I sesja plenarna


SYTUACJA PSYCHOLOGICZNA OPIEKUNÓW OSÓB CHORYCH - II



Pobieranie 1.44 Mb.
Strona11/32
Data26.10.2017
Rozmiar1.44 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   32

SYTUACJA PSYCHOLOGICZNA OPIEKUNÓW OSÓB CHORYCH - II


16.45 – 18.15

Barbara Grabowska - Fudala1, Krystyna Jaracz1, Krystyna Górna1, Izabela Miechowicz2


1 Zakład Pielęgniarstwa Neurologicznego i Psychiatrycznego, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego, Poznań

2 Katedra i Zakład Informatyki i Statystyki, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego, Poznań
Czynniki determinujące obciążenie opiekunów chorych po udarze mózgu
Wstęp: Sprawowanie długotrwałej opieki nad chorym po udarze mózgu w środowisku domowym, przyczynia się do obciążenia opiekuna. Celem badań było wskazanie czynników determinujących poziom obciążenia osób sprawujących opiekę nad chorym po udarze mózgu. Materiał i metody: Badaniem objęto 100 par (opiekunów i chorych) po 6 miesiącach od chwili wypisania chorego ze szpitala. Obciążenie badano za pomocą polskiej wersji Caregiver Burden Scale (CB Scale). Stan emocjonalny, poczucie koherencji oraz wsparcie społeczne opiekunów badano za pomocą: skali HADS do oceny leku i depresji, Kwestionariusza Orientacji Życiowej (SOC –29), Berlińskich Skal Wsparcia Społecznego (BSSS). Stan neurologiczny, funkcjonalny i emocjonalny chorych zbadano za pomocą Skandynawskiej Skali Nasilenia Udaru Mózgu (SSS), Indeksu Barthel (IB) oraz Geriatrycznej Skali Oceny Depresji (GDS). Wyniki: Nasilenie obciążenia (CB Scale) określono na poziomie średnim. Wykazano istotne statystycznie korelacje obciążenia z czynnikami ze strony chorego: stan funkcjonalny (r=-0.57), stan neurologiczny (r=-0.50) i stan emocjonalny (r=0.39); z czynnikami ze strony opiekuna: lęk (r=0.61) i objawy depresji (r=0.58), poczucie koherencji (SOC-29) (r=-0.64) oraz z czynnikami ze strony środowiska: spostrzegane wsparcie społeczne oraz poszukiwane wsparcie społeczne (r=-0.25). Wnioski: Poziom obciążenia opiekunów chorych po 6 miesiącach od wystąpienia udaru mózgu był uwarunkowany zarówno czynnikami ze strony opiekuna jak i chorego. Czynniki te mają charakter modyfikowalny, co oznacza, że obciążenie może być zmniejszone poprzez profesjonalne oddziaływania medyczne i psychologiczne.

Monika Sadowska, Stanisława Steuden


Katedra Psychologii Klinicznej, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Lublin
Brzemię rodzinne a syndrom wyczerpania sił u rodziców osób chorych psychicznie
Tematyka wystąpienia dotyczy analizy związku pomiędzy brzemieniem rodzinnym a syndromem wyczerpania sił u rodziców osób chorych psychicznie. Zespół wyczerpania sił ujmuje się w kategoriach strukturalnych poprzez wyodrębnienie następujących wymiarów: obniżenie efektywności działania, utrata podmiotowego zaangażowania, poczucie beznadziejności, zawężenie kontaktów interpersonalnych, obniżenie kontroli emocjonalnej, zmęczenie fizyczne. Poziom brzemienia określa się na podstawie przyjęcia lub odrzucenia roli opiekuna, jak również emocjonalnego ustosunkowania się do podejmowanych zadań związanych z opieką nad chorym. Badaniami objęto 70 rodziców osób z zaburzeniami z kręgu schizofrenii, które od przynajmniej dwóch lat poddane są leczeniu psychiatrycznemu. W projekcie badawczym zastosowano następujące metody: Skala Wyczerpania Sił w Opiece (modyfikacja SWS S. Steuden, W. Okły); Skala Brzemienia Rodzinnego (polska wersja skali R.C. Tesslera). Wystąpienie zawierać będzie praktyczne wskazówki sformułowane w oparciu o uzyskane wyniki badań, przydatne w obszarze profilaktyki wypalenia sił oraz nadmiernego obciążenia wśród rodzin pacjentów chorych psychicznie.

Renata Machalska


Zespół Szkół Specjalnych Nr 2, Łódź
Poczucie umiejscowienia kontroli u pedagogów specjalnych
Oczekiwania stawiane pedagogom specjalnym są wysokie i ciągle rosną. Praca ich winna umożliwiać wszechstronny rozwój ucznia, wspomagany poprzez integralnie pojmowane nauczanie i umiejętne wychowywanie. Nauczyciel, poza nauczaniem i wspomaganiem rozwoju uczniów, powinien także posiadać umiejętność skutecznego porozumiewania się z nimi, przełożonymi, gronem pedagogicznym i rodzicami. Niektóre obciążenia pedagogów specjalnych wynikają ze sprzecznych wymagań, jakie sami sobie stawiają i jakie są kierowane pod ich adresem. Wszystkie te uwarunkowania sprawiły, że praca nauczyciela obfituje w długotrwały i wzmożony stres. Wystąpienie ma na celu zaprezentowanie wyników badań porównujących umiejscowienie poczucia kontroli wśród pedagogów specjalnych, pracujących z uczniami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu lekkim oraz umiarkowanym i znacznym.

Beata Dobrowolska, Danuta Zarzycka, Barbara Ślusarska, Tomasz Cuber, Danuta Matejczuk


Katedra Rozwoju Pielęgniarstwa, Wydział Pielęgniarstwa i Nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Medyczny w Lublinie
Pojęcie „troski ” w wypowiedziach studentów medycyny i pielęgniarstwa
Wprowadzenie.Celem pracy była analiza wypowiedzi studentów pielęgniarstwa i medycyny, w których definiują troskę. Szczególną uwagę zwrócono na wyodrębniane przez studentów atrybuty troski o drugiego człowieka, zmiany w definiowaniu troski w trakcie studiowania oraz istnienie ewentualnych zależności między podanymi definicjami a charakterystykami socjodemograficznymi studentów. Materiał i metody. Dokonano analizy jakościowej materiału zebranego za pomocą kwestionariusza własnej konstrukcji zawierającego 10 otwartych pytań. Grupa badana liczyła 102 osoby (100%). Grupa ta składa się z czterech podgrup: (A). studenci pielęgniarstwa przed pierwszymi praktykami (n=29), (B). studenci medycyny przed pierwszymi praktykami (n=15), (C). studenci pielęgniarstwa po pierwszych praktykach – (n=27), (D). studenci medycyny po pierwszych praktykach (n= 31). Wyniki. Analiza wypowiedzi studentów pokazuje, że w definiowaniu pojęcia troska we wszystkich 4 podgrupach najczęściej pojawiały się kategorie: współczucie, poświęcenie, kompetencja, sumienie i zaufanie. Wyodrębniono również kategorie „inne”, do których zaliczono przede wszystkim komunikację i cierpliwość. Współczucie stanowi kategorię centralną w dookreślaniu troski. Nie stwierdzono jakościowej różnicy między definicjami troski otrzymanymi z wypowiedzi studentów pielęgniarstwa i medycyny. Na definiowanie troski nie miały również wpływu charakterystyki socjodemograficzne studentów.

Bernarda Bereza


Katedra Psychologii Klinicznej, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Lublin
Znaczenie wsparcia medycznego w zmaganiu się z chorobą przewlekłą
Artykuł podejmuje problematykę jakości życia uwarunkowanej stanem zdrowia. Wychodzi z założenia, że kształt subiektywnego poczucia dobrostanu biopsychospołecznego pacjentów kreują między innymi służby medyczne. Lekarze, pielęgniarki oraz psycholodzy kliniczni, będący na co dzień w trudnych chwilach z osobami poddawanymi długoterminowym procedurom leczenia, mają decydujący wpływ na efektywność zmagania się osób z brzemieniem własnej choroby. Prezentowane wyniki badań empirycznych są zaskakujące. Korzystniejszy dla procesu zdrowienia jest brak vs niedostatek wsparcia medycznego (zwłaszcza informacyjnego, instrumentalnego, wartościującego). Im mniejsze u pacjenta poczucie zaangażowania personelu medycznego w leczenie, tym więcej korzyści z choroby jest on w stanie dostrzec. Jednocześnie brak sygnałów pracowników służby zdrowia wskazujących na zasoby pacjenta, jest motorem jego zwiększonej motywacji do konkretnego działania w walce z chorobą.

PSYCHOONKOLOGIA – II


16.45 - 18.15

Bogusław Stelcer1, Alina Topolska2, Bogusław Block3


1 Zakład Psychologii Klinicznej, Katedra Nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

2 Oddział Medycyny Paliatywnej, Pleszewskie Centrum Medyczne

3 Zakład Psychoterapii i Psychologii Zdrowia, Wydział Nauk Społecznych, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Lublin
Badanie nadziei i jakości życia terminalnie chorych
Nadzieja jest czynnikiem o niezwykłym znaczeniu w procesie zmagania się z chorobą zagrażającą życiu. Jej obecność współuczestniczy w kształtowaniu określonego poziomu jakości życia chorych. Celem podjętych badań było uzyskanie odpowiedzi na pytanie badawcze o to, jaki jest poziom nadziei i jakości życia chorych objętych opieka zespołów opieki paliatywnej. Badaniem objęto 126 chorych terminalnie, którym świadczono opiekę hospicyjną w czterech ośrodkach na terenie Wielkopolski, z terenu Słupcy, Ostrowa Wielkopolskiego, Pleszewa oraz Poznania. W wymienionych ośrodkach chorzy objęci byli opieką domową oraz stacjonarną. Badania realizowano na przełomie 2008 i 2009 roku uwzględniając wiek, sytuację rodzinną chorych, miejsce zamieszkania oraz formę otrzymywanej pomocy medycznej. Choroba terminalna oznacza postępujące pogarszanie się stanu chorego i narastające dolegliwości. Ze strony psychicznej i duchowej, napierające z coraz większą intensywnością pytania o sens życia, cierpienia, źródła nadziei i obecność bliskich. W powyższym kontekście problematycznego charakteru nabiera pytanie o jakość życia w tym szczególnym okresie jak też źródła i przedmiot nadziei w obliczu zbliżającej się śmierci. Podjęte badania dostarczyły szeregu interesujących danych o subiektywnych doznaniach chorych. Poziom nadziei okazał sie zależny od miejsca zamieszkania i płci badanych. Najwyższy poziom nadziei zaobserwowano w Słupcy, najniższy w Poznaniu. Opis i znaczenia nadawane kategorii nadziei różniły się wśród mężczyzn i kobiet. Badania wykazały że nadzieja była wyższa u kobiet niż u mężczyzn, wykazano też zróżnicowania w jej poziomie ze względu na wiek. Najwyższe jej charakterystyki zaobserwowano w grupie sześćiedziesiąciolatków. Wykazano także zróżnicowania w zakresie poziomu jakości życia w jej licznych aspektach. Badania potwierdziły, że zmienna ta zależała od miejsca sprawowania opieki i wieku osób badanych. Szczegółowe wyniki i dyskusja zostaną zaprezentowane w planowanym wystąpieniu.

Marcin Wnuk, Mateusz Hędzelek, Miriam Witeska


Uniwersytet Warszawski
Rola nadziei oraz poczucia sensu życia w kształtowaniu szczęścia pacjentów onkologicznych
Wstęp. Celem przeprowadzonego projektu badawczego było zbadanie, czy wśród pacjentów onkologicznych poczucie sensu życia oraz nadzieja są związane ze szczęściem. Materiał i metody. Osobami badanymi było 50 pacjentów onkologicznych trzech warszawskich klinik. Zastosowano następujące narzędzia badawcze: Skalę Poczucia Sensu Życia (PIL), Index Nadziei Herth (HHI), Drabinkę Cantrila, jednopytaniową skalę odnoszącą się do liczby posiadanych przyjaciół oraz baterię testów autorstwa Czapińskiego dotyczącą pomiaru szczęścia i odnoszącą się do pragnienia życia, pasji życia, oceny dotychczasowego życia, oceny szczęścia z perspektywy ostatnich dni życia oraz przeszłej, teraźniejszej i przewidywanej satysfakcji z życia. Wyniki i dyskusja. Poczucie sensu życia okazało się pośredniczyć pomiędzy nadzieją a oceną dotychczasowego życia, oceną szczęścia z perspektywy ostatnich dni życia oraz przeszłą, teraźniejszą i przewidywaną satysfakcją z życia. Poczucie sensu życia pośredniczyło pomiędzy długością choroby a pragnieniem życia, oceną dotychczasowego życia, oceną szczęścia z perspektywy ostatnich dni życia oraz przewidywaną satysfakcją z życia. Ilość przyjaciół była pośrednio związana z pragnieniem życia oraz przewidywaną satysfakcją z życia. Wnioski. Kluczowym elementem szczęścia pacjentów onkologicznych jest umiejętność odnajdywania sensu życia. Ci z nich, którzy posiadają wysoki poziom nadziei potrafią odkrywać sens dziejących się wydarzeń dzięki czemu są szczęśliwi. Dzięki posiadaniu wsparcia, którego egzemplifikacją jest dużą ilość przyjaciół odnajdują sens życia, czego konsekwencją jest duże pragnienie życia oraz przewidywana satysfakcja z życia. Są wśród nich osoby, które pomimo długiego trwania choroby poprzez umiejętność odkrywania sensu dziejących się wydarzeń posiadają poczucie bycia szczęśliwymi.

Elżbieta Trylińska-Tekielska


Hospicjum stacjonarne CARITAS Archidiecezji Warszawskiej

Wyższa Szkoła Rehabilitacji w Warszawie


Komu jest potrzebny psycholog w hospicjum?
Psycholog w hospicjum pełni istotną rolę. Jest to osoba, która koordynuje działania – współpracę pomiędzy pacjentem, rodziną a personelem hospicjum. Pacjent – osoba pokonana przez chorobę – to osoba znajdująca się w sytuacji ekstremalnej (zagrożenia życia). Dlatego też trzeba znać wszystkie procesy, które zaczynają dominować w tak drastycznej sytuacji i skoncentrować się na pomocy pacjentowi, dobrać odpowiednią terapię, poznać aktualne potrzeby, poznać osobowość, by ten najtrudniejszy okres mógł mieć w poczuciu pacjenta wartość, by życie pacjenta mogło być (dla niego) odczuwane jako spełnione. Rodzina pacjenta, zupełnie nie przygotowana do pełnienia roli związanej z koniecznością pogodzenia się z odchodzeniem osoby najbliższej, będąca również ofiarą traumy, przeżywająca objawy posttraumatic stress disorder, wymaga szczególnej opieki i prowadzenia. Wymaga przygotowania na przeżycie tej traumatycznej sytuacji, jak również przygotowania na etapy po odejściu pacjenta. Zespół hospicyjny to wtórne ofiary traumy, osoby spotykające się na co dzień ze zjawiskiem śmierci. Uczestniczące w nim. Będące w sytuacji, której też towarzyszy bezradność – niemożność cofnięcia choroby prowadzącej do śmierci. Psycholog uświadamia personelowi hospicjum, że stanowią oni zespół, że mają możliwość uczestniczenia w debriefingu celem nie doprowadzenia do symptomów wypalenia zawodowego. Śmierć jest naturalnym zjawiskiem końca życia. Jednak zawsze jej pojawienie się przerasta nasze doświadczenia. Czy tak być musi?

Elżbieta Trylińska-Tekielska


Hospicjum stacjonarne CARITAS Archidiecezji Warszawskiej

Wyższa Szkoła Rehabilitacji w Warszawie


Wolontariusz hospicyjny – przeszkadza czy pomaga?
Podstawy funkcjonowania hospicjów opierały się z założenia na pracy wolontariuszy. Pacjent chory terminalnie (będący u kresu swego życia) musiał przebywać w miejscu, które nie było jego domem. W chwili obecnej pacjentem opiekuje się personel wyszkolony zawodowo, jak również osoby, które nie mając wykształcenia medycznego, psychologicznego, z własnej woli, dobrowolnie podejmują działania na rzecz terminalnie chorego. Teoretycznie nie muszą oni przebywać w warunkach uznawanych za traumatyczne z punktu widzenia psychologii, bo w warunkach dotyczących śmierci. Wolontariusze, z racji podjętych działań, są wtórnymi ofiarami traumy – są świadkami, uczestnikami zdarzeń, których nie mogą zmienić. A jednak podejmują działania na rzecz innych. Co kieruje – jaki jest motyw podjęcia się tej pracy. W badaniach, które miały charakter eksploracyjny, skoncentrowano się na problemach, które mają wielki wpływ na to, czy jednostka zdecyduje się działać wolontarystycznie. Na temat motywacji wolontariuszy hospicyjnych wydanych zostało wiele prac – jednak brano pod uwagę tylko zmienne osobowościowe. W niniejszych badaniach skoncentrowano się na porównaniu grupy wolontariuszy hospicyjnych z grupą wolontariuszy zwykłych oraz z grupą personelu zawodowego hospicyjnego – próbując ustalić, czy istnieje różnica i jaka w badanych grupach. Celem podjętych prób była chęć znalezienia różnicy pomiędzy wolontariuszem hospicyjnym a wolontariuszem zwykłym i personelem zawodowym hospicjum. Efektem przeprowadzonych badań było uzyskanie potwierdzenia stawianych pytań badawczych dotyczących różnic. Na podstawie otrzymanych wyników można było podjąć dalsze wnikliwsze procedury i ustalić dalsze badania w kierunku poczucia tożsamości, lęku przed śmiercią, religijności, poczucia winy, nierozwiązanych problemów PTSD, wartości, motywów endo- oraz egzogennych. Hospicja to miejsca szczególne, gdzie „rozgrywa się” dramat odchodzenia. Z obserwacji wynika, że właśnie do takich miejsc przychodzą/zgłaszają się bardzo różne osoby, kierujące się nieuświadomionymi i niezrozumiałymi dla nich samych motywami. Często motywy wynikają z nierozwiązanych problemów, błędnej interpretacji idei hospicjum. Mogą być również nieprawidłowo wykształcone osobowości. Zakładano, że na podstawie badań będzie można uzyskać obraz osoby, która podjęła się dobrowolnie pracy w warunkach traumatycznych i która dysponuje odpowiednim potencjałem. Potencjał wolontariatu jest ogromną siłą, która powinna budować a nie niszczyć.

Bogusław Stelcer, Wojciech Strzelecki, Marcin Cybulski, Marta Czarnecka


Katedra Nauk o Zdrowiu, Zakład Psychologii Klinicznej, Wydział Nauk o Zdrowiu,Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu
Psychologiczne metody radzenia sobie z zaawansowaną chorobą nowotworową
Zaawansowana choroba nowotworowa stanowi szczególnie trudny moment w życiu każdego chorego jak i jego rodziny. Wyzwania jakie za sobą pociąga noszą znamiona kryzysu psychicznego, poczucie bezpieczeństwa psychologicznego staje się iluzją. Style zaradcze podejmowane w tej szczególnej sytuacji zmierzają do przywrócenia sensu życia oraz utrzymania nadziei na stabilną przyszłość. Celem przeprowadzonych badań było określenie sposobu zmagania się z zaawansowaną chorobą nowotworową przez pacjentów leczonych w hospicjum. Odrębnym celem badania było zbadanie zasobów osobistych chorych. Badaniem objęto 30 chorych terminalnie, którym świadczono opiekę hospicyjną w Nowym Tomyślu. Badania realizowano na przełomie 2007 i 2009 roku uwzględniając wiek (25-68 lat), sytuację rodzinną chorych, miejsce oraz płeć badanych (24 kobiety, 6 mężczyzn). Celem uzyskania odpowiedzi na pytania badawcze zastosowano dwa narzędzia: Skala Przystosowania Psychicznego do Choroby Nowotworowej - MINI-MAC. Drugim narzędziem badawczym był Kwestionariusz Orientacji Życiowej SOC-29 Aarona Antonovskiego. Podjęte badania dostarczyły szeregu interesujących danych o podejmowanych przez chorych umierających strategiach zaradczych. Szczególnie interesującym wnioskiem jest zaobserwowana tendencja do utrzymywania sensu życia oraz nasilenie konstruktywnych strategii zaradczych. Szczegółowe wyniki i wnioski zostaną zaprezentowane w planowanej prezentacji.


Directory: files -> 254
files -> Publikacja sprawozdań finansowych organizacji pożytku publicznego – przewodnik dla organizacji
files -> Informacja dodatkowa do wniosku o dofinansowanie operacji w ramach środka „Rozwój obszarów zależnych od rybactwa”
files -> W sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2006
files -> Rys. Kolumna rektyfikacyjna do rektyfikacji ciągłej; kolumna, deflegmator, kondensator
files -> "Epistemologia: fundamentalizm i jego zmierzch", [w:] Między przyrodoznawstwem, matematyką a humanistyką
254 -> Przemówienie Doktora Honoris Causa kul j. E. Ks. Biskupa, Proprefekta Domu Papieskiego Ks. Dr. Stanisława Dziwisza
254 -> Doktora honoris causa kul
254 -> Andrzej Półtawski
254 -> Reż.: Scandar Copti, Yaron Shani scen.: Scandar Copti, Yaron Shani zdj

Pobieranie 1.44 Mb.

Share with your friends:
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   32




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu