Cechy charakterystyczne prawa międzynarodowego



Pobieranie 379.44 Kb.
Strona1/7
Data08.02.2018
Rozmiar379.44 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7


Cechy charakterystyczne prawa międzynarodowego.

a) bez swobodnie wyrażonej woli państwa nie powstaje zobowiązanie międzynarodowe.

STSM: sprawa Lotus (1927) – „normy prawa obowiązujące państwa pochodzą z ich woli wyrażonej w umowach albo w praktyce powszechnie przyjętej jako uświęcającej zasady prawne a ustalonej w celu normowania współistnienia tych niezawisłych społeczności albo w celu dążenia do wspólnych celów”.

STSM: sprawa Górnej Sabaudii i Gex (1932) – „nie można nałożyć na państwo (Francję) bez jego zgody żadnego ograniczenia przekraczającego te, które wynikają z zobowiązań międzynarodowych (...). [art. 435 traktatu wersalskiego] nie wiąże Szwajcarii, która nie jest strona tego traktatu, ponad miarę, w której sama go przyjęła”.

b) wyrażonej zgody za zobowiązanie międzynarodowe nie można (w zasadzie) cofnąć.

c) zasada dobrej wiary.

d) zasada umożliwienia wykonania; zasada efektywności.

e) zasada proporcjonalności – zobowiązanie przyjęte przez państwo (uprawnienia posiadane przez państwo) istnieje jedynie w rozmiarach koniecznych do spełnienia tego zobowiązania (skorzystania z uprawnienia).

f) zasada równości i wzajemności.
Sądy międzynarodowe:

Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości (Haga)

Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej (Haga)

Europejski Trybunał Praw Człowieka (Strasburg)

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Luksemburg)

Trybunał Prawa Morza (Hamburg)

Międzynarodowe sądy karne:

MTKJ (Haga)

MTKR (Arusza):

MTK (Haga)

Sprawa zakładników USA w Teheranie.

MTS (USA v. Iran, 1980): "with regard to the operation undertaken in Iran by United States military units on 24-25 April 1980, the Court says that it cannot fail to express its concern. It feels bound to observe that an operation undertaken in those circumstances, from whatever motive, is of a kind calculated to undermine respect for the judicial process in international relations. Nevertheless, the question of the legality of that operation can have no bearing on the evaluation of Iran's conduct on 4 November 1979. The findings reached by the Court are therefore not affected by that operation" (par. 93 i 94 wyroku).

Oficjalne stanowisko USA:

Memorandum Departamentu Stanu z 1978 roku:

"jest jasne, że USA zajmują kategoryczne stanowisko, że represalia polegające na użyciu siły są nielegalne w świetle prawa międzynarodowego. USA nie będą potępiać aktów użycia siły w ramach represaliów bez jednoczesnego potępienia prowokacyjnych aktów terrorystycznych poprzedzających zastosowanie środków odwetowych. USA przyjmują do wiadomości trudności w odróżnieniu między proporcjonalną samoobroną a represaliami, ale mimo to dostrzegają taka różnicę (czym innym jest kolektywna samoobrona, czym innym "reprisal raids" dokonywane przez Izrael. Z pewnością powtarzające się ataki mogą osiągnąć poziom "użycia siły", uzasadniającego użycie siły w samoobronie".
Karta Narodów Zjednoczonych:
Rozdział VII. 

AKCJA W ZWIĄZKU Z ZAGROŻENIEM POKOJU, ZAKŁÓCENIEM POKOJU I AKTAMI AGRESJI.


Artykuł 39.

Rada Bezpieczeństwa powinna stwierdzić istnienie wszelkiej okoliczności, zagrażającej pokojowi, zakłócenia pokoju albo aktu agresji, i udzielić zaleceń lub postanowić, jakie środki należy przedsięwziąć zgodnie z artykułami 41 i 42, żeby utrzymać albo przywrócić międzynarodowy pokój i bezpieczeństwo.

Artykuł 40.

Żeby zapobiec zaostrzeniu sytuacji, Rada Bezpieczeństwa jest władna, zanim udzieli zaleceń albo poweźmie decyzję co do zarządzeń przewidzianych w artykule 39, wezwać strony zainteresowane, żeby zastosowały się do takich środków tymczasowych, jakie ona uzna za konieczne lub pożądane. Te środki tymczasowe nie powinny przesądzać praw, roszczeń albo położenia stron zainteresowanych. Rada Bezpieczeństwa wyciągnie należyte wnioski z niezastosowania się do takich środków tymczasowych.

Implementacja systemu w świetle konfliktu irackiego.


S/RES/660 (1990)

2 August 1990

RESOLUTION 660 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2932nd meeting,

on 2 August 1990

The Security Council,

Alarmed by the invasion of Kuwait on 2 August 1990 by the military forces of Iraq,

Determining that there exists a breach of international peace and security as regards the Iraqi invasion of Kuwait,

Acting under Articles 39 and 40 of the Charter of the United Nations,
1. Condemns the Iraqi invasion of Kuwait;

2. Demands that Iraq withdraw immediately and unconditionally all its forces to the positions in which they were located on 1 August 1990;

3. Calls upon Iraq and Kuwait to begin immediately intensive negotiations for the resolution of their differences and supports all efforts in this regard, and especially those of the League of Arab States;

4. Decides to meet again as necessary to consider further steps with to ensure compliance with the present resolution.

Artykuł 41.

Rada Bezpieczeństwa jest władna uchwalić, jakie zarządzenia, nie pociągające za sobą użycia siły zbrojnej, powinny być zastosowane, żeby zapewnić skuteczność jej decyzjom, oraz może zwrócić się do członków Narodów Zjednoczonych z żądaniem zastosowania takich zarządzeń. Mogą one polegać na zupełnym lub częściowym przerwaniu stosunków gospodarczych i środków komunikacyjnych, kolejowych, morskich, powietrznych, pocztowych, telegraficznych, radiowych i innych, oraz na zerwaniu stosunków dyplomatycznych.

S/RES/661 (1990)

6 August 1990

RESOLUTION 661 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2933rd meeting on 6 August 1990

The Security Council,

Acting under Chapter VII of the Charter of the United Nations,

1. Determines that Iraq so far has failed to comply with paragraph 2 of resolution 660 (1990) and has usurped the authority of the legitimate Government of Kuwait;

2. Decides, as a consequence, to take the following measures to secure compliance of Iraq with paragraph 2 of resolution 660 (1990) and to restore the authority of the legitimate Government of Kuwait;

3. Decides that all States shall prevent:

(a) The import into their territories of all commodities and products originating in Iraq or Kuwait exported therefrom after the date of the present resolution;

(b) Any activities by their nationals or in their territories which would promote or are calculated to promote the export or trans-shipment of any commodities or products from Iraq or Kuwait; and any dealings by their nationals or their flag vessels or in their territories in any commodities or products originating in Iraq or Kuwait and exported therefrom after the date of the present resolution, including in particular any transfer of funds to Iraq or Kuwait for the purposes of such activities or dealings;

(c) The sale or supply by their nationals or from their territories or using their flag vessels of any commodities or products, including weapons or any other military equipment, whether or not originating in their territories but not including supplies intended strictly for medical purposes, and, in humanitarian circumstances, foodstuffs, to any person or body in Iraq or Kuwait or to any person or body for the purposes of any business carried on in or operated from Iraq or Kuwait, and any activities by their nationals or in their territories which promote or are calculated to promote such sale or supply of such commodities or products;

4. Decides that all States shall not make available to the Government of Iraq or to any commercial, industrial or public utility undertaking in Iraq or Kuwait, any funds or any other financial or economic resources and shall prevent their nationals and any persons within their territories from removing from their territories or otherwise making available to that Government or to any such undertaking any such funds or resources and from remitting any other funds to persons or bodies within Iraq or Kuwait, except payments exclusively for strictly medical or humanitarian purposes and, in humanitarian circumstances, foodstuffs;

5. Calls upon all States, including States non-members of the United Nations, to act strictly in accordance with the provisions of the present resolution notwithstanding any contract entered into or licence granted before the date of the present resolution;


Artykuł 42.

Jeżeli Rada Bezpieczeństwa uzna, że środki przewidziane w artykule 41 mogłyby okazać się niewystarczającymi albo już okazały się niewystarczającymi, jest ona władna podjąć taką akcję przy pomocy sił powietrznych, morskich lub lądowych, jaka mogłaby okazać się konieczną do utrzymania albo przywrócenia międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Akcja taka może polegać na demonstracjach, blokadzie i innych operacjach sił zbrojnych powietrznych, morskich lub lądowych członków Narodów Zjednoczonych.
S/RES/678 (1990)

29 November 1990

RESOLUTION 678 (1990)

Adopted by the Security Council at its 2963rd meeting on 29 November 1990

The Security Council,

Noting that, despite all efforts by the United Nations, Iraq refuses to comply with its obligation to implement resolution 660 (1990) and the above-mentioned subsequent relevant resolutions, in flagrant contempt of the Security Council,

Mindful of its duties and responsibilities under the Charter of the United Nations for the maintenance and preservation of international peace and security,

Determined to secure full compliance with its decisions,

Acting under Chapter VII of the Charter,

1. Demands that Iraq comply fully with resolution 660 (1990) and all subsequent relevant resolutions, and decides, while maintaining all its decisions, to allow Iraq one final opportunity, as a pause of goodwill, to do so;

2. Authorizes Member States co-operating with the Government of Kuwait, unless Iraq on or before 15 January 1991 fully implements, as set forth in paragraph 1 above, the foregoing resolutions, to use all necessary means to uphold and implement resolution 660 (1990) and all subsequent relevant resolutions and to restore international peace and security in the area;

3. Requests all States to provide appropriate support for the actions undertaken in pursuance of paragraph 2 of the present resolution;

Res. 687:

Security Council:

7. Invites Iraq to reaffirm unconditionally its obligations under the Geneva Protocol for the Prohibition of the Use in War of Asphyxiating, Poisonous or Other Gases, and of Bacteriological Methods of Warfare, signed at Geneva on 17 June 1925, and to ratify the Convention on the Prohibition of the Development, Production and Stockpiling of Bacteriological (Biological) and Toxin Weapons and on Their Destruction, of 10 April 1972;

8. Decides that Iraq shall unconditionally accept the destruction, removal, or rendering harmless, under international supervision, of:

(a) All chemical and biological weapons and all stocks of agents and all related subsystems and components and all research, development, support and manufacturing facilities;

(b) All ballistic missiles with a range greater than 150 kilometres and related major parts, and repair and production facilities;


Podmioty prawa międzynarodowego.
Państwa.

Elementy państwowości:

terytorium,

ludność,


efektywna władza, suwerenność.

Warunki państwowości (art. 1 projektu konwencji z 1933 roku o prawach i obowiązkach państw)

a) ludność;

b) terytorium;

c) władza suwerenna.

d) zdolność do utrzymywania stosunków z innymi państwami.


1978: sąd administracyjny Kolonii In re Duchy of Sealand: powód twierdził, że jest ministrem spraw zagranicznych Księstwa Sealand, mieszczącego się na opuszczonej przez armię brytyjską platformie przeciwlotniczej (1.300 m kw; zamieszkała stale przez 30-40 osób; „na granicy uznania” przez Cypr, Paragwaj i Cejlon) przymocowanej do dna morskiego słupami betonowymi, znajdującej się ok. 8 mm od wybrzeży Wielkiej Brytanii (w tym czasie – poza wodami terytorialnymi). Platforma została zajęta w 1967 roku przez majora armii brytyjskiej, który proklamował powstanie księstwa i ogłosił się księciem. Powód żądał stwierdzenia, że nabywając obywatelstwo Sealandii utracił obywatelstwo niemieckie.
Sąd administracyjny: terytorium państwa musi składać się z naturalnych segmentów powierzchni ziemi. Sztuczna wyspa, nawet połączona na stałe z dnem morskim, nie staje się przez to „terytorium lądowym” lub „częścią powierzchni ziemi”.

Ponadto nie można powiedzieć, że Sealandia posiada ludność. Spośród 106 „obywateli” tylko 30-40 stale przebywa na wyspie, konserwując jej instalacje. Reszta przebywa tam okazjonalnie. Nie jest to „naród” („people”) w rozumieniu prawa międzynarodowego, gdyż brak funkcjonowania jakiejś wspólnoty. Funkcjonowanie państwa nie może być ograniczone do utrzymywania kasyn i innych rozrywek; między mieszkańcami muszą istnieć rzeczywiste więzi społeczne a nie przypadkowa zbieżność hobby lub zainteresowań. Rzekomi „obywatele” nie nabyli swego „obywatelstwa” aby żyć z innymi i zajmować się wszystkimi aspektami życia zbiorowego kolektywnie. Wspólnym celem ich związku jest ograniczony do niewielkiej części ich płaszczyzny funkcjonowania społeczeństwie, tj. podatków i biznesu.


Suwerenność - niezależność od władzy innego podmiotu prawa międzynarodowego (politycznie: niepodległość).
STSM: opinia doradcza w sprawie stosunków celnych między Niemcami a Austrią (1931): „w praktyce każdy traktat zawarty między dwoma lub więcej państwami niezawisłymi ogranicza w pewnej mierze wykonywanie władzy wynikającej z suwerenności”.
STSM w sprawie Wimbledon (1922): Niemcy nie mogły przeciwstawiać uprawnień wynikających ze statusu państwa neutralnego obowiązkom wynikającym z Traktatu Wersalskiego, który w art. 380 zastrzegał wolność żeglugi Kanałem Kilońskim. Niemcy mogły oczywiście ogłosić, że pozostają neutralne w konflikcie, ale powinny działać przy tym w zgodzie z warunkami wynikającymi z zaciągniętych mocą Traktatu Wersalskiego zobowiązań. Zdaniem Trybunału, zawarcie jakiegokolwiek traktatu międzynarodowego nie oznacza zrzeczenia się przez to państwo suwerenności tylko dlatego, że państwo zobowiązuje się do podejmowania określonych działań lub powstrzymania się od nich. Z pewnością każda umowa nakładająca obowiązki określa natomiast pewne ograniczenia, jeżeli chodzi o wykonywanie uprawnień suwerennych w tym sensie, że nakazuje wykonywanie tych uprawnień suwerennych w pewien, określony sposób. Podkreślić trzeba, że zawarcie umowy międzynarodowej jest właśnie atrybutem suwerenności państwowej.

ETS w sprawie Van Gend en Loos (1962): "państwa członkowskie nadały prawu wspólnotowemu moc wiążącą, na którą pochodzące z nich jednostki mogą się przed tymi sądami powoływać; Wspólnota stanowi nowy porządek prawny w prawie międzynarodowym, na rzecz którego państwa ograniczyły, jakkolwiek tylko w wąskich dziedzinach, swoje prawa suwerenne, i którego normy znajdują zastosowanie nie tylko do państw członkowskich, ale i pochodzących z nich jednostek. Prawo wspólnotowe, niezależne od ustawodawstwa państw członkowskich, nie tylko nakłada na jednostki zobowiązania, lecz może również być źródłem uprawnień stanowiących element statusu prawnego tych jednostek. Nie muszą to być uprawnienia nadane wprost w traktacie, lecz że powstają one również jako skutek zobowiązań, które traktat nakłada w sposób ściśle określony zarówno na jednostki, jak i na państwa członkowskie oraz instytucje wspólnotowe".

MTS w sprawie cieśniny Korfu (Wlk. Brytania v. Albania, 1949): suwerenność to “całość uprawnień i atrybutów, które państwo posiada na swoim terytorium, z wyłączeniem innych państw i także w stosunku do innych państw. Suwerenność nakłada na państwa zarówno prawa jak i obowiązki” (opinia indywidualna sędziego Alvareza).

Pojęcie suwerenności w ujęciu prof. L. Ehrlicha:

samowładność (prawna niezależność od jakichkolwiek czynników zewnętrznych);

całowładność (kompetencja do normowania wszystkich stosunków wewnątrz państwa).


Przymioty podmiotowości prawnomiędzynarodowej państw):

a) prawo do istnienia czyli prawo do niezawisłości i integralności terytorialnej - pociąga za sobą prawo do samoobrony - kolektywnej i indywidualnej

b) prawo zwierzchnictwa terytorialnego (wykonywanie jurysdykcji cywilnej i karnej na swoim terytorium)

c) prawo zwierzchnictwa personalnego (decydowanie o obywatelstwie, opieka dyplomatyczna, jurysdykcja personalna w stosunku do swoich obywateli).

d) prawo do suwerennej równości

e) prawo do uczestniczenia w obrocie międzynarodowym (ius contrahendi, ius missionis prawo legacji, prawo przystępowania do organizacji międzynarodowych)

f) prawo do prowadzenia wojny (ius ad bellum);

g) zdolność do ponoszenia odpowiedzialności prawno międzynarodowej.

Sposoby nabycia terytorium:

a) nowe państwa niepodległe (proces dekolonizacji) - przyznanie niepodległości przez państwo - metropolię lub secesja. Prawo państwa do zachowania integralności terytorialnej a prawo do samostanowienia;

b) rozpad i zjednoczenie

c) podbój (zasada zakazu uznawania sytuacji nielegalnych);

d) nabycie dodatkowego terytorium - przyrost terytorium;

e) cesja - pokojowe przekazanie terytorium przez jedno państwo innemu;

f) inkorporacja

e) zawłaszczenie i zasiedzenie.

Zawłaszczenie - nabycie terytorium, które nie należy do nikogo (terra nullius); zawłaszczenia może dokonać wyłącznie państwo; nie można zawłaszczyć rzeczy niezawłaszczalnej (np. morze pełne, Antarktyda); chodzi głównie o niezamieszkałe obszary i wyspy.

MTS w sprawie Sahary Zachodniej w 1971 roku: "stosownie do praktyki państw w tym czasie, terytoria zamieszkałe przez plemiona lub ludy, które wykształciły początki organizacji społecznej i politycznej nie mogły być uznane za terytoria niczyje".
Zasiedzenie - uzyskanie tytułu prawnego do terytorium, które nie stanowiło terra nullius, lecz należało wcześniej do innego państwa.
Obszary morskie:

1. Wody wewnętrzne:

a) ujścia rzek;

b) wody portów;

c) zatoki:

jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne wejście do zatoki przy najniższym stanie wody nie przekracza 24 mil morskich, można wytyczyć linię zamykającą zatokę między tymi dwoma punktami przy najniższym stanie wody, a wody znajdujące się po wewnętrznej stronie tej linii uważa się za wody wewnętrzne.

Jeżeli odległość między punktami wyznaczającymi naturalne wejście do zatoki przy najniższym stanie wody przekracza 24 mile morskie, wytycza się wewnątrz zatoki prostą linię podstawową o długości 24 mil morskich w taki sposób, aby zamknąć nią możliwie największy obszar wody.
WYJĄTEK: zatoki historyczne (Zatoka Hudsona w Kanadzie, Morze Białe i Morze Karskie w Rosji; sporny status zatoki Wielka Syrta na Morzu Libijskim).
Ustawa z 21 marca 1991 roku o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. nr 32 z 1991 roku, poz. 131).

Art. 2. 1. Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:

1) morskie wody wewnętrzne,

2) morze terytorialne,

3) wyłączna strefa ekonomiczna

- zwane dalej "polskimi obszarami morskimi".

2. Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi pod nimi.


Art. 4. Morskimi wodami wewnętrznymi są:

1) część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim a wodami portu Szczecin,

2) część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową biegnącą od punktu o współrzędnych 54°37'36" szerokości geograficznej północnej i 18°49'18" długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22'12" szerokości geograficznej północnej i 19°21'00" długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Wiślanej),

3) część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie,

4) wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego.

Morze terytorialne: szerokość: 12 MM od linii podstawowej.

Do morza terytorialnego należą redy (miejsca, na których zazwyczaj odbywa się załadunek, wyładunek i kotwiczenie statków), nawet jeśli w innym wypadku znajdowałyby się całkowicie lub częściowo poza zewnętrzną granicą morza terytorialnego.

Metody ustalania linii podstawowej:

metoda linii najdalszego odpływu (linia najniższego stanu wody wzdłuż wybrzeża, oznaczona na mapach o dużej skali uznanych oficjalnie przez państwo nadbrzeżne);
metoda prostych linii podstawowych (w miejscach, gdzie linia wybrzeża jest bardzo wygięta i wcina się w głąb lądu albo gdzie wzdłuż wybrzeża w jego bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się łańcuch wysp, można stosować metodę prostych linii podstawowych łączących odpowiednie punkty przy wytyczaniu linii podstawowej, od której mierzy się szerokość morza terytorialnego. Przy wytyczaniu prostych linii podstawowych nie można wyraźnie odstępować od ogólnego kierunku wybrzeża, a obszary morskie znajdujące się po wewnętrznej stronie takich linii muszą być dostatecznie ściśle związane z obszarem lądowym, aby można było rozciągnąć na nie status wód wewnętrznych).
Polska: art. 5 ustawy: morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości 12 mil morskich, liczonych od linii podstawowej tego morza. Linię podstawową morza terytorialnego stanowi linia najniższego stanu wody wzdłuż wybrzeża lub zewnętrzna granica morskich wód wewnętrznych. Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej.

Przykłady działań uznanych za naruszenie prawa nieszkodliwego przepływu:

(a) groźba użycia siły lub użycie siły przeciwko suwerenności państwa nadbrzeżnego, jego terytorialnej integralności lub politycznej niezawisłości albo w jakikolwiek inny sposób naruszający zasady prawa międzynarodowego zawarte w Karcie Narodów Zjednoczonych;

(b) manewry lub ćwiczenia z użyciem broni jakiegokolwiek rodzaju;

(c) zbieranie informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa państwa nadbrzeżnego;

(d) propaganda mająca na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa państwa nadbrzeżnego;

(e) czynności, w wyniku których następuje start, lądowanie lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;

(f) czynności, w wyniku których następuje start, lądowanie lub przyjęcie na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;

(g) przyjmowanie na pokład lub wydawaniu jakichkolwiek towarów lub walut albo przyjmowanie bądź wysadzaniu ze statku jakichkolwiek osób z naruszeniem ustaw lub innych przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych państwa nadbrzeżnego;

(h) umyślne i poważne zanieczyszczanie;

(i) dokonywanie jakichkolwiek połowów;

(j) prowadzenie działalności badawczej lub obserwacji hydrograficznych;

(k) zakłócanie funkcjonowania systemu łączności albo innych urządzeń lub instalacji państwa nadbrzeżnego;

(l) wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.


Przepisy szczególne dotyczące okrętów podwodnych (mają obowiązek przepływania przez morze terytorialne na powierzchni i z podniesioną banderą). Nie można nakładać na obce statki żadnych opłat tylko z tego tytułu, że przepływają one przez morze terytorialne.

Directory: Materials -> archiwum -> archiwum2010
archiwum2010 -> Akty jednostronne – akty jednostronne państw
archiwum2010 -> Metody słUŻĄce zapewnieniu przestrzegania prawa międzynarodowego
archiwum2010 -> Podmioty prawa międzynarodowego – uczestnicy międzynarodowego obrotu rządzonego prawem międzynarodowym
archiwum2010 -> International law Jeremy Bentham (1780)
archiwum2010 -> Użycie siły w stosunkach międzynarodowych; limitacja jej stosowania
archiwum2010 -> Zakaz użycia siły w prawie międzynarodowym
archiwum2010 -> Metody słUŻĄce zapewnieniu przestrzegania prawa międzynarodowego
archiwum2010 -> Czy Bangladeszowi można postawić zarzut naruszenia prawa międzynarodowego?
archiwum2010 -> Organizacje międzynarodowe
archiwum2010 -> MateriałY ŹRÓDŁowe do wykładu z podstaw prawa międzynarodowego

Pobieranie 379.44 Kb.

Share with your friends:
  1   2   3   4   5   6   7




©operacji.org 2020
wyślij wiadomość

    Strona główna