Zranienia krwawienia złĄmania skręcenia, zwichnięcia



Pobieranie 0,68 Mb.
Strona1/5
Data25.04.2018
Rozmiar0,68 Mb.
  1   2   3   4   5

 

PIERWSZA POMOC PRZEDLEKARSKA


  1. ZRANIENIA

  2. KRWAWIENIA

  3. ZŁĄMANIA

  4. SKRĘCENIA, ZWICHNIĘCIA

  5. OMDLENIA

  6. OPARZENIA

  7. PORAŻENIE SŁONECZNE I UDAR CIEPLNY

  8. WSTRZĄS TERMICZNY

  9. ODMROŻENIA

  10. ZACHŁYŚNIĘCIE, ZAKSZTUSZENIE

  11. SZTUCZNE ODDYCHANIE USTA-USTA

  12. ZABIEGI REANIMACYJNE

 

1. ZRANIENIA

     Opatrując ranę stosujemy na dane miejsce jałowy opatrunek. Jeśli dysponujemy wodą utlenioną możemy delikatnie przemyć ranę przed założeniem opatrunku. Nigdy nie usuwajmy ciał obcych tkwiących w ranie, a opatrując ranę starajmy się umocować ciało obce w jednym położeniu.

Przy wszelkiego rodzaju zranieniach bardzo niebezpieczne jest wdanie się zakażenia (przy kontakcie z ziemią również tężca), dlatego też każdego poszkodowanego należy możliwie szybko odesłać do lekarza.

 

2. KRWAWIENIA

   Obfite krwotoki są bardzo niebezpieczne. W krótkim czasie mogą doprowadzić do wykrwawienia się poszkodowanego i wstrząsu. Wyróżniamy krwawienia zewnętrzne i wewnętrzne. Ze względu na rodzaj uszko­dzonego naczynia wyróżniamy krwawienia tętnicze, żylne, mieszane (tętniczo-żylne) oraz miąższowe.

Na miejsce urazu nakładamy opatrunek uciskowy. Najpierw miejsce zranienia przykrywamy jałowym opatrunkiem, owijamy bandażem, a na to nakładamy zwinięty kłąb gazików lub wałki bandaża i ponownie silnie owijamy bandażem.

Opaskę uciskową stosujemy wyłącznie przy gwałtownych krwotokach, których nie można opanować w inny sposób (np. urwanie czy też zmiażdżenie kończyny).

W przypadku krwotoków zewnętrznych głowy, szyi, gdzie nie można zastosować opatrunku uciskowego bezpośrednio uciskamy miejsce krwawienia dłonią przez jałowy gazik lub chusteczkę i szybko transportujemy do szpitala.

 

3. ZŁAMANIA

   Złamaniem nazywamy przerwanie ciągłości tkanki kostnej z (lub bez) jednoczesnym uszkodzeniem sąsiednich tkanek. Wyróżniamy złamania otwarte (z towarzyszącym przerwaniem ciągłości tkanki podskórnej i skóry) oraz zamknięte. Objawami złamania zamkniętego są: zmiana anatomiczna konfiguracji kończyny, ból, obrzęk, upośledzenie ruchomości.

Pierwsza pomoc w złamaniach polega na unieruchomieniu miejsca złamania w pozycji takiej, jaką przyjmuje chory. Nigdy nie staramy się prosto­wać złamanej kończyny. Unieruchomienie zmniejsza ból, zapobiega dalszej utracie krwi oraz powstawaniu zatorów tłuszczowych. Jeśli mamy do czynienia ze złamaniem otwartym, na samą ranę przed unieruchomieniem nakładamy jałowy opatrunek.

Poszkodowanemu nie wolno podawać nic do jedzenia ani do picia, ponieważ każde złamanie może wiązać się z zabiegiem operacyjnym, do którego wymagany jest pewien okres powstrzymania się od jedzenia i picia.

 

4. SKRĘCENIA I ZWICHNIĘCIA

      Przez skręcenie rozumie się czasowe przemieszczenie się względem siebie powierzchni stawowych bez uszkodzenia torebki stawowej. Natomiast przy zwichnięciu następuje zmiana konfiguracji anatomicznej z uszkodzeniem wiązadła i torebki stawowej. Objawy obu typów urazu są podobne, tj. znaczna bolesność, obrzęk oraz upośledzenie do całkowitego braku ruchomości.

Postępowaniem jest unieruchomienie uszkodzonego stawu wraz z kośćmi, które go tworzą przy pomocy bandaża elastycznego oraz przyłoże­nie zimnego okładu. Nie należy samemu próbować nastawiać zwichnięcia czy też skręcenia.

 

5. OMDLENIA

    Omdlenie to stan krótkotrwałej utraty przytomności, spowodowany najczęściej długotrwałą pozycją stojącą w niesprzyjających warunkach otoczenia (w dusznych, wilgotnych pomieszczeniach) lub niskim poziomem cukru we krwi. Skóra poszkodowanego jest blada i spocona, oddech płytki, tętno słabo wyczuwalne.

W takim przypadku ofiarę układamy na plecach i unosimy kończyny dolne ku górze, co spowoduje dopływ Krwi do serc i mózgu, przywracając w krótkim czasie świadomość. Dobrze jest zostawić poszkodowanego przez jakiś czas w pozycji leżącej, zapewniając dopływ świeżego powietrza i spokój.

 

6. OPARZENIA

    Są to uszkodzenia powłok ciała (skóry, tkanki podskórnej i czasami tkanek głębiej położonych) powstałe wskutek miejscowego działania bodźca termicznego. W wyniku uszkodzenia skóry ulega przerwaniu bariera ochronna. Dochodzi do utraty przez nią wody, elektrolitów, białka. Przerwaniu ulegają drobne naczynia krwionośne. Wyróżniamy trzy stopnie oparzenia:



  • I   uszkodzenie powierzchownej części skóry (zaczerwienienie i ból),

  • II uszkodzenie głębszych warstw skóry oraz tkanki podskórnej (zaczerwienienie, ból, pęcherze)

  • III uszkodzenie skóry, tkanki podskórnej i tkanek głębiej położonych (martwica, zwęglenie, brak bolesności).

   W przypadku oparzenia należy ochłodzić miejsce urazu, najlepiej strumieniem zimnej wody przez co najmniej 15-20 minut. Następnie na uszkodzone miejsce nakładamy jałowy opatrunek, aby zmniejszyć niebezpieczeństwo rozwinięcia się zakażenia. Nie wolno smarować oparzonego miejsca żadnymi maściami ani przekłuwać pęcherzy. Każde oparzenie (zwłaszcza II i III stopnia) powinien obejrzeć lekarz. Aby nie doszło do wstrząsu należy poszkodowanego ułożyć w spokojnym miejscu, okryć zabezpieczając przed utratą ciepła.

  • Ogólne zasady postępowania w przypadku oparzeń

Co robić, gdy doszło do oparzenia, czyli ogólne zasady postępowania ratowniczego w oparzeniach:

  1. analiza zastanej sytuacji,

  2. wezwanie pomocy,

  3. zabezpieczenie miejsca zdarzenia,

  4. dotarcie do poszkodowanego,

  5. udzielenie pierwszej pomocy.

     Przestrzeganie wskazanej kolejności podejmowanych czynności umożliwi racjonalne i skuteczne działanie ratownicze zmniejszając ryzyko wystąpienia paniki i działania chaotycznego, które są bardzo prawdopodobne w zdarzeniach, w których ofiarami i świadkami są dzieci.

     Ad l. Analiza zaistniałej sytuacji obejmuje rozpoznanie rodzaju zdarzenia, jego przyczyn i możliwości ich usunięcia, ustalenia ilości poszkodowanych, rodzaju i głębokości obrażeń, prognozę rozwoju sytuacji oraz aktualne możliwości prowadzenia działań ratowniczych. W początkowej fazie akcji ratowniczej musi pojawić się osoba, która pokieruje działaniami innych - zazwyczaj bywa to pierwsza osoba, która pojawiła się na miejscu zdarzenia (bo najwięcej zdążyła zobaczyć i wie jak rozwijała się sytuacja) lub osoba zobowiązana do kierowania działaniami ratowniczymi w ramach swych obowiązków służbowych lub zakresu odpowiedzialności. Nie można dopuścić do sytuacji, gdy akcją ratowniczą starają się kierować dwie lub więcej osób, gdyż prowadzi to do chaosu i powiększenia strat.

     Ad 2. Wezwanie pomocy - pomoc może pochodzić zarówno od osób będących na miejscu zdarzenia - świadków zaistniałego wypadku, jak również ze strony profesjonalnych służb ratowniczych - pogotowia ratunkowego, straży pożarnej i ewentualnie policji.

     Telefony ratunkowe: 999, 998, 997

     Przy powiadamianiu służb ratowniczych bądź przygotowany do przekazania poniższych informacji:


  • podaj dokładny adres pobytu poszkodowanego lub miejsca zdarzenia

  • podaj rodzaj zdarzenia i rodzaj obrażeń

  • podaj wiek, płeć i liczbę poszkodowanych (również dane personalne, o ile je znasz)

  • podaj numer telefonu, z którego dzwonisz oraz swoje personalia

     Ad 3. Zabezpieczenie miejsca zdarzenia ma na celu zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa ratownikom oraz uchronienie poszkodowanych przed dodatkowymi urazami. Szczególnego znaczenia nabiera to zalecenie przy porażeniu prądem elektrycznym, przy pożarach i podczas awarii chemicznych.


     Ad 4. Dotarcie do poszkodowanego jest warunkiem udzielenia mu pomocy. Do poszkodowanego należy dotrzeć jak najszybciej. Ale koniecznie trzeba pamiętać o zabezpieczeniu drogi powrotu i możliwych zagrożeniach dla ratownika. Często zachodzi potrzeba ewakuacji poszkodowanego z miejsca wypadku. Konieczna jest wtedy szczególna rozwaga i kierowanie się zasadą maksymalnej skuteczności działań przy minimalnym narażeniu ratowanego i ratującego.
     Ad 5. Udzielanie pierwszej pomocy zawsze warto pozostawić osobom posiadającym odpowiednie przygotowanie. Z reguły powinna to robić osoba dorosła. Udzielając pomocy należy przestrzegać zasady oceny podstawowych funkcji życiowych poszkodowanych oraz wielkości doznanych obrażeń.

  • Oparzenia termiczne

Oparzenie termiczne to uszkodzenie ciała - zmiany powłok skórnych lub tkanek wewnętrznych, których przyczyną jest działanie wysokiej temperatury. Źródłem oparzenia termicznego dzieci są najczęściej: gorące płyny - mleko, woda, zupa; para wodna - czajniki, garnki; bezpośredni kontakt z rozgrzanym przedmiotem - żelazko, grzejnik, grzałka, pogrzebacz, fajerka, pokrywka; lub rzadziej bezpośredni kontakt z płomieniem.

Objawy oparzenia termicznego:

  • rumień (zaczerwienienie skóry),

  • ból,

  • obrzęk,

  • pęcherze,

  • wstrząs (przy rozległych oparzeniach),

  • duszność, kaszel, trudności w oddychaniu (przy oparzeniach dróg oddechowych),

  • utrata przytomności.


Postępowanie przy oparzeniach termicznych

  • jak najszybciej schłodzić oparzone miejsce,

  • w trakcie schładzania usunąć odzież poprzez rozcięcie,

  • w trakcie schładzania usunąć pierścionki, kolczyki, itp.,

  • po zakończeniu schładzania rany oparzeniowe osłonić opatrunkiem jałowym lub hydrożelowym, schładzającym,

  • w miarę możliwości unieruchomić i unieść oparzoną część ciała,

  • w przypadku stwierdzenia objawów wstrząsu - blada spocona skóra, szybkie tętno, pobudzenie psychoruchowe - należy dziecko ułożyć w pozycji na wznak z uniesionymi kończynami dolnymi,

  • zapewnić komfort cieplny,

  • oparzonego należy chronić przed urazami wtórnymi,

w cięższych przypadkach (rozległe oparzenie, objawy wstrząsu) natychmiast powiadomić pogotowie ratunkowe.

Co powinno zrobić dziecko gdy ulegnie oparzeniu:



  1. oddalić się od miejsca zagrożenia,

  2. powiadomić rodzica, opiekuna lub inną osobę dorosłą,

  3. czynnością ratunkową, którą może podjąć dziecko jest schłodzenie oparzonego miejsca.

     Przy lekkim oparzeniu zwykle oparzone miejsce chłodzimy powietrzem - dmuchając na bolące miejsce. Najlepszą substancją nadająca się do schładzania jest woda. Zalety schładzania wodą: działanie przeciwbólowe i przeciwobrzękowe, zmniejszenie się głębokości oparzenia, usunięcie czynnika powodującego oparzenie (także w oparzeniach chemicznych).


     Schładzanie miejsc oparzonych można prowadzić polewając je strumieniem bieżącej wody, najlepiej o temperaturze ok. 20 stopni C do około 20 minut, a najlepiej do momentu ustąpienia bólu. W razie braku dostępu do bieżącej wody rany schładzać można również przez zanurzenie w pojemniku z wodą lub inną cieczą nieagresywną (mleko, piwo). W przypadku dostępności wyłącznie płynów zimnych schładzać tylko do momentu ustąpienia bólu. W razie powrotu dolegliwości bólowych ponownie rozpocząć schładzanie. W niskiej temperaturze otoczenia zabezpieczyć poszkodowanego przed nadmierną utratą ciepła. Po schłodzeniu wodą (lub przy braku dostępu do wody i posiadaniu odpowiednio wyposażonej apteczki) można zastosować hydrożelowe opatrunki schładzające.

W żadnym wypadku nie wolno:

  • odrywać przylgniętej do rany odzieży,

  • przekłuwać pęcherzy,

  • dotykać rany oparzeniowej,

  • smarować oparzonej skóry maściami, kremami, tłuszczami, piankami, białkiem jaja kurzego, ani alkoholem,

  • przy oparzeniach wewnętrznych i rozległych oparzeniach zewnętrznych podawać doustnie płynów lub pokarmów, pozostawić poszkodowanego bez nadzoru.

 

7. PORAŻENIA SŁONECZNE I UDAR CIEPLNY

    Promienie słoneczne padając na nieosłoniętą nakryciem głowę po pewnym czasie podrażniają opony mózgowe. Objawami są bóle głowy, sztywność karku, nudności, wymioty a nawet zaburzenia świadomości. Porażenie słoneczne występuje często u dzieci i ludzi starszych. Poszkodowany ma zaczerwienioną twarz, a pozostałe części ciała blade.

Poszkodowanego należy usunąć w cień, ułożyć z głową i tułowiem nieco uniesionymi ku górze oraz chłodzić głowę i kark zimnymi okładami. Jeśli dojdzie do utraty przytomności postępujemy według zasad ABC.

W przypadku przegrzania organizmu w warunkach wysokiej temperatury i wilgotności środowiska przy słabej cyrkulacji powietrza, mamy do czynienia z udarem cieplnym. Poszkodowany ma zaczerwienioną skórę, skarży się na bóle i zawroty głowy, świadomość jest zaburzona i może dojść do utraty przytomności. Postępowanie jest podobne, jak przy porażeniu słonecznym, jednak stan ten jest bardziej niebezpieczny.

 

8. WSTRZĄS TERMICZNY

     Może się zdarzyć, kiedy jesteśmy poddani gwałtownej zmianie temperatur (z wysokiej na niską) otaczającego środowiska. Typowym przykładem jest skok do zimnej wody osoby rozgrzanej na słońcu. Rozszerzone naczynia skóry odruchowo się kurczą, w związku z czym cała krew z powłok ciała (skóry, tkanki podskórnej i mięśni) zostaje nagle przesunięta do krążenia centralnego. Mięsień sercowy niejednokrotnie nie jest w stanie przepompować tak dużej ilości krwi i może dojść do zatrzymania czynności serca.

Postępowanie w takim przypadku zgodne jest z zasadami ABC. Przede wszystkim należy zapobiegać takim sytuacjom poprzez spokojne wchodzenie do wody po uprzednim opłukaniu nią ciała (w szczególności okolic karku, szyi, serca).

 

9. ODMROŻENIA

    Powstają w wyniku miejscowego działania niskich temperatur. Najbardziej narażone na odmrożenia są wystające części ciała, tj. nos, uszy, palce rąk i nóg. Powstaniu odmrożeń sprzyja wycieńczenie organizmu, alkohol, zbyt ciasne lub skąpe ubranie, wilgoć. Niskie temperatury wywołują skurcz naczyń krwionośnych w tkankach, co zmniejsza przepływ krwi i ukrwienie danego obszaru, a w razie przedłużania się grozi powstaniem martwicy. Brak czucia powoduje łatwość urazów odmrożonej skóry.

Postępowanie w przypadku odmrożeń powinno być przemyślane i rozważne. Generalną zasadą jest ogrzanie organizmu poszkodowanego własnym ciepłem. Jeśli odmrożenia są powierzchowne, przede wszystkim rozluźniamy odzież, ułatwiając tym samym dopływ krwi do danego obszaru. Dopuszczalne jest wykonywanie ruchów czynnych przez poszkodowane­go, zabronione są natomiast wszelkie ruchy bierne. Nie należy masować okolic odmrożonych (zwiększa utratę ciepła) ani nacierać ich śniegiem, co może uszkodzić skórę i ułatwi rozwinięcie się później zakażenia. Poszko­dowanemu należy założyć dodatkowe części garderoby, okryć kocem i podać do picia ciepłe, dobrze osłodzone płyny. Nie wolno podawać alkoholu (powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych i wzmaga utratę ciepła) ani papierosów (nikotyna zwęża naczynia, pogłębiając tak poważny stan miej­scowy).

W przypadku odmrożeń II i III stopnia (sinoczerwone zabarwienie skóry, pęcherze, martwica tkanek) na miejsce urazu nakładamy jałowy opatrunek, a następnie transportujemy poszkodowanego do lekarza.

Głównym zadaniem każdego opatrunku jest zabezpieczenie przed zakażeniem uszkodzonego miejsca.



Przy zakładaniu opatrunków należy przestrzegać kilku zasad:

  • umyć ręce przed zakładaniem opatrunku - założyć rękawiczki,

  • oczyścić ranę z zanieczyszczeń,

  • wykonać opatrunek z zachowaniem jałowości,

  • umocować opatrunek tak, aby się nie przemieszczał.


10. ZACHŁYŚNIĘCIE, ZAKSZTUSZENIE
Jeśli dziecko zachłyśnie się kawałkiem pożywienia lub innym przedmiotem, np. przypadkowo połkniętą małą zabawką, i nie jest w stanie go wykrztusić, należy podjąć działanie w celu niezwłocznego usunięcia przeszkody. Sposób postępowania zależy od wieku i wzrostu dziecka. Po udanym usunięciu przyczyny zachłyśnięcia należy niezwłocznie zasięgnąć porady lekarza.
Dorosłym można pomóc stosując tzw. manewr Heimlicha, czyli ucisk jamy brzusznej, podobny do zabiegu wykonywanego w celu udzielenia pomocy starszym dzieciom.


Niemowlęta (poniżaj roku)

Ułóż dziecko na swoim przedramieniu twarzą do dołu, podtrzymując dłonią jego klatkę piersiową. Nasadą drugiej dłoni wykonaj kilka zdecydowanych, ale niezbyt silnych uderzeń między łopatki.


Małe dzieci (1-9 lat)

Usiądź i ułóż sobie dziecko w poprzek ud twarzą ku dołowi. Wykonaj kilka zdecydowanych uderzeń nasadą dłoni między łopatki. Uważaj, aby uderzenia nie byty zbyt mocne. Jeśli to nie spowoduje usunięcia przeszkody, powtórz operację.


 Dzieci starsze (powyżel 9 lat)

W pozycji stojącej podtrzymaj o dziecko w pasie od tyłu, przyciskając do jego brzucha jedną pięść, skierowaną kciukiem ku górze. Drugą ręką obejmij pięść i wykonuj rytmiczne ruchy uciekające poniżej żeber. Jeśli nie nastąpi poprawa, powtórz trzykrotnie serię ucisków.




Jeśli po usunięciu przeszkody nie następuje przywrócenie oddechu, wykonaj sztuczne oddychanie metodą usta-usta.





  1   2   3   4   5


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna