Zostań, jeśli kochasz' pressbook



Pobieranie 189,36 Kb.
Data19.11.2017
Rozmiar189,36 Kb.



Tytuł oryginalny: If I Stay

Reżyseria: R.J. Cutler

Scenariusz: Shauna Cross na podstawie powieści Gayle Forman „If I Stay”
Wykonawcy:

Chloë Grace Moretz Mia Hall

Mireille Enos Kat Hall

Joshua Leonard Denny Hall

Jamie Blackley Adam

    1. Stacy Keach dziadek


Liana Liberato Kim

Gabrielle Rose babcia

Jakob Davies Teddy Hall

Ali Milner Liz

Aisha Hinds siostra Ramirez

Gabrielle Cerys Haslett młoda Mia


    1. Lauren Lee Smith Willow


John Emmet Tracy chirurg

Chelah Horsdal Liddy

Adam Solomonian Henry

Arielle Tuliao Astrid



Muzyka: Heitor Pereira

Zdjęcia: John de Borman

Montaż: Keith Henderson

Scenografia: Brent Thomas

Dekoracje: Louise Roper

Kostiumy: Monique Prudhomme

Producenci: Denise Di Novi, Alison Greenspan

Producenci wykonawczy: Gayle Forman, Brad Van Arragon

Produkcja: New Line Cinema – Metro-Goldwyn-Mayer Pictures, USA

Czas: 107 min.

Premiera światowa: 20.08.2014 r.

Premiera polska: 12.09.2014 r.

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 12

O filmie
Zostań, jeśli kochasz” to film oparty na bestsellerowej powieści o miłości i odwadze, która wywołała sensację na całym świecie. W roli głównej występuje Chloë Grace Moretz („Carrie”), jedna z najbardziej fascynujących aktorek młodego pokolenia, porównywana do Jennifer Lawrence. Mia Hall (Moretz) to nieśmiała, niezwykle utalentowana dziewczyna, która stoi przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Jeśli zdecyduje się opuścić dom by podążać za muzycznymi marzeniami, straci miłość swojego życia. Wszystko zmienia się w wyniku pewnego wydarzenia, a Mia zawieszona przez jeden dzień między życiem a śmiercią musi zdecydować, po której stronie zostanie. Czy wielka miłość przezwycięży niepewność i strach? „Zostań, jeśli kochasz” to niezwykła historia o znajdowaniu swojego miejsca na Ziemi, umiejętności żegnania się z przeszłością i przyjmowania tego, co nadchodzi.

Bestseller, który wzrusza do głębi
Gayle Forman (ur. 1970), ceniona dziennikarka „Elle”, „Nation” i „Cosmopolitan”, zaczęła karierę pisarską od publikacji książki podróżniczej „Can't Get There from Here: A Year on the Fringes of a Shrinking World” (2005). Potem wydała powieść dla młodzieży „Sisters in Sanity” (2007).

Wielki sukces odniosła powieścią „If I Stay” (2009, polskie wydanie „Jeśli zostanę”, 2010). Następnie ukazała się książka „Where She Went” (2011, kontynuacja „Jeśli zostanę”) oraz także dobrze przyjęte: „Just One Day” (2013), „Just One Year” (2013) i „Just One Night” (2014). Krytycy podkreślali zręczność narracyjną autorki i doskonałe wyczucie potrzeb czytelników. Jej głównym tematem jest niepokój związany z wchodzeniem w dorosłe życie. O tym właśnie w oryginalny sposób opowiada jej bestsellerowa powieść, odnotowana na prestiżowej liście „New York Timesa”.



Gdzieś pomiędzy
Mia to wielce obiecująca wiolonczelistka, która właśnie ukończyła szkołę średnią i zostaje postawiona w niezwykle dramatycznej sytuacji: zawieszona pomiędzy życiem a śmiercią, musi podjąć brzemienną w skutki decyzję. Nastoletni odbiorcy docenili talent pisarki, nic więc dziwnego, że powieścią zainteresowali się również filmowcy. – Przeczytałem książkę jednym tchem! Przemówiła do mnie niezwykle mocno – wyznał reżyser R.J. Cutler. – Jesteśmy tym, kogo kochamy – to moim zdaniem główne przesłanie powieści, bardzo poruszające. Jestem zdania, że warto nakręcić film, by je uwypuklić. Producentka filmu Alison Greenspan zapoznała się z utworem na wczesnym etapie. – Ta opowieść naprawdę chwyciła mnie za serce – zdradziła. – Mówi o więzach, jakie łączą miłość własną, miłość do rodziny i miłość do partnera.

Greenspan, po prezentacji, jakiej dokonał reżyser, który zaproponował od razu również muzykę do filmu, była pewna, że Cutler to najwłaściwszy człowiek, by przenieść opowieść na ekran. – Nie tylko zobaczyłam film oczyma reżysera, także go usłyszałam – mówiła. Producentka znała doskonale prowokujące i zmuszające do myślenia dokumenty Cutlera poświęcone przenikaniu się popkultury, mody i polityki. Była przekonana, że jego przenikliwość w tym względzie pozwoli mu wydobyć z powieści czysty ton i pozwoli uniknąć zbytniego sentymentalizmu.



Mia jak marzenie
Kluczową kwestią było obsadzenie głównej roli. Pomyślano o Moretz. Młoda aktorka szybko została entuzjastką projektu – Wokół powieści pojawiło się wiele dobrej energii. Młodzi czytelnicy byli nią naprawdę zafascynowani, wielu z nich, nie tylko dziewczęta, identyfikowało się z dylematami Mii. Tym bardziej praca nad tym filmem była dla mnie zaszczytem i wyzwaniem. Bardzo pragnęłam oddać jak najlepiej świat Mii i jej wewnętrzne konflikty. Książka Gayle świetnie oddaje ten moment zakochania, kiedy zespalamy się w jedno z ukochaną osobą i gdy wydaje się nam, że nasze serca biją i będą zawsze bić jednym, identycznym rytmem - wspomina. Udało się jej ukazać, jak miłość nas wzmacnia, ale czasem też osłabia, gdy stajemy wobec dramatycznych życiowych okoliczności. Jamie Blackley, odtwórca roli Adama, podkreślał, że zafascynowała go zarówno powieść, jak i gotowy scenariusz: – Tych dwoje bardzo zbliża do siebie ich wspólna pasja – muzyka. Zachwyciło mnie to, w jak szczegółowy i subtelny sposób ukazana jest ich skomplikowana relacja. Nagle w mgnieniu oka wszystko diametralnie się zmienia, trzeba wiele spraw przewartościować. To dało naszej opowieści napięcie, rytm, intensywność.

Twórcze napięcia
Scenarzystka Shauna Cross pisała do tej pory brawurowe komedie, ale właśnie ten fakt miał jej bardzo pomóc podczas pracy. – Moim zdaniem powstało twórcze napięcie pomiędzy jej pełnym werwy stylem i przemawiającą głęboko do uczuć prozą Gayle – komentowała Greenspan. – Scenariusz jest poruszający, wręcz sentymentalny, ale zarazem mocno zakotwiczony w realiach, psychologicznie wiarygodny. W dużej mierze zawdzięczamy to Shaunie. Producentka podjęła decyzję, by autorkę powieściowego pierwowzoru wciągnąć w proces adaptacji. Cross uznała to za celne posunięcie: – Powieść ma wiele wymiarów – jest zabawna, stylowa, ale także stawia niezwykle trudne kwestie. Chciałam zachować to, co fani pokochali w książce. Niektóre elementy zmodyfikowaliśmy, ale to nadal świat Mii stworzony przez Gayle, ten sam Adam, ta sama rodzina i przyjaciele. Pisarce powierzono funkcję jednego z producentów wykonawczych, z czego była bardzo zadowolona. – To materiał, który znam na pamięć i jestem z nim emocjonalnie, wręcz intymnie związana – mówiła. – Bohaterowie żyli w moim umyśle przez lata. Czytałam scenariusz, uczestniczyłam w pracy na planie i jestem przekonana, że główny emocjonalny ton książki udało się z sukcesem oddać na ekranie. Myślę, że podobnie jak dla mnie, dla całego świetnie dobranego zespołu to była praca pełna miłości i zaangażowania. Alison doskonale wie, co robi i widziałam, że pragnie, by film przemówił do publiczności z jak największą siłą. A gdy po raz pierwszy spotkałam R.J., także nie miałam wątpliwości, że to doskonały wybór. Wszystko miał precyzyjnie przemyślane: rysunek bohaterów, rozwiązania wizualne, muzykę, której chciał użyć. A więc jestem spokojna, że wielbiciele powieści będą zadowoleni.

Reżyser dodawał: – Bez względu na to, czy widz czytał powieść czy nie, chcieliśmy go zabrać w emocjonalną podróż, której towarzyszy ważna myśl: los definiuje nasze życie, lecz jeszcze bardziej istotna jest miłość i wybory, których w jej imię dokonujemy.



Muzyka – magiczna więź
Muzyka odgrywa ogromną rolę w filmie – to ona nadaje sens światu Mii. To także, według słów reżysera „metafora naszej pasji życia”. Muzyka od zawsze towarzyszyła bohaterce, stale rozbrzmiewała w jej domu. Jej ojciec był perkusistą w punkowej kapeli Nasty Bruises, zanim został nauczycielem. Matka zabierała córkę na jego koncerty, a także na koncerty znanych wokalistek, jak Debbie Harry z Blondie. Młodszy brat próbuje sił jako bębniarz, a jego muzycznym idolem jest Iggy Pop. Mia obiera jednak inną muzyczną ścieżkę. Ma szansę studiować grę na wiolonczeli w słynnym Julliard. A jej wielkimi idolami są japoński wirtuoz Yo-Yo Ma i Beethoven. Cutler mówił: – Rodzice Mii nadal po części wyznają punkowy etos. Można powiedzieć, że pewien nieład w ich życiu nadal jest obecny. Mia – przeciwnie. Ona pragnie porządku, przejrzystej struktury i form, i chyba właśnie dlatego wybrała wiolonczelę, bo odpowiada tym potrzebom.

Dziewczyna zaczyna grać na instrumencie w wieku ośmiu lat i od tego czasu praktycznie się z nim nie rozstaje. Greenspan była zdania, że Chloë Grace Moretz to Mia. – Gdy tylko ją spotkałam, wiedziałam, że jest do tej roli wprost idealna – mówiła producentka. Co do Cutlera, to zawsze doceniał talent tej aktorki i nie posiadał się z radości, że właśnie ją udało się pozyskać do projektu. Moretz tak mówiła o odtwarzanej przez siebie postaci: – Jest słodka i bardzo cicha. To zwyczajna dziewczyna żyjąca zwyczajnym życiem, przeżywająca charakterystyczne dla jej wieku rozterki i lęki. Ale w przeciwieństwie do innych, najlepiej i najpewniej czuje się w towarzystwie swego instrumentu.

Cutler wychwalał profesjonalizm gwiazdy: – Chloë przystępowała do pracy z zapałem i pozytywnym nastawieniem. Działo się tak każdego dnia, bez najmniejszego wyjątku. To się udzielało całej ekipie i sprawiało, że praca przebiegała w doskonałej atmosferze. Młodej aktorce bardzo spodobała się struktura scenariusza: – Mamy tutaj serię retrospekcji, w których Mia wspomina swe życie i relacje z innymi ludźmi. To bardzo ciekawy pomysł, by tak ukazać jej charakter. Poznajemy różne emocje i zdarzenia z jej życia. Tworzy się kalejdoskop, wielowymiarowy portret. Cutler dodawał: – Rodzina i znajomi nie są świadomi jej obecności, co pozwoliło nam ukazać wzajemne więzi dziewczyny i jej otoczenia w sposób, jak myślę, godny zapamiętania.

Prześliczna wiolonczelistka
Przed Moretz stanęły więc nie lada wyzwania. Jedno, to wiarygodny sposób gry, gdy partnerzy ekranowi są dla niej niewidoczni, drugie – nauka gry na wiolonczeli. Aktorka nigdy przedtem nie grała na żadnym instrumencie. Przygotowując się do roli, studiowała występy wybitnych wirtuozów wiolonczeli. – Jest w grze na tym instrumencie coś surowego i zarazem czułego. Za jego pomocą wiolonczeliści po prostu śpiewają. Słyszysz, jak oddychają, jak każde pochylenie ciała i każde dotknięcie strun jest powiązane ściśle z ich ciałem. Zauważyła też, że bardzo wielu wiolonczelistów to introwertycy, którzy otwierają się głównie podczas gry: – Podobnie jak wielu muzyków, których obserwowałam, Mia mówi poprzez swą wiolonczelę.

Cutler był usatysfakcjonowany wysiłkami aktorki: – Myślę, że Chloë doskonale oddała całe zaangażowanie wirtuozki, która ma zaledwie siedemnaście lat. Miłość do muzyki wprost z niej emanuje. Z inicjatywy reżysera Moretz odbyła długą serię lekcji posługiwania się instrumentem przy pomocy instruktora, z którym kontaktowała się przez Skype'a. Lekcje rozpoczęły się kilka miesięcy przed zdjęciami. Nauczyciel nalegał, by dziewczyna miała instrument cały czas obok siebie, gdziekolwiek by się znalazła. – I rzeczywiście tak było – śmiała się aktorka. – Byłam w Lipsku i Luizjanie i wszędzie ze mną był instrument, o który trzeba było się troszczyć. To – można rzec – wzmocniło naszą więź. Czułam się tak, jakby wiolonczela stała się częścią mojego ciała.



I nagle przychodzi miłość
Gdy wydaje się, że wielka kariera muzyczna staje przed Mią otworem, w jej życiu pojawia się niespodziewanie Adam, lider zespołu rockowego, będącego u progu sukcesu. Chłopak nie może zapomnieć o cichej dziewczynie, która gra na wiolonczeli i która zrobiła na nim wielkie wrażenie. Do tej roli zatrudniono młodego Brytyjczyka, Jamiego Blackleya. Cutler był pod wrażeniem zarówno jego talentu aktorskiego, jak i wokalnego: – Gdy usłyszeliśmy, jak Jamie śpiewa, powaliło nas na kolana. A kiedy czytał razem z Chloë scenariusz, mieliśmy łzy w oczach. Byliśmy pewni: oto nasz Adam! Greenspan komentowała: – Wiedziałam, że w londyńskim przedstawieniu „Przebudzenia wiosny” Jamie imponował wokalną dyscypliną, ale na planie filmu naprawdę nas zelektryzował. Blackley, który występował także jako George Harrison w teatralnej adaptacji „Backbeat” (rzeczy o początkach działalności Beatlesów), mówił: – Wiem nie od dziś, że całkiem miło jest poczuć się gwiazdą rock-and-rolla. Cutler dodawał: – Myślę, że Jamie ma talent i charyzmę, podobnie jak Adam. Greenspan uzupełniała: – Adam to połączenie doskonałego wyglądu i wrażliwości, co nie zawsze idzie w parze, ale przecież się zdarza.

Problemem jest to, że Adam i Mia należą do różnych muzycznych i towarzyskich kręgów, różni ich styl życia i temperament. Adam jest postrzegany jako „cool”, co trudno powiedzieć o Mii. Cutler komentował: – Dziewczyna staje się kimś na kształt jego muzy. Początkowo on jej nie widzi, słyszy tylko jej grę. W końcu udaje mu się ją poznać, a trzeba zaznaczyć, że ze swoimi muzycznymi upodobaniami i nieodłączną wiolonczelą Mia nie budzi zbytniej ekscytacji u rówieśników. Moretz zauważała: – Mia nie ma wielkiego powodzenia i nagle na jej drodze staje prawdziwy idol: śpiewa, jest gitarzystą i jest sexy. Spełniony sen większości nastolatek. Blackley mówił: – Początkowo tych dwoje łączy tylko muzyka. Adam dostaje na jej punkcie obsesji, a potem spotyka Mię. Jestem przekonany, że gdy ktoś jest w czymś naprawdę dobry, to fakt ten czyni tę osobę niezwykle atrakcyjną. To zadziałało w przypadku tej pary. Zdarzyła się im wzajemna fascynacja. Moretz zgadzała się ze swym ekranowym partnerem, że mamy tu do czynienia z miłością nie tyle od pierwszego wejrzenia, co od pierwszego dźwięku. – Mia czuje, że muzyka to podstawa jej istnienia, i że tak samo jest w przypadku Adama. To tworzy między nimi więź pełną pasji, a potem szybko przychodzi uczucie. Moretz wychwalała swego ekranowego partnera: – Jamie jest świetnym aktorem, relacje między nami były bardzo naturalne i swobodne. Blackley wyznał natomiast, że już od pewnego czasu był fanem swej koleżanki po fachu. – Pomimo dramatycznych scen, jakie musieliśmy grać, praca przebiegała gładko. Nieraz uśmialiśmy się razem do łez – opowiadała Moretz. Mia i Adam mają inne muzyczne fascynacje i gusta, ale mogą się spotkać niejako wpół drogi dzięki jej rodzinie, która podziela upodobania Adama.



Punkowa rodzinka
Blackley wyjaśniał: – Adam nie miał praktycznie życia rodzinnego i kiedy trafia do domu Mii na rodzinny obiad, jest to coś, czego do tej pory nie zdarzyło mu się doświadczyć. Gdy ją widzi w otoczeniu rodziny, wyjaśnia się także, dlaczego Mia rozumie go tak dobrze. Mireille Enos wystąpiła jako matka Mii, Kat, agentka biura podróży. – Muzyka ciągle płynie w jej żyłach, a także w żyłach jej męża i syna – mówiła Enos. – Nie znałam specjalnie punk rocka, ale zrobiłam mały research i polubiłam ten rodzaj muzyki. To ciekawe, że rodzice Mii byli zanurzeni w kontrkulturze, a ona jest w opozycji do nich. Z kolei Adam prezentuje nowy rodzaj kontrkultury i krąg w ten sposób się zamyka.

Joshua Leonard to wykonawca roli Denny'ego, ojca Mii, punkrockowca, który objął posadę nauczyciela, gdy rodzina zaczęła się powiększać. Leonard wyznał, że sam był punkowcem, wychowanym w małym miasteczku w Pensylwanii. Aktor chwalił autentyzm wielu scen filmu: – Pierwszego dnia kręciliśmy sekwencję w kuchni, otwierającą film. R.J. zdecydował, że zabrzmi w niej słynny, klasyczny już utwór Richarda Hella „Blank Generation”. To zdefiniowało tę rodzinę i jej muzyczne pasje. Tak jak i punkowe koszulki, które noszą. Leonard nigdy nie grał na perkusji, musiał więc brać intensywne lekcje. Podobnie jak Jakob Davies, który zagrał najmłodszego z rodziny, Teddy'ego, także perkusistę. – Jakob był niezwykle naturalny, w każdym jego geście była prawda – twierdził Cutler.


Enos i Leonard zagrali doskonałych rodziców, których niezwykle silna więź niejako promieniuje na całą rodzinę. – Kat i Denny po prostu kochają być rodzicami – mówił Leonard. – Kochają się wzajemnie i wspierają, wspierają też Mię oraz jej muzyczne aspiracje. – To dla niej wielka sprawa – dodawała Enos. Cutler był dumny ze swych aktorów: – Czasem reżyser patrzy na aktorów i myśli – nie mam nic do dodania, to czysta radość i zaszczyt obserwować, jak grają. Cenionego Stacy'ego Keacha („Zachłanne miasto”, serial „Skazany na śmierć”) obsadzono jako dziadka Mii, ojca Denny'ego. Greenspan tak mówiła o tej postaci: – To Obi-Wan Kenobi Mii, jej duchowy przewodnik. Ta postać robi wrażenie, jej relacja z Mią naprawdę porusza. Reżyser dodawał: – Przyglądałem się ich grze i miałem złudzenie, że widzę prawdziwe życie.

Keach opisywał swego bohatera jako „człowieka wychowanego na farmie, który całe życie ciężko pracował; czasem ciut gruboskórnego i niecierpliwego, ale wielkodusznego i kochającego”. Dziadek nie ma nic wspólnego z muzyką, ale kocha swą wnuczkę i rozumie, że ma ona niezwykły dar. Keach tak mówił o swym bohaterze: – Nie wsparł Denny'ego, gdy on tego potrzebował. Teraz chce naprawić swój błąd, bezwarunkowo wspierając Mię. Ważną postacią jest najbliższa przyjaciółka Mii, Kim, grana przez Lianę Liberato. Kim obdarzona jest cierpkim poczuciem humoru. Willow i Henry (Lauren Lee Smith i Adam Solomonian) to najlepsi przyjaciele jej rodziców, towarzyszący Mii w najważniejszych momentach jej życia. Aisha Hinds zagrała siostrę Ramirez, opiekującą się Mią w szpitalu. Cutler powiedział: – Patrząc na aktorów, miałem wrażenie, że oni rzeczywiście stworzyli rodzinę. Ale w centrum uwagi była decyzja Mii, którą można by streścić słowami słynnego zespołu The Clash: „Should I stay or should I go?”.



Czas przeszły i teraźniejszy
Zdjęcia do filmu powstały w Vancouver i okolicach, które zagrały Portland w Oklahomie. Drobną część zdjęć nakręcono właśnie tam. Cutler współpracował ściśle z operatorem Johnem de Bormanem i scenografem Brentem Thomasem, by zróżnicować wizualny styl filmu. Inaczej musiały wyglądać wspomnienia Mii, inaczej dzień dramatycznego wypadku, któremu uległa. – Sekwencje wspomnieniowe utrzymane są w nasyconych barwach, współczesność sfilmowaliśmy w niemal monochromatycznej tonacji – tłumaczył swą koncepcję realizator. – W części współczesnej Mia, pogrążona w śpiączce, przebywa poza własnym ciałem. Greenspan mówiła: – Pierwsze, co wyjaśnił mi R.J., to było to, że nie zamierzał zmienić filmu w rewię efektów specjalnych i wizualnych. Żadnego przechodzenia przez ściany, jedynie prawdopodobieństwo emocji. De Borman zaproponował wielką głębię ostrości i obiektywy o dużej ogniskowej, by podkreślić izolację Mii. Zastosowano też Steadicam, by sprawić wrażenie, że dziewczyna porusza się po szpitalu w sposób niemożliwy dla zwykłego człowieka. Cutler opowiadał, że jego ulubioną sceną jest ta, gdy rodzina Mii dowiaduje się o stanie jej zdrowia od lekarza i pracownika społecznego. Patrzymy na to wydarzenie z trudnego do zdefiniowania punktu widzenia, i wreszcie pojmujemy, że to spojrzenie należy do Mii.
Cutler zdecydował, że jedyne intensywne barwy wyłamujące się z monochromatycznej, wspomnianej wyżej tonacji, to czerwień krwi podczas wypadku i niebieskie ściany szpitala. Scenografowie stworzyli dekoracje w opuszczonym budynku Riverview Hospital w Coquitlam. Wykorzystano liczne tafle szkła i refleksy, by podkreślić barierę pomiędzy Mią i realnym światem.
Inną bardzo ważną dekoracją był dom Mii. Scenograf znalazł odpowiedni w New Westminster, miasteczku w pobliżu Vancouver. – Wyglądał należycie autentycznie i był bezpretensjonalny – stwierdził. W różnych sekwencjach podkreślano zmiany w domu zachodzące z upływem czasu, a użycie fioletu zwiastowało cień śmierci. Gayle Forman, gdy zobaczyła dom po raz pierwszy, po prostu... zapłakała. – Tak właśnie sobie to wyobrażałam. To wnętrze doskonale oddaje dynamikę tej rodziny. Znalazłam się w świecie, który sama wymyśliłam. Jedno z bardzo ważnych wspomnień Mii to jej przesłuchanie do Julliard w San Francisco. W tej sekwencji użyto scenerii Orpheum Concert Theatre w Vancouver. Gdy Mia gra „Koncert wiolonczelowy a-moll, Op. 33” Camille Saint-Saëns, lepiej niż kiedykolwiek w życiu, jest wewnętrznie rozdarta, bo wie, że w ten sposób oddala się od Adama. Sceny występu sfilmowano z udziałem Moretz oraz Haigan Day, jej dublerki od gry na wiolonczeli, i połączono potem w montażu. Za pomocą komputera stworzono kopię ozdobnego plafonu, którą wkopiowano w zdjęcia z Orpheum Theatre. Scenę pierwszej randki Adama i Mii, kiedy to chłopak zabiera ją na występ słynnej wiolonczelistki Alisy Weilerstein, sfilmowano w Chan Centre na terenie University of British Columbia. Występy Adama z jego zdobywającym coraz większą popularność zespołem Willamette Stone kręcono w różnych klubach w Vancouver. Scenograf Brent Thomas opowiadał, że pierwsza z lokalizacji to nawet nie klub, ale salka przypominająca przestrzeń większej i raczej obskurnej kuchni restauracyjnej. Odpowiednie wnętrze znaleziono zresztą w starej restauracji. Cutler poprosił Johna Carrafę, z którym pracował uprzednio w teatrze, o zainscenizowanie scen koncertowych, wyreżyserowanie zarówno zachowań zespołu, jak i reakcji publiczności. Był rad z tej decyzji. – John nasycił te sceny autentyzmem, można się było poczuć jak podczas prawdziwego występu.
Najbardziej widowiskowy koncert Adama i jego zespołu nakręcono w Rickshaw, największym w Vancouver i najpopularniejszym klubie, mekce tamtejszego alternatywnego rocka. Zdjęcia do innego ważnego koncertu grupy, który miał miejsce w Halloween, powstały w nocnym klubie Cobalt. Mia, tańcząc wśród postaci w stosownych do okoliczności kostiumach, po raz pierwszy nie czuje się w świecie Adama outsiderką. Greenspan komentowała: To kulminacyjny punkt w relacjach Adama i Mii. Tak naprawdę nie jest ważny seksowny kostium, który odważyła się włożyć, ale to, że muzyka Adama ją porwała. Drugorzędne jest, jak wygląda, ważne jest uczucie. Adam natomiast ubrał się w kostium nawiązujący do wizerunków idola Mii, Beethovena.
Kostium Mii na tę okazję sprawił wielką przyjemność Monique Prudhomme, która go zaprojektowała. Tak tłumaczyła swe zamiary: – Czerpałam inspirację ze świata Blondie. Wielka biała peruka jak u chińskiej lalki, top imitujący skórę lamparta, króciutka spódnica z klamerkami po bokach, pończochy i buty z czerwonej imitacji skóry jaszczurki na wysokim obcasie. Matka i córka wspólnie opracowały ten look, korzystając z szafy Kat i komponując strój z rzeczy, których ona sama używała, gdy odwiedzała kluby. Był to tym większy kontrast, że zwykle widzimy Mię ubraną w rzeczy skromne w kroju, świetliste i zwiewne.
W kostiumach, które nosi Adam, starano się subtelnie zaznaczyć zmiany, jakie niesie za sobą dojrzewanie. Chłopak przez cały czas używa tych samych gitar – elektrycznego Fendera Jaguara Electric oraz akustycznego Fendera Guild Acoustic. Wiolonczelę, na której gra bohaterka, wykonał lutnik z Vancouver, Ian Moar, nawiązując do dawnego modelu instrumentu, o stosunkowo małych rozmiarach. Prudhomme miała też wiele uciechy, ubierając filmowych rodziców Mii. Tak tłumaczyła swą koncepcję: – Ich ubiory są kombinacją tego, kim byli i kim są obecnie. Łączą się tu różne elementy mody, zwłaszcza alternatywnej z ostatnich 20 lat. Są to ciuchy zabawne i niekonwencjonalne. Klasyczną skórzaną kurtkę dla Leonarda, użytą w sekwencjach gry w punkowej kapeli, sprowadzono specjalnie aż z Brooklynu.

Roll Over Beethoven!
Film otwiera sonata Beethovena na wiolonczelę zmieszana z rockowymi riffami takich artystów jak Zoltan Kodaly, Bach, Buzzcocks, Beck, Sonic Youth, Blondie, Iggy Pop czy The Dandy Warhols. Cutler deklarował: – Jeśli kręcisz film o ludziach z muzyczną pasją, którzy definiują się poprzez muzykę, otwiera to mnóstwo możliwości. Trzeba jednak bardzo uważać, by umieścić właściwe utwory w jak najodpowiedniejszych miejscach. Cutler wyposażył swych aktorów w empetrójki załadowane muzyką, którą lubią ich bohaterowie, i która wywarła na nich wpływ. Moretz dostała następujący zestaw: mnóstwo muzyki klasycznej, Nirvana z płyty „Unplugged” oraz muzyka związana z rodzicami Mii: The Clash, Iggy Pop, David Bowie, Elvis Costello, The Smashing Pumpkins, Pearl Jam. Blackley otrzymał zbliżony zestaw, ale z większym naciskiem na punka i grunge. Enos i Leonard – mnóstwo punka, nowej fali i grunge'u. Odpowiedzialna za oprawę muzyczną Linda Cohen i kompozytor Heitor Pereira wykonali olbrzymią pracę, poszukując potrzebnych pięciu utworów, które w filmie miała zagrać grupa Adama Willamette Stone. Przesłuchali setki piosenek – przygotowanych specjalnie na potrzeby filmu oraz niepublikowanych kompozycji znanych i mniej znanych grup. Kluczem była fascynacja Adama grupą The Ramones. Cutler opowiadał: – Zespół Adama gra surowego rocka, przepełnionego gniewnym impetem. A ponieważ są z Portland, nie sposób uniknąć tu odniesień do grunge'u, a także popu.

Blackley oraz inni członkowie Willamette Stone – Ben Klassen, Ran Stephenson, Tom Vanderkam oraz grająca na klawiszach Ali Milner jako kumpelka Adama, Liz – przybyli do Toronto na kilka tygodni przed rozpoczęciem produkcji, by poćwiczyć i nagrać wybrane utwory. Podczas zdjęć puszczano nagrania z playbacku. Chociaż Blackley gra na gitarze i śpiewa, pobierał dodatkowe lekcje od Simona Tonga, grającego w słynnej grupie Gorillaz. Blackley wspominał: – To był prawdziwy zastrzyk adrenaliny, znaleźć się na scenie, zrobić sobie włosy na dziko, a nawet doświadczyć ciut headbangingu. Jedną z kluczowych scen muzycznych, w której aktor po raz pierwszy mógł się wykazać muzycznymi umiejętnościami, był Dzień Pracy w domu Mii. Adam z zespołem, przy ognisku, muzykuje wraz z ojcem Mii i jego przyjaciółmi. Adam przynosi wiolonczelę dziewczyny i namawia ją do wspólnej gry. Symbolicznie dwa światy muzyczne i dwie wrażliwości harmonijnie się łączą. Forman była zachwycona: – Oto wyższość filmu nad książką. To zabrzmiało lepiej niż zdołałam to opisać. Moretz z kolei podkreślała: – Myślę, że przez wszechstronne użycie muzyki i piosenek R.J. dodał naszej opowieści emocjonalnej głębi. Reżyser podsumowywał: – Życie bywa skomplikowane i zaskakujące. Nasz film opowiada o tym, przed jakimi wyzwaniami i wyborami może nas niespodziewanie postawić. I o tym, że w końcu musisz przekonać się, kim naprawdę jesteś i co dla ciebie jest najważniejsze.


O aktorach
Chloë Grace Moretz (Mia Hall)
Urodziła się 10.02.1997 r. w Atlancie. Karierę zaczynała w telewizji, uwagę zwróciła występem w horrorze „Amityville”, za który zdobyła nominację do prestiżowej nagrody Young Artist Award. Ze względu na młody wiek, nie oglądała tego filmu po premierze, podobnie jak i kilku kolejnych. Potwierdziła swą klasę w cenionym filmie „The Poker House”, u boku Jennifer Lawrence. Wielką popularność przyniosła jej rola w kontrowersyjnym „Kick- Ass” i jego kontynuacji. Pochwały zbierała także za występ u Martina Scorsese w filmie „Hugo i jego wynalazek”. Stara się oddzielać życie prywatne od zawodowego, dlatego też nigdy nie zaprasza przyjaciół na premiery swych filmów. Jej hobby to gry wideo, narty i muzyka (jest fanką Rihanny).
Filmografia:
2004 – The Guardian (Polsat: Obrońca, serial TV, odc. The Watchers, 2.03.2004, odc. Blood In, Blood Out, prem. TV 27.04.2004), 2005 – Heart of the Beholder, Family Plan (TV), Amityville (The Amityville Horror), Today You Die (wideo), My Name is Earl (TVN: Mam na imię Earl, serial TV, odc. Broke Joy's Fancy Figurine, prem. TV 1.11.2005), 2006 – Agent XXL 2 (Big Momma's House 2), Room 6, The Emperor's New School (serial TV, odc. Kuzcogarten/Evil and Eviler, prem. TV 5.08.2006, tylko głos), Wicked Little Things, Desperate Housevives (TVN: Gotowe na wszystko, serial TV, odc. The Miracle Son, prem. TV 26.10.2006, odc. Come Play Wiz Me, prem. TV 21.01.2007), 2007 – Pooh's Super Sleuth Christmas Movie (TV, tylko głos), The Cure (TV), The Third Nail, Hallowed Ground (V), Dirt Sexy Money (Polsat: Sex, kasa i kłopoty, serial TV, 7 odc. W latach 2007–2008), My Friends Tigger & Pooh (serial TV, 31 odc. W latach 2007–2009, tylko głos), 2008 – Oko (The Eye), The Poker House, Piorun (Bolt, tylko głos), My Friends Tiger and Pooh: The Hundred Acre Wood Hunt (V, tylko głos), My Friends Tigger & Pooh's Friendly Tails (V, tylko głos), 2009 – Not Forgotten, 500 dni miłości (500 Days of Summer), 2010 – Jack and the Beanstalk, Pozwól mi wejść (Let Me In), Dziennik cwaniaczka (Diary of the Wimpy Kid), Kick-Ass (Kick-Ass), 2011 – Our Deal (kr.m.), Hick, Texas Killing Fields (DVD: Texas – pola śmierci), Scary Girl (kr.m.), Hugo i jego wynalazek (Hugo), Rockeffeler Plaza 30 (serial TV, 3 odc. w latach 2011–2013), 2012 – Mroczne cienie (Dark Shadows), Kick-Ass 2 (Kick-Ass 2), 2013 – Movie 43 (Movie 43), Carrie (Carrie), American Dad! (serial TV, odc. Steve and Snots Test – Tubular Adventure, prem. TV 29.09.2013, tylko głos), 2014 – Laggies, Muppety: Poza prawem (Muppets Most Wanted), Sils Maria (Canal+: Sils Maria), Zostań, jeśli kochasz (If You Stay), The Equalizer (w realizacji), Dark Places (w realizacji)
Mireille Enos (Kat Hall)
Urodziła się 22.09.1975 roku w Houston, stan Teksas. Tam studiowała dramat. Podczas studiów na Brigham Young University dostała propozycję udziału w projekcie Classic Stage Company i przeniosła się do Nowego Jorku. W 2005 zdobyła nominację do nagrody Tony za rolę Honey w broadwayowskiej inscenizacji „Kto się boi Virginii Woolf?”, gdzie zagrała u boku Billa Irwina i Kathleen Turner. W 2009 roku wróciła na scenę, występując obok Annette Bening, Davida Arquette'a i Juliana Sandsa w komedii „The Female of the Species” Joanny Murray-Smiths, na deskach Geffen Playhouse. Największym jej filmowym sukcesem jest rola Sarah Linden w serialu „The Killing” („Dochodzenie”, nominacja do nagrody Emmy i Złotego Globu). Jej mężem jest aktor Alan Ruck („Twister”, serial „Spin City”).
Filmografia (wybór):
1994 – Without Consent (TV), 1996 – Face of Evil (TV), 1998 – Mireille's Audtion (kr.m.), 1999 – Sex and the City (serial TV, TVN: Seks w wielkim mieście, odc. Shortcomings, prem. TV 12.09.1999), 2001 – Serce nie sługa (Someone Like You...), The Education of Max Bickford (serial TV, odc. Hearts and Minds, prem. TV 21.11.2001, Revisonism, prem. TV 18.10.2001), 2003 – The Little Match Girl (kr.m.), 2005 – Chasing Leonard (kr.m.), 2007 – Big Love (serial TV, 25 odc. w latach 2007–2010), 2011 – The Killing (serial TV, FoxTV: Dochodzenie, 44 odc. w latach 2011-2014), 2012 – Chasing Leonard (kr.m.), 2013 – Gangster Squad: Pogromcy mafii (Gangster Squad), World War Z (World War Z), Devil's Knot, Wild Horses (kr.m.), 2014 – Sabotage, The Captive, Zostań, jeśli kochasz (If I Stay)
Jamie Blackley (Adam)
Urodził się 8.07.1991 roku w miejscowości Douglas, na brytyjskiej wyspie Man. Uznanie zdobył występem w roli Hanschena w londyńskiej inscenizacji sztuki Franka Wedekinda „Przebudzenie wiosny”, zrealizowanej w formie rockowego musicalu przez reżysera Michaela Mayera. Wystąpił także jako George Harrison w scenicznej adaptacji filmu „Backbeat” (2010), którą wyreżyserował autor filmu, Ian Softley. Za występ w filmie „uwantme2killhim?” zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską na MFF w Edynburgu w 2013 roku.
Filmografia:
2008 – Apparitions (serial TV, odc. 1/5, prem. TV 11.11.2008), Genie in the House (serial TV), 2009 – Myths (serial TV, odc. The Fall of Icarus, prem. TV 24.01.2009), Casualty (serial TV, odc. Price of Life, prem. TV 24.01.2009), Doctors (serial TV, odc. Volta Face, prem. TV 21.09.2009), Misfits (serial TV, odc. 1/4, prem. TV 3.12.2009, odc. 1/5 prem. TV 10.12.2009), London Dreams, 2010 – Shelfstckers (serial TV, odc. Tranced, prem. TV 2.10.2010), Prowl, Londyński Bulwar (London Boulevard), 2011 – Midsomer Murders (serial TV, TVP: Morderstwa w Midsomer, odc. The Sacred Trust, prem. TV 26.10.2011), 2012 – Królewna Śnieżka i łowca (Snow White And the Huntsman), And While We Were Here, Vinyl, Checkpoint (kr.m.), Endeavour (TV), 2013 – The Borgias (serial TV, TVP: Rodzina Borgiów, odc. Lucrezia's Gambit, prem. TV 9.07.2013), We Are the Freaks, Piąta władza (The Fifth Estate), uwantme2killhim?, 2014 – Zostań jeśli kochasz (If I Stay), Kids in Love (w realizacji), Untitled Woody Allen Project (w realizacji)
Joshua Leonard (Denny Hall)
Urodził się 17.06.1975 r. w Houston, stan Teksas. Ceniony aktor związany mocno z kinem niezależnym, występował także w popularnych serialach. Reżyseruje krótkie metraże („The Youth in Us”, 2005) i teledyski (m.in. Morcheeba, Black Rebel Motorcycle Club). Jako reżyser debiutował filmem „The Lie” (2011). Zrealizował także poświęcony sztuce dokument „Beautiful Losers” (2008, współreżyser Aaron Rose).
Filmografia (wybór):
1999 – Blair Witch Project (The Blair Witch Project), The Blur of Insanity, 2000 – Sacrifice (TV), In the Weeds, The Outer Limits (serial TV, odc. Gettysburg, prem. TV 29.07.2000), Siła i honor (Men of Honor), 2001 – Destiny (TV), Things Behind the Sun, Dregs of Society, Mission, Cubbyhouse, 2002 – Deuces Wild (wideo: Gang braci), 2003 – Kasjerzy czy kasiarze? (Scorched), Two Days, 2004 – Larceny, Madhouse, 2005 – A Year and a Day, 2006 – Hatchet (DVD: Topór), Na psa urok (The Shaggy Dog), 2007 – Simple Things, The Strand (V), The Dead and Live of Bobby Z (DVD: Podwójna tożsamość), 2008 – 20 Years After, Mała wielka miłość, Quid Pro Quo, Prom Night (DVD: Bal maturalny), 2009 – Humpday, Dead in Love, 2010 – The Freebie, Bitter Feast, Bold Native, 2011 – The Lie, Higher Ground (DVD: Przełamując wiarę), Treatment, 2012 – The Producer (TV, kr.m.), The Motel Life, Sunset Stories, 2013 – Snake and Mongoose, Clutter, 2014 – The Ever After, WildLike, Among Ravens, Zostań, jeśli kochasz (If You Stay), The Town That Dreaded Sundown (w realizacji)
Stacy Keach (dziadek)
Urodził się w Savannah 2.06.1941 roku. Jego matka była aktorką, ojciec reżyserem teatralnym. Odnosił sukcesy teatralne już na przełomie lat 60. i 70. Stworzył cenione role szekspirowskie („Król Lear”, dwukrotnie Hamlet) i w klasycznym amerykańskim repertuarze („Czarownice z Salem”, „Śmierć komiwojażera”). Największe jego sukcesy kinowe to wybitny występ w „Zachłannym mieście” Johna Hustona i policyjnym dramacie „The New Centurions”. Wielką popularność przyniósł mu udział w cyklu filmów telewizyjnych i w dwóch serialach o prywatnym detektywie Mike'u Hammerze według prozy mistrza „pulp fiction” Mike'a Spillane'a, a także rola sadystycznego strażnika więziennego w serii „Prison Break” („Skazany na śmierć”). Zdobył Złoty Glob za tytułową rolę w miniserialu „Hemingway” (1989).

Filmografia (wybór):
1967 – The Winter's Tale (TV), 1968 – Serce to samotny myśliwy (Heart Is a Lonely Hunter), Macbeth (TV), 1970 – The Traveling Executioner, End of the Road, Brewster McCloud (TVP: Brewster McCloud), 1971 – NET Playhouse (serial TV, odc. The Wright Brothers, prem. TV 24.06.1971), Doc (TVP, MGM Movies: Doc), 1972 – Particular Men (TV), Zachłanne miasto (Fat City), The New Centurions (TVP: Nowi centurioni), Sędzia z Teksasu (The Life and Times of Judge Roy Bean), 1973 – The Man of Destiny (TV), Wilbur and Orville: The First to Fly, 1974 – Great Performances (cykl TV, odc. Antigone, prem. TV 13.02.1974), The Gravy Train, All the Kind Strangers (TV), Watched!, Luther, 1975 – Caribe (serial TV, 6 odc. w 1975 roku), Honor pułku (Conduct Unbecoming), 1976 – Lincoln (serial TV, odc, Crossing Fox River, prem. TV 12.01.1976), Dynasty (miniserial TV), Gli esecutori, The Killer Inside Me (wideo: Zamieniam się w mordercę), 1977 – Jesus of Nazareth (miniserial TV, DVD, TVP: Jezus z Nazaretu), Diary of a Young Comic (TV), Pojedynek (The Duellists, tylko głos), The Squeeze, 1978 – The Fizpatricks (serial TV, odc. The New Fizpatrick, prem. TV 10.01.1978), Gray Lady Down, Up in Smoke, La montagna del dio cannibale (wideo: Góra Boga kanibalów), Two Solitudes (TVP: Dwie samotności), Il grande attaco, 1980 – The Long Riders (wideo: Jeźdźcy z daleka), A Rumor of War (TV), Skag (serial TV, odc. The Wildcatters, prem. TV 24.01.1980), The Ninth Configuration, Portrait of the Rebel: The Remarkable Mrs. Sanger (TV), 1981 – Roadgames (wideo: Niebezpieczna gra), Nice Dreams, 1982 – Wait Until Dark (TV), Butterfly (TVP: Motyl), The Blue and the Gray (miniserial TV), That Championship Season (TVP: Cena mistrzostw), 1983 – Murder Me, Murder You (TV), Princess Daisy (TVP: Księżniczka Daisy), 1984 – More than Murder (TV), Mistral's Daughter (miniserial TV, TVP: Córka Mistrala), Six Centuries of Verse (seria TV, odc. American Pioneers 1849–1910, prem. TV 18.10.1984, odc. Earlier Twentieth Century 1914–1939, prem. TV 2.11.1984, odc. Later Twentieth Century 1934–1984, prem. TV 9.11.1984, tylko głos), Mike Hammer (serial TV, 46 odc. w latach 1984–1989), 1986 – Intimate Strangers (TV), The Return of Mickey's Spillane Mike Hammer (TV), Hardcastle and McCormick (serial TV, odc. Hardcastle for Mayor, prem. TV 13.01.1986), 1988 – Hemingway (miniserial TV), 1989 – The Forgotten (wideo: Operacja „Fantom”), 1990 – Milena, False Identity, Class of 1999 (wideo: Klasa 1999), 1991 – I misteri della giungla nera (miniserial TV), Mission of the Shark: The Saga of the U.S.S. Indianapolis (TV, wideo, TVP: Misja rekina), 1992 – Lincoln and the War Within (TV), Lincoln (TV, tylko głos), Revenge on the Higway (TV), 1993 – Sunset Grill, Rio Diablo (TV, TVP: Rio Diablo), New Year (TV), Irresistible Force, Body Bags (TV, nowela „Hair”), Case Closed (serial TV, gospodarz programu), In the Heat of the Night (serial TV, odc. Hatton's Turn: Part 1, prem. TV 18.09.1993, odc. Hatton's Turn: Part 2, prem. TV 18.09.1993), Batman: Mask of the Phantasm (DVD: Batman: Maska Batmana, tylko głos), 1994 – Raw Justice (Polsat: Dobry i zły glina), Against Their Will: Women in Prison, wideo: Więzienna zemsta), Texas (TV, TVP: Texas), Trust in Me, New Crime City, 1995 – Amanda & the Alien (TV), Real Ghosts (TV, narrator), The World's Most Dangerous Animals III (TV, narrator), 1996 – Ucieczka z Los Angeles (Escape from L.A.), Prey of the Jaguar (V) The Pathfinder (TV, TVP: Tropiciel śladów), 1997 – Murder in My Mind (TV), The Sea Wolf, Legend of the Lost Tomb (TV), Promised Land (serial TV, odc. Downsized, prem. TV 4.03.1997), Die Gang (serial TV, 11 odc. w 1997 roku), Future Fear, Mike Hammer, Private Eye (serial TV, 26 odc. w latach 1997–1998), 1998 – Sea Devils (V), Więzień nienawiści (American History X), 1999 – Young Ivanohe (TV), Batman Beyond (serial TV, odc. Lost Soul, prem. TV 9.11.1999, tylko głos), Chicken Soup for the Soul (serial TV, odc. Dance Night, prem. TV 12.11.1999), Children of the Corn 666: Isaac's Return (V, wideo: Dzieci kukurydzy 6: Powrót Isaaca), 2000 – Unshlacked, Mercy Streets, Militia, Icebreaker, Fear Runs Silent (V), The Courage to Love (TV), The Outer Limits (serial TV, odc. The Gun, prem. TV 28.01.2000), 2001 – Birds of Passage, Sunstorm, Lightning: Fire from the Sky (TV), Majestic White Horses (śr.m., narrator), 2002 – The Santa Trap (TV), 2003 – Operation Balikatan, Frozen Impact (TV), When Eagles Strike, Miracle Dogs (TV), 2004 – El padrino, The Hollow (V), Galaxy Hunter, 2005 – Man with the Screaming Brain (Polsat: Głos w mózgu), Keep Your Distance (DVD: Trzymaj się z daleka), Caught in the Headlights, 2006 – Death Row (TV), Blackbeard (TV), Fatal Contact: Bird Flu in America (TV), Jesus, Mary and Joey, Come Early Morning, Desolation Canyon (T, Hallmark: Kanion osamotnienia), 2007 – Honeydripper, 2008 – Ring of Death (TV), W. (W.), Lone Rider (TV, TVP; Samotny jeździec), The Nanny Express (TV), 2009 – The Boxer, Meteor (miniserial TV), The Assistants, Imbued, Chicago Overcoat, The Bad Game (TV), 2010 – Maczeta (Machete), The Portal, The Aristofrogs (kr.m., tylko głos), 2011 – Storm War (DVD: Mordercza pogoda), Jerusalem Countdown, Cellmates, Hindenburg (TV), 2012 – The Architect, The Great Chameleon, Dziedzictwo Bourne'a (Bourne Legacy), 2013 – Ooga Booga, Nebraska, 2014 – Samoloty 2 (Planes: Fire & Rescue, tylko głos), Zostań, jeśli kochasz (If You Stay), Sam, Sell

O twórcy filmu
R.J. Cutler (reżyseria)
Amerykański reżyser i producent (ur. 1962), który zdobył rozgłos jako autor wielu dokumentów i cykli dokumentalnych realizowanych na potrzeby telewizji. Zaczynał karierę jako reżyser teatralny (m.in. „Right Behind the Flag” Kevina Heelana w teatrze Playwrights Horizons, z Kevinem Spacey'em). Jego głośne dokumenty to m.in. „A Perfect Candidate” (1996, współreżyser David Van Taylor), „The September Issue” (2009), „The World According to Dick Cheney” (2013). Był producentem dokumentu „War Room” (nominacja do Oscara).

Filmografia (jako reżyser filmów fabularnych):
2013 – The Ordained (TV), 2014 – Zostań, jeśli kochasz (If You Stay)





©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna