Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych



Pobieranie 26,77 Kb.
Data22.01.2018
Rozmiar26,77 Kb.

Jak rozumieć opinie poradni psychologiczno- pedagogicznej – leksykon pojęć.


  1. Inteligencja ogólna, werbalna(słowna) i niewerbalna (bezsłowna)

-trzy obszary funkcjonowania intelektualnego, które możemy mierzyć za pomocą badania skalą inteligencji Wechslera (WISC-R). Wyniki są sformułowane w postaci ilorazów inteligencji, które możemy porównywać ze sobą i interpretować. Można ustalić jaki jest poziom inteligencji ( przeciętny, poniżej lub powyżej przeciętnej, wysoki itp.), który rodzaj inteligencji jest mocna strona dziecka, np.: bardzo dobra inteligencja werbalna pozwala dziecku dobrze funkcjonować w szkole i dzięki wypowiedziom ustnym podnosić oceny.
2. Rozwój psychoruchowy nieharmonijny (dysharmonijny) –zakłócenia tempa rozwoju poszczególnych sfer ( procesów orientacyjno- poznawczych oraz motorycznych), np. : niektóre sfery rozwijają się z opóźnieniem lub przyspieszeniem.
3. Deficyty rozwojowe – inaczej dysfunkcje lub fragmentaryczne zaburzenia rozwoju psychomotorycznego- opóźnienie rozwoju psychoruchowego, wolniejsze tempo rozwoju określonych funkcji np.: opóźnienie rozwoju motoryki rąk, opóźnienie rozwoju analizatora wzrokowego czy słuchowego.
4.Analizatory –są neurofizjologiczną podstawą odbioru i przetwarzania bodźców w spostrzeżenia. W czytaniu i pisaniu biorą udział trzy analizatory : wzrokowy( odbiór bodźców wzrokowych, jakimi są np.: teksty, wyrazy i tworzące je litery), słuchowy ( odbiór dźwięków mowy )i kinestetyczny- ruchowy ( ruchów gałek ocznych podczas czytania , analizowania głosek w słowach). Każdy z analizatorów musi dobrze funkcjonować samodzielnie, jak również dobrze współpracować z innymi.
5.Inegracja percepcyjno-motoryczna– prawidłowy rozwój i współdziałanie funkcji poznawczych potrzebnych do czytania i pisania.
6. Koordynacja wzrokowo- ruchowa- współdziałanie, zharmonizowanie funkcji wzrokowych i ruchowych- manipulacyjnych , współpraca „oka i ręki”. Dzięki kojarzeniu informacji wzrokowych , dotykowych i ruchowych można wykonać precyzyjne ruchy rąk pod kontrola wzroku np.: rysować i pisać. U podstaw leży współpraca analizatora wzrokowego i kinestetyczno –ruchowego.
7. Analizator wzrokowy – odpowiada za odbiór informacji wizualnych. Podczas czytania działa on tak : spostrzeganie tekstu, wyodrębnianie z niego wyrazów , a w nich kolejnych liter, zapamiętywanie ich , rozpoznawanie. Podczas pisania zachodzi proces przypominania sobie kształtu liter, sposobu łączenia ich w strukturę, jaka jest sylaba, a następnie łączenie sylab w wyrazy, wyrazów w zdania i konstruowanie tekstu rozplanowanego na kartce zeszytu. Nieprawidłowe funkcjonowanie analizatora wzrokowego powoduje zaburzenia funkcji wzrokowych – zaburzenia percepcji wzrokowej inaczej analizy i syntezy wzrokowej. Dzieci z zaburzoną percepcją wzrokowa mają trudności w rozpoznawaniu i nazywaniu przedmiotów na ilustracjach, w rozumieniu treści przedstawionych graficznie, opisują ilustracje w sposób ubogi, rozpoznają mała liczbę szczegółów, maja problemy w rysowaniu i odwzorowywaniu kształtów z pamięci i według wzoru, wykonywane przez nie rysunki są ubogie, uproszczone. Dzieci mają trudności w przepisywaniu tekstów ze wzoru, w pisaniu z pamięci. Mylą litery podobne kształtem ( l-t, a-o, a-ą,c-e) pod względem położenia do osi poziomej pionowej( b-d-p-g, w-m, n-u); mają trudności w zapamiętywaniu kształtu liter , szczególnie tych rzadziej używanych, pomijają znaki diakrytyczne, popełniają błędy ortograficzne, odwracają kolejność liter w grupach wyrazowych ( tar-rat-tra ), litery są nierówne, wychodzą poza linię, tempo pisania jest wolne, często obok siebie występują wyrazy zapisane błędnie i poprawnie. W pierwszym okresie nauki czytania dzieci z zaburzeniami percepcji wzrokowej wykazują trudność w kojarzeniu dźwięku z odpowiednikiem graficznym. Cechuje je bardzo wolne tempo czytania, niechęć do tej czynności.
8. Analizator słuchowy - służy do odbioru bodźców słuchowych w tym dźwięków mowy, ich spostrzegania i zapamiętywania. Uczestniczy w porozumiewaniu się za pomocą mowy w czynnościach pisania i czytania odgrywa zasadnicza rolę , ze względu na zaangażowanie w nich :

a) słuchu fonemowego, czyli zdolności różnicowania głosek, dzięki dokonywania analizy dźwięków mowy i odróżniania ich ( np.: głosek z-s, które brzmią podobnie, ponieważ różnią się tylko jedną cechą dystynktywną : dźwięcznością, stąd możliwość odróżniania takich słów jak koza- kosa)

b)umiejętności fonologicznych w zakresie operowania cząstkami fonologicznymi , takimi jak głoski, sylaby, logatomy. Te operacje to : wyodrębnianie zdań z potoku słów, słów ze zdań oraz sylab ( analiza sylabowa) i głosek ( analiza głoskowa) ze słów. Jest to także proces odwrotny czyli syntezowanie słów z głosek itd. Są nimi również : dodawanie , pomijanie, przestawianie cząstek fonologicznych jak głoski, sylaby , dostrzeganie wspólnych elementów słów, które pozwalają rozpoznawać, tworzyć rymy. Należy podkreślić, że analizator słuchowy tylko częściowo odpowiada za umiejętności fonologiczne, ponieważ biorą w nich udział także inne procesy poznawcze: uwaga, pamięć, myślenie. Prawidłowe różnicowanie i rozpoznawanie dźwięków mowy są podstawa bezbłędnego zapisywania i czytania nowych wyrazów. Nieprawidłowe funkcjonowanie analizatora słuchowego powoduje zaburzenia funkcji słuchowo - językowych

W odniesieniu do trudności z czytaniem i pisaniem objawia się to problemami z odróżnianiem głosek podobnych , trudnościami w dokonywaniu analizy i syntezy słów, zapisywaniu zmiękczeń. Słaba pamięć słuchowa objawia się trudnościami w zapamiętaniu nazw, szczególnie sekwencji głosek, wyrazów, cyfr, wierszyków, piosenek ( trudności w zapamiętaniu nazw pór roku, miesięcy, tabliczki mnożenia itp.).


9. Pamięć wzrokowa – zdolność do utrwalania i przypominania informacji wizualnej ( zapamiętanych spostrzeżeń wzrokowych) i dzięki temu przyswajania wiedzy.
10. Pamięć słuchowa – zdolność do utrwalania i przypominania informacji dźwiękowej.
11. Pamięć słuchowa bezpośrednia (świeża)- pozwala zapamiętać i natychmiast odtworzyć usłyszany materiał. Pamięć słuchową bezpośrednią wykorzystujemy , pisząc dyktanda czy powtarzając za kimś jakiś numer. Zdolność pamięci bezpośredniej jest ograniczona do kilkudziesięciu sekund, potem materiał utrwala się w pamięci długoterminowej lub ulega zapomnieniu.. Utrzymywanie w pamięci świeżego śladu słuchowego odgrywa dużą rolę w pisaniu dyktand, zaś szeregu liczb w odpowiednim szyku – podczas pisania z matematyki. Zaburzenia bezpośredniej pamięci słuchowej powodują, że uczeń ma trudności z zapamiętaniem dwóch poleceń jednocześnie, zapamiętywaniem długich zdań i poprawnym ich zapisywaniem na lekcji, ze zrozumieniem wypowiedzi w języku obcym, liczeniem w pamięci. Znajomość tych problemów powinna skłonić nauczyciela do wyboru odpowiednich metod uczenia. Podczas pisania ze słuchu należy dzielić zdania na części, nie wymagać liczenia zbyt skomplikowanych działań w pamięci.
12. Terapia pedagogiczna- specjalistyczne zajęcia korekcyjno- kompensacyjne, prowadzone różnorodnymi metodami i technikami, które maja na celu usprawnienie zaburzonych funkcji i wyrównanie deficytów rozwojowych. Nieprawidłowe jest zatem określenie „reedukacja”- ponownie uczyć, ponieważ dzieci z dysleksją nigdy nie umiały czytać , ani pisać poprawnie.
13. Ćwiczenia wzrokowe – mają za zadanie usprawnienie analizy i syntezy wzrokowej na materiale nieliterowym (np. składanie mozaik, układanek, obrazków) i literowym (np. rozsypani wyrazowe, sylabowe układane według wzoru). Zazwyczaj ćwiczenia te łączymy z usprawnieniem motoryki rąk i współdziałania narządów: ręki i oka, czyli koordynacji wzrokowo-ruchowej. Ćwiczenia te nazywamy wówczas grafomotorycznymi , ponieważ usprawnienie manualne ma na celu podniesienie poziomu ,,kaligrafii” – graficznego rysunku i pisma. Jeszcze innym kierunkiem rozszerzenia tych ćwiczeń może być jednoczesne wspomaganie rozwoju percepcji przestrzeni, czyli orientacji przestrzennej. Ćwiczenia wzrokowo-przestrzenne sprowadzają się do utrwalenia świadomości w prawej i lewej stronie ciała i przestrzenie, kierunków góra-dół itp. oraz zautomatyzowania ruchów podczas kreślenia linii (pionowych z góry na dół; poziomych – od lewej do prawej; okręgów niezgodnie z ruchem wskazówek zegara, także ćwiczenia w odróżnianiu obrazów i liter odmiennie zlokalizowanych w przestrzeni, np. p-b-d-g).
14.Ćwiczenia słuchowe- ćwiczenia słuchowo językowe, które można podzielić na dwie grupy: 1) ćwiczenia słuchu fonemowego, polegające na rozwijaniu zdolności słyszenia w różnicowaniu głosek, np.: porównywanie słów różniących się tylko jedną głoską kra-gra, tworzenie i rozpoznawanie rymów 2) rozwijanie umiejętności fonologicznych czyli wykonywanie operacji na cząstkach fonologicznych jakimi są głoski, sylaby, najczęściej są to ćwiczenia analizy i syntezy słuchowej, opuszczanie , dodawanie, zastępowanie lub przestawianie cząstek fonologicznych.
15. Dostosowywanie wymagań – w przeciwieństwie do obniżenia wymagań to zastosowanie takich kryteriów egzekwowania wiedzy i umiejętności, które uwzględniają możliwości i ograniczenia, a więc dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka. W praktyce sprowadza się to obniżenia wymagań w pewnych zakresach np.: ortografii – nie obniża się oceny jeśli w innych aspektach praca pisemna jest dobrze przygotowana, w innych zaś zakresach wymagania powinny być zwiększone np.: znajomości reguł ortograficznych.
16. Ocena jakościowa poziomu ortograficznego pisma – czyli wskazanie przez nauczyciela popełnionych błędów ( jakie kategorie błędów i w jakiej ilości).

17. Lateralizacja – dominacja czynności ruchowych jednej strony ciała (oko, ucho, ręka, noga) w efekcie dominacji jednej z półkul mózgowych. Prawidłowa lateralizacja może być prawostronna, lewostronna. Lateralizacja skrzyżowana często towarzyszy dzieciom z dysleksją- wtedy dominacja narządów percepcyjnych i ruchowych jest po różnych stronach ciała.

18.Zajęcia rewalidacyjne- rewalidacja to działania, które przy zastosowaniu specjalnych metod i środków umożliwiają osobie niepełnosprawnej jak najlepszy rozwój fizyczny, psychiczny i społeczny. Celem działań rewalidacyjnych jest :

-maksymalne rozwijanie i usprawnianie, wzmacnianie tych funkcji psychicznych i fizycznych, które są najsilniejsze i najmniej uszkodzone,

- optymalne usprawnianie i korygowanie funkcji zaburzonych i uszkodzonych,

-kompensowanie braków, czyli wyrównywanie ich przez zastępowanie,

- stymulowanie rozwoju.

Zajęcia rewalidacyjne powinny być dostosowane do rodzaju niepełnosprawności.



Wyróżniamy następujące zajęcia rewalidacyjne:

  1. Korekcyjne wad postawy,

  2. Korygujące wady mowy,

  3. Orientacji przestrzennej i poruszania się ,

  4. Nauki języka migowego lub innych alternatywnych metod komunikacji,

  5. Inne, wynikające z programów rewalidacji- terapia widzenia, słyszenia, integracja sensoryczna lub inne specjalistyczne zajęcia wspomagające rozwój dziecka np.: W. Sherborne, metoda Knillów, Dennisona, i inne




©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna