Informacja


B. Zespół Terenowy w Gdańsku



Pobieranie 2.74 Mb.
Strona34/45
Data28.10.2017
Rozmiar2.74 Mb.
1   ...   30   31   32   33   34   35   36   37   ...   45

B. Zespół Terenowy w Gdańsku


W 2006 r. w Zespole Terenowym1029 spadła ilość spraw ogółem, w porównaniu z miesięcznym zakresem wpływów w 2005 r.(ze 192 do 156). Wzrosła przeciętna ilość wysyłek pism w sprawach w skali miesiąca (ze 174 do 185), co jest zrozumiałe z uwagi na kontynuację spraw uprzednio wszczętych. Zmalała liczba miesięcznych przyjęć interesantów (ze 160 w roku 2005 do 114 w miesiącu w roku 2006), natomiast wzrosła liczba wyjaśnień i porad udzielanych telefonicznie (ze 175 w roku 2005 do 198 miesięcznie w roku 2006 ).

W roku 2006 udzieleniem informacji zakończono postępowanie w 59,0% spraw rozpatrzonych. Ze spraw, które podjęto (co stanowi ponad 41,0% ogółu spraw zakończonych) w 19% uzyskano pozytywne rozwiązanie, w 19% odstąpiono od dalszego prowadzenia sprawy zaś w 62% nie potwierdziły się podnoszone przez skarżących zarzuty.

Najwięcej skarg dotyczyło prawa cywilnego i gospodarki nieruchomościami oraz prawa administracyjnego i spraw mieszkaniowych, co stanowiło ponad 17% wpływów spraw nowych. Na wyrównanym poziomie (ok. 13% wpływów) odnotowano skargi z zakresu prawa karnego i zabezpieczenia społecznego. Najmniejszy odsetek stanowiły skargi dotyczące praw żołnierzy i funkcjonariuszy służb publicznych.

W zakresie problematyki konstytucyjnej znalazło się zjawisko nierównomiernego wyznaczania ławników do składów orzekających w sądach powszechnych. Dysproporcje pomiędzy poszczególnymi osobami znajdującymi się na liście ławników były bardzo znaczące. Skarżące się na to zjawisko osoby stwierdzały, że wyznaczanie ławników spowodowane było nieformalnymi powiązaniami, co jest szczególnie rażące w organach wymiaru sprawiedliwości.

Innym interesującym problemem było dążenie obywateli zajmujących się organizacją sportu i rekreacji do zmniejszenia stopnia prawnej reglamentacji dostępu do żeglarstwa, w tym tzw. żeglarstwa motorowego. Skarżący uważali, iż wymóg odbywania specjalnego szkolenia, składania egzaminu oraz konieczność legitymowania się odpowiednim dokumentem zezwalającym na poruszanie się po wodach sprzętem pływającym nie zawsze było uzasadnione i ograniczało prawa obywatelskie.

Niepokojącym zjawiskiem w zakresie niniejszej problematyki była niewydolność polskich służb konsularnych, szczególnie w krajach, w których zwiększyły się potrzeby pomocy konsularnej wskutek dużej ilości obywateli polskich przebywających w tych krajach.

Obywatele zwracali też uwagę, że ich prawo do informacji zostało naruszone poprzez stałą dezinformację o programach telewizyjnych; czas emisji poszczególnych pozycji programowych przeważnie był spóźniony wobec publikowanych w prasie zapowiedzi programowych, ze względu na emisję reklam. Dotyczyło to głównie telewizji komercyjnych. Natomiast skargi na natarczywość reklam (w tym większą głośność) dotyczyły również telewizji publicznej.

W ramach problematyki prawa karnego charakterystyczny jest spadek skarg na działanie prokuratury, która w 2006 r. wykazała powolną, ale wyraźną poprawę efektywności działania. Postępowania przygotowawcze trwają zbyt długo, zbyt często kończą się umorzeniem postępowania w sytuacjach, w których powinien być sporządzony akt oskarżenia. Przy czym postanowienia o umorzeniu postępowań nadal zbyt często utrzymywane są w mocy przez instancje odwoławcze prokuratury oraz sądy karne.

Zespół Terenowy w Gdańsku w 2006 r. otrzymywał też skargi na działanie sądów orzekających w sprawach karnych. Sądy nadal zbyt często niezasadnie nie dopuszczały osób pokrzywdzonych do udziału w postępowaniu. Słaba pozycja pokrzywdzonego w postępowaniu karnym ciągle miała miejsce. Często jeszcze można było spotkać się z niewłaściwym zachowaniem niektórych sędziów, którzy naruszali godność osób uczestniczących w rozprawach i to nie tylko oskarżonych.

W tej problematyce znalazły się także skargi na niewłaściwe działanie policji. Są to zarówno skargi na nadużywanie przez funkcjonariuszy środków przymusu lub nawet nadużywanie kompetencji w celach prywatnych, jak i – „z drugiej strony” – skargi na niechętne przyjmowanie zgłoszeń, zawiadomień o przestępstwie.

Zgłaszali się też obywatele, ponoszący konsekwencje zaniedbań w wykonywaniu obowiązków przez adwokatów, ich obrońców, którzy zajmując się z reguły bardzo dużą ilością spraw jednocześnie, popełniali w swoim działaniu podstawowe błędy lub zaniedbania, takie jak np. nie złożenie wniosku o uzasadnienie bardzo niekorzystnego dla klienta wyroku, nie złożenie w terminie zażalenia bądź apelacji, fałszywa informacja o treści obowiązującego prawa, często by usprawiedliwić własne błędy lub zaniedbania.

W problematyce zabezpieczenia społecznego należy zwrócić uwagę na niski poziom pracy ZUS-u i KRUS-u, przejawiający się dość częstymi błędami w naliczeniach świadczeń oraz brakiem kompetentnej informacji dla interesantów. Wskutek interwencji często dochodziło do ponownego przeliczenia przez służby ZUS–u wysokości świadczenia i ustalenia go na wyższym niż pierwotnie poziomie. Świadczy to z jednej strony o niewłaściwej pracy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, ale jednocześnie o gotowości tej instytucji do współpracy z Rzecznikiem. Nadal miały miejsce skargi obywateli na przewlekłość postępowań sądowych w zakresie ubezpieczeń społecznych. Skargi te dotyczyły również treści orzeczeń sądowych. Ustalanie rzeczywistych przyczyn zjawiska przewlekłości postępowań sądowych może być bardzo przydatne w pracach nad reformą wymiaru sprawiedliwości.

W zakresie problematyki prawa cywilnego i gospodarki nieruchomościami, nadal pojawiały się skargi na przewlekłość postępowań sądowych oraz na treść orzeczeń. Skargi na komorników składane były zarówno przez dłużników jak i wierzycieli. Dłużnicy skarżyli się na zawyżanie kosztów postępowania egzekucyjnego oraz na metodę zaliczania ściągniętych kwot na poczet zadłużenia, która powoduje, iż suma zapłaconych przez dłużnika kwot wielokrotnie przewyższa wysokość należności głównej długu. Zjawisko to jest trwałym elementem praktyki komorniczej. Wierzyciele skarżyli się na bezczynność komorników i nieskuteczność ich działań, szczególnie w sprawach o małej wartości przedmiotu egzekucji. Nadal częste były skargi na niewłaściwe działanie państwowego nadzoru budowlanego – z reguły na bezczynność lub opieszałość organów nadzoru budowlanego ale również na nieproporcjonalny do stanu faktycznego rygoryzm, powodujący nieuzasadnione dolegliwości dla obywateli. Niewątpliwie zagadnienie to wymaga pogłębionej analizy i podjęcia koniecznych działań reformujących system nadzoru budowlanego w Polsce.

Bardzo często obywatele zgłaszali problemy związane z gospodarką przestrzenną i gospodarką gruntami zwracając uwagę na nieprawidłowości w prowadzeniu tych spraw przez urzędy.

W zakresie problematyki prawa administracyjnego i spraw mieszkaniowych nadal bardzo częste były skargi obywateli na działanie organów spółdzielni mieszkaniowych. Władze spółdzielni utrudniały swoim członkom podejmowanie zgodnych z prawem spółdzielczym działań zmierzających do przekształceń własnościowych. Problematyka związana z działalnością spółdzielni mieszkaniowych wymaga zainicjowania działań porządkujących, gdyż naruszenia praw oraz zasad współżycia przez organy spółdzielni dotyczą znacznej ilości obywateli zamieszkałych w zasobach spółdzielczych. Spółdzielnia mieszkaniowa jako forma prawna nie spełnia należycie swoich funkcji w sytuacji, kiedy wielkość spółdzielni przekracza możliwość osobistego kontaktu jej członków; wynika to z konstrukcji prawnej spółdzielni. W Polsce mamy do czynienia z dużą ilością spółdzielni mieszkaniowych, które są reliktami systemu centralistycznego i nie realizują należycie interesów członków spółdzielni.

Obywatele składali również skargi na działanie organów gmin zajmujących się zasobami komunalnymi oraz na przedsiębiorstwa wykonujące funkcje zarządcze gminy wobec tych zasobów. Tu również dał się zauważyć brak należytej dbałości o stan techniczny lokali i budynków, zbyt biurokratyczne podejście pracowników tych przedsiębiorstw, ale jednocześnie zbyt niski poziom kultury urzędniczej.

Nadal składane były skargi obywateli na działanie podmiotów wykorzystujących swoją dominującą pozycję na rynku, w szczególności na działania Telekomunikacji Polskiej S.A., Poczty Polskiej, podmiotów dostarczających media, zwłaszcza energię elektryczną. Obywatele skarżyli się, iż treść zawartych umów jest dla nich niekorzystna i nie podlega negocjacjom. Niewłaściwy sposób traktowania klientów przez podmioty zajmujące pozycję monopolistyczną, w toku postępowania reklamacyjnego nadal była przedmiotem skarg. W tej sferze ewentualna poprawa pozycji obywatela jest niewyczuwalna.

Działania banków widziane przez pryzmat skarg obywateli uległy wyraźnej poprawie, umowy są korzystniejsze, a ich egzekwowanie, wciąż nie pozbawione błędów i naruszeń, wykazuje jednak wyraźny postęp w przestrzeganiu prawa i norm współżycia społecznego. W przypadku kredytów rolniczych problemy kredytobiorców dotyczyły częściej sytuacji z przeszłości, których konsekwencje dotykają rolników obecnie.

Skargi z zakresu prawa karnego wykonawczego, aczkolwiek wykazywały pewną tendencję malejącą, potwierdzały istnienie problemów polskiego więziennictwa, w szczególności przeludnienie zakładów karnych i zbyt małą liczbę wychowawców, w konsekwencji zakłócenie procesu resocjalizacji, bądź wręcz jej brak. Były też skargi na nadużycia władzy przez funkcjonariuszy służby więziennej bądź utrudnienia w prowadzeniu przez osadzonych korespondencji, w tym jej cenzurowanie. Bardzo duża część skarg nie znalazła potwierdzenia po dokonaniu czynności wyjaśniających.

Warte odnotowania były też skargi osadzonych na poziom i staranność opieki medycznej w zakładach karnych; skargi te w dużej części niestety były uzasadnione.

Charakterystycznym zjawiskiem jest stała tendencja zmniejszania się obszaru podkultury więziennej (tzw. „grypsujących”), co może świadczyć o właściwej organizacji czasu osadzonych. Jednak nadal brakuje w zakładach karnych pracy dla osadzonych, którzy chcieliby ją podjąć. Szczególne niekorzystne jest to w przypadku skazanych za uchylanie się od płacenia alimentów, którzy w warunkach pozbawienia wolności wyrażają chęć podjęcia pracy i realizacji sowich zobowiązań wobec osób uprawnionych do alimentacji. Praca zarobkowa w takich sytuacjach ma zwielokrotniony walor resocjalizacyjny.

Drastyczna zmiana sytuacji na rynku pracy w stosunku do poprzedniego roku, będąca konsekwencją wyjazdów obywateli polskich w wieku produkcyjnym do innych krajów Unii Europejskiej, nie pozostała bez wpływu na ilość i treść skarg w zakresie problematyki prawa pracy. Pomimo bowiem istniejącego formalnie bezrobocia, to pracodawcy mieli trudności ze znalezieniem pracowników. Dotyczy to zwłaszcza pracowników wykwalifikowanych ale nie tylko. Nawet na obszarach strukturalnego bezrobocia, formalnie nadal się utrzymującego pracodawcy nie mogli znaleźć chętnych do pracy. Tym bardziej, że zwiększyły się znacznie aspiracje finansowe chętnych do pracy. Skutkiem powyższego jest mniejsza ilość skarg pracowników na działanie pracodawców. Pracownicy skarżyli się na opieszałość komorników w egzekucji ich roszczeń wobec pracodawców; pracodawcy na brak bezstronności sądów pracy i nieuzasadnione sprzyjanie w orzekaniu pracownikom.

Problemem był również dostęp obywateli do dokumentacji pracowniczej ich dotyczącej, a związanej z zatrudnieniem w przeszłości. Często pracodawcy powierzają dokumentację nierzetelnym archiwom bądź w ogóle zaniedbują jej archiwizację. Powoduje to negatywne konsekwencje dla byłych pracowników, którzy w różnych celach, a najczęściej w celu uzyskania świadczeń emerytalnych powinni mieć dostęp do dokumentów pracowniczych ich dotyczących.

W ramach problematyki administracji publicznej, zdrowia i ochrony praw cudzoziemców powtarzały się skargi osób niepełnosprawnych na brak dostępności do budynków użyteczności publicznej oraz środków transportu wskutek istnienia barier architektonicznych i konstrukcyjnych. W tym zakresie zmiany są powolne i dotyczą przede wszystkim budynków nowych. Modernizacje obiektów istniejących są przez instytucje zaplanowane, jednak w długiej perspektywie czasowej. Stan taki nie był akceptowany przez zgłaszających się obywateli, którzy domagali się niezwłocznego wyrównania warunków poruszania się komunikacją publiczną oraz pełnego dostępu do budynków publicznych.

W ramach problematyki prawa rodzinnego i ochrony praw osób niepełnosprawnych nadal wpływały skargi obywateli na sędziów prowadzących postępowania w ramach sądów rodzinnych. Skarżący zarzucali sędziom rodzinnym brak zrozumienia delikatnej materii stosunków rodzinnych, co skutkowało niesprawiedliwymi orzeczeniami. Arogancja sędziów wobec uczestników postępowania niestety nadal podnoszona była w skargach obywateli.

Nowym zjawiskiem były skargi na sądy rodzinne, które w deklarowanej trosce o dobro małoletnich dzieci wydawały orzeczenia o przymusowym umieszczeniu tych dzieci w placówce opiekuńczo – wychowawczej jedynie w oparciu o przesłankę bytową, to znaczy ze względu na trudne warunki materialne, w tym mieszkaniowe, bez zaistnienia cech typowej patologii rodzinnej, poza pewną bezradnością rodziców.




Załącznik Nr 1

Dane informacyjno-statystyczne


Wpływ spraw do Rzecznika Praw Obywatelskich




2005

1.01. – 31.12.



2006

1.01. – 31.12.




Cały okres funkcjonowania instytucji RPO

(1.01.1988 – 31.12.2006)




Wpływ ogółem

51 643

49 387

859 464

W tym nowe sprawy

27 602

26 023

550 486

Liczba odpowiedzi

na wystąpienia Rzecznika



20 875

18 157

287 230

W 2006 roku w Biurze RPO przyjęto 6 081 interesantów oraz przeprowadzono 19 476 rozmów telefonicznych, udzielając wyjaśnień i porad.








Rzecznik Praw Obywatelskich skierował:


2005





2006



wystąpień problemowych

– w tym o podjęcie inicjatywy prawodawczej



244

89





316

122




wniosków do Trybunału Konstytucyjnego

o stwierdzenie niezgodności przepisów

z aktem wyższego rzędu


28





15




zawiadomień do Trybunału

Konstytucyjnego o przystąpieniu

do postępowania ze skargi konstytucyjnej


8





27




pytań prawnych do Sądu Najwyższego

10




6



kasacji

87




78



skarg kasacyjnych do Sądu Najwyższego

w sprawach pracy


1




-




skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (prawo cywilne)

3




-




skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (prawo pracy)

1




2




skarg kasacyjnych do Naczelnego

Sądu Administracyjnego


5




7




wniosków do Naczelnego Sądu

Administracyjnego o wykładnię przepisów


-




2




skarg do Wojewódzkich Sądów Administracyjnych

12




11



wniosków o unieważnienie orzeczenia

1




1

13)

przystąpił do postępowania sądowego

7




15

14)

przystąpił do postępowania administracyjnego

-




5


Spośród 485 wystąpień o charakterze generalnym i szczególnych środków zaskarżenia skierowanych przez Rzecznika w 2006 roku najwięcej dotyczyło spraw z zakresu:




prawa karnego

27,6

%

tj.

134

wystąpienia



prawa gospodarczego, danin publicznych i ochrony praw konsumenta

12,6

%

tj.

61

wystąpień



prawa cywilnego i gospodarki nieruchomościami

9,7

%

tj.

47

wystąpień



prawa rodzinnego

9,5

%

tj.

46

wystąpień



administracji publicznej, zdrowia i ochrony praw cudzoziemców

8,9

%

tj.

43

wystąpienia





Pobieranie 2.74 Mb.

Share with your friends:
1   ...   30   31   32   33   34   35   36   37   ...   45




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna