celem potwierdzenia kategorii zdrowia psa, określonej podczas ostatniego badania okresowego.

  2. Psy służbowe zakwalifikowane do służby poza granicami państwa, na okres dłuższy niż 45 dni, muszą posiadać 1 kategorię zdrowia, jak również:


  1. Pobieranie 415.77 Kb.

    Share with your friends:
1   2   3   4   5   6




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna