I sesja plenarna


PSYCHOLOGICZNE ASPEKTY PRACY W ZAWODACH MEDYCZNYCH



Pobieranie 1.44 Mb.
Strona30/32
Data26.10.2017
Rozmiar1.44 Mb.
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   32

PSYCHOLOGICZNE ASPEKTY PRACY W ZAWODACH MEDYCZNYCH


Edyta Guty, Małgorzata Dziechcia


Instytut Ochrony Zdrowia, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Jarosławiu

Indywidualna praktyka pielęgniarska


Ocena występowania czynników stresogennych w grupie pielęgniarek środowiskowo- rodzinnych
Wstęp: Grupa pielęgniarek o specjalności środowiskowo-rodzinnej jest bardzo narażona na stresory takie jak: konieczność samodzielnego podejmowania decyzji, niejasny zakres kompetencji, mało widoczne efekty pracy, przeciążenie obowiązkami. Praca w tej specjalności wymaga dużego zaangażowania i poświęcenia (często praca po godzinach), co nie jest w pełni zrekompensowane prestiżem zawodu i poziomem wynagrodzeń. Wszystko to powoduje, że dochodzi do dehumanizacji pracy pielęgniarek tej specjalności. Cel pracy: Celem głównym pracy było zbadanie: - rodzaju stresorów związanych z wykonywaniem pracy zawodowej przez pielęgniarki środowiskowo-rodzinne; - rodzaju stresu w kontaktach interpersonalnych z jakimi stykają się pielęgniarki środowiskowo-rodzinne; - rodzaju technik zaradczych (coping), jakie stosują pielęgniarki środowiskowo-rodzinne dla skutecznego zdystansowania się od różnych stresorów napotykanych w swojej pracy. Materiał i metoda: Do realizacji celu niniejszej pracy posłużono się metodą sondażu diagnostycznego, zrealizowaną przy pomocy techniki ankietowej. Badaniami objęto część społeczności pielęgniarskiej pracującej w otwartej opiece zdrowotnej na terenie części województwa podkarpackiego – 100 pielęgniarek. Wnioski: 1. Badane pielęgniarki środowiskowo-rodzinne uznały swoje środowisko pracy za stresogenne w 84,0%. Za najbardziej stresujące (44,0%) uznały one swoje relacje interpersonalne z przełożonymi. 2. Respondentki za najbardziej stresogenne czynniki w swojej pracy uznały: - system wynagrodzeń (62,0%); - bezradność i ograniczoną możliwość pomocy niektórym pacjentom (61,0%); - niejasno określony zakres kompetencji (57,0%); - stosunki międzyludzkie w pracy (37,0%). 3. Wśród ankietowanych z większym stażem dominują konstruktywne metody radzenia sobie ze stresem: - poszukiwanie wsparcia społecznego; - czytanie książek; - kontakty z naturą. Strategie zaradcze podejmowane przez ich młodsze koleżanki mają charakter unikowy. Wszystkie kobiety wykazują niski poziom znajomości profesjonalnych technik radzenia sobie ze stresem.

Edyta Guty, Małgorzata Dziechciarz


Instytut Ochrony Zdrowia, Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Jarosławiu

Indywidualna praktyka pielęgniarska


Występowanie zespołu wypalenia zawodowego w grupie pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych
Wstęp: Grupa pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych jest jedną z najbardziej narażonych profesji na działanie czynników stresogennych z uwagi na środowisko pracy w otwartej opiece zdrowotnej: w tej specjalności pielęgniarskiej obciążenia w pracy związane są z różnorodnością kontaktów społecznych i koniecznością podejmowania samodzielnych decyzji przez pracownice, przy jednoczesnym podejmowaniu pełnej odpowiedzialności za zdrowie powierzonych ich opiece podopiecznym. Cel pracy: Celem głównym pracy było zbadanie: występowanie objawów zespołu wypalenia zawodowego w grupie pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych. Do osiągnięcia założonego celu konieczne było zbadanie: - nasilenia objawów typowych dla zespołu wypalenia, będących konsekwencją stresu zawodowego; - znaczenia czynnika czasu dla rozwoju objawów syndromu wypalenia, na podstawie różnic w funkcjonowaniu zawodowym pielęgniarek ze stażem pracy do 10 lat, a osobami pracującymi dłużej. Materiał i metoda: Do realizacji celu niniejszej pracy posłużono się metodą sondażu diagnostycznego, zrealizowaną przy pomocy techniki ankietowej. Badaniami objęto część społeczności pielęgniarskiej pracującej w otwartej opiece zdrowotnej na terenie części województwa podkarpackiego – 100 pielęgniarek. Wnioski: 1. Uzyskane wyniki badań potwierdziły występowanie objawów ostrzegawczych oraz typowych dla zespołu wypalenia zawodowego u wszystkich badanych. Świadczy to o powszechności występowania syndromu wypalenia niezależnie od stażu pracy. Wypalanie się może występować u testowanych osób nawet wielokrotnie. 2. Badane osoby o stażu pracy do 10 lat są bardziej narażone na możliwość wystąpienia zespołu wypalenia zawodowego, ponieważ częściej niż ich starsze koleżanki odczuwają: - brak satysfakcji z wykonywanej pracy; - poczucie rozbieżności pomiędzy aktualnie wykonywaną a wyobrażaną pracą; - niski poziom kompetencji oraz pewności zawodowej; - przeciążenie obowiązkami; - chęć zmiany zawodu. 3. Tylko połowa ankietowanych pielęgniarek środowiskowo-rodzinnych potwierdziła hipotezę, że okres pierwszych 4 lat ich pracy zawodowej był krytyczny. Były to głównie respondentki (39 – 39,0%) ze stażem pracy do 10 lat. 4. U pielęgniarek ze stażem pracy do 10 lat zauważono następujące cechy osobowości, które sprzyjały występowaniu zespołu wypalenia zawodowego: - przyjmowanie postawy obronnej jako sposób radzenia sobie ze stresem; - brak poczucia pewności siebie; - unikanie nieokreślonych i ryzykownych sytuacji; - problemy z utrzymaniem równomiernego tempa pracy. 5. W grupie testowanych kobiet ze stażem zawodowym powyżej 10 lat stwierdzono następujące cechy zwiększające ekspozycje na wystąpienie syndromu wypalenia: - brak motywacji do pracy; - tendencja do dominacji; - brak wsparcia ze strony zwierzchników.

Marta Tanasiewicz, Małgorzata Skucha-Nowak, Izabela Obersztyn, Dariusz Skaba


Katedra Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Porozumienie na linii lekarz-pacjent w gabinecie stomatologicznym
Celem pracy była analiza roli czynników decydujących o prawidłowej współpracy lekarza stomatologa z pacjentem i zespołem medycznym w uzyskaniu satysfakcjonujących wyników odtwórczej rehabilitacji stomatologicznej. W celu uzyskania zadawalającego efektu leczniczego, który spełni oczekiwania pacjenta lekarz powinien uwzględnić: wiedzę i doświadczenie zawodowe, informacje zebrane w trakcie wywiadu, dotychczasową dokumentację medyczną i wyniki badań dodatkowych, umiejętność obserwacji pacjenta, komunikację i zrozumienie pozwalające na realizację oczekiwań pacjenta a także własną zawodową satysfakcję z osiągniętego rezultatu. Nadrzędnym dążeniem powinno być połączenie wyżej wymienionych parametrów mających wpływ na ostateczny wynik w jedną całość. W proces terapeutyczny zaangażowany jest zespół medyczny - lekarz stomatolog, higienistka, technik protetyk.. Poprawnie układające się stosunki pomiędzy poszczególnymi członkami zespołu są podstawą sukcesu. W obręb relacji, poza wiedzą i umiejętnościami praktycznymi, wchodzą czynniki psychologiczne. W pewnych przypadkach nie można zaspokoić oczekiwań pacjentów. Niektórzy z nich mogą mieć problemy ze swoją osobowością lub kłopoty w kontaktach z innymi ludźmi i sądzą, że można je naprawić samym tylko leczeniem dentystycznym. Osobowość uczestników relacji lekarz – pacjent ma niebagatelny wpływ na kształtowanie porozumienia. Od lekarza wymaga się dobrego wglądu w siebie i wynikającej stąd świadomości co do własnych cech charakteru, postaw, potrzeb, dążeń i mechanizmów obronnych. Lekarz musi posiadać dobrze rozwiniętą umiejętność słuchania, mówienia, obserwacji i rozumienia treści przekazów słownych i symbolicznych, jakie demonstruje mu pacjent. Dążąc do coraz większej kompetencji i dojrzałości w porozumiewaniu się należy pamiętać, że jest to proces skomplikowany, gdyż po drugiej stronie staje człowiek obciążony własnymi kompleksami, pragnieniami i wyobrażeniami na temat samego siebie.

Sylwia Krzemińska, Justyna Wojnarowska, Izabella Uchmanowicz,

Adriana Borodzicz-Cedro, Marta Arendarczyk
Zakład Pielęgniarstwa Internistycznego, Wydział Nauk o Zdrowiu, Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, Wrocław
Czynniki stresogenne dla pielęgniarek w oddziałach intensywnej terapii.

Natężenie stresu w pracy pielęgniarskiej jest ogromne i wynika ze specyfiki wykonywanego zawodu. Zależy w dużej mierze od miejsca pracy oraz od zajmowanego stanowiska w strukturze organizacyjnej placówki. Przyczyny stresu wynikające ze specyfiki zawodu to: - praca wymagająca dużego zaangażowania i ogromnej odpowiedzialności koniecznej do wykonania zadania, przy braku swobodnego wyboru sposobu realizacji, - wysoki poziom wymagań, prowadzący do szybkiego wyczerpania w sferze fizycznej i psychicznej, radykalnie zmniejszający możliwości rozwiązywania sytuacji trudnych, - duże tempo pracy i obciążenie fizyczne pielęgniarki, - autokratyczny styl kierowania, tłumiący samodzielność i skoncentrowany na kontroli powoduje wzrost niepewności i lęku, ogranicza poczucie własnej kontroli nad jakością wykonania zadania, - funkcjonowanie przez dłuższy czas w takich warunkach prowadzi do wystąpienia wyczerpania psychofizycznego i rozwoju syndromu wypalenia zawodowego. Celem badań było zidentyfikowanie czynników stresogennych, występujących w pracy zawodowej pielęgniarek z OIT oraz poznanie stosowanych przez nie sposobów radzenia sobie ze stresem. Badaniami objęto 82 pielęgniarki, podzielone na trzy grupy (24+26+32), które wyodrębniono ze względu na miejsce pracy zawodowej. Wszystkie pielęgniarki zatrudnione były na Oddziałach Anestezjologii i Intensywnej Terapii o profilu ogólnym. W celu realizacji badań posłużono się metodą sondażu diagnostycznego. Do badań wykorzystano kwestionariusz ankiety własnej konstrukcji. Wnioski: 1. Źródłami stresu w pracy pielęgniarskiej na OIT są czynniki związane z opieką nad ciężko chorymi oraz ogromną odpowiedzialnością za życie i zdrowie drugiego człowieka. 2. Stresorami są również niesatysfakcjonujące zarobki, zbyt mała liczba personelu pielęgniarskiego oraz zbyt duże obciążenie pracą. 3. Najczęstszymi uciążliwościami jest brak odpowiedniego wyposażenia stanowiska pracy oraz ciągły hałas. 4. U większości badanego personelu pielęgniarskiego występują behawioralne i fizyczne oznaki stresu. 5. W odreagowaniu napięć związanych ze stresem zawodowym preferują pozytywne sposoby radzenia sobie tj. kontakt z bliska osobą, czytanie książek, kino, muzyka, spacery czy tez kontakt z naturą.


Sylwia Krzemińska, Marta Papaj, Izabella Uchmanowicz, Adriana Borodzicz-Cedro, Marta Arendarczyk


Zakład Pielegniarstwa Internistycznego, Wydział Nauk o Zdrowiu, Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, Wrocław
Charakterystyka grupy zawodowej pielęgniarek w opinii osób wykonujących ten zawód
Wstęp: Zawód pielęgniarki jest rodzajem pracy społecznej. Osoby wykonujące go stykają się, na co dzień z cierpieniem oraz tragediami ludzi. Pielęgniarki towarzyszą zarówno przy pierwszych jak i ostatnich chwilach życia. Ich działanie ma na celu między innymi złagodzić ból, dodać wiary, pomóc wyzdrowieć, zaakceptować swoje niedoskonałości psychiczne jak i fizyczne, podbudować czy zmobilizować do działania. Niejedna osoba wyraża podziw dla osób wykonujących ten zawód. Uważają, że wymaga on dużej siły, cierpliwości, szacunku i wrażliwości na krzywdę drugiego człowieka. Cel: Poznanie opinii pielęgniarek o wykonywanym przez nie zawodzie, z uwzględnieniem podstawowych problemów, z jakimi się stykają się w swojej pracy, stosunku do pacjenta oraz współpracowników oraz poznanie światopoglądu osób wykonujących zawód pielęgniarki, poznanie ich cech osobowości i umiejętnościami, a także analiza wskazywanych przez respondentów elementów charakteryzujących dobrą pielęgniarkę. Materiał i metody: Metodą, użytą w pracy był kwestionariusz ankietowy wg własnego opracowania. Ankietę wypełniła 100 osobowa grupa pielęgniarek pracujących aktywnie w swoim zawodzie, na terenie Wrocławia. Wnioski: 1) Najważniejsze cechy osobowości pielęgniarki to życzliwość, chęć niesienia pomocy i empatia oraz odpowiedzialność i kompetencja. 2) W przypadku umiejętności najważniejsza jest zdolność pracy w grupie, a najmniej wymaganą (dotyczącą tylko osób na stanowiskach kierowniczych) jest umiejętność przywódcza. 3) Pielęgniarki w znacznej części charakteryzuje posiadanie wymaganych od nich cech osobowości oraz umiejętności. 4) Konieczność posiadania odpowiednio dobranej grupy cech i umiejętności predysponuje pielęgniarki do wypalenia zawodowego. 5) Mimo dominacji płci żeńskiej wśród pracowników w zawodzie pielęgniarskim, mężczyźni są w nim tak samo pożądani. Żadna z płci nie jest faworyzowana. 6) Około połowa pielęgniarek dokształca się zawodowo. 7) Pielęgniarki utrzymują dobry kontakt z pozostałymi grupami medycznym. Mimo dobrego kontaktu z lekarzami oczekują większego usamodzielnienia się od nich. Najlepiej czują się w swojej grupie zawodowej. 8) Większość pielęgniarek widzi potrzebę zmian w pielęgniarstwie. 9) Zmianę miejsca pracy deklaruje prawie połowa pielęgniarek. O wiele mniej rozważa zmianę zawodu.

Anna Greń, Małgorzata Skucha-Nowak, Marta Tanasiewicz


Katedra Stomatologii Zachowawczej z Endodoncją, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach
Opieka stomatologiczna nad pacjentem leczonym psychiatrycznie

Celem badań jest podkreślenie znaczenia i specyfiki oraz ułatwienie współpracy lekarza stomatologa z pacjentem cierpiącym na schorzenia psychiatryczne, a także opracowanie schematu postępowania prewencyjnego obejmującego odpowiednią dla tej grupy pacjentów profilaktykę przeciwpróchnicową, chorób przyzębia oraz błony śluzowej jamy ustnej. Osoby cierpiące na schorzenia psychiczne często wykazują małe zainteresowanie własną osobą, nie dbają o podstawowe potrzeby zdrowotne, nie przywiązują wagi do higieny jamy ustnej. Należy więc zabezpieczyć tkanki twarde zębów przed próchnicą, nadwrażliwością, starciem patologicznym, przyzębie przed stanami zapalnymi, błonę śluzową przed wysychaniem i grzybicą. Działania profilaktyczne powinno się rozpocząć od przeprowadzenia profesjonalnego instruktażu higieny wraz z motywacją pacjenta. Do zabiegów higienizacyjnych można dodatkowo wprowadzić preparaty higienizacyjne zawierające chlorheksydynę, triklosan, listerynę. U pacjentów z zaburzeniami psychicznymi często występuję suchość w jamie ustnej, co jest skutkiem ubocznym stosowanych leków. Ślina ma działanie oczyszczające dla zębów; zarówno w sposób mechaniczny jak i immunologiczny chroni jamę ustną przed zakażeniami, urazami, a tkanki twarde zębów przed próchnicą. Dlatego tak ważne jest, aby u pacjentów cierpiących na zaburzenia w wydzielaniu śliny wprowadzić dietę ślinotwórczą, a także preparaty ślinozastępcze. U badanej grupy pacjentów można zauważyć także nadmierne starcie zębów: atrycję i abfrakcję. Układ stomatognatyczny można chronić przed tymi zjawiskami za pomocą szyn nagryzowych i relaksacyjnych. Najważniejsze jednak jest uzyskanie porozumienia z pacjentem, próba zmotywowania go do samodzielnych zabiegów higienizacyjnych w domu. Czasem jednak nasze możliwość dotarcia do takiej osoby nie wystarczają i dlatego bardzo ważna jest współpraca interdyscyplinarna lekarza stomatologa z lekarzem psychiatrą oraz z psychologiem.


Dorota E. Ortenburger1, Małgorzata K. Szerla2


1 Wydział Nauk Społecznych, Akademia im. Jana Długosza; Poradnia Leczenia Bólu, Częstochowa

2 Wydział Nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Humanistyczno Przyrodniczy Jana Kochanowskiego; Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii, Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy, Kielce
Rola wybranych czynników psychologicznych w leczeniu bólu pooperacyjnego u dzieci
Celem pracy było określenie związków pomiędzy wybranymi czynnikami psychologicznymi a bólem pooperacyjnym. W przedstawianych badaniach oparto się na neuropsychologicznej koncepcji zakładającej, że pomiędzy stanem emocjonalnym a bólem istnieją związki, wynikające między innymi z interakcji zachodzących pomiędzy neurotransmisjnymi układami percepcji bólu a układami kontroli stanu emocjonalnego (Chapman, 1996; Dubner, Ren, 1999). Weryfikowano hipotezy dotyczące związków pomiędzy cechami psychologicznymi a bólem pooperacyjnym (Ortenburger, 2001, 2003; Szerla, 2004, 2006). W jednym z badań weryfikowano hipotezę która opierała się na poszukiwaniu i określaniu związku pomiędzy cechami psychologicznymi takimi jak lęk, aktywność, kumulacja objawów stresu a wartościami bólu odnotowanymi u badanych dzieci w kolejnych dobach po zabiegu (Ortenburger, 2003, 2005). W badaniach tych określono obszernie Profil Stresu Dziecka, charakteryzującego bilans odpowiedzi psychofizjologicznej dziecka na sytuację i wymagania otoczenia, który umożliwił uzyskanie informacji na temat stanu psychofizycznego w okresie przedoperacyjnym, poziomu lęku i aktywności. Badania przeprowadzono w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. Najświętszej Marii Panny i Szpitalu Chirurgicznym im. Ludwika Rydygiera w Częstochowie, na oddziałach Chirurgii i Urologii. Badaniem objęto pacjentów – dzieci w wieku od 5 do 17 lat (n = 50). Analiza wyników pokazała, że u dzieci u których występował wyższy stopień kumulacji niepożądanych objawów takich jak m.in znacznie podwyższony poziom lęku, występował silniejszy ból pooperacyjny. Stwierdzona w badaniach współzmienność pomiędzy intensywnością bólu pooperacyjnego a czynnikami psychologicznymi obserwowanymi w Profilu Stresu Dziecka (w zależności od doby, pierwszej, drugiej, trzeciej, kształtowała się na poziomie od r = 0,24 do 0,46 p < 0,05). Obliczanie wartości predykcji przy zastosowaniu modelu regresji pozwoliło stwierdzić (na poziomie ufności wynoszącym 0.95), że wartość zmiennej objaśnianej czyli nasilenia bólu pooperacyjnego w badanej grupie w 1ej dobie należy do przedziału (4,3 – 5,9). Jako predykcję zmiennej objaśnianej, przyjęto wartość będącą środkiem przedziału ufności (Ortenburger, 2001; 2003). W innym badaniu poświeconym określeniu związków pomiędzy czynnikami psychologicznymi a bólem pooperacyjnym (Szerla, 2006), analizowano dane empiryczne uzyskane w większej grupie pacjentów (n=66), w przedziale wieku od 9 do 14 lat poddanych planowym zabiegom chirurgicznym i ortopedycznym na Oddziale Chirurgii, Urologii i Traumatologii Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego w Kielcach. W badaniach, jedna z weryfikowanych hipotez odwoływała się do porównywania wartości bólu odnotowanych w kolejnych dobach po zabiegu (Szerla, 2006). Wykazano istnienie korelacji pomiędzy bólem a lękiem w kolejnych trzech dobach obserwacji. z podziałem na podgrupy według zastosowanego wskaźnika. Dla ustalenia zależności pomiędzy bólem a lękiem (rozumianym jako cecha) wyróżniono przedział dla wskaźnika relacyjnego Wr (wg. metody opisanej w Szerla, Kosztołowicz, 2004). W przeprowadzonych obliczeniach uwzględniono fakt, że ból pooperacyjny jest zjawiskiem samoograniczającym się. Podsumowując, proces przeciwdziałania powstawaniu sprzężenia zwrotnego między bólem – lękiem i stresem można rozpoczynać już przed zabiegiem od rozmowy z pacjentem i jego rodziną. Zgodnie z psychobiologicznym podejściem, pomimo trudności metodologicznych, warto ból pooperacyjny oceniać tak jak czyni się to w odniesieniu do innych czynności życiowych i uwzględniać cechy psychologiczne.


Directory: files -> 254
files -> Publikacja sprawozdań finansowych organizacji pożytku publicznego – przewodnik dla organizacji
files -> Informacja dodatkowa do wniosku o dofinansowanie operacji w ramach środka „Rozwój obszarów zależnych od rybactwa”
files -> W sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2006
files -> Rys. Kolumna rektyfikacyjna do rektyfikacji ciągłej; kolumna, deflegmator, kondensator
files -> "Epistemologia: fundamentalizm i jego zmierzch", [w:] Między przyrodoznawstwem, matematyką a humanistyką
254 -> Przemówienie Doktora Honoris Causa kul j. E. Ks. Biskupa, Proprefekta Domu Papieskiego Ks. Dr. Stanisława Dziwisza
254 -> Doktora honoris causa kul
254 -> Andrzej Półtawski
254 -> Reż.: Scandar Copti, Yaron Shani scen.: Scandar Copti, Yaron Shani zdj

Pobieranie 1.44 Mb.

Share with your friends:
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   32




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu