Informacja



Pobieranie 2.74 Mb.
Strona9/45
Data28.10.2017
Rozmiar2.74 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   45

4. Bezpieczeństwo obywateli


1.  Działania Rzecznika podejmowane w celu wyjaśnienia kwestii rzekomego istnienia „tajnych więzień” CIA w Polsce129.

W związku z doniesieniami środków masowego przekazu, zarówno polskich jak i zagranicznych, zawierającymi sugestie dotyczące przetrzymywania w Polsce oraz niewłaściwego traktowania członków terrorystycznej organizacji Al-Kaida, Rzecznik poprzedniej kadencji zwrócił się130 do Koordynatora ds. Służb Specjalnych z prośbą o poinformowanie, czy podjęto działania mające na celu zweryfikowanie owych doniesień. Sprawa rzekomego istnienia tajnych więzień CIA na terenie Polski była również przedmiotem zainteresowania obecnego Rzecznika, który dwukrotnie zwracał się o przedstawienie aktualnych ustaleń w tej materii131. Koordynator ds. Służb Specjalnych poinformował132, że po ukazaniu się w amerykańskim dzienniku The Washington Post artykułu w sprawie rzekomego przetrzymywania członków Al-Kaidy na terytorium Polski, władze polskie przedsięwzięły działania na rzecz wyjaśnienia przedmiotowej sprawy. W wyniku podjętych czynności nie stwierdzono zaistnienia tego typu przypadków. Problem ten – w kontekście respektowania przez polskie władze praw i wolności człowieka i obywatela – nadal był poruszany na forum międzynarodowym i stał się przedmiotem dyskusji, a także pytań kierowanych do Rzecznika przez niektórych uczestników 4 Okrągłego Stołu Europejskich Krajowych Instytucji Promocji i Ochrony Praw Człowieka w Atenach133. Uczestnikom spotkania przedłożono opracowanie na kanwie opublikowanego raportu Dicka Marty’ego, Sprawozdawcy Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, o tajnych więzieniach i uprowadzeniach. Raport wymienia Polskę i Rumunię jako kraje w których miałoby istnieć, jak określono „prawdopodobieństwo usytuowania tajnych miejsc odosobnienia” dla osób podejrzewanych o działanie, a nawet jedynie o sympatyzowanie z organizacjami terrorystycznymi. Podczas spotkania nie przedstawiono Rzecznikowi bezpośrednich, przekonujących dowodów na zaistnienie przypadków przetrzymywania, przewożenia przez terytorium Polski, bądź też niewłaściwego traktowania członków Al-Kaidy, czy innych osób podejrzanych o terroryzm. Rzecznik ponownie wystąpił134 do Koordynatora ds. Służb Specjalnych o odniesienie się do poruszonych kwestii. Koordynator do spraw Służb Specjalnych poinformował135, że w sprawie rzekomego przetrzymywania, przewożenia i niewłaściwego traktowania członków Al-Kaidy na terytorium Polski nie pojawiły się żadne nowe elementy, które w jakikolwiek sposób odbiegałyby od przekazanych wcześniej wyjaśnień. Minister podkreślił, że strona polska od początku pojawienia się przedmiotowej kwestii wyrażała pełną gotowość współpracy z instytucjami powołanymi do jej wyjaśnienia, zarówno przez Radę Europy, jak i Parlament Europejski. Zauważył również, że z poczynionych dotychczas przez te instytucje ustaleń nie wynika, aby na terenie RP istniały jakiekolwiek ośrodki odosobnienia wykorzystywane przez amerykańskie służby specjalne. Nadto Minister wskazał, iż podobne konkluzje są także efektem dochodzenia prowadzonego przez Amnesty International, a wszelkie oskarżenia dotyczące tej sprawy mają charakter poszlakowy i jak dotąd na ich potwierdzenie nie przedstawiono żadnego materiału dowodowego. Minister zapewnił, że rząd RP wywiązuje się z przestrzegania wszystkich umów międzynarodowych regulujących kwestie ochrony praw człowieka oraz zakazujących stosowania tortur i innego nieludzkiego traktowania osób. W tej sytuacji Rzecznik wyczerpał możliwe prawne środki działań mających na celu wyjaśnienie kwestii rzekomego przetrzymywania, przewożenia i niewłaściwego traktowania członków Al-Kaidy, czy też innych cudzoziemców podejrzewanych o terroryzm – na terenie Polski. Rzecznik zwrócił się136 do Sekretarza Generalnego Rady Europy o przedstawienie ustaleń i rezultatów prac Komisji Rady Europy, która zajmuje się badaniem i weryfikowaniem, także na terytorium Polski, informacji dotyczących tej kwestii.

2.  Uprawnienia Policji i innych służb mundurowych

Kontrola operacyjna

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy o Policji, przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych przez Policję w celu zapobieżenia, wykrycia, ustalenia sprawców, a także uzyskania i utrwalenia dowodów umyślnych przestępstw, ściganych z oskarżenia publicznego, wymienionych w punktach 1-8 tego przepisu, gdy inne środki okazały się bezskuteczne albo zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że będą nieskuteczne lub nieprzydatne, jest możliwe posłużenie się szczególną instytucją, jaką jest kontrola operacyjna. W takim wypadku sąd okręgowy, na pisemny wniosek Komendanta Głównego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego albo na pisemny wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody właściwego miejscowo prokuratora może, w drodze postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną. Kontrola ta prowadzona jest niejawnie i polega na kontrolowaniu: treści korespondencji, zawartości przesyłek; stosowaniu środków technicznych umożliwiających uzyskiwanie w sposób niejawny informacji i dowodów oraz ich utrwalanie, w szczególności treści rozmów telefonicznych i innych informacji przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o Policji, dopuszczalne jest (w wypadkach niecierpiących zwłoki) dokonywanie czynności operacyjnych nawet bez uprzedniej zgody sądu (pod warunkiem spełnienia wymienionych w tym przepisie formalności i uzgodnień). Wówczas jednak w terminie 5 dni od zarządzenia kontroli i następującego jednocześnie zawiadomienia sądu okręgowego konieczne jest uzyskanie zgody sądu. Gdy sąd zgody nie udzieli – następuje wstrzymanie kontroli operacyjnej i komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych podczas jej stosowania. Trybunał Konstytucyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich137 orzekł o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 19 ust. 4 ustawy o Policji, który pozwala na odstąpienie od zniszczenia materiałów zgromadzonych w toku kontroli operacyjnej prowadzonej przez Policję także wówczas, gdy sąd nie wyraził zgody na ową kontrolę138. Za niezgodny z Konstytucją został uznany również art. 19 ust. 18 ustawy o Policji, który przewiduje, że trybu kontroli operacyjnej dokonywanej za zgodą sądu nie stosuje się, jeżeli kontrola ta jest prowadzona za wyrażoną na piśmie zgodą osoby będącej nadawcą lub odbiorcą przekazu informacji. Analogicznej treści przepisy zawiera ustawa o Straży Granicznej, ustawa o kontroli skarbowej, ustawa o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych, ustawa o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, a także ustawa o Wojskowych Służbach Informacyjnych. W świetle powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie ulega wątpliwości, że również te przepisy są niezgodne z Konstytucją. Rzecznik w wystąpieniu do Prezesa Rady Ministrów139 zasygnalizował konieczność dostosowania obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego do standardów konstytucyjnych. W odpowiedzi Prezes Rady Ministrów poinformował140, że uwagi zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego zostały uwzględnione w rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o Policji. Projekt ustawy jest obecnie przedmiotem uzgodnień międzyresortowych. W Komendzie Głównej Straży Granicznej prowadzone są prace nad zmianami ustawy o Straży Granicznej w zakresie, w jakim jej przepisy odpowiadają zakwestionowanym przepisom ustawy o Policji.

Również w resorcie obrony narodowej podjęto prace zmierzające do dostosowania przepisów ustawy o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych do standardów konstytucyjnych. Trwają prace nad projektami ustaw mających zastąpić ustawę o Wojskowych Służbach Informacyjnych, tj. projektami ustawy o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawy o Służbie Wywiadu Wojskowego, a także nad projektem ustawy wprowadzającej wspomniane ustawy. W projektach ustaw będą uwzględnione uwagi i oceny zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wszczęte zostały również prace nad nowelizacją ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W  wystąpieniu do Komendanta Głównego Policji141 Rzecznik zwrócił się o poinformowanie, w jaki sposób stosowany jest art. 19 ust. 16 ustawy o Policji, w szczególności, czy na żądanie osób, wobec których stosowana była kontrola operacyjna i nie wniesiono przeciw nim aktu oskarżenia, po zakończeniu tej kontroli, Policja udziela informacji o zgromadzonych materiałach operacyjnych. We wspomnianym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 19 ust. 16 ustawy o Policji w zakresie, w jakim przewiduje po zakończeniu kontroli operacyjnej powiadomienie o tej kontroli podejrzanego i jego obrońcę, jest zgodny z art. 45 ust. 1, art. 49 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 77 ust. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że przepis ten wyklucza możliwość informowania zainteresowanego o kontroli operacyjnej w czasie jej trwania. Jednak zdaniem Trybunału nie jest to tożsame z zakazem udzielania takiej informacji w sytuacji, gdy czynności operacyjne nie są już prowadzone, a aktu oskarżenia nie wniesiono. Tym samym Trybunał nie podzielił stanowiska Rzecznika, że przepis art. 19 ust. 16 ustawy o Policji wyklucza możliwość informowania osoby poddanej kontroli operacyjnej o fakcie jej prowadzenia, z wyjątkiem przypadku przekształcenia materiałów operacyjnych w materiały procesowe. Zastępca Komendanta Głównego Policji poinformował142, że przepis art. 19 ust. 16 ustawy o Policji nie jest interpretowany jako określający bezwzględny zakaz udzielania informacji osobie, wobec której zastosowano kontrolę operacyjną. W przypadku żądania osoby, wobec której stosowano ten środek, a nie wniesiono przeciw niej aktu oskarżenia, po zakończeniu stosowania kontroli operacyjnej Policja podejmuje decyzję o udzieleniu informacji, z uwzględnieniem przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz przepisów ustawy o Policji. Przepis art. 19 ust. 7 ustawy o Policji nakazuje organowi Policji wnioskującemu o zastosowanie kontroli operacyjnej, w przypadku gdy zgromadzony materiał podczas jej stosowania nie zawiera dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania karnego, protokolarne zniszczenie tych materiałów po upływie 2 miesięcy od zakończenia stosowania kontroli operacyjnej. W takim przypadku informowanie może ograniczyć się jedynie do faktu jej stosowania. Treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego została przekazana wszystkim Komendantom Wojewódzkim Policji i Komendantowi Stołecznemu policji z poleceniem zapoznania podległych policjantów i stosowania w praktyce policyjnej. Ponadto Rzecznik zwrócił się do Prokuratora Krajowego143 z prośbą o udostępnienie danych dotyczących stosowania w 2005 r. operacyjnych kontroli rozmów telefonicznych, w celu zweryfikowania pojawiających się w środkach masowego przekazu informacji o wzrastającej liczbie operacyjnych kontroli rozmów telefonicznych.

Prokurator Krajowy poinformował144, że rejestrowana w Ministerstwie Sprawiedliwości liczba wniosków do Prokuratora Generalnego o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu o zarządzenie kontroli operacyjnej w okresie trzech miesięcy 2006 r. jest mniejsza od liczby wniosków zarejestrowanych w takim samym okresie w roku ubiegłym. Poza pojedynczymi przypadkami nie budziła w ubiegłym roku istotnych zastrzeżeń zasadność i legalność wnioskowanej przez Policję kontroli rozmów telefonicznych.



3.  Kontrola pojazdów – uprawnienia straży miejskiej

Ustawa – Prawo o ruchu drogowym przyznaje strażnikom straży gminnej (miejskiej) uprawnienie do podjęcia decyzji o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi w sytuacji, gdy został pozostawiony w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu, a także uprawnienie do unieruchomienia pojazdu przez zastosowanie urządzenia do blokowania kół w przypadku pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione, lecz nieutrudniającego ruchu lub niezagrażającego bezpieczeństwu. Ustawa ta nie przyznaje natomiast dalszych uprawnień straży gminnej (miejskiej) do wykonywania czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego. Tymczasem rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego145 w § 17 przyznaje straży gminnej (miejskiej) dodatkowe uprawnienia do zatrzymywania pojazdów, sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem, używania urządzeń samoczynnie rejestrujących przekroczenie dozwolonej prędkości (fotoradarów) oraz usuwania, przemieszczania lub blokowania pojazdów. Zdaniem Rzecznika przepis ten został wydany z przekroczeniem upoważnienia zawartego w ustawie – Prawo o ruchu drogowym. Kontynuując sprawę podjętą już w 2005 r.146 Rzecznik zwrócił się ponownie z prośbą147 o informacje, kiedy można spodziewać się działań MSWiA zmierzających do wprowadzenia postulowanych zmian przepisów. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował148, że w związku ze zgłoszonymi przez Rzecznika Praw Obywatelskich wątpliwościami przygotowano projekt nowelizacji ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który znajduje się na etapie uzgodnień wewnątrzresortowych. W ustawie wskazany byłby katalog uprawnień strażników gminnych (miejskich) do dokonywania określonych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego. Nowelizacja zmierza do utrzymania dotychczasowych uprawnień strażników gminnych. Mimo zapowiedzi Ministerstwa, stan prawny w omawianym zakresie nie uległ zmianie. W związku z powyższym Rzecznik podjął decyzję o wniesieniu kasacji do Sądu Najwyższego149 w obronie kierowcy, który przekroczył dozwoloną prędkość. Z wnioskiem do Sądu Rejonowego o ukaranie wystąpił Komendant Straży Gminnej. Sąd wymierzył za wykroczenie karę grzywny. Rzecznik zarzucił temu wyrokowi błędne przyjęcie, iż zakres działania Straży Miejskiej obejmował kontrolę ruchu drogowego, polegającą na używaniu urządzeń samoczynnie rejestrujących przekroczenie dozwolonej prędkości (fotoradarów) i w konsekwencji uznanie, iż Komendant Straży Gminnej był uprawniony do występowania z wnioskiem o ukaranie w sprawach o wykroczenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości. Ustawa nie przyznaje strażnikom gminnym (miejskim) uprawnień do sprawowania kontroli drogowej w zakresie stwierdzania przekraczania przez kierujących pojazdami dozwoloną prędkość. Kontrolę prędkości pojazdów przez straż gminną (miejską) przy użyciu fotoradarów dopuszcza jedynie § 17 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Zdaniem Rzecznika przepis ten został wydany z przekroczeniem upoważnienia zawartego w ustawie – Prawo o ruchu drogowym i dlatego wyrok Sądu Rejonowego powinien zostać uchylony, a postępowanie należy umorzyć z powodu braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Problem, który pojawił się w tej sprawie dotyczy wprost konstytucyjnej roli sądów. Zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP „Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji oraz ustawom”. Ze sformułowania tego wynikają dla sądów uprawnienia do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podstawowych aktów normatywnych z ustawami, przy okazji rozpatrywania spraw cywilnych, karnych i innych, a w razie stwierdzenia ich niezgodności z ustawami, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie. Sądy i Sąd Najwyższy nie mają uprawnienia do generalnego zakwestionowania mocy wiążącej rozporządzenia, wydaje się jednak, iż w razie stwierdzenia, iż kwestionowany przepis rozporządzenia wykracza poza granice ustawowego upoważnienia mogą odmówić jego zastosowania w konkretnej sprawie. Sąd, powziąwszy wątpliwości co do konstytucyjności przepisów znajdujących zastosowanie w tej konkretnej sprawie miał do wyboru dwie możliwości: rozpoznania sprawy i odstąpienia od zastosowania § 17 rozporządzenia z powołaniem na art. 178 ust. 1 Konstytucji RP bądź skorzystania z możliwości wynikającej z art. 193 Konstytucji RP i wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

Rzecznik zwrócił się150 do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że przepisy § 17 ust. 1 lit. c oraz § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji151 w sprawie kontroli ruchu drogowego są niezgodne z art. 131 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a tym samym z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Zaskarżone przepisy rozporządzenia, formułując uprawnienia z zakresu kontroli ruchu drogowego dla strażników straży gminnych (miejskich) inne niż wynikają bezpośrednio z ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wykraczają poza zakres delegacji ustawowych zawartych w art. 131 ust. 1 tej ustawy.

4.  Powierzanie przez organy samorządu terytorialnego podmiotom prywatnym uprawnień do wykonywania czynności w postępowaniu wobec kierowców, którzy przekroczyli dopuszczalną prędkość.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przedstawił Rzecznikowi Praw Obywatelskich problem powierzania przez organy samorządu terytorialnego podmiotom prywatnym uprawnień do wykonywania czynności w postępowaniu wobec kierowców, którzy popełnili wykroczenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości, stwierdzone za pomocą urządzenia samoczynnie rejestrującego tego rodzaju zdarzenia (fotoradaru), będącego w wyposażeniu straży gminnych (miejskich). Po otrzymaniu informacji o numerach rejestracyjnych pojazdu, w którego ruchu stwierdzono przekroczenie dozwolonej prędkości, upoważniony pracownik urzędu gminy występuje do centralnej ewidencji pojazdów o udostępnienie danych osobowych właściciela, które to dane przekazywane są następnie do podmiotu obsługującego fotoradar celem przygotowania dokumentacji pozwalającej na wystawienie mandatu karnego lub skierowania wniosku o ukaranie do sądu. Rzecznik podkreślił w wystąpieniu do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji152, że praktyka ta nie znajduje umocowania w przepisach prawa.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformował153, że konsultacje z Ministrem Finansów przeprowadzone na przełomie roku 2004/2005 zakończyły się przyjęciem i rozpowszechnieniem stanowiska wskazującego na niezgodność z prawem umów zawieranych przez gminy z podmiotami prywatnymi, przewidujących udział tych podmiotów we wpływach gminy uzyskiwanych z grzywien nakładanych przez strażników gminnych (miejskich). Wpływy gminy z tych grzywien stanowią dochód budżetu gminy. O przyjętym stanowisku poinformowano m.in. Przewodniczącego Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych (sprawujących nadzór finansowy nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego), ogólnopolskie organizacje samorządowe i zainteresowane gminy. W pierwszej połowie 2006 r. Komenda Główna Policji, za pośrednictwem komend wojewódzkich, dokonała analizy sposobu użytkowania przez straże gminne (miejskie) urządzeń o samoczynnej rejestracji wykroczeń w ruchu drogowym na obszarze całego kraju. W sytuacjach, gdy stwierdzano nieprawidłowości, kierowane były do przedstawicieli władz samorządowych sprawozdania pokontrolne z zaleceniami do realizacji. W sytuacjach, w których zachodziło podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 231 Kk (przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego), zawiadamiano prokuraturę.

5.  Długotrwałość czynności wyjaśniających prowadzonych przez organy Policji w przypadku zarejestrowania za pomocą fotoradaru przekroczenia dozwolonej prędkości

W przypadku nieukończenia czynności wyjaśniających prowadzonych w postępowaniu mandatowym w terminie 30 dni od daty stwierdzenia popełnienia wykroczenia za pomocą urządzenia pomiarowego lub kontrolnego (fotoradaru), sprawca nie może zostać ukarany mandatem karnym. W konsekwencji zostaje wdrożone postępowanie sądowe na skutek skierowania wniosku o ukaranie do wydziału grodzkiego sądu rejonowego. Taki tryb postępowania powoduje że obywatel ponosi negatywne konsekwencje wynikające z przekroczenia, nie z jego winy, terminu 30-to dniowego, polegające na wymierzeniu przez sąd nie tylko wyższej grzywny, ale też konieczności uiszczenia kosztów postępowania. Rzecznik zajął się tym problemem już w 2005 r. i w związku z napływającymi skargami od obywateli skierował wystąpienie154 do Komendanta Głównego Policji z sugestią rozważenia potrzeby podjęcia działań w przedmiotowej kwestii. Z odpowiedzi wynikało, że Komendant Główny Policji zainicjował prace legislacyjne mające na celu stworzenie podstaw prawnych upraszczających tryb postępowania w tych sprawach. Następnie Rzecznik został poinformowany, że prace legislacyjne w omawianym zakresie zamierza podjąć Ministerstwo Transportu. Rzecznik zwrócił się zatem do Ministra Transportu155 o przekazanie informacji na temat projektu regulacji prawnych, które pozwolą na uniknięcie sygnalizowanych nieprawidłowości. Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Transportu poinformował156, że działająca w Ministerstwie Transportu komisja robocza, w skład której wchodzą przedstawiciele Ministerstwa Transportu, MSWiA, Ministerstwa Sprawiedliwości, Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz Komendy Głównej Policji przygotowała roboczy projekt ustawy o odpowiedzialności za niektóre naruszenia w ruchu drogowym. Głównymi założeniami projektu jest przeniesienie odpowiedzialności za naruszenia popełnione w ruchu drogowym z kierującego pojazdem na właściciela oraz prowadzenie czynności o naruszania zarejestrowane przy pomocy automatycznych urządzeń w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, dla skrócenia czasu trwania procedur przewidziano utworzenie jednego centrum działającego na obszarze całego kraju dla prowadzenia tych postępowań. Projekt został zaakceptowany na plenarnym posiedzeniu Krajowej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. Prezydium KRBRD podejmie decyzję, który resort (Ministerstwo Transportu lub MSWiA) będzie kontynuował prace nad projektem. Ministerstwo Transportu będzie informować Rzecznika Praw Obywatelskich o dalszych etapach prac nad projektem ustawy.





Pobieranie 2.74 Mb.

Share with your friends:
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   45




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna