Informacja



Pobieranie 2.74 Mb.
Strona27/45
Data28.10.2017
Rozmiar2.74 Mb.
1   ...   23   24   25   26   27   28   29   30   ...   45

21. Działalność gospodarcza


1.  Monopol przedsiębiorstwa państwowego w zakresie sporządzania planów urządzenia lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych

Wykonywanie planów urządzenia lasów nie będących w zarządzie Lasów Państwowych wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy ds. środowiska.

Z ustawy o lasach875 wynika natomiast, że wykonywanie prac z zakresu sporządzania planów urządzenia lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych zostało powierzone przedsiębiorstwu państwowemu pod nazwą Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej. Ustanowiono zatem na rzecz wskazanego przedsiębiorstwa monopol w zakresie sporządzania planów urządzenia lasów będących w zarządzie Lasów Państwowych.

Przedsiębiorcy w skargach do Rzecznika wskazywali, iż przyjęte rozwiązanie narusza konstytucyjną wolność działalności gospodarczej.

Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym przez Ministra Środowiska, celem wprowadzonych przepisów było zapewnienie wysokiej jakości sporządzanych planów urządzenia lasu. Zdaniem Rzecznika cel ten realizują przepisy regulujące udzielanie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie sporządzania planów urządzenia lasu oraz przepisy określające kompetencje ministra do spraw środowiska w sprawie zatwierdzenia planu urządzenia lasu.

Pozbawienie podmiotów gospodarczych, posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie sporządzania planów urządzenia lasu, możliwości dostępu do rynku usług sporządzania planów urządzenia lasów pozostających w zarządzie Lasów Państwowych ma charakter dyskryminacyjny.

Ze stanowiskiem Rzecznika w tej sprawie nie zgodził się Minister Środowiska, w związku z czym Rzecznik podjął decyzję o skierowaniu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego876.

2.  Nowe warunki prowadzenia działalności gospodarczej w formie spedycji

Z dniem 1 lipca 2006 r. weszła w życie zmiana ustawy o transporcie drogowym w części dotyczącej nowych warunków prowadzenia działalności gospodarczej w formie spedycji.

Ustawodawca zobowiązał prowadzących działalność gospodarczą w zakresie spedycji do uzyskiwania licencji. Jednym z warunków jej uzyskania jest posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej, w zakresie transportu drogowego, określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości co najmniej 9.000 euro na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego oraz 5.000 euro na każdy następny pojazd. Wprowadzenie tych wymogów może skutkować koniecznością zawieszenia działalności gospodarczej lub jej likwidacją w przypadku firm spedycyjnych nie dysponujących środkami finansowymi lub majątkiem w znacznej wysokości. Ponadto nadmiernie restrykcyjna wydaje się możliwość utraty licencji na skutek posłużenia się przez spedytora podmiotem wykonującym usługi spedycyjne, nie posiadającym licencji na pośrednictwo przy przewozie rzeczy, lecz legitymującym się licencją na przewozy krajowe, w sytuacji braku możliwości skontrolowania licencji. Ten sposób prowadzenia działalności polegający na dalszym zlecaniu przez spedytora usług spedycyjnych kolejnemu podmiotowi nie należy do rzadkości, zwłaszcza w przypadku małych firm spedycyjnych.

Rzecznik zwrócił się do Ministra Transportu877 o wskazanie, jakie przesłanki zadecydowały o wprowadzeniu nowych warunków prowadzenia działalności spedycyjnej, nieuwzględniających zróżnicowania działalności firm transportowych i spedycyjnych.

Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Transportu poinformował878, że ustawa o transporcie drogowym wprowadza jednolite kryteria jakościowe dostępu do zawodu przewoźnika, jak i firm zajmujących się pośrednictwem przy przewozie rzeczy i nie różnicuje firm ze względu na ich wielkość. Istniejąca struktura rynku, na którym przeważają małe podmioty gospodarcze, nie może stanowić argumentu przeciwko wprowadzaniu ram prawnych dla ich funkcjonowania, porządkujących dany rynek.

3.  Transport drogowy – opłata za przejazd po drogach krajowych

Sankcje za nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty drogowej

Podmioty wykonujące na terytorium Polski przewóz drogowy, z określonymi wyjątkami, są zobowiązane na mocy ustawy o transporcie drogowym do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Do Rzecznika wpływały skargi dotyczące sprzeczności postanowień § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury879 w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych z przepisami ustawy o transporcie drogowym, polegającej na zrównaniu w rozporządzeniu, wbrew dyspozycjom ustawowym, sytuacji prawnej przewoźników nieposiadających w ogóle karty opłaty drogowej z przewoźnikami posiadającymi wymagane karty, ale nieprawidłowo wypełnione.

Obowiązujące przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym przewidują karalność dwóch odrębnych naruszeń prawa: nieuiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz nieprawidłowego wypełnienia karty opłaty drogowej.

Odmiennie kwestia ta jest uregulowana w § 5 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym: „Karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 i ust. 3-5, a także zawierająca poprawki, nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.”

Zgodnie z punktem 4.1 załącznika, za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych przewidziano karę w wysokości 3.000 zł, natomiast za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą przewidziano karę w wysokości 1.000 zł. Minister Transportu i Budownictwa zapewnił w odpowiedzi880 na wystąpienie Rzecznika881, że projekt nowelizacji rozporządzenia wkrótce zostanie przekazany do uzgodnień międzyresortowych. Rzecznik zwrócił się do Ministra Transportu882 o poinformowanie na temat przebiegu prac nad nowelizacją wspomnianego rozporządzenia.

Minister Transportu poinformował883, że rozbieżności przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych zostały zlikwidowane. W rozporządzeniu Ministra Transportu884 w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych885 wskazano bowiem przypadki, które będą zaliczone do naruszenia w wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej, a nie będą jak do tej pory powodować nieważności karty.

Zgodnie z § 4 ust. 3 nowego rozporządzenia, kartą nieprawidłowo wypełnioną jest karta wypełniona niezgodnie z ust. 2 (wypełnienie karty opłaty polega na wpisaniu numeru rejestracyjnego pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym), a także karta wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu.

4.  Zwrot niewykorzystanej opłaty za przejazd po drogach krajowych

Rzecznik w kolejnym wystąpieniu do Ministra Transportu886 przedstawił krytyczne uwagi dotyczące przepisów rozporządzenia Ministra Transportu887 w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, regulujących zwrot niewykorzystanej opłaty wniesionej za okres roczny.

Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym ma charakter blankietowy. W konsekwencji rozporządzenie zawiera przepisy, które wykraczają poza granice konstytucyjnego upoważnienia.

Upoważnienie ustawowe nie obejmuje uprawnienia do określenia terminu, po upływie którego podmiot uprawniony traci prawo do skutecznego żądania zwrotu niewykorzystanej opłaty. Tymczasem rozporządzenie przewiduje, że z wnioskiem o zwrot niewykorzystanej opłaty można wystąpić w terminie 14 dni. Wniosek złożony po upływie terminu pozostaje nierozpatrzony. Brak też upoważnienia ustawowego do zróżnicowania, w przypadku zwrotu opłaty, wysokości stawki opłaty miesięcznej w zależności od liczby miesięcy, za które opłata nie została wykorzystana. Rozporządzenie przewiduje, że za niewykorzystanie opłaty do 3 miesięcy zwraca się pełną stawkę opłaty miesięcznej za każdy miesiąc. Za okres od 4 do 9 miesięcy – połowę stawki opłaty miesięcznej, za każdy miesiąc. Za niewykorzystane opłaty od 10 do 11 miesięcy – tylko 30 procent opłaty miesięcznej.

Rzecznik zwrócił się do Ministra Transportu z prośbą o podjęcie działań w celu zmiany krytykowanego stanu prawnego.

Minister Transportu poinformował888, że podziela znaczną część wątpliwości Rzecznika dotyczących wytycznych do delegacji zawartej w art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym i zapewnił, że w planowanej na pierwszą połowę 2007 r. nowelizacji tej ustawy znajdą się zapisy zmieniające kwestionowany przepis, tak aby rozwiązania przyjęte w rozporządzeniu nie budziły jakichkolwiek wątpliwości.



5.  Ograniczenia kwotowe transakcji w kantorach

Do Rzecznika wpływały wnioski od przedsiębiorców prowadzących działalność kantorową z prośbą o zaskarżenie do Trybunału Konstytucyjnego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy – Prawo dewizowe. W oparciu o ten przepis wartość kupna lub sprzedaży zagranicznych środków płatniczych nie może przekroczyć w ramach jednej umowy zawieranej przez przedsiębiorcę wykonującego działalność kantorową równowartości 20.000 euro. Wspomniane ograniczenie nie ma zastosowania do banków oraz instytucji kredytowych. W skargach do Rzecznika pojawiał się zarzut naruszenia zasady równości przedsiębiorców wobec prawa oraz zasady swobody działalności gospodarczej.

Klienci kantorów chcąc dokonać operacji wymiany zagranicznych środków płatniczych przekraczających wartość 20.000 euro, zmuszeni są do korzystania z usług banków, co stawia przedsiębiorców kantorowych w gorszej pozycji. Ponadto skutkiem brzmienia wspomnianego przepisu jest niemożność zaopatrywania się przedsiębiorców kantorowych w walutę obcą w instytucjach bankowych na podstawie hurtowych transakcji nabycia tej waluty. Rzecznik zwrócił się do Ministra Finansów889 o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

Minister Finansów poinformowała890, że projekt ustawy o zmianie ustawy – Prawo dewizowe oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy, zawierający zapis znoszący limit wartości transakcji zawieranych w kantorze wymiany walut jest przedmiotem prac parlamentarnych891. Do ustawy – Prawo dewizowe mają być wprowadzone regulacje, zgodnie z którymi sprzedaż wartości dewizowych nabytych przez przedsiębiorcę w ramach działalności kantorowej będzie mogła być dokonywana wyłącznie po wprowadzeniu tych wartości do ewidencji, na podstawie wpisu określającego datę realizacji transakcji. Po przyjęciu takich regulacji przedsiębiorca wykonujący działalność kantorową będzie mógł w ramach tej działalności sprzedawać tylko te wartości dewizowe, które będą znajdowały się na stanie kantoru, co pomimo rezygnacji z określenia w ustawie kwotowego limitu pojedynczej transakcji powinno zapewnić pewność obrotu. Ministerstwo Finansów nie zgodziło się więc z poglądem o naruszeniu na mocy zapisów art. 15 ustawy – Prawo dewizowe zasady równości wobec prawa, jaka miałaby obowiązywać w odniesieniu do sytuacji prawnej banków i podmiotów wykonujących działalność kantorową. Oczywiste jest, że status oraz rola banków i kantorów wymiany walut są różne i nieporównywalne. Wspomniany przepis nie ogranicza również swobody podejmowania działalności kantorowej.

Jednocześnie Ministerstwo Finansów podtrzymało wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym przedsiębiorca wykonujący działalność kantorową może bez stosowania limitu określonego w art. 15 jedynie sprzedać bankowi zagraniczne środki płatnicze, nie może zaś, bez stosowania limitu, kupić w banku zagranicznych środków płatniczych.
6.  Kontrole przeprowadzane u przedsiębiorców

Ustawa892 o swobodzie gospodarczej nakłada na organy administracji państwowej ograniczenia dotyczące wykonywania kontroli prowadzonych u przedsiębiorców. Nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Czas trwania wszystkich kontroli organu kontrolnego u przedsiębiorcy nie może przekraczać, w małych i średnich firmach, 4 tygodni, u pozostałych przedsiębiorców, 8 tygodni. Wprowadzenie tych przepisów miało na celu ochronę przedsiębiorców przed uciążliwościami kontroli, które uniemożliwiają prawidłowe funkcjonowanie działalności gospodarczej. Jednak ustanowienie szeregu wyjątków od przedstawionych zasad powoduje, że w praktyce zasady te mogą być łatwo omijane przez organy kontrolne.

Rzecznik zwrócił się do Ministra Gospodarki893 o rozważenie potrzeby zainicjowania zmian legislacyjnych, które zminimalizowałyby występujące obciążenia przedsiębiorców w tym zakresie.

Minister Gospodarki poinformował894, że w ubiegłym roku do ówczesnego Ministerstwa Gospodarki i Pracy napływały od organizacji przedsiębiorców niepokojące informacje dotyczące nieprzestrzegania przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, odnoszące się do kontroli. Zgłaszano, że organy kontroli wywierają naciski na przedsiębiorców, aby wyrażali zgodę na przeprowadzenie kilku kontroli równocześnie. Ponadto wydłużano kontrole do kilku miesięcy, co jest sprzeczne z przyjętą w ustawie zasadą ograniczonego czasu trwania kontroli. W związku z powyższym Minister Gospodarki i Pracy zwrócił się do Ministra Finansów, Ministra Zdrowia, Ministra Infrastruktury, Ministra Środowiska oraz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a także do Prezesa UOKiK o zapewnienie właściwego stosowania, przez podległe im organy kontroli, przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczących ogólnych zasad przeprowadzania kontroli.

W projekcie ustawy o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie innych ustaw, w zakresie limitu i czasu trwania kontroli wprowadzono tylko jedną zmianę o charakterze merytorycznym. Dodanie w art. 82 ustępu 1a miało na celu rozwiązanie praktycznych problemów związanych z przeprowadzaniem kontroli działalności przedsiębiorcy posiadającego wiele miejsc wykonywania działalności gospodarczej. Tą szczególną regulacją mają zostać objęci przedsiębiorcy posiadający więcej niż 5 takich miejsc, zlokalizowanych na terenie więcej niż jednego województwa. W takim przypadku ograniczenie kontroli zawarte w art. 82 ust. 1 odnosić się będzie do terenu województwa.

7.  Gwarancja zapłaty za roboty budowlane895

Rzecznik, reagując na napływające skargi od inwestorów, m.in. Polskiego Związku Firm Deweloperskich, skierował w 2004 r. wniosek896 do Trybunału Konstytucyjnego domagając się w całości stwierdzenia niezgodności z Konstytucją ustawy o gwarancji zapłaty za roboty budowlane897. Zdaniem Rzecznika ustawa niesłusznie wzmacniała jedną stronę procesu budowlanego – wykonawcę robót. Mógł on w dowolnym momencie żądać od zamawiającego, którym najczęściej był inwestor, gwarancji zapłaty, a w razie nieotrzymania jej mógł wstrzymać się od dalszych prac.

Trybunał uznał, że niezgodne z Konstytucją było różnicowanie wysokości obciążenia kosztami gwarancji, w sytuacji, gdy zapłata została dokonana w terminie. Ryzyko stron umowy powinno być rozłożone równomiernie. Nie istnieją powody, dla których terminowa realizacja świadczenia pieniężnego miałaby być dla inwestora związana z kosztami wyższymi niż te obciążające stronę żądającą gwarancji. Niezgodne z Konstytucją były także przepisy, które nieprecyzyjnie określały terminy gwarancji. Niekonstytucyjne przepisy powinny zostać zmienione do 30.06.2007 r.

8.  Ograniczenia asortymentowe przy nabywaniu w hurtowniach farmaceutycznych produktów leczniczych przez lekarzy prowadzących praktykę poza zakładami opieki zdrowotnej

W 2005 r. do Rzecznika ponownie wpłynęły skargi lekarzy prowadzących praktykę poza zakładami opieki zdrowotnej dotyczące braku możliwości nabywania w hurtowniach farmaceutycznych produktów leczniczych niezbędnych do wykonywania praktyki.

Dyrektor Departamentu Polityki Lekowej w Ministerstwie Zdrowia poinformował898, że nowelizacja rozporządzenia Ministra Zdrowia899 w sprawie wykazu produktów leczniczych, które mogą być doraźnie dostarczane w związku z udzielanym świadczeniem zdrowotnym oraz wykazu produktów leczniczych wchodzących w skład zestawów przeciwwstrząsowych, ratujących życie, jest na etapie uzgodnień wewnątrzresortowych. Następnie Departament Polityki Lekowej poinformował, że prace nad projektem rozporządzenia zostały zawieszone.

Rzecznik zwrócił się do Ministra Zdrowia900 o informację na temat przyczyn takiego postępowania oraz rozważenie potrzeby wydania rozporządzenia niezbędnego do zapewnienia wszystkim lekarzom, na zasadach równości, prawa do nabywania niezbędnych specyfików w hurtowniach farmaceutycznych.

Ministerstwo Zdrowia poinformowało901, że w celu umożliwienia lekarzom zaopatrywania się w produkty lecznicze w hurtowniach farmaceutycznych, podjęto w 2005 r. prace legislacyjne nad projektem nowelizacji rozporządzenia. Opracowany projekt poszerzonych wykazów produktów uwzględniał, w znacznym stopniu, potrzeby postulowane przez lekarzy. Naczelna Rada Lekarska wyraziła negatywną opinię odnośnie treści projektu rozporządzenia, z uwagi na wprowadzone ograniczenie uprawnień lekarzy prowadzących praktykę lekarską do zakupu w hurtowni farmaceutycznej produktów wymienionych w wykazach. Prace nad nowelizacją zostały wstrzymane ze względu na brak akceptacji Naczelnej Rady Lekarskiej. Obecnie ponownie podjęto prace nad projektem przedmiotowego rozporządzenia.

Ministerstwo Zdrowia w odpowiedzi na wystąpienia Rzecznika, poinformowało, iż do Ministerstwa Zdrowia przesłane zostały przez Prezesa Naczelnej Rady Aptekarskiej, przy piśmie z dnia 10 października 2006 r.902, uwagi wraz z propozycją zmian do treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie podmiotów uprawnionych do zakupu produktów leczniczych w hurtowni farmaceutycznej. Wobec powyższego Departament Polityki Lekowej i Farmacji zwrócił się do Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi, przekazanej przy piśmie z dnia 25 października 2006 r.903, Główny Inspektor Farmaceutyczny stwierdził, iż przyznanie lekarzom prowadzącym samodzielne praktyki uprawnień do zakupu wszystkich produktów leczniczych w hurtowni farmaceutycznej w takim samym zakresie w jakim dokonują tego Zakłady Opieki Zdrowotnej – bez uprzedniego uregulowania wymagań dotyczących warunków przechowywania i stosowania, według których działalność taka mogłaby być prowadzona – wydaje się być nieuzasadnione. Ponadto należy podkreślić, iż podnoszony przez Naczelną Izbę Lekarską zarzut dyskryminacji lekarzy wykonujących swój zawód w formie praktyki lekarskiej w stosunku do innych świadczeniodawców jest bezzasadny. Mają oni bowiem możliwość nabycia niezbędnych im produktów leczniczych w aptekach ogólnodostępnych na podstawie zapotrzebowania, w minimalnych ilościach, niezbędnych do wykonywania świadczenia, bez konieczności zapewnienia właściwych warunków ich magazynowania w dłuższych okresach czasu. Powyższe zostało ujęte w komunikacie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 6 marca 2003 r. Ponadto należy podkreślić, iż lekarze, w tym lekarze stomatolodzy prowadzący praktykę poza Zakładami Opieki Zdrowotnej nigdy nie mieli możliwości nabywania w hurtowniach farmaceutycznych produktów leczniczych bez ograniczeń asortymentowych. Zawsze takie ograniczenia występowały i były podyktowane bezpieczeństwem oraz skutecznością terapeutyczną produktów leczniczych.



9.  Zamówienia publiczne. Wysokość wpisu od odwołania wnoszonego do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

Rzecznik otrzymywał liczne skargi dotyczące zróżnicowanej wysokości wpisu od odwołania wnoszonego do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów904 w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu od odwołania oraz szczegółowych zasad rozliczania kosztów w postępowaniu odwoławczym, wysokość wpisu została zróżnicowana nie tylko ze względu na wartość zamówienia, lecz również ze względu na przedmiot zamówienia (dostawa lub usługa, roboty budowlane). Należy uznać, że przepisy § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia zostały wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zawartego w art. 193 pkt 3 ustawy – Prawo zamówień publicznych. Zgodnie z upoważnieniem ustawowym, przy określaniu zróżnicowanej wysokości wpisu, normodawca powinien kierować się wyłącznie kryterium wartości zamówienia.

Rzecznik zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów905 z prośbą o rozważenie działań mających na celu dostosowanie treści rozporządzenia do zakresu upoważnienia ustawowego.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych poinformował906, że w związku ze zgłoszonymi wątpliwościami co do zgodności wskazanego rozporządzenia z upoważnieniem ustawowym, w przygotowanej obecnie nowelizacji ustawy – Prawo zamówień publicznych zaproponowano zmianę brzmienia upoważnienia, wskazując wyraźnie wśród wytycznych, że przy określaniu wysokości wpisu należy wziąć pod uwagę nie tylko wartość, ale i rodzaj zamówienia. Niezwłocznie po uchwaleniu nowelizacji ustawy zostanie wydane nowe rozporządzenie.



10.  Utrata wadium

Rzecznik zgłosił udział907 w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie skargi konstytucyjnej spółki Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne sp. z o.o. w B. oraz spółki Tukaj Mapping Central Europe sp. z o.o. w K.908 i zajął stanowisko, że art. 42 ust. 6 ustawy909 o zamówieniach publicznych w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 16 ustawy910 o zmianie ustawy o zamówieniach publicznych jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Obie spółki wystąpiły przeciwko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z powództwem o zapłatę tytułem zwrotu wadium. Sąd Okręgowy w B. wyrokiem oddalił powództwo. Wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny w G. Podstawą rozstrzygnięcia obu sądów był zaskarżony przepis art. 42 ust. 6 ustawy o zamówieniach publicznych. Przewidywał on sankcję w postaci utraty wadium w przypadku niezłożenia przez dostawcę lub wykonawcę oświadczenia, czy pozostają w stosunku zależności lub dominacji w rozumieniu ustawy911 – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, z innymi uczestnikami postępowania lub zamawiającym albo osobami po stronie zamawiającego, biorącymi udział w postępowaniu.

W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się na dwie podstawowe funkcje wadium. Po pierwsze jest ono warunkiem uczestnictwa w przetargu, po drugie – zabezpiecza zawarcie umowy, jeżeli umowa taka nie zostanie zawarta w wyniku przetargu.

Regulacja art. 42 ust. 6 ustawy o zamówieniach publicznych, która przewiduje utratę wadium, mimo że uczestnik został wykluczony z postępowania przetargowego, nie służy realizacji celu wadium, jakim jest ochrona interesów prawnych zamawiającego w sytuacji, gdy podmiot wygrywający przetarg nie zawiera umowy. Ingerencja ustawodawcy w prawa majątkowe uczestnika postępowania przetargowego polegająca na obligatoryjnej utracie wadium, nie była w tym przypadku konieczna. Sprawny tok postępowania zapewnia bowiem sankcja w postaci wykluczenia z przetargu uczestnika postępowania, który nie złożył stosownego oświadczenia (art. 22 ust. 7 ustawy o zamówieniach publicznych).



Pobieranie 2.74 Mb.

Share with your friends:
1   ...   23   24   25   26   27   28   29   30   ...   45




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna