Zofia Sękowska wprowadzenie do pedagogiki specjalnej wyższa Szkoła Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej Warszawa 1998



Pobieranie 4,34 Mb.
Strona40/44
Data14.02.2018
Rozmiar4,34 Mb.
1   ...   36   37   38   39   40   41   42   43   44
§ 10

1. Dokumentacja zajęć obejmuje:

  1. orzeczenie kwalifikacyjne poradni, o której mowa w § 5 ust. 1,

  2. dziennik zajęć rewalidacyjno-wychowawczych, według wzoru określonego
    w odrębnych przepisach dla dziennika zajęć dydaktyczno-wychowawczych
    i specjalistycznych,

  3. zeszyt obserwacji.




  1. Zeszyt obserwacji prowadzony jest odrębnie dla każdego uczestnika zajęć.

  2. Do zeszytu obserwacji wpisuje się informacje dotyczące:




  1. zmian w zakresie dużej motoryki (postawa, lokomocja, koordynacja ru­
    chów);

  2. zmian w zakresie małej motoryki (koordynacja ruchów rąk, koordynacja
    wzrokowo-ruchowa, manipulacja);

  3. napędu — aktywności nie kierowanej (własnej);

  4. koncentracji uwagi (podczas aktywności spontanicznej, w zabawie, w za­
    daniu; czas koncentracji);

  5. współdziałania (w różnych sytuacjach, czas współdziałania);

  6. opanowywania nowych umiejętności (tempo, trwałość, stopień trudności);

  7. dominującego nastroju i emocji;

h) gotowości do kontaktów (rodzaje, kierunek); i) umiejętności w zakresie samoobsługi; j) udziału w czynnościach porządkowych;

k) zachowań trudnych (opis tych zachowań oraz sytuacji, w których występu­ją, reakcje nauczyciela , zmiany w zachowaniu).

§ 11


  1. Za prawidłową realizację zajęć oraz ich dokumentację odpowiedzialny jest
    dyrektor publicznego przedszkola i szkoły (w tym specjalnych) lub placówki,
    które te zajęcia organizują.

  2. Zajęcia uwzględniane są w danym roku szkolnym w arkuszu organizacyjnym
    przedszkola, szkoły lub placówki, opracowanym i zatwierdzonym według
    odrębnych przepisów.

  3. Nadzór pedagogiczny nad zajęciami, w tym także organizowanymi przez
    podmioty, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, sprawuje kurator oświaty.

§ 12 Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Edukacji Narodowej prof. dr hab. Jerzy J. Wiatr

W porozumieniu:

Minister Pracy i Polityki

Socjalnej

prof. dr hab. Tadeusz Zieliński

Minister Zdrowia i Opieki

Społecznej

Ryszard Jacek Żochowski

UZASADNIENIE



Projekt rozporządzenia w sprawie zasad organizowania zajęć rewalidacyjno--wychowawczych dla dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim jest realizacją delegacji art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r.

0 ochronie zdrowia psychicznego.



Do roku 1991 system edukacji nie obejmował dzieci i młodzieży upośledzo­nych umysłowo w stopniu głębokim. Specyfika tej niepełnosprawności nie znala­zła miejsca w dotychczasowych formach dydaktycznych. Ustawa z dnia 7 wrześ­nia 1991 r. o systemie oświaty dopuszczała zwalnianie dzieci, o których mowa, a które ukończyły 15. rok życia, z realizacji obowiązku szkolnego. Również dla nielicznych spośród nich istniała możliwość nauczania indywidualnego w domu rodzinnym.

Projekt rozporządzenia zawiera nowe rozwiązania merytoryczne i organizacyj­ne, które dotyczą w szczególności:



  • objęcia wszystkich dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu
    głębokim, w wieku od 3 do 25 lat, różnorodnymi, dostosowanymi do ich
    możliwości rozwojowych, zajęciami rewalidacyjnymi w wymiarze 20 go­
    dzin tygodniowo przy pracy zespołowej i 10 godzin tygodniowo przy
    pracy indywidualnej,

  • dostosowania organizacji zajęć do sytuacji i możliwości ich realizacji
    w różnych warunkach, np. w placówkach oświatowych, opiekuńczych,
    służby zdrowia, pomocy społecznej oraz w domach rodzinnych.


Podstawowym kryterium kwalifikującym uczestnika do udziału w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych jest jego niepełnosprawność, tj. upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim, któremu towarzyszy nierównomierne, bardzo wolne tempo dojrzewania i rozwoju psychofizycznego, rozwoju osobowości

1 dojrzałości społecznej, tempo uczenia się i trwałości jego efektów. Często wraz


z upośledzeniem umysłowym współwystępują inne zaburzenia i choroby, które
w dużym stopniu pogarszają stan osoby upośledzonej umysłowo, a przez to
utrudniają jej proces uczenia się.

5. DEKLARACJA PRAW DZIECKA



uchwalona jednomyślnie przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1959 roku*

Wstęp

Zważywszy, że narody należące do Organizacji Narodów Zjednoczonych potwierdziły w Karcie NZ swą wiarę w podstawowe prawa człowieka, w jego godność i wartość i wyraziły swą gotowość popierania postępu społecznego i stworzenia lepszych warunków bytu w większej wolności,

zważywszy, że w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka Organizacja Narodów Zjednoczonych proklamowała, iż każdy człowiek powinien korzystać ze wszystkich praw i swobód wymienionych w Deklaracji, bez względu na różnice rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglądów politycznych i innych, narodowoś­ci, pochodzenia społecznego, majątku, urodzenia lub jakiekolwiek inne różnice,

zważywszy, że dziecko, z powodu niedojrzałości fizycznej i umysłowej wymaga szczególnej opieki i troski, a także odpowiedniej opieki prawnej, zarów­no przed urodzeniem, jak i po urodzeniu,

zważywszy, że potrzebę tej szczególnej troski stwierdzono w Deklaracji Genewskiej z roku 1924 w sprawie praw dziecka i uznano w Powszechnej De­klaracji Praw Człowieka, jak również w statutach agencji wyspecjalizowanych i organizacji międzynarodowych, których działalność ma na celu dobro dziecka,

zważywszy, że ludzkość powinna dać dziecku to, co ma najlepszego, Zgromadzenie Ogólne proklamuje niniejszą Deklarację Praw Dziecka, aby za­pewnić mu szczęśliwe dzieciństwo i korzystanie zarówno w jego interesie, jak i w interesie społeczeństwa z praw i swobód wymienionych w niniejszej Dekla­racji. Zgromadzenie Ogólne apeluje do rodziców i indywidualnie do mężczyzn i kobiet, jak również do stowarzyszeń, władz lokalnych i rządów krajów, aby uznały te prawa i starały się zapewnić poszanowanie tych praw za pomocą środ­ków ustawodawczych i innych wprowadzających w życie następujące zasady:

Zasada I

Dziecko korzysta z wszystkich praw wymienionych w niniejszej Deklaracji. Prawa te rozciągają się na wszystkie dzieci, bez żadnego wyjątku i bez żadnej różnicy albo dyskryminacji z powodu rasy, koloru, płci, języka, wyznania, poglą-

* UNICEF, Informator 1977.

382 Aneksy

dów politycznych lub innych, narodowości lub pochodzenia społecznego, mająt­ku, urodzenia lub z jakiegokolwiek innego powodu, przy czym zasadę tę stosuje się zarówno w stosunku do dziecka, jak i jego rodziny.

Zasada II

Dziecko korzysta ze szczególnej ochrony, a ustawodawstwo i inne środki stworzą mu wszelkie możliwości i ułatwienia dla zdrowego i normalnego rozwo­ju fizycznego, umysłowego, moralnego, duchowego i społecznego w warunkach wolności i godności. Wydawane w tym celu ustawy powinny mieć na względzie przede wszystkim dobro dziecka.

Zasada III

Z chwilą przyjścia na świat dziecko ma prawo do nazwiska i obywatelstwa.



Zasada IV

Dziecko korzysta z dobrodziejstw ubezpieczeń społecznych. Jest ono upraw­nione do tego, by zdrowo rosło i rozwijało się; w tym celu należy zapewnić szczególną ochronę zarówno dziecku, jak i matce, łącznie z odpowiednią opieką, tak przed urodzeniem, jak i po urodzeniu. Dziecko ma prawo do odpowiedniego wyżywienia i mieszkania, rozrywek i opieki lekarskiej.

Zasada V

Dziecko upośledzone pod względem fizycznym, umysłowym lub społecznym należy traktować, wychowywać i otaczać opieką, z uwzględnieniem jego stanu zdrowia i warunków życiowych.

Zasada VI

Do harmonijnego rozwoju swej osobowości dziecko potrzebuje miłości i zro­zumienia. W miarę możności powinno ono rosnąć pod ochroną i odpowiedzial­nością rodziców, a w każdym razie w atmosferze życzliwości oraz bezpieczeńs­twa moralnego i materialnego; w pierwszych latach życia nie wolno dziecka od­dzielać od matki, chyba że chodzi o przypadki wyjątkowe. Społeczeństwo i wła­dze państwowe powinny otaczać szczególną opieką dzieci nie mające rodziny albo nie mające dostatecznych środków na utrzymanie. Zaleca się udzielanie pomocy finansowej, państwowej lub innej wielodzietnym rodzicom na utrzyma­nie dzieci.

Zasada VII

Dziecko ma prawo do nauki; nauka ta jest bezpłatna i obowiązkowa, przynaj­mniej w zakresie szkoły podstawowej. Dziecko powinno otrzymać takie wycho­wanie, które podnosi jego kulturę ogólną i umożliwia mu, w warunkach równych szans, rozwinięcie swych zdolności, wyrobienie zdrowego rozsądku oraz poczu­cia odpowiedzialności moralnej i społecznej, a także stanie się pożyteczną jed-


Aneksy JOJ

nostką społeczeństwa. Osoby odpowiedzialne za wychowanie dziecka i kierowa­nie nim powinny mieć na względzie jego dobro; odpowiedzialność ta spada przede wszystkim na rodziców.

Dziecku należy dać wszelkie możliwości do zabaw i rozrywek, które powinny zmierzać do tych samych celów co nauka; społeczeństwo i władze państwowe powinny ułatwić korzystanie z tego prawa.

Zasada VIII

Dziecko powinno zawsze mieć pierwszeństwo do ochrony i pomocy.



Zas ad a IX

Dziecko należy chronić przed wszelkiego rodzaju zaniedbaniem, okrucieńs­twem i wyzyskiem. Nie powinno ono być przedmiotem handlu w żadnej formie.



Dziecka nie wolno przyjmować do pracy zarobkowej przed osiągnięciem odpowiedniego, minimalnego wieku. Dziecka nie wolno w żadnym razie zmu­szać ani upoważniać do wykonywania jakiegokolwiek zawodu lub pełnienia czynności, które by wpływały szkodliwie na jego zdrowie lub wychowanie albo hamowały jego rozwój fizyczny, umysłowy lub moralny.

Zasada X

Dziecko należy chronić przed praktykami, jakie mogą prowadzić do rasowej, religijnej lub wszelkiej innej dyskryminacji. Należy je wychowywać w duchu zrozumienia innych, tolerancji, przyjaźni między narodami, pokoju i powszechne­go braterstwa. Należy wpajać w nie przekonanie, że powinno poświęcić swoją energię i swoje uzdolnienia dla dobra bliźnich.

384 Aneksy

6. DEKLARACJA PRAW OSÓB UPOŚLEDZONYCH UMYSŁOWO

Rezolucja 2856 (XXVI) przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 grudnia 1971 roku*

Zgromadzenie Ogólne

Pamiętając o zobowiązaniu Państw Członkowskich Narodów Zjedno­czonych, zgodnym z Kartą Narodów Zjednoczonych, do podejmowania (wspól­nie oraz każde we własnym zakresie przy współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych) starań o zapewnienie wyższej stopy życiowej, pełnego zatrudnie­nia oraz warunków ekonomicznego i społecznego postępu i rozwoju.

Potwierdzając wiarę w prawa człowieka i podstawowe wartości oraz zasady pokoju, godności i wartości każdej jednostki, jak również sprawiedliwości społecznej, proklamowane w Karcie Narodów Zjednoczonych.

Przypominając zasady Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Mię­dzynarodowych Konwencji dotyczących Praw Człowieka, Deklaracji Praw Dziec­ka oraz ustalone już normy postępu społecznego zawarte w statutach, porozumie­niach, konwencjach i zaleceniach Międzynarodowej Organizacji Pracy, Organiza­cji Oświatowej, Naukowej i Kulturalnej Narodów Zjednoczonych (UNESCO), Światowej Organizacji Zdrowia i Funduszu Pomocy Dzieciom Narodów Zjedno­czonych (UNICEF) i innych zainteresowanych organizacji.

Podkreślając, że Deklaracja Postępu Społecznego i Rozwoju prokla­mowała konieczność ochrony praw i zapewnienia pomocy społecznej i rehabilita­cji osobom fizycznie i umysłowo upośledzonym.

Świadome konieczności pomocy umysłowo upośledzonym w rozwijaniu ich zdolności i możliwości w różnych dziedzinach działania oraz potrzeby two­rzenia warunków umożliwiających tym osobom ich integrację w normalnym ży­ciu możliwie w największym stopniu.

Zdając sobie sprawę, że niektóre państwa, na ich obecnym pozio­mie rozwoju, mogą poświęcić na ten cel tylko ograniczone wysiłki.

Proklamuje niniejszą Deklarację Praw Osób Umysłowo Upośledzonych i wzywa do krajowej i międzynarodowej działalności mającej na celu zapewnie­nia, że Deklaracja ta stosowana będzie jako powszechna podstawa i ramowe wy­tyczne ochrony tych praw:

* Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym, Zarząd Główny.



Aneksy 385

  1. Osoba umysłowo upośledzona ma, tak dalece, jak jest to możliwe, te same
    prawa, co inni ludzie.

  2. Osoba umysłowo upośledzona ma prawo do odpowiadającej potrzebom
    opieki lekarskiej i usprawniania fizycznego oraz do nauki, szkolenia, rehabilitacji
    i poradnictwa w takim zakresie, aby umożliwić jej maksymalny rozwój posiada­
    nych uzdolnień i potencjalnych możliwości.

  3. Osoba umysłowo upośledzona ma prawo do zapewnienia środków utrzy­
    mania i godziwego poziomu życia. Ma ona prawo do wykonywania pracy zarob­
    kowej bądź innego pożytecznego zajęcia przy najpełniejszym wykorzystaniu jej
    uzdolnień.

  4. Kiedy tylko jest to możliwe, osoba umysłowo upośledzona powinna żyć
    razem z własną rodziną bądź z rodziną zastępczą i uczestniczyć w różnych for­
    mach życia społecznego. Rodzina, z którą zamieszkuje, powinna otrzymywać
    pomoc. Jeżeli konieczne jest umieszczenie w zakładzie opiekuńczym, to warunki
    życia i otoczenie w tym zakładzie powinny być jak najbardziej zbliżone do wa­
    runków życia normalnego.

  5. Osoba umysłowo upośledzona ma prawo do korzystania z pomocy opieku­
    nów o odpowiednich kwalifikacjach, jeśli jest to wskazane do ochrony jej osoby
    i interesów.

  6. Osoba umysłowo upośledzona ma prawo do ochrony przed wyzyskiem,
    nadużyciami i poniżającym traktowaniem. Upośledzony umysłowo postawiony
    w stan oskarżenia ma prawo do normalnego postępowania sądowego z pełnym
    uwzględnieniem stopnia jego odpowiedzialności.

  7. Jeśli osoba umysłowo upośledzona nie jest w stanie ze względu na stopień
    swego upośledzenia prawidłowo korzystać ze swoich uprawnień, lub gdy konie­
    czne jest ograniczenie bądź pozbawienie jej części lub wszystkich uprawnień,
    to stosowane w tym przypadku postępowanie powinno zapewnić prawne środki
    ochrony upośledzonego przed możliwością jakichkolwiek form nadużyć. Postę­
    powanie to oparte być powinno na ocenie dojrzałości społecznej osoby umysło­
    wo upośledzonej, dokonanej przez wykwalifikowanych specjalistów. Decyzje
    w sprawie ograniczenia lub pozbawienia uprawnień powinny być weryfikowane
    w odpowiednich terminach i podlegać odwołaniu do wyższych instancji.

/vneKsy

7. DEKLARACJA PRAW OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH



Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ z dnia 9 grudnia 1975 roku*

Zgromadzenie Ogólne



mając na uwadze zobowiązanie Państw Członkowskich, zawarte w Kar­cie Narodów Zjednoczonych, w celu podejmowania wspólnych lub oddzielnych działań przy współpracy z Organizacją, zmierzających do zapewnienia życia na wyższym poziomie, pełnego zatrudnienia, postępu na drodze poprawy i rozwoju warunków ekonomicznych i społecznych;

potwierdzając wiarę w prawa człowieka i podstawową jego wolność, zasady pokoju, godność i wartość Człowieka oraz sprawiedliwość społeczną, proklamowaną w Karcie;

przypominając zasady Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, Mię­dzynarodowej Konwencji Praw Człowieka, Deklaracji Praw Dziecka, Deklaracji Praw Osób Upośledzonych Umysłowo, jak też standardy przyjęte już dla postępu społecznego w konstytucjach, konwencjach, zaleceniach i rezolucjach Między­narodowej Organizacji Pracy, UNESCO, Światowej Organizacji Zdrowia, Fundu­szu Narodów Zjednoczonych Pomocy Dzieciom oraz innych zainteresowanych organizacji;

przypominając również Rezolucję nr 1921 (LVIII) Rady Ekonomicz­nej i Socjalnej z 6 maja 1975 r. o zapobieganiu inwalidztwu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych;

podkreślając, że Deklaracja Postępu Społecznego i Rozwoju wprowa­dziła konieczność ochrony prawnej wraz z zapewnieniem opieki społecznej oraz rehabilitacji osób poszkodowanych fizycznie i upośledzonych umysłowo;

mając na uwadze konieczność zapobiegania inwalidztwu fizycznemu i umysłowemu, niesienia pomocy osobom niepełnosprawnym w rozwoju zdolnoś­ci ich działania w różnych dziedzinach i ułatwienia integracji inwalidów — tak dalece, jak to jest możliwe — w normalne życie;

zdając sobie sprawę z faktu, że niektóre państwa, przy obecnym stop­niu ich rozwoju, mają jedynie ograniczone możliwości działania w tej dziedzinie;

ogłasza „Deklarację Praw Osób Niepełnosprawnych" i wzywa do działań międzynarodowych i narodowych, zmierzających w kierunku zapewnienia tych praw zgodnie z Deklaracją jako wspólną podstawą działania:

* A. Hulek (red.) Świat ludziom niepełnosprawnym. Warszawa TWK 1992.



Aneksy

  1. Pojęcie „osoba niepełnosprawna" oznacza człowieka nie mogącego samo­
    dzielnie, częściowo lub całkowicie, zapewnić sobie możliwości normalnego ży­
    cia, indywidualnego lub społecznego na skutek wrodzonego lub nabytego upo­
    śledzenia sprawności fizycznych lub psychicznych.

  2. Prawa przedstawione w Deklaracji odnoszą się do wszystkich bez wyjąt­
    ku osób niepełnosprawnych, bez względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, reli­
    gię, poglądy, pochodzenie narodowe i społeczne, stan majątkowy, urodzenie oraz
    każdą inną sytuację w odniesieniu zarówno do osób poszkodowanych, jak i ich
    rodzin.

  3. Osobom niepełnosprawnym przysługuje prawo do poszanowania ich ludz­
    kiej godności. Osobom tym bez względu na pochodzenie, rodzaj i stopień kalec­
    twa lub upośledzenia przysługują te same podstawowe prawa, które mają inni
    pełnosprawni współobywatele w tym samym wieku — przede wszystkim prawo
    do przyzwoitego, normalnego i pełnego życia w możliwie maksymalnym do
    osiągnięcia stopniu.

  4. Osobom niepełnosprawnym przysługują te same prawa cywilne i politycz­
    ne co innym obywatelom; artykuł 7 Deklaracji Praw Osób Umysłowo Upośle­
    dzonych mówi o możliwym ograniczeniu i zniesieniu tych praw w stosunku do
    osób umysłowo upośledzonych.

  5. Osoby niepełnosprawne mają prawo do środków umożliwiających im
    osiągnięcie jak największej samodzielności.

  6. Osoby niepełnosprawne mają prawo do opieki medycznej, psychologicz­
    nej i usprawniającej, łącznie z protezowaniem i ortotyką, do rehabilitacji medy­
    cznej i społecznej, do nauki, szkolenia i różnych form przygotowania zawodowe­
    go oraz rehabilitacji, do poradnictwa, pomocy w zatrudnieniu oraz innych usług
    umożliwiających im rozwinięcie w maksymalnym stopniu ich sprawności i umie­
    jętności oraz przyspieszenia procesu społecznej integracji lub reintegracji.


  7. Osoby niepełnosprawne mają prawo do ekonomicznego i społecznego za­
    bezpieczenia, jak również do życia na odpowiednim poziomie. Mają one prawo,
    zgodnie ze swoimi możliwościami, do uzyskania pracy i pozostawania w zatrud­
    nieniu lub też do wykonywania pożytecznego, produktywnego płatnego zajęcia
    oraz do przynależności do związków zawodowych.

  8. Na wszystkich stopniach planowania ekonomicznego i społecznego należy
    uwzględnić specjalne potrzeby osób niepełnosprawnych.

  9. Osobom niepełnosprawnym przysługuje prawo do życia z ich rodzinami
    lub opiekunami oraz prawo do partycypowania we wszystkich formach życia
    społecznego, twórczego i rekreacji. W sprawach zamieszkania żadna osoba nie­
    pełnosprawna nie może być traktowana inaczej, aniżeli wymaga tego jej stan
    i jego poprawa. Jeśli pozostawanie niepełnosprawnego w specjalnej instytucji
    jest konieczne, środowisko i warunki życia tam powinny być zbliżone, tak dalece
    jak to jest możliwe, do normalnego życia osób w tym samym wieku.

10. Osoby niepełnosprawne będą chronione przed wszelkimi formami wyzys­ku, przed przepisami i postępowaniem o charakterze dyskryminującym, zniewa­żającym lub poniżającym.

AneKsy


  1. Osobom niepełnosprawnym zapewnia się odpowiednią pomoc prawną,
    gdy to jest konieczne, dla ochrony własnej oraz ich mienia. W przypadku postę­
    powania sądowego skierowanego przeciwko nim należy w procedurze prawnej
    brać pod uwagę ich specyficzne warunki fizyczne i psychiczne.

  2. Organizacje osób niepełnosprawnych mogą uzyskać odpowiednie konsulta­
    cje w zakresie wszystkich zagadnień dotyczących praw osób niepełnosprawnych.

  3. Osoby niepełnosprawne, ich rodziny i środowisko będą dokładnie infor­
    mowane — z wykorzystaniem wszystkich dostępnych środków — o prawach za­
    wartych w niniejszej Deklaracji.

8. KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA

przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1989 roku*

Artykuł 23



  1. Państwa-Strony uznają, że dziecko psychicznie lub fizycznie nie­
    pełnosprawne powinno mieć zapewnioną pełnię normalnego życia w warunkach
    gwarantujących mu godność, umożliwiających osiągnięcie niezależności oraz
    ułatwiających aktywne uczestnictwo dziecka w życiu społeczeństwa.

  2. Państwa-Strony uznają prawo dziecka niepełnosprawnego do szcze­
    gólnej troski i będą sprzyjały oraz zapewniały, stosownie do dostępnych środ­
    ków, rozszerzanie pomocy uprawnionym do niej dzieciom oraz osobom odpowie­
    dzialnym za opiekę nad nimi. Pomoc taka będzie udzielana na wniosek tych
    osób i będzie stosowna do warunków dziecka oraz sytuacji rodziców lub innych
    osób, które się nim opiekują.

  3. Uznając szczególne potrzeby dziecka niepełnosprawnego, pomoc, o któ­
    rej mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, będzie bezpłatna tam, gdzie jest to mo­
    żliwe, z uwzględnieniem zasobów finansowych rodziców bądź opiekujących
    się dzieckiem, i ma zapewnić niepełnosprawnemu dziecku skuteczny dostęp do
    oświaty, nauki, opieki zdrowotnej, opieki rehabilitacyjnej, przygotowania zawo­
    dowego oraz możliwości rekreacyjnych, realizowany w sposób prowadzący do
    osiągnięcia przez dziecko jak najwyższego stopnia zintegrowania ze społeczeń­
    stwem oraz osobistego rozwoju kulturalnego i duchowego.

  4. Państwa-Strony będą sprzyjać, w duchu współpracy międzynarodo­
    wej, wymianie odpowiednich informacji w zakresie profilaktyki zdrowotnej oraz
    leczenia medycznego, psychologicznego i funkcjonalnego dzieci niepełnospraw­
    nych, w tym rozpowszechnianiu i umożliwianiu dostępu do informacji dotyczą­
    cych metod rehabilitacji oraz kształcenia i przygotowania zawodowego w celu
    umożliwienia Państwom-Stronom poprawy ich możliwości kwalifikacji oraz w ce­
    lu wzbogacenia ich doświadczeń w tych dziedzinach. W związku z tym potrzeby
    krajów rozwijających się będą uwzględniane w sposób szczególny.

* A. Hulek (red.) Świat ludziom niepełnosprawnym, dz. cyt.

390 Aneksy

9. USTAWA z dnia 21 września 1990 roku O RATYFIKACJI KONWENCJI O PRAWACH DZIECKA

przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1989 roku (Dz.U. Nr 16/1991, poz. 71)*

Art. 1. Wyraża się zgodę na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.

Art. 2. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.



Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej L. Wałęsa

A. Hulek (red.) Świat ludziom niepełnosprawnym, dz. cyt.



Aneksy 391

10. PODSTAWOWE ZASADY DOTYCZĄCE WYRÓWNANIA MOŻLIWOŚCI ROZWOJOWYCH OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na Sesji 48 w dniu 20 grudnia 1993 roku*


1   ...   36   37   38   39   40   41   42   43   44


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna