Dyskonto weksla w regulowaniu podaży pieniądza (schemat)


Bankowa ocena zdolności kredytowej podmiotów gospodarczych



Pobieranie 245.02 Kb.
Strona5/5
Data26.10.2017
Rozmiar245.02 Kb.
1   2   3   4   5

Bankowa ocena zdolności kredytowej podmiotów gospodarczych


Ustawowym wymogiem udzielania kredytu jest posiadanie przez kredytobiorcę zdolności kredytowej. Jest to zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w określonym terminie.

Analiza zdolności kredytowej opiera się na metodach jakościowych i ilościowych.



Metody jakościowe:

  1. ocena dotychczasowego wywiązywania się z zobowiązań klienta

  2. analiza SWOT

  3. Biznes plan

Metody ilościowe opierają się na analizie wskaźnikowej dotyczącej 4 obszarów działania przedsiębiorstwa:

  1. zadłużenia

  2. płynności

  3. sprawność zapasów

  • rotacji zapasów

  • windykacji należności - czas ściągania należności

  • rola majątku trwałego

  1. zyskowności, rentowności

  • ROJ - stopa zwrotu na aktywach (majątku)

  • ROE - stopa zwrotu na kapitale własnym

W badaniu zdolności kredytowej banki zajmują się syntetyczną oceną wskaźników
Zjawisko „trudnych kredytów” i ich restrukturyzacja.

Trudnym kredytem nazywamy kredyt, który nie jest obsługiwany w terminie.

Jedną z metod zarządzania ryzykiem jest tworzenie rezerw cenowych odpowiednich dla równoważenia ryzyka. W tym celu bank dzieli portfel kredytowy na 4 klasy jakości:


  1. kredyt normalne - obsługiwane w terminie

  2. kredyty poniżej standardu - (20 % rezerw) 1 - 3 m.-ce

  3. kredyty wątpliwe - termin spłaty przedłuża się do 6 m.-cy

  4. kredytu stracone - 100 %

Istnienie trudnych kredytów grozi utratą płynności banków.

Metody oddłużania:



  1. Sądowe postępowanie układowe (podst. prawna 193 z rozporządzenia prezydenta), dotyczy wierzytelności handlowych, nie może być zawarty układ bez zgody wierzyciela.

  2. Bankowe postępowanie ugodowe, które:

  • dotyczyło przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek skarbu państwa.

  • dotyczyło wierzytelności wobec skarbu państwa

  • potrzeba zgody wierzycieli posiadających ponad 50 % wierzytelności

Formy ugody:

  • umorzenie

  • konwersja (przejęcie akcji za długi; wierzyciel staje się współwłaścicielem)

  • banki zostały dokapitalizowane obligacjami restrukturyzacyjnymi.



System zabezpieczenia zwrotności kredytów


System zabezpieczania zwrotności kredytów jest elementem zarządzania ryzykiem kredytowym.

Na zarządzanie ryzykiem kredytowym składa się:



  1. Rozwiązanie systemowe

  2. Ocena ryzyka indywidualnego klienta

  3. Ustanawianie zabezpieczeń

Klasyfikacja stosowanych zabezpieczeń:

  1. zabezpieczenia osobiste - udzielający zabezpieczenia odpowiada całym swoim majątkiem.

  2. zabezpieczenia rzeczowe - wierzyciel egzekwuje swoje roszczenia z zastawionych rzeczy.

Formy zabezpieczeń osobistych:

  1. Poręczenie wg. prawa cywilnego (żyrant) - jest umową, przez którą poręczyciel zobowiązuje się do spłaty kredytu wraz z odsetkami i innymi kosztami, gdyby kredytobiorca nie spłacił kredytu w terminie. Poręczenie może być złożone zarówno przez osoby fizyczne jak i prawne. Przed przyjęciem poręczenia bank sprawdza stan finansowy poręczyciela.

  2. Weksel własny (in blanco)

  3. Poręczenie wekslowe (awal) - poręczenie osoby trzeciej.

  4. Przelew wierzytelności (secja) jest umową między kredytobiorcą a bankiem, w której kredytobiorca ceduje na bank swoje wierzytelności wobec osoby trzeciej. Rodzaje cesji:

  • globalna - dotyczy wszystkich wierzytelności.

  • selektywna - dotyczy określonych wierzytelności.

  1. Gwarancja bankowa - jest zobowiązaniem banku podjętym na zlecenie klienta do zaspokojenia przyjmującego gwarancję (beneficjenta) zgodnie z jej treścią. Jest ona korzystna dla klienta jak i dla banku. Dla banku, bo pobiera opłaty nie angażując własnych pieniędzy. Dla klienta, bo posiada wiarygodność i może podjąć się danego przedsięwzięcia. Rodzaje gwarancji:

  • przetargowe (wadialna)

  • zwrotu zaliczki

  • należytego wykonania kontraktu

  • spłaty kredytu

  1. Przystąpienie do długu kredytowego.

  2. Blokada środków pieniężnych, papiery wartościowe, kaucja.

Formy zabezpieczenia rzeczowego:

  1. Zastaw - ustanawiany jest na zbywalnych rzeczach ruchomych. Przejście na sądowy zastaw. Podstawą jest umowa, która jest wpisana do rejestru. Określa ona przedmiot zastawu z numerami.

  2. Przewłaszczenie - polega na przeniesieniu własności do czasu spłaty kredytu.

  3. Hipoteka.


Organizacja i zasady rozrachunków międzybankowych.

Krajowa Izba Rozliczeniowa.

Transakcjom gospodarczym przedsiębiorstw i rozmaitym operacjom bankowym towarzyszą rozliczenia pieniężne przebiegające między różnymi oddziałami banków. W każdym rozliczeniu uczestniczą dwa oddziały: oddział rozpoczynający rozliczenie i oddział przysyłający dokumenty do oddziału dokonującego rozliczeń.

W celu przeprowadzenia rozrachunków międzybankowych uczestniczące w nim banki muszą posiadać w NBP rachunki bieżące. Rozrachunki między bankami przebiegają poprzez obciążenie rachunku bieżącego banku dłużnika w NBP i uznanie rachunku bieżącego banku wierzyciela w NBP.

W 1993 roku rozpoczęła działalność Krajowa Izba Rozliczeniowa S.A. powołana przez związek Banków Polskich. W ramach KIR działa obecnie centrala oraz 17 regionalnych Izb Rozliczeniowych BRIR, które początkowo nie objęły swym zasięgiem wszystkich banków. Do zadań centrali należy rejestracja oraz kompensata wzajemnych zobowiązań i należności uczestników Izby.

SYBIR (system bankowych izb rozliczeniowych) - umożliwia on zbiorczą rejestrację papierowych zleceń płatniczych przy użyciu techniki elektronicznego przetwarzania danych.

ELIKSIR (elektroniczny system izb rozliczeniowych) - wymianę zleceń płatniczych rejestruje się na magnetycznych nośnikach informacji i ewidencjonuje z użyciem elektronicznego przetwarzania danych, co ogranicza użycie dokumentów papierowych.

Kontrolę rozrachunków sprawują centrale poszczególnych banków, które otrzymują informację ze swoich oddziałów oraz z centrali KIR. Mniejsze banki mogą realizować zlecenia płatnicze swych klientów za pomocą banku prowadzącego ich rachunek. Przy bezpośredniej wymianie zleceń płatniczych między bankami centrale tych banków zawierają porozumienia precyzujące zasady wymiany zleceń. Określają one zasady dokumentowania zleceń, tryb wymiany zleceń, a także sposoby korygowania błędów. Centrale rejestrują wzajemne wierzytelności, a saldo wynikające z ich kompensaty rozliczają okresowo za pośrednictwem swoich rachunków w NBP.


Polityka depozytowa banku. Znaczenie depozytu, źródła pozyskiwania. Nominalna i efektywna stopa procentowa.

W większości banków zdecydowanie najważniejszą pozycją pasywów są depozyty, czyli lokaty klientów. Wielkość depozytów jest olbrzymia, banki bezustannie przyciągają większość pieniądza znajdującego się w obiegu. Wskazują na to bilanse skonsolidowanego systemu bankowego, opracowywane przez NBP. Przeciętne depozyty bankowe skupiają 75-80% ogółu polskiego pieniądza w obiegu. Ze względu na swoją wielkość depozyty bankowe mają zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania polskiego systemu bankowego; odgrywają też bardzo dużą rolę w polskiej gospodarce. Znaczną większość depozytów bankowych stanowią oszczędności osób fizycznych, czyli depozyty gosp. domowych. Na oszczędności gospodarstw domowych przypadło 64-71 % wszystkich depozytów bankowych. Są to głównie pieniądze należące do przeciętnych obywateli, na osoby najbogatsze przypada względnie mały procent depozytów bankowych. Dzieje się tak dlatego, że osoby najbogatsze i przedsiębiorstwa uznają inne typy lokat, niż na koncie w banku, za bardziej opłacalne. Pozyskiwanie depozytów gospodarstw domowych na szerszą skalę wymaga istnienia odpowiedniej sieci bankowej.

Depozyty osób fizycznych - 52%

Depozyty przedsiębiorstw i instytucji - 20%

Lokaty międzybankowe - 9%

Zobowiązania wobec budżetu - 5%

Zobowiązania wobec NBP - 7%

Pozostałe zobowiązania -7%



Bankowy Fundusz Gwarancyjny

Podstawowym obowiązkiem banku jest zwrot depozytu klientowi; banki zawsze to czynią, jeśli zachowują płynność. Większość polskich banków nigdy nie miała problemów w tym zakresie, zawsze jednak istnieją banki, których płynność jest zagrożona.

Jedną z instytucji, które w takich sytuacjach mogą udzielać pomocy, jest zasilany przez wszystkie banki Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Jego głównym celem jest stabilizacja systemu bankowego przez zmniejszenie obaw deponentów przed stratami wynikającymi z depozytów bankowych.

Bankowy Fundusz Gwarancyjny został powołany z dniem 17 luty 1995, do tego funduszu muszą obowiązkowo należeć wszystkie banki, zarówno komercyjne, jak i spółdzielcze. Każdy z nich musi płacić określony procent sumy aktywów ważonych ryzykiem. Jeśli jakiś bank przeżywa poważne trudności może on wystąpić do Funduszu o wsparcie finansowe. Najważniejsze jest jednak znaczenie funduszu jako gwaranta małych depozytów. Gdy upada bank fundusz gwarantuje wszystkim deponentom odzyskanie pieniędzy do równowartości 1.000 ECU i 90 % należności do 3 tys. ECU. Gwarancje obejmują kapitał depozytu i odsetki naliczane do dnia upadku banku. Wyższe depozyty są spłacane z produktu likwidacji majątku banku. W praktyce więc Bankowy Fundusz Gwarancyjny chroni interesy drobnych deponentów odgrywający zasadniczą rolę dla systemu bankowego.





Pobieranie 245.02 Kb.

Share with your friends:
1   2   3   4   5




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna