I sesja plenarna


PSYCHOLOGICZNE ASPEKTY CHORÓB I ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH – I



Pobieranie 1.44 Mb.
Strona16/32
Data26.10.2017
Rozmiar1.44 Mb.
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   ...   32

PSYCHOLOGICZNE ASPEKTY CHORÓB I ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH – I


12.00 – 13.30

Jan Domaradzki


Katedra Nauk Społecznych, Wydział Nauk Społecznych, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Choroba psychiczna jako metafora
Zakłada się, że choroba psychiczna jest jednym z głównych problemów społeczeństw nowoczesnych (tak w Europie, jak i Stanach Zjednoczonych). Faktem pozostaje, że wiele jednostek cierpi z powodów zaburzeń emocjonalnych – od psychoz, przez uzależnienia po depresje. W kulturze zachodniej takie zaburzenia są określane mianem „chorób psychicznych”. I choć do połowy minionego wieku były one leczone przez lekarzy, to mniej więcej od lat siedemdziesiątych liczba osób uznawanych za ekspertów w dziedzinie zdrowia psychicznego nieustannie wzrasta. Co więcej, koncepcja choroby psychicznej jest powszechnie stosowana w mediach, które ukazują niemoralne i nielegalne zachowania jako przykłady lub przejawy chorób psychicznych, by wspomnieć tylko głośny ostatnimi czasy przypadek Josefa Fritzla, czy Tima Kretschmera. Słyszymy także o sławnych ludziach, którzy mieli, rzekomo, cierpieć na choroby psychicznie: A. Hitler, J. Stalin, W. Churchill, A. Lincoln, I. Newton, E. Munch, V. van Gogh, Michelangelo, E. Hemingway, Ch. Dickens, L. Tołstoj, L. van Beethoven, R. Schumann, V. Woolf, F. Nightingale, czy znany pirat zwany Czarnobrodym. Gwałtownie wzrasta także popularność wszelkiego typu psychoterapii. Aczkolwiek trudno oprzeć, się przekonaniu, że termin „psychoterapia” można dziś odnieść do niemal wszystkiego, co sprawia, że ludzie czują się lepiej. Ludzie, których określa się mianem ekspertów w dziedzinie zdrowia psychicznego twierdzą przy tym, że istnieje zgodność co do znaczenia terminu „choroba psychiczna”. Niemniej, trudno dziś udzielić jednoznacznej odpowiedzi na następujące pytania: czym jest choroba psychiczna? Czy choroba psychiczna jest naprawdę chorobą? Kto jest chory psychicznie? Czym jest psychoterapia? Jak się wydaje na żadne z tych pytań nie sposób udzielić prostej i wyczerpującej odpowiedzi. Celem wystąpienia jest ukazanie krytyki współczesnego rozumienia choroby psychicznej. Przedstawione zostaną źródła i główne idee tzw. ruchu antypsychiatrycznego. Nacisk zostanie położony na ich ujęcie choroby psychicznej jako metafory, instrumentu kontroli i marginalizacji społecznej. Ukazane zostanie rozróżnienie, jakiego dokonują antypsychiatrzy między chorobą organiczną, fizyczną, a tzw. chorobą psychiczną. Postawione zostanie pytanie o osobiste i społeczne konsekwencje etykietowania jednostek jako chorych psychicznie oraz rozwoju rynku tzw. antydepresantów.

Tania Nikiel


Poradnia Psychologiczno-Psychiatryczna ProPsyche, Warszawa
System wartości mężczyzn z zaburzeniami lękowymi, psychotycznymi, depresyjnymi oraz zdrowych - analiza porównawcza.
Celem niniejszej pracy jest usystematyzowanie aktualnych podejść w badaniach nad wartościami w aspekcie dwóch głównych nurtów naukowych – obiektywizmu i subiektywizmu aksjologicznego. Jest nim także uchwycenie związku pomiędzy wartościami w doświadczaniu takich chorób jak schizofrenia paranoidalna, depresja i zaburzenia lękowe oraz w zdrowiu. Praca oparta jest na logoteorii V. Frankla uwzględniającej paradygmat obiektywizmu aksjologicznego, gdzie wartości rozumiane są jako „powszechniki sensu”, byty obiektywne i podstawowa zasada regulująca życie człowieka, ujawniająca się w związku z odniesieniem podmiotu ku czemuś. Według Frankla życie wartościami staje się kluczową drogą odnalezienia sensu własnego życia, a kierunek ku wartościom i sensom staje się urzeczywistnieniem podmiotowo-osobowej natury człowieka. Zastosowano następujące kwestionariusze: Skalę Wartości Schellerowskich (SWS) Brzozowskiego oraz Kwestionariusz Aprobaty Społecznej (KAS) w adaptacji Drwala i Wilczyńskiej. Założono, że system wartości osób w badanych jednostkach chorobowych jest różny, ponieważ ludzie inaczej rozumieją i przezwyciężają chorobę. Badaniu poddano 81 mężczyzn, w tym 62 pacjentów oddziałów stacjonarnych i dziennych szpitali psychiatrycznych. Stwierdzono różnice w zakresie systemu wartości zarówno pomiędzy badanymi grupami, jak też ich bliskości do obiektywnej hierarchii wartości Schellera.

Anna Wójcicka, Aneta Perzyńska, Aldona Stodulska-Blaszke


Katedra i Klinika Psychiatrii, Uniwersytet Medyczny w Lublinie
Przypadek parafrenopodobnych zaburzeń kompensacyjnych
Cel pracy: Przedstawienie trudności diagnostycznych w różnicowaniu zaburzeń urojeniowo - omamowych z niepsychotycznymi reakcjami kompensacyjnymi. Przypadek: Kobieta w okresie inwolucji, dotychczas nie leczona psychiatrycznie. Skierowana do lekarza psychiatry przez ojca zakonnego w związku z jej staraniami o uznanie jej za osobę wybraną przez Boga.

Komentarz: Dokładna analiza wykazała, że stwierdzone zaburzenia miały charakter niepsychotycznego zespołu kompensacyjnego. Diagnozę potwierdzono w przeprowadzonym po trzech latach badaniu katamnestycznym.

Bernarda Bereza, Lidia Wiśniewska


Katedra Psychologii Klinicznej, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Lublin
Niespecyficzne zaburzenia odżywiania: zespół kompulsywnego objadania się. Charakterystyka zjawiska.
Różnorodność obrazu klinicznego zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania nie przewiduje wszystkich możliwych sytuacji. Dla niekompletnej symptomatologii systemy klasyfikacyjne uwzględniają odrębną kategorię – zaburzeń „nieklasyfikowanych gdzieindziej” (ang. NOS, not otherwise specified) lub „bliżej nieokreślonych” (BN). Badaczom nietypowych postaci patologii pozostawiając dowolność sformułowania rozstrzygających kryteriów diagnostycznych. W praktyce większość rozpoznań z zakresu zaburzeń osobowości, somatoformicznych, dysocjacyjnych i odżywiania kodowana jest jako niespecyficzne (NOS). Niniejszy artykuł ma charakter przeglądowy. Przybliża tematykę niespecyficznych zaburzeń odżywiania. Przedmiotem opisu będzie rozpowszechniający się, a od drugiej połowy XX wieku oficjalnie uznany przez DSM-IV-TR za jednostkę chorobową i włączony do zaburzeń odżywiania, zespół kompulsywnego objadania się.

Anna Wójcicka, Aldona Stodulska-Blaszke


Kliniki Psychiatrii, Uniwersytet Medyczny w Lublinie
Współuzależnienie od Internetu i telefonu komórkowego w aspekcie cech osobowości

We współczesnym świecie wraz z postępem technicznym pojawiają się nowe formy uzależnień np. uzależnienie od Internetu czy telefonu komórkowego. W niniejszej pracy przedstawiamy badania pilotażowe dotyczące współuzależnienia od Internetu i telefonu komórkowego w aspekcie cech osobowości. Badaniami objęto grupę 150 studentów Uniwersytetu Medycznego w Lublinie (67,5% kobiet i 32,5% mężczyzn). W badaniach wykorzystano następujące metody badawcze: Internet Addicition Test (IAT), Test do badania uzależnienia od telefonu komórkowego Guerreschi oraz Zrewidowany Inwentarz Osobowości Eysencka H.J.( EPQ-R) w adaptacji R. Drwala. W pierwszym etapie porównano grupę kobiet i mężczyzn w aspekcie ich uzależnienia. Uzależnienie od Internetu występowało rzadziej niż uzależnienie od telefonu komórkowego, a częściej dotyczyło mężczyzn. Współwystępowanie uzależnienia od Internetu i telefonu komórkowego łączyło się z wyższym poziomem ekstrawersji i neurotyzmu, przy niższym poziomie psychotyzmu.



BIOPSYCHOSPOŁECZNE ASPEKTY OPIEKI NAD CHORYM – II


12.00 – 13.30

Monika Lewandowska, Izabela Korabiewska, Dariusz Białoszewski, Witold Rongies


Zakład Rehabilitacji Oddziału Fizjoterapii, II Wydział Lekarski, Warszawski Uniwersytet Medyczny
Rehabilitacja a samopoczucie u kobiet po mastektomii jednostronnej
Wprowadzenie. Utrzymywanie dobrego stanu fizycznego i psychicznego pacjentek z rakiem gruczołu sutkowego jest celem na wszystkich etapach choroby. Powoduje to, że kobiety zaczynają pozytywnie myśleć o sytuacji, w jakiej się aktualnie znalazły a także, optymistycznie patrzeć w przyszłość. Celem pracy była ocena wpływu rehabilitacji przy zastosowaniu kinezyterapii i choreoterapii na samopoczucie pacjentek po mastektomii. Materiał i metody. W badaniach uczestniczyło 51 kobiet, które przebyły zabieg mastektomii jednostronnej i poddawane były dodatkowo leczeniu chemio- i radioterapeutycznemu. Średni wiek pacjentek wynosił 56,12 ± 9,38 lat. Badania przeprowadzono na przełomie 2007/2008. Pacjentki zostały podzielone dobrowolnie na 2 podgrupy: Podgrupa 1 (25 kobiet) wykonywała ćwiczenia kinezyterapeutyczne natomiast Podgrupa 2 (26 kobiet) zajęcia choreoterapeutyczne. Do oceny samopoczucia pacjentek zastosowano 1 kwestionariusz: autorski - składający się z pytań dotyczących danych demograficznych i pytań dotyczących samopoczucia kobiet oraz Skalę Mini-MAC autorstwa: M. Watson, M. Law, M. Santos i innych. Analiza statystyczna została przeprowadzona przy zastosowaniu pakietu Statistica 8,0 PL i dokonano pomiaru wartości średnich i odchylenia standardowego oraz przeprowadzono test nieparametryczny Wilcoxona i U Manna-Whitneya. Wyniki. Po zastosowaniu kinezyterapii i choreoterapii lepsze ogólne samopoczucie oraz łatwiejsze okazywanie emocji i rzadsze myślenie o chorobie zgłosiło większość kobiet badanych. W skali Mini – MAC stwierdzono wzrost wskaźnika nazywanego „duchem walki” i obniżenie czynnika „bezradności, beznadziejności” w badaniach końcowych. Przy czym, istotne różnice zaobserwowano w Podgrupie 1 poddawanej ćwiczeniom kinezyterapeutycznym. Wnioski. 1. Zajęcia z kinezyterapii i choreoterapii wpływają na podwyższenie samopoczucia wśród badanych kobiet. 2. Ćwiczenia kinezyterapeutyczne istotnie wpływają na czynniki psychiczne w grupie kobiet z rakiem gruczołu sutkowego mierzonych Skalą Przystosowania Psychicznego do Choroby Nowotworowej Mini-MAC.

Wioletta Mędrzycka-Dąbrowska1, Anna Małecka-Dubiela1, Andrzej Basiński2


1 Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk

2 Zakład Medycyny Ratunkowej, Gdański Uniwersytet Medyczny, Gdańsk
Przygotowanie psychiczne dzieci do znieczulenia
Anestezjologia dziecięca zajmuje się szczególną grupą chorych, których przedział wiekowy obejmuje noworodki i młodzież. Ta grupa pacjentów charakteryzuje się nie tylko odmiennościami anatomicznymi, ale co więcej odrębnościami psychologicznymi, zależnymi od okresu rozwojowego dziecka. Pobyt małego pacjenta w szpitalu jest doświadczeniem, któremu towarzyszy ból, lęk i obawa przed separacją z rodzicami. Dzieci nie tolerują nawet niewielkiego bólu, braku komfortu i nie potrafią współpracować z personelem medycznym w sytuacjach, które dla dorosłych nie stanowią problemu. Celem pracy jest przedstawienie sposobów przygotowania psychicznego dzieci, dzięki którym można w sposób jak najmniej traumatyczny przygotować małego pacjenta do znieczulenia. Oszczędzenie dzieciom dolegliwości i stresu oraz opieka nad nimi w tym okresie należy do zespołu anestezjologicznego. Dostarczenie dziecku wsparcia informacyjnego i emocjonalnego, właściwe postępowanie personelu ułatwia pacjentowi odnalezienie się w nowej, trudnej sytuacji oraz zmniejsza poziom lęku i zwiększa poczucie bezpieczeństwa.

Andrzej Emeryk1,2, Anna Wojnarska3, Renata Zubrzycka4


1 Kadetra i Zakład Pielęgniarstwa Pedaitrycznego, Uniwersytet Medyczny w Lublinie

2 Klinika Chorób Płuc i Reumatologii Dziecięcej, Uniwersytet Medyczny w Lublinie

3 Zakład Pedagogiki Resocjalizacyjnej, Uniwersytet Marii – Curie Skłodowskiej, Lublin

4 Zakład Socjopedagogiki Specjalnej
Percepcja sytuacji szkolnej przez dzieci z chorobami alergicznymi
Uzasadnienie i cel badań: Problematyka badawcza podjęta przez autorów dotyczy przystosowania szkolnego rozumianego za Kirenko (1991) jako stan dynamicznej równowagi między wewnętrznymi wymaganiami ucznia, a wymaganiami środowiska szkolnego, który pozwala uczniowi na satysfakcjonujące i sensowne funkcjonowanie w rzeczywistości szkolnej i oddziaływania na nią. Choroby przewlekłe mogą stanowić źródło zakłócające powyższą równowagę, aczkolwiek współcześnie poszukuje się wielowymiarowej interpretacji zjawisk zdrowia i choroby w ujęciu biopsychospołecznym. Stosunkowo rzadko podejmowano badania, dotyczące oceny funkcjonowania szkolnego dzieci przewlekle chorych z ich własnej perspektywy, zwłaszcza dzieci z tak powszechnie występującą obecnie alergią. Celem badań jest określenie percepcji sytuacji szkolnej przez dzieci z chorobami alergicznymi. Materiał i metody: Badaniami objęto 50 dzieci z chorobami alergicznymi (astmą oskrzelową, alergicznym nieżytem nosa oraz współwystępującymi astmą oskrzelową i alergicznym nieżytem nosa) oraz równoliczną grupę dzieci zdrowych. Wiek badanych zawierał się w przedziale: 10-14 lat. Zastosowano metodę sondażu diagnostycznego, narzędziem badawczym był Kwestionariusz „Ja i moja szkoła” E. Zwierzyńskiej, A. Matuszewskiego (2002) przeznaczony dla dzieci w wieku 10-15 lat badający za pomocą 73 stwierdzeń motywację do nauki, lęk szkolny oraz potrzebę aprobaty społecznej. Obliczenia zostały wykonane programem SPSS for Windows 14.0. Wyniki: Analiza wyników badań wykazała, że wbrew oczekiwaniom dzieci z chorobami alergicznymi nie różnią się od dzieci zdrowych w zakresie motywacji do nauki szkolnej i lęku szkolnego. Porównanie międzygrupowe w zakresie poszczególnych skal kwestionariusza wykazało istotną statystycznie różnicę w skali Kłamstwo - okazało się, że dzieci alergiczne w mniejszym stopniu, niż zdrowe (t= - 2,846, p.i.=0,005) dążą do aprobaty społecznej. Wnioski: Należy uznać, że choroby alergiczne nie są zmienną, która w sposób znaczący wpływa na poziom motywacji szkolnej i lęku szkolnego. Prawdopodobnie choroba stanowi dla badanych osób czynnik chroniący przed nadmierną odpowiedzialnością za funkcjonowanie w szkole. Zmiennymi, które okazują się mieć pewne znaczenie są zmienne socjalne (sytuacja materialna, wykształcenie rodziców), co potwierdza interakcyjny wpływ choroby na funkcjonowanie szkolne.

Aleksander Basiak, Beata Wikiera, Jolanta Bieniasz


Katedra i Klinika Endokrynologii i Diabetologii Wieku Rozwojowego, Akademia Medyczna we Wrocławiu
Problemy psychologiczne w wybranych schorzeniach endokrynologicznych okresu rozwojowego
The endocrinological dysfunction in children may cause different disorders in organism function. They influence the psychic development which may lead to retardation in intellectual development, cognitive functions impairment or emotional disorders. The irregular hormonal secretion may also lead to some changes in child’s appearance which is important for peer relationships. The height deficit or incorrect puberty – precocious puberty or delayed puberty) and the body disproportion have the key influence on the child’s functioning in a peer group. These all factors may cause the child’s isolation, the lack of acceptance form the peers and the negative psychic experience. Both, the ability of learning and gaining success at school may gradually get worse. We decided to focus on the short-stature in children caused by the isolated growth hormone deficiency without the coexistence of other diseases. From the psychological point of view, the growth hormone deficiency in children is an evident symptom of the incorrect development that may lead to the stigmatization in children. The early research on this issue showed the existence of cognitive functions disorders in these children. However, this theory was disproved soon. The analysis of the mental development of the children with growth hormone deficiency and their school results weren’t that much different from the results of the children with the correct growth. Some of the authors reported on the incorrect psychosocial development in children with growth hormone deficiency, behaviour problems, infantilism or social immaturity. Numerous reports showed a child’s isolation from a peer group. These reports were, however, questioned because of the methodological insufficiency. The mentioned research was often based on the unstandardized questionnaires which caused the lack of the credibility. The latest Kranzler and Gilmour’s research didn’t indicate any essential dependence between the short-stature in children and the psychosocial disorders occurrence. According to our experience and some literature, the life quality of these children is lower, however it improves after growth hormone therapy.

Bożena Baczewska1, Jolanta Celej-Szuster, Beata Kropornicka1, Monika Kowalska, Marian Jędrych2


1 Katedra Interny z Zakładem Pielęgniarstwa Internistycznego, Wydział Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Medyczny w Lublinie

2 Zakład Matematyki i Biostatystyki Medycznej, Uniwersytet Medyczny w Lublinie
Zapotrzebowanie na wsparcie emocjonalne wśród pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów
Istotnym rodzajem wsparcia potrzebnego osobie niepełnosprawnej i jej rodzinie jest wsparcie emocjonalne. Wynika to z silnych przeżyć emocjonalnych, stresu i rozpaczy, jakie mogą towarzyszyć utracie sprawności w przebiegu przewlekłej choroby. Reumatoidalne zapalenie stawów to przewlekła, układowa choroba tkanki łącznej, charakteryzująca się niespecyficznym, symetrycznym zapaleniem stawów, prowadzącym do upośledzenia ich ruchomości, występowaniem zmian pozastawowych i powikłań układowych. Choroba dotyczy 0,8% - 2% ogólnej populacji, Szacuje się, że po pięciu latach choroby 50% chorych traci zdolność do pracy, a po dziesięciu latach liczba ta wzrasta do 100%. Wsparcie emocjonalne, do którego można zaliczyć wsparcie duchowe i wartościujące, wydaje się być najbardziej znaczące dla jednostki, gdyż wzmacnia poczucie własnej wartości, pozwala na utrzymanie stresu poniżej natężenia krytycznego umożliwiając konstruktywne angażowanie się jednostki w rozwiązywanie trudności oraz łagodzi negatywne uczucia. Celem pracy było określenie zakresu zapotrzebowania na wsparcie emocjonalne wśród pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Materiał badawczy w pracy został zebrany za pomocą autorskiego kwestionariusza ankiety. Badaniem objęto 100 pacjentów chorujących na reumatoidalne zapalenie stawów. Uzyskane wyniki badań poddano analizie statystycznej. Bazę danych i badania statystyczne przeprowadzono w oparciu o oprogramowanie komputerowe STATISTICA 8.0 (StatSoft, Polska). Na podstawie kwestionariusza zbadano rodzaje reakcji emocjonalnych chorych występujące podczas zdiagnozowania choroby z uwzględnieniem czynników demograficznych, rodzaje reakcji emocjonalnych rodziny i bliskich chorego na wieść o zachorowaniu, a także źródła oraz formy oczekiwanego wsparcia emocjonalnego. Badaniu poddano również relacje chorego z rodziną i najbliższymi przed i po zdiagnozowaniu choroby oraz okres trwania choroby, w którym ankietowani najbardziej potrzebowali wsparcia emocjonalnego z uwzględnieniem czynników demograficznych, jak i moment w czasie trwania choroby, w którym ankietowani najbardziej potrzebowali tego rodzaju wsparcia. Wśród ankietowanych najczęściej występującą reakcją na wieść o chorobie był szok (32%), następnie strach i niepokój (30%), oraz chęć zdobycia jak największej ilości informacji (29%). Ankietowani w większości potrzebowali wsparcia emocjonalnego wraz z postępem choroby (46%), natomiast 16% w czasie do roku od zdiagnozowania choroby, a 27% od 1 do 5 lat. Za najważniejsze źródło wsparcia ankietowani najczęściej uważali rodzinę oraz lekarza. Na trzecim miejscu ankietowani wymieniali: przyjaciół, psychologa oraz pielęgniarkę, zaś na ostatnim miejscu osobę duchowną i inne osoby chorujące na RZS. Z przeprowadzonych badań wynika, że ankietowani najczęściej oczekiwali wsparcia w formie rozmowy z drugą osobą (51,4% odpowiedzi) oraz spotkań z bliskimi (23,8), natomiast 19,3% odpowiedzi ankietowanych wskazywało na potrzebę indywidualnej pomocy psychologa, zaś 3,9% na pomoc w grupie osób z RZS. Wnioski z badań były następujące: pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów wykazywali duże zapotrzebowanie na wsparcie emocjonalne i wzrastało ono wraz z postępem choroby. Wszyscy ankietowani pacjenci potrzebowali tego rodzaju wsparcia. Chorzy najbardziej oczekiwali wsparcia emocjonalnego w formie rozmowy z drugą osobą i spotkań z bliskimi, najczęściej pomoc tę chcieliby uzyskać od rodziny i lekarza. Pacjenci, którzy potrzebowali wsparcia emocjonalnego w okresie zaostrzenia RZS, wskazywali, że wraz postępem choroby rośnie zapotrzebowanie na ten rodzaj wsparcia.


Directory: files -> 254
files -> Publikacja sprawozdań finansowych organizacji pożytku publicznego – przewodnik dla organizacji
files -> Informacja dodatkowa do wniosku o dofinansowanie operacji w ramach środka „Rozwój obszarów zależnych od rybactwa”
files -> W sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2006
files -> Rys. Kolumna rektyfikacyjna do rektyfikacji ciągłej; kolumna, deflegmator, kondensator
files -> "Epistemologia: fundamentalizm i jego zmierzch", [w:] Między przyrodoznawstwem, matematyką a humanistyką
254 -> Przemówienie Doktora Honoris Causa kul j. E. Ks. Biskupa, Proprefekta Domu Papieskiego Ks. Dr. Stanisława Dziwisza
254 -> Doktora honoris causa kul
254 -> Andrzej Półtawski
254 -> Reż.: Scandar Copti, Yaron Shani scen.: Scandar Copti, Yaron Shani zdj

Pobieranie 1.44 Mb.

Share with your friends:
1   ...   12   13   14   15   16   17   18   19   ...   32




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu