Garhwal droga do nieba 8 Dionizos ante portas 10



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona30/46
Data30.10.2017
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   ...   46

Mistrzowie zen



Eisai Zenji.

 Inne jego imiona to Myosan Eisai i Zenko Kokushi. Żyjąc w latach 1141-1215, doprowadził do przeniesienia szkoły zen z Chin do Japonii, przy czym był to odłam kierunku rinzai, z którym Eisai zapoznał się w Chinach, będąc początkowo mnichem w szkole tendai. Oprócz nauk tego ostatniego kierunku, studiował  również nauki sekty shingon na górze Hiei pod Kioto. W celu pogłębienia studiów dwukrotnie podróżował do Chin, gdzie w czasie drugiego pobytu uczył się u mistrza ch`an Xuan Huaichanga, który należał do linii Oryo. Tam też uzyskał pisemne potwierdzenie swego mistrzostwa. Po powrocie do Japonii założył klasztor Shōfuku-ji, nieopodal Hakaty na wyspie Kyūsiu, gdzie uprawiano nie tylko nauki zen, ale też tendai oraz shingon.



Dogen Zenji. Inne jego imiona to Dogen Kigen i Eihei Dogen. Był japońskim mistrzem zen i założycielem japońskiej szkoły soto. Urodził się w roku 1200 w arystokratycznej rodzinie i już w młodości wykazywał niezwykłe zdolności, np. mając cztery lata umiał czytać po chińsku. Od 1212 roku przebywał w klasztorze Yokawa na górze Hiei, gdzie zapoznał się z nauką szkoły tendai. W 1223 roku udał się do Chin, gdzie ćwiczył pod kierunkiem mistrza ch’an Tiantong Rujinga, który udzielił mu pieczęci potwierdzenia. Gdy wrócił do Japonii, a było to w roku 1227, założył po sześciu latach klasztor Kōshō Hōrinji, natomiast w roku 1244 zamieszkał w klasztorze Eiheiji.

Jego głównym dziełem było Shōbōgenzō, co w dosłownym tłumaczeniu znaczy „Skarbnica wiedzy o prawdziwej dharmie”. Mówi w niej:

 

Jeśli przychodzi życie, oto jest życie. Jeśli przychodzi śmierć, oto jest śmierć. Nie ma powodu, abyś był pod ich kontrolą. Nie pokładaj w nich żadnych nadziei. To życie i śmierć są życiem buddy. Jeżeli będziesz próbował odrzucić je ze wzgardą, utracisz życie buddy.” 



W Shōbōgenzō Zuimonki Dogen opowiedział zdarzenie o danielu, który pasł się w przyklasztornym ogródku. Gdy pewien mnich kazał go przepędzić, inny mnich powiedział do niego: „chyba nie masz żadnej litości w sobie”. Wtedy ten pierwszy mu odpowiedział: „Jeżeli pozwolę mu skubać tutaj trawę, to przyzwyczai się on do ludzi i wówczas jakiś zły człowiek zrobi mu krzywdę.” Czasem okazanie braku współczucia oznacza najgłębsze współczucie.

Jednym z podstawowych zagadnień, jakie rozpatruje w swych dziełach, jest problem czasu, zmiany i względności. Mówi on

 

Gdy drwa stają się popiołem, nigdy nie powracają do bycia drwami. Powinniśmy nie przyjmować poglądu, że zgodnie z doktryną buddyzmu drwa pozostają w stanie drew... Tak samo jest z życiem i śmiercią. Tak więc w buddyzmie mówimy, że nie narodzone jest nieśmiertelne. Życie jest stanem czasu. Śmierć jest stanem czasu.” 



Hakuin Zenji, zwany także Hakuin Ekaku. Był mnichem buddyjskim w szkole rinzai. Wsławił się wymyśleniem koanu sekishu (jedna dłoń), który polega na odpowiedzeniu na pytanie: „Jaki jest dźwięk klaskania jedną ręki”. Żył w latach 1686-1769. Jego wielkim dziełem jest Orategama. Uważa się go za odnowiciela działalności szkoły rinzai i wznowienia  ćwiczeń za pomocą koanów.

