Garhwal droga do nieba 8 Dionizos ante portas 10



Pobieranie 0.96 Mb.
Strona29/46
Data30.10.2017
Rozmiar0.96 Mb.
1   ...   25   26   27   28   29   30   31   32   ...   46

Lodowiec Siaczen



Katastrofa ekologiczna

Lodowiec Siaczen należy do najdłuższych na świecie  Niektóre szczyty (np. Mamostong i Saser) pasma Rimo Mustagh i Saser Mustagh leżą po Indyjskiej stronie linii demarkacyjnej, która stanowi obecną granicę między Indiami i Pakistanem. Na lodowcu Siaczen znajdują się posterunki graniczne, będące celem artylerii, zarówno jednej jak i drugiej strony. Od lat przebiega wzdłuż niego linia frontu niewypowiedzianej wojny między Indiami i Pakistanem. Co roku ginie tam wiele istnień ludzkich, przeważnie z powodu lawin, szczelin lodowych i choroby wysokościowej. Utrzymywanie na lodowcu mas wojska doprowadziło do katastrofy ekologicznej. Zwały opakowań i śmieci, ciała ludzkie, ekskrementy wrzucane w doły lodowe powodują skażenie wód lodowca -- życiodajnych dla setek tysięcy mieszkańców niższych okolic. W r.1998 powstał projekt utworzenia pod kontrolą międzynarodową "transgranicznego parku pokoju". Proklamowanie parku pozwoliłoby na zdemilitaryzowanie lodowca i likwidację bezsensownego frontu. Niestety, argumenty te nie przemawiają do rządów Indii i Pakistanu.

Amulety



Amulet jest to przedmiot noszony na szyi, mający rzekomo przynosić szczęście właścicielowi. Talizman natomiast (od arab.słowa  tilasm, to zaś pochodzi od greckiego telesma ) jest uogólnieniem pojęcia amuletu, niekoniecznie noszonym na szyi.

Wśród himalaistów największe powodzenie mają amulety, zwane dzi, czyt. zi, co oznacza "lśniący, błyszczący, wspaniały" w języku tybetańskim. Spotykane są nie tylko w Tybecie, lecz także w Nepalu, Indiach i Birmie, gdzie noszą miano pumtek. Mają zazwyczaj formę koralików o kształcie baryłkowatym, kulistym,  wrzecionowatym lub płaskich płytek.. Wykonane są zazwyczaj z agatów, skamieniałości, karneoli, onyksów itp. Pochodzenie ich otoczone jest mgłą tajemnicy i należą do najbardziej tajemniczych przedmiotów magicznych. Sami Tybetańczycy wierzą, że rodzi je ziemia, gdyż znajdowane są  pod ziemią, jednakże niewątpliwie należą one do wytworów człowieka.

Z reguły  pokryte są  różnymi ozdobnymi wzorami, z których najbardziej rozpowszechnione są  kólka, zwane "oczami" oraz różne nieregularne rysunki, jak pokazano  niżej.

 

"Czyste" dzi w tradycji tybetańskiej uważane są za najbardziej wartościowe i pożądane. Aby stać się "czystym", dzi musi być prawdziwym trawionym agatem i posiadać wyraźny wzór o symetrycznym kształcie oraz soczystych kolorach, błyszczącej powierzchni i być bez skaz. Najbardziej pożądanym wzorem, należącym do "czystych" jest kamień o 9-ciu oczach. Dzi uważane za nieczyste nazywane są "czung" (czong).



Złota gałąź

  Idąc dzisiaj przez plac kupiłem złotą gałąź jemioły. Dlaczego gałąź jemioły i dlaczego złotą. W Górach Albańskich jest świątynia Diany z Nemi, której strzeże dzień i noc kapłan, krążący z mieczem wokół przybytku. Kapłan wie, że go czeka śmierć, gdyż on też aby zostać kapłanem musiał zabić swego poprzednika i on także zostanie zabity przez swego następcę. Ale przedtem musi zabójca ułamać gałąź jemioły, rosnącą na dębie. Kapłan jest symbolem dębu, który może zostać zabity, wtedy gdy ułamana zostanie jego gałąź. Orestes, gdy przekraczał Styks, pokazał Charonowi gałąź jemioły, dzięki czemu został przewieziony na drugi brzeg. Ma tutaj jemioła magiczną moc. W micie skandynawskim bóg Baldur zostaje zabity gałęzią jemioły a potem spalony na stosie.. Pliniusz podaje, że najskuteczniejszym lekarstwem była jemioła rosnąca na dębie. W oczach druidów nie ma nic świętszego nad jemiołę i drzewo, na którym rośnie, pod warunkiem, że jest to dąb. Znane są także wypadki, gdy kobiety bezdzietne jedzą jemiołę, by mieć potomstwo. Również Ajnowie uważali jemiołę za lekarstwo na niemal wszystkie choroby. Wolofowie z Senegambii uważali szczególny gatunek jemioły, zwany tob. Noszą na sobie liście tej jemioły, gdy wybierają się na wojnę, tak jakby te liście były talizmanami. Chłopi piemonccy i lombardzcy szukają w dzień św. Jana oleju św. Jana, który leczy wszystkie rany. Jest nim prawdopodobnie wywar z jemioły. W Szwecji jemioła uchodzi za lekarstwo na padaczkę, a w Holsztynie jemioła uważana jest za panaceum na wszystkie rany. Wiara, że jemioła chroni przed pożarami panuje zarówno w Szwecji jak i we Włoszech., a w Szwajcarii i w Czechach nazywana jest miotłą piorunową.



Dlaczego jemioła była zwana złotą gałęzią?.

Wergiliusz opowiada, jak to dwa gołębie prowadząc Eneasza do mrocznej doliny, w której rosła złota gałąź, usiadły na drzewie. Złota gałąź nie była niczym innym tylko jemiołą.

...Kędy złoto przez liście blask rzuca wesoły,

Jak pośród mrozów zimy krzew bujny jemioły

Zielenią błyska nową z nie swojego drzewa

I smukłe pnie okiścią złocistą odziewa.

Dlaczego jednak jemioła zwana była złotą gałęzią? Wiadomo przecież, że jest zielona.Wergiliusz bowiem mówi, że cała gałąź była złocista, łodyga i liście. Być może nazwę zawdzięcza bogatej złotej żółtości, którą okrywa się gałązka jemioły ścięta i przechowywana przez kilka miesięcy. Kolor ten nie ogranicza się do liści, lecz przechodzi też na łodygę, tak że podobna staje się cała do złotej gałęzi.

Żółty kolor może  też tłumaczyć częściowo przypisywaną jemiole moc ujawniania skarbów znajdujących się w ziemi. .Na zasadzie bowiem magicznego powinowactwa istnieje naturalny związek między  żółtą gałęzią a żółtym złotem.
 (opracowano na podstawie książki J.G.Frazera "Złota Gałąź')

Dionizos ante portas



Hermes z polecenia Zeusa przemienił chwilowo Dionizosa w baranka i podarował go nimfom, mieszkającym na wzgórzu Nysa. Nimfy ukryły go w jaskini, rozpieszczały go i karmiły miodem,  za co wdzięczny Zeus umieścił ich wizerunki wśród gwiazd, nadając im nazwę Hyad. Na górze Nysa Dionizos wynalazł wino, swój główny tytuł do sławy. Później Hera napiętnowała go obłędem,  co spowodowało, że ruszył w wędrówkę po całym świecie w towarzystwie Sylena i dzikiej armii  satyrów oraz menad uzbrojonych w laski oplecione bluszczem oraz miecze, węże i straszliwe warkotki.

Najpierw udał się do Egiptu, gdzie pokonał tytanów. Następnie skierował się do Indii. Nad Eufratem pokonał króla Damaszku, z którego zdarł żywcem skórę. Ojciec przysłał mu tygrysa, który pomógł mu przeprawić się przez rzekę Tygrys. Do Indii dotarł pokonawszy wiele przeszkód. Podbił cały kraj, wprowadził uprawę winnej latorośli oraz nadał nowe prawa i założył wielkie miasta.

Niektórzy twierdzą, że indyjska kampania Dionizosa oparta została na pijanym marszu Aleksandra ku rzece Indus, ale mit ten jest wcześniejszy i jest symbolem pochodu winnej latorośli na wschód. (wg R. Gravesa).

Arian wspomina w swej Anabasis Aleksandrii, że w kraju między rzekomo Kofenem i Indusem ma się znajdować miasto Nysa, założone rzekomo przez Dionizosa....'Gdy więc Aleksander zbliżył się do Nysy, posyłają do niego mieszkańcy tego miasta swego władcę, któremu na imię było Akufis i razem z nim trzydziestu posłów, by Aleksander ze względu na boga uszanował wolność miasta.

  Posłowie weszli podobno do namiotu Aleksandra i zastali go tam siedzącego i kurzem jeszcze okrytego po odbytym marszu, w pełnym uzbrojeniu....



Następnie upadli na twarz i zwrócili się do Aleksandra; "Królu! Prosimy cię, byś zostawił wolność i niezawisłość z szacunku dla Dionizosa. Bo gdy ten po podboju plemienia indyjskiego wracał ku  morzu greckiemu. założył to miasto dla żołnierzy niezdolnych do walki...Dowodem, że Dionizos założył to miasto niech będzie bluszcz, który rośnie tylko u nas.

Zostawił więc Aleksander mieszkańcom wolność, zadowalając się trzystoma jeźdźcami. Następnie udał się na górę Meros, gdzie widział wiele bluszczu, wawrzynu i wiele gaików. (wg Flawiusza Arriana).

Wiwaswat i jego dzieci



Siódmym synem Brahmy był Daksza, który wyszedł z wielkiego palca prawej nogi stwórcy. Trzecia z córek Dakszy była Aditi, która powiła dwunastu wielkich bogów. Najpotężniejszym byli: Waruna, bóg oceanu, Indra, bóg burzy i piorunów oraz Wiwaswat, bóg słońca, zwany także Surją.

Indra był siódmym synem Aditi, ósmym był Wiwaswat. Niestety nie uznano go za równego pozostałym, starszym braciom. Urodził się on bowiem bezkształtny - bez rąk i bez nóg. Gładki ze wszystkich stron a szerokość jego równała się wzrostowi.

Starsi bracia: Mitra, Waruna, Bhaga i inni orzekli. Musimy go przerobić. I obcięli mu wszystko co zbędne. W ten sposób powstał pierwszy człowiek. To właśnie Wiwaswat stał się prarodzicem wszystkich ludzi na ziemi, lecz sam się zrównał z bogami. Został bogiem słońca i jako bóg słońca nazywany jest

Surją. A z pozostałych kawałków jego ciała powstał słoń.
Twasztar wydał za Wiswata swą córkę Saranju.. Nie chciała ona jednak wyjść za człowieka, ale musiała się podporządkować woli ojca. Urodziła Wiwaswatowi bliźnięta, brata i siostrę, którym nadano imiona Jama i Jami.

Ale po tym wydarzeniu dumna Saranju nie potrafiła znosić życia w domu męża, który nie był jej równy. Stworzyła kobietę dokładnie podobną do siebie i pozostawiła ją w domu Wiwaswata, a sama przemieniwszy się w klacz, ukryła się. Początkowo Wiwaswat nie zauważył zmiany. Rzekoma Saranju urodziła mu syna, nazwanego Manu, od którego pochodzą ludzie, obecnie zamieszkujący ziemię. Ale kiedy Wiwawat zorientował się, że jego poprzednia żona uciekła, .przyjąwszy postać klaczy, przybrał postać konia i rzucił się za nią w pogoń. Dopędził ją i doszło między nimi do pojednania. Pod postacią koni znowu stali się małżonkami. i urodziło im się jeszcze dwoje dzieci, bracia bliźniacy, Nasatja i Dasra, których nazywają także Aświnami, to znaczy zrodzonymi z konia.

Aświnowie zostali bogami zmierzchu a także bogami gwiazdy wieczornej i zarannej. W stosunku do ludzi, z którymi są spokrewnieni, Aświnowie są bardziej życzliwi i ratują ich od wszelakich nieszczęść.

Czhan



Pochodzi od słowa dhjana (sans.) lub dżhana (pali), co dosł. znaczy medytacja. Szkoła ta w zasadzie rozwinęła się w Chinach, gdzie poddała się wpływom taoistycznym, i w ten sposób powstał kierunek o specyficznym chińskim charakterze. Dalszy jej rozwój nastąpił po przeniesieniu do Japonii, skąd rozsławiona została na cały świat pod nazwą zen.

Tradycja utrzymuje, że do Chin wprowadził ją około 520 roku, pochodzący z Indii Bodhidharma, który uważany jest za 28. patriarchę buddyzmu i 1. patriarchę szkoły ch’an, jednakże już w IV i V wieku istnieli w Chinach mnisi, nauczający podobnej doktryny do tej, która później powstała w szkole ch’an. Podstawowym jej tekstem jest Lankawatara-sutra, co znaczy dosłownie „objawienie (Buddy) na Lance (Cejlon)”, analogicznie jak w szkole jogaczary, gdzie również medytacja odgrywała główną rolę.

Sutra ta uczy, że świat jest iluzorycznym odbiciem umysłu, i że tę prawdę można sobie uświadomić w trakcie skoncentrowanej medytacji; ponadto przedstawia ona doktrynę czysto idealistyczną oraz kładzie nacisk na ćwiczenia medytacyjne i praktykowanie jogi. W piśmie tym znajduje się stwierdzenie, że wszystkie istoty posiadają naturę buddy, utożsamianą z pustką (śiunja), a uświadomienie sobie tego faktu stanowi oświecenie, w Japonii zwane satori. Stanu tego nie można wyjaśnić ani słowem, ani pismem, lecz musi być ono pojęte w osobistym bezpośrednim doświadczeniu.

Po śmierci Bodhidharmy, który przekazał swój płaszcz Hui-k’o, w sekcie nastąpił rozłam na szkołę północną, przyjmującą, że oświecenie może być uzyskane stopniowo i na szkołę południową, która uważała, że oświecenie może być osiągnięte nagle i spontanicznie. W IX wieku z południowej gałęzi rozwinęły się dwa kierunki: lin-chi (jap. rinzai) oraz ts’ao-tung (jap. soto). Ten pierwszy kierunek opiera się na kung’-an (jap. koan), czyli paradoksalnych pytaniach, których celem jest doprowadzenie ucznia do uświadomienia sobie, że całe rozumowanie jest niewłaściwe a rozwiązanie musi być intuicyjne. Praktyce koanów często towarzyszyły krzyki i uderzenia, którymi mistrz wywoływał strach i naprowadzał na właściwy kierunek. Szkoła ts’ao-tung kładzie natomiast nacisk na praktykę cichych ćwiczeń (chiń. ts’o-ch’an i jap. zazen), które polegają na spokojnej medytacji oraz czyszczeniu umysłu ze wszystkich spostrzeżeń i niepotrzebnych myśli.

Obydwie szkoły wyznawały zasadę, że „dzień bez pracy to dzień bez jedzenia”, tzn. pracę należy traktować jako coś naturalnego i uważać ją za równą medytacji.

Wprowadzenie szkoły ch’an do Japonii nastąpiło w XII w. pod wpływem dwóch mnichów: Essai, który założył szkołę rinzai i Dogena, twórcę szkoły soto.
Patriarchowie czhan

Bodhidharma. Putidamo (chiń.), Bodhidaruma (jap.), mnich hinduski, żyjący w Chinach w VI w. i uważany za twórcę szkoły ch’an. Postać na wpół legendarna i otoczona różnymi mitami. Po przybyciu do Chin w roku 520 został przyjęty przez cesarza Wu, który był wielce zasłużony dla buddyzmu z powodu budowania świątyń buddyjskich i wspierania mnichów. W trakcie rozmowy, gdy cesarz zapytał się, jakie zdobył dzięki temu zasługi, – Bodhidharma odparł: „żadne”, – gdy cesarz zapytał się, co jest sednem doktryny buddyjskiej – odpowiedział mu: „tylko pustka – nic świętego”. Po nieudanym spotkaniu z cesarzem Bodhidharma udał się do klasztoru Szaolin, gdzie spędził dziewięć lat obrócony twarzą do ściany skalnej. Podobno następnie wrócił do Indii, ale jeszcze przed wyjazdem ustanowił swego następcę Huike, uważanego za II patriarchę ch’an. Reszta w życiorysie Bodhidharmy jest legendą, a więc to, że przepłynął rzekę Jangce na liściu sitowia, wynalazł herbatę, która wyrosła z jego rzęs, gdy je sobie obciął po zaśnięciu w trakcie medytacji. Przypisuje mu się nawet wynalazek walki kung-fu. Inna wersja mówi, że umarł mając lat 150 i pochowany został w górach Henanu. Jakiś jego uczeń opowiadał, że spotkał go po śmierci idącego w jednym sandale, gdy zaś odkopano grób Bodhidharmy, znaleziono w nim właśnie tylko jeden sandał.

Hui Neng.

Uważany za szóstego patriarchę ch’an. Żył w Chinch w latach 638-713. Przyjmuje się, że był największym mistrzem ch`an po Bodhidharmie i w dużym stopniu przyczynił się do rozwoju tej szkoły. Wg tradycji przyjął buddyzm, pod wpływem przypadkowo usłyszanej Sutry diamentowej, ponadto przekazy mówią, że był analfabetą, a opracowaną przez niego „Sutrę podwyższenia o czystej prawowiernej dharmie”, czyli tzw. Sutrę szóstego patriarchy, spisał jego uczeń Fa Hai. Gdy piąty patriarcha postanowił wybrać swego następcę, zarządził, aby każdy, kto pragnie ubiegać się o tę godność, napisał wiersz. Przełożony mnichów Szen Hsiu ułożył takie strofy:

 „Ciało jest drzewem bodhi, Umysł lustrzaną podstawą. Oczyszczaj ją stale i gorliwie, Nie pozwalając, aby przylgnął kurz.”



Hui Neng ułożył swój wiersz, który napisał na ścianie jeden z mnichów:

Sama istota bodhi nie ma drzewa. W rzeczywistości nie ma niczego. Cóż zatem przyciąga kurz?"

 Dzięki temu Hui Neng został wybrany patriarchą i otrzymał miseczkę żebraczą oraz szatę, należącą do samego Buddy. Miał on wtedy dwadzieścia cztery lata i przez następne pięćdziesiąt dwa lata był mistrzem szkoły ch’an. Przed śmiercią wygłosił wiersz:

W niezmienności , w której nie praktykuje się cnót. W spokoju, w którym nie czyni się zła.



Gdy ustają namiętności widzenia i słyszenia, Umysł zjednoczony nie chwyta niczego.”

Po jego śmierci pojawiła się tęcza księżycowa, sala napełniła się niezwykłą wonią a z jego stupy wydobył się promień białego światła i utrzymywał się przez trzy dni. Liście na drzewach zbielały światłem, a ptaki i zwierzęta wydawały żałosne odgłosy.

 Nie zawsze jednak w czasie śmierci mistrzów buddyzmu dzieją się takie cuda. Gdy umierał Fa-tsang, na dachu zachrobotała wiewiórka. To tylko tyle i nic więcej– Powiedział.



Pobieranie 0.96 Mb.

Share with your friends:
1   ...   25   26   27   28   29   30   31   32   ...   46




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna
warunków zamówienia
istotnych warunków
przedmiotu zamówienia
wyboru operacji
Specyfikacja istotnych
produktu leczniczego
oceny operacji
rozwoju lokalnego
strategii rozwoju
kierowanego przez
specyfikacja istotnych
Nazwa przedmiotu
Karta oceny
ramach działania
przez społeczno
obszary wiejskie
dofinansowanie projektu
lokalnego kierowanego
Europa inwestująca
Regulamin organizacyjny
przetargu nieograniczonego
kryteria wyboru
Kryteria wyboru
Lokalne kryteria
Zapytanie ofertowe
Informacja prasowa
nazwa produktu
Program nauczania
Instrukcja obsługi
zamówienia publicznego
Komunikat prasowy
programu operacyjnego
udzielenie zamówienia
realizacji operacji
opieki zdrowotnej
przyznanie pomocy
ramach strategii
Karta kwalifikacyjna
oceny zgodno
Specyfikacja techniczna
Instrukcja wypełniania
Wymagania edukacyjne
Regulamin konkursu
lokalnych kryteriów
strategia rozwoju
sprawozdania finansowego
ramach programu
ramach poddziałania
kryteriów wyboru
operacji przez
trybie przetargu