Na mlecznej drodze



Rodzima japońska szkoła, pokrewna ze szkołą Lotosowej sutry (tendai) i szkołą czystej krainy (dżodo). Nazwa jej pochodzi od nazwiska mnicha żyjącego w latach 1222-82. Nichiren był orędownikiem dwóch religijnych praktyk, opartych na jego interpretacji Sutry lotosu. Pierwszą było czczenie „honzon”, czyli zaprojektowanej  przez niego mandali, która przedstawia znajdującą się we wszystkich ludzkich istotach naturę buddy, oraz trzy ciała buddy (trikaja). Druga praktyka polegała na powtarzaniu mantry „namu Myohorenge-kyo” (Sutrze lotosu cześć), co nazywało się „daimoku” Obydwie praktyki wykonywano w świętym miejscu, zwanym „kaidan”. Honzon. daimoku i kaidan są trzema wielkimi, niezgłębionymi tajemnicami, które uważa się za istotę szkoły nichiren. Sekta ta dzieli się na kilka mniejszych, mianowicie: nichiren-shōshū (prawdziwa szkoła Nichirena), shishō-kosekai, sōka-gakkai oraz niponzan myōhōji.

Nichiren. Reformator buddyzmu japońskiego, twórca nowej sekty buddyjskiej opartej o doktrynę zawartą w Sutrze lotosu. Właściwe nazwisko Zennichi-maro, zwany również Zenshobo Rencho. Urodzony w roku 1222 w Kominato, w rodzinie biednego rybaka, zmarł w roku 1282 w Ikegami. Przyczynił się do znacznego rozwoju buddyzmu w Japonii. W wieku lat jedenastu wstąpił do klasztoru kiyosumi-dera, gdzie po czterech latach nowicjatu dostąpił święceń zakonnych. Będąc młodym mnichem, poszukiwał intensywnie prawdziwej nauki Buddy w większych klasztorach buddyjskich. W roku 1233 wstąpił do klasztoru w Kamakurze, gdzie zapoznał się z doktryną „czystej krainy”, wg której zbawienie można było osiągnąć przez wzywanie imienia Amitabhy. Następnie, nie znalazłszy prawdy wstąpił do sekty zen, która wówczas stawała się coraz popularniejsza. Kolejno zapoznawał się z tendai oraz buddyzmem ezoterycznym, jak również studiował w szkole ritsu, która kładła nacisk na ścisłą dyscyplinę i reguły zakonne.

W roku 1253 ostatecznie znalazł  to, czego szukał w Sutrze lotosu. Po ogłoszeniu swej doktryny zażądał, aby wszystkie sekty buddyjskie zostały zakazane, ale jego wezwanie nie zostało przyjęte przychylnie, co było przyczyną, że musiał się ratować ucieczką. Na wygnaniu napisał pracę Risso ankoku ron, co znaczy „Ustanowienie prawości i uspokojenie kraju”. W roku 1271 został uwięziony i skazany na śmierć, lecz karę zamieniono mu w drodze łaski na wygnanie. Ostatnie lata spędził na nauczaniu i pisaniu.
Na samym końcu Indii, nad Oceanem Indyjskim leży urocza miejscowość Kovalam Beach. Nie pomińcie jej w swoich wędrówkach. Ale koniecznie zamieszkajcie nad oceanem, w hotelikach odległych od brzegu około 50 metrów. Załóżmy, że nie nadejdzie tsunami. Tak właśnie sobie mieszkałem. Na lancz chodziłem do pobliskiej restauracji o dźwięcznej nazwie Milky Way. Gdy przyszedłem pierwszy raz, po drodze spotkawszy pewnego Amerykanina z młodą kobietą z dzieckiem na ręku i dziewczyną kilkunastoletnią o dość czarnej karnacji. Ta starsza była Hinduska ale białą. W indyjskich rodzinach często sie takie wypadki zdarzają, co dla czarnej dziewczyny może być tragedią, gdyż nikt takiej nie chce za żonę wziąć, chociaż była piękna. Odrazu się z nimi zaprzyjaźniłem. Zresztą szliśmy w tym samym kierunku do Milky Way. Przy kasie zamówiłem ryż i jarzyny oraz kazano mi usiąść i czekać. Za chwilę kelner podał mi na liściu banana ryż, jarzyny i coś, co oni nazywają dosa masala, czyli przyprawa. Zajadałem z apetytem, jako jedyne gotowane jadło  w tym dniu. Przy sąsiednim stoliku robiła to samo ta rodzina amerykańsko- indyjska, z którą wymieniałem uśmiechy i zdawkowe halo na ulicy.
Po zjedzeniu wyszedłem, zapomniawszy oczywiście widelca. Ponieważ miałem taki zwyczaj zapominania sztućców, dlatego zawsze w samolocie chowałem sobie plastykowe widelce, aby mieć na zapas. Przy okazji informuję, że w indyjskich restauracjach typu Milky Way nie podają sztućców, gdyż w Indiach je się palcami prawej ręki. Wszyscy wiedzą, że lewa ręka służy do podmywania. To informacja dla tych, co wybierają się do Kathmandu.

Na drugi dzień znowu się spotkaliśmy. Z tym, że od progu powitał mnie groźny wzrok kelnera, takiego 6 -cio letniego chłopca, bo tacy są kelnerzy. Nie wiedziałem o co mu chodzi, więc powiedziałem mu halo, sir, ale on tylko zmierzył mnie złowrogim spojrzeniem. Za chwilę miałem się dowiedzieć.

Na stół wjechal liść bananowy i wtedy zostałem uświadomiony. "Wczoraj zostawiłeś liść na stole, zamiast wrzucić go do kosza" powiedział kelner, pokazując palcem kosz. Zarumieniłem się i odrZekłem sorry, sir. Pokręcił głową potwierdzająco.

Oczywiście pokręcenie głową znaczy "tak" a nie "nie", pozwalam sobie zauważyć, dla nowicjuszy.

Przy sąsiednim stole rodzina amerykańsko-indyjska uśmiechała się ukradkiem, kryjąc radosne ubawienie moją reprymendą, jaką otrzymałem.

Liczba 108



W Bombaju jest taka dzielnica, która nazywa się Bycula, znana z ogrodu zoologicznego. Idąc tam natrafiłem na grupę sprzedawców remediów i lekarstw z ajurwedy, czyli medycyny indyjskiej. Czego tam nie było i proszek z rogu nosorożca, zastępujący viagrę i pył z kopyta słonia, służący do powiększania organów męskich i setki innych. Kupiłem tam różaniec zwany mala z nasion drzewa rudrakśa, składający się z 12 paciorków oraz dodatkowo różaniec  ze stu dzięsięciu paciorków, wykonanych z drzewa tulasi. właściwie powinien mieć 108 koralików, ale na wszelki wypadek lepiej pomylić się in plus niż in minus. Dlaczego ze 108 paciorków. Dlaczego liczba 108 i świętą liczbą?

A oto przykłady:

Starożytni Hindusi byli wspaniałymi matematykami a 108 jest wynikiem dokładnej operacji matematycznej.

(1 do 1 potęgi) razy (2 do potęgi 2) razy (3 do potęgi 3) =108

Alfabet sanskrycki ma 54 litery , każda  może być męska i żeńska, śiwa i śakti czyli 54 razy 2=108

9x12=108  Obydwie te liczby mają znaczenie duchowe w wielu tradycjach

Czakra Serca. Czakry są przecinane liniami energetycznymi i mówi się, że jest 108 linii energetycznych, które tworzą czakrę serca. Jedna zwana szuszuma prowadzi do czakry koronnej i uważa się, że jest to droga do samo uświadomienia.

Marma albo marmastana jest podobna do czakry lub do skrzyżowania energii. Przyjmuje się, że jest 108 marma'ów w ciele subtelnym.

Czas. Niektórzy mówią, że jest 108 uczuć, 36 należących do przeszłości i 36  należących do przyszłości i 36 należących do teraźniejszości.

Astrologia. Jest 12 konstelacji i 9 łukowych segmentów zwanych namsza albo czandrakala. 9 razy 12=108. Czandra to księżyc, a kala to są części całości.

Planety i domy. W astrologii jest 12 domów i 9 planet co daje 9x12=108

Było 108 gopi (pasterek i nałożnic) Kriszny

1 to Bóg albo wyższa prawda, 0 to pustka lub absolut, 8 to nieskończoność lub wieczność.

Średnica słońca jest 108 razy większa niż średnica ziemi.

Mahamudra

 Praktyka i nauka tantryczna, której celem jest osiągnięcie stanu buddy lub uświadomienie sobie powszechnej pustki. Zapoczątkowana została przez wielkich siddhów indyjskich Tilopę i Naropę,  następnie przeszczepiona do Tybetu, gdzie zrobiła wielką karierę, zwłaszcza w szkole kargjupa. W języku tantry mahamudrę osiąga się wtedy, gdy męska energia psychiczna znajdująca się w prawym kanale psychicznym rasana i energia żeńska z kanału lalana zostaną skierowane do kanału centralnego awadhuti.



Praktyka mahamudry składa się z wglądu, medytacji i działania (sadhana). Przez wgląd rozumie się wniknięcie intuicyjne w naturę umysłu i uświadomienie sobie, że jest on pustką. Medytacja prowadzi do uświadomienia sobie czterech szlachetnych prawd, prawa karmy i zależnego powstawania oraz cierpienia związanego z kołem życia i śmierci. Należą do niej praktyka wstępna polegająca na wykonywaniu pokłonów, recytowaniu mantr, ofiarowywaniu mandali i oddawaniu czci swemu guru. Działanie polega na stosowaniu takich środków, które służą do oczyszczania „ciała, mowy i umysłu”. Należy tu między innymi praktyka czöd oraz „sześć nauk Naropy”.

Osiągnięcie umysłu buddy można uzyskać dwiema drogami: pierwsza to „droga metod zwana też jogą z formą, druga zaś to droga wyzwolenia, czyli joga bez formy. Pierwsza polega na ujarzmieniu energii psychicznej (prana) w trakcie ćwiczeń jogicznych, podczas gdy druga wykorzystuje poskromienie umysłu i to właśnie jest mahamudra. Twórca metody mahamudry Tilopa mówi:

 

Wyrzecz się sług i rodziny, przyczyn żądz i nienawiści.



Medytuj samotnie w lasach i miejscach odosobnienia.

Przebywaj w stanie nie-medytacji.

Jeśli osiągnąłeś „nie chcieć nic więcej osiągnąć”, to osiągnąłeś mahamudrę.

Wadżrajana



Około IV w po Chr. do buddyzmu przeniknęły wpływy tantryzmu odznaczającego się ezoteryzmem i mistycyzmem. Istotą tantryzmu było wprowadzenie pierwiastka żeńskiego, zarówno do hinduizmu (siaktyzm) jak i do buddyzmu, w którym pojawiają się bóstwa żeńskie, jak bogini Pradżniaparamita, Wadżrajogini, Wadżrawarahi, Tara lub „podniebne wędrowniczki” dakinie. Buddyzm tantryczny zwany popularnie wadżrajaną, co znaczy dosłownie „wóz diamentowy” (ukryte jego znaczenie brzmi: „wóz gromu”), rozwinął się początkowo w Bengalu, Assamie i Kaszmirze, później jednak nastąpił dalszy jego rozwój w Nepalu, Tybecie, skąd rozpowszechnił się do Chin i Mongolii.

Podstawowym tekstem wadżrajany była Guhjasamadża-tantra, przypisywana Asandze, jednemu z twórców szkoły jogaczary. Tradycja uważa również Nagardżunę za prekursora „wozu gromu”, chociaż nie musi to być ten sam Nagardżuna, który stworzył szkołę środkową madhjamaka. Innym tekstem wadżrajany jest Kalaczakra-tantra (X w.), której autorstwo przypisuje się królowi Szuczuńdrze z mitycznej krainy Szambhali.

Nowa doktryna głosiła, że wyzwolenie można osiągnąć dzięki sile magicznej uzyskanej przez stosowanie praktyki tantrycznej, sadhany, tj. środków zmuszających bóstwo do posłuszeństwa. Na ogół tantry dzieli się na: krija-tantrę, czarja-tantrę, joga-tantrę i anuttarajoga-tantrę, z których pierwsza i druga dotyczą rytuałów, natomiast dwie pozostałe obejmują sposoby uświadomienia sobie najwyższej prawdy.

Niektórzy tantrycy jak Saraha i Lui-pa uważali, że medytacja, która jest najistotniejszą praktyką hinajany i mahajany, nie jest potrzebna, podobnie jak mantry i dharani. Sadhana tantryczna natomiast składa się z wizualizacji, mudr, njasy , pomocy ikonograficznych, takich jak mandala i jantry.

Charakterystyczną cechą literatury tantrycznej jest jej sekretny język, zwany sandhjabhasza, czyli „język półcieni” lub jak sugeruje M. Eliade sandhabhasza, co oznacza „język intencjonalny”. Język ten, operując symboliką erotyczną i obsceniczną zaciemnia prawdziwy sens buddyzmu tantrycznego oraz prowadzi niejednokrotnie do niewłaściwego zrozumienia jego prawdziwej treści. Istnieją dwa odłamy tantryzmu: pierwszy, który przyjmuje dosłownie teksty  i zwany jest tantrą lewej ręki oraz drugi, zwany tantrą prawej ręki, gdzie nakazy takie jak pańcza makara (5 M) traktuje się wyłącznie symbolicznie. Przez pańcza makara rozumie się pięć liter „m”, które są symbolami pięciu zakazów, dotyczących (1) nie jedzenia ryb (matsja), (2) nie jedzenia mięsa (mansa), (3) nie picia alkoholu (madja), (4) nie wykonywania zakazanych gestów (mudra) i (5) nie spółkownia (majthuna). Szkoły tantryczne dopuszczały łamanie tych zakazów, niektóre dosłownie, inne zaś tylko symbolicznie. W czasie obrządków tantrycznych lewej ręki jedzono mięso, ryby, pito alkohol i dopuszczano się praktyk seksualnych, podczas gdy tantrycy prawej ręki udawali tylko, że piją alkohol, jedzą mięso i spółkują.

Wadżrajana przyjmuje, że natura buddy może się objawiać w trzech korzeniach: nauczycielu (guru), bóstwie opiekuńczym (isztadewata) i strażnikach Dharmy (dharmapala, dakinie). Korzenie te są symbolami natchnienia (adhisztana), mocy nadprzyrodzonych (siddhi) oraz działalności (karma).

Do czasów obecnych wadżrajana przetrwała w formie buddyzmu tybetańskiego, zwanego też lamaizmem. Oprócz Tybetu forma ta utrzymuje się w Mongolii, Chinach, Nepalu i północnych Indiach. W Japonii istnieje ezoteryczna sekta shingon, której doktryna wywodzi się od chińskiej szkoły chen-yan


Pobieranie 0.96 Mb.

Share with your friends:
1   ...   26   27   28   29   30   31   32   33   ...   46




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu