Zastępstwa z edubalem



Pobieranie 355,33 Kb.
Strona1/2
Data05.05.2018
Rozmiar355,33 Kb.
  1   2

Żak Anna


Wrocław
3

Edubale

ZASTĘPSTWA Z EDUBALEM

Gdy nie prowadzimy bezpośrednio zajęć równolegle w klasie pierwszej, drugiej, czy trzeciej a przychodzimy na zastępstwo, to napotykamy na kilka oczywistych trudności:


  • nie sposób przewidzieć obszaru tematycznego na dany tydzień czy dzień,

  • trudniej jest zgromadzić niezbędne pomoce dydaktyczne przewidziane w scenariuszu zajęć zwłaszcza, że przychodzimy do gabinetu, którym opiekuje się inny nauczyciel,

  • nieznajomość dzieci (ich tempa pracy, aktywności ruchowej i intelektualnej, ogólnych predyspozycji) jest przyczyną odstąpienia od zawartych kontraktów pomiędzy wychowawcą danej klasy a jego uczniami, co w rzeczywistości oznacza czasowy brak dyscypliny.

Co zazwyczaj robi nauczyciel w takich sytuacjach?

  • odwołuje się do własnego doświadczenia i rozpoczyna zajęcia od zabaw terapeutycznych, by szybko zorientować się w „zasobach” uczniów (umiejętności, wiedzy, zrozumienia myśli przewodniej danego zagadnienia itp.),

  • wykorzystuje metody aktywne, które zawsze uatrakcyjniają zajęcia i wnoszą pozytywne emocje pomiędzy obcym nauczycielem a dziećmi i odwrotnie, a nadto dyscyplinują grupę,

  • wykorzystuje pomoce dydaktyczne będące w zasięgu ręki: kreda + tablica, szary papier + pisaki, karteczki samoprzylepne, kartoniki, liczmany itp. oraz jakąś maskotkę (przedmiot – symbol) do zabaw terapeutycznych.

Jak zorganizuje przerwę śródlekcyjną?

  • poprowadzi ćwiczenia ogólnorozwojowe przy otwartym oknie,

  • wysłucha piosenki zaśpiewanej przez dzieci w ich własnej aranżacji,

  • pokaże wybrane ćwiczenia z gimnastyki mózgu itp.

Gdy nauczyciel będący na zastępstwie zrealizuje zagadnienia z edukacji matematycznej, polonistycznej czy przyrodniczej, przychodzi czas na tzw. „michałki”. Dzieci z natury lubią śpiewać, grac i tańczyć, rysować, wycinać i lepić, czy biegać, grac w piłkę i ćwiczyć. O ile zajęcia artystyczne zazwyczaj prowadzone są w tej samej klasie lekcyjnej, o tyle zajęcia z edukacji zdrowotno-ruchowej powinny być realizowane na sali gimnastycznej czy boisku szkolnym. Te 45 minut bywają dla nauczyciela nierzadko trudnym wyzwaniem. Zazwyczaj na stanie klasy jest jedna lub dwie piłki, kilka skakanek, serso, a w sali gimnastycznej: woreczki, okręgi, kocyki i inny drobny sprzęt sportowy. Każdy pedagog jednak wie, że musi być bardzo ostrożny, bo nie każde dziecko może wykonywać wszystkie ćwiczenia, głównie z powodu wskazań ortopedy i ogólnych możliwości fizycznych. Jak więc poprowadzić zajęcia i jak podzielić sprzęt sportowy, gdy wszyscy chcą tego samego w tym samym czasie? Odpowiedzią na te pytania są właśnie edubale.

„W ramowym planie nauczania dla I etapu edukacyjnego czytamy: „Wskazane jest takie zorganizowanie procesu dydaktyczno- wychowawczego, aby w każdym dniu wystąpiły zajęcia ruchowe w łącznym wymiarze tygodniowym co najmniej 3 godziny” (J. Bielski, Wychowanie fizyczne w klasach I-III, Warszawa 1998, s.5).



Wprowadzając edubale do kształcenia zintegrowanego proponuję połączenie:

  • edukacji zdrowotno - ruchowej z edukacją matematyczną – 1 godzina,

  • edukacji zdrowotno - ruchowej z edukacją polonistyczną – 1 godzina,

  • trzecią godzinę lekcyjną z edukacji zdrowotno – ruchowej – do samodzielnego realizowania zgodnie z głównymi założeniami programowymi i celami kształcenia i wychowania.

Korzyści z takiej korelacji są wymierne i osiągalne znacznie krótszym czasie, gdyż przyczyniają się do wielostronnej aktywizacji ucznia:

  • uczenie się przez działanie to 90% zapamiętywania, podczas gdy 10% zapamiętujemy tego co czytamy, 20% tego, co słyszymy, 30% tego, co widzimy, 50% tego, co słyszymy i widzimy, a 70% tego, co sami mówimy (E. Brudnik, Ja i mój uczeń pracujemy aktynie, Kielce 2000, s.8),

  • uczenie się przez zabawę zmniejsza lęk, stres i agresję,

  • uczenie się w małych grupach: parach, trójkach, ... i w drużynach zwiększa integrację w zespole,

  • nauka z edubalem stwarza warunki do polisensorycznego i równoczesnego pobudzenia – aranżują zmysł wzroku, słuchu i dotyku; te zaś z kolei w znacznej mierze rozwijają wyobraźnie przestrzenną,

  • nauka z edubalem kształci i doskonali koncentrację uwagi, spostrzegawczość wzrokową, refleks.

  • nauka z edubalem kształci i doskonali pamięć: motoryczną, słuchową, wzrokową, werbalną, krótkotrwałą i długotrwałą (A. Lieury, Pamięć i sukces w szkole, Katowice 1999),

  • nauka z edubalem kształci dokonywanie samooceny i samokontroli u dziecka co jest podstawą do: budowania wizerunku własnej osoby na tle grupy oraz do prawidłowego rozwoju inteligencji emocjonalnej,

  • nauka przez ruch „wymusza” procesy intelektualne: logicznego myślenia, analizowania i podejmowania decyzji w określonym czasie,

  • nauka przez ruch rozwija sprawności psychomotoryczne, jak szybkość, precyzja, wytrzymałość i inne niezbędne dla każdego obszaru edukacyjnego,

  • nauka przez ruch doskonali umiejętności manualne (stymuluje stopień napięcia mięśniowego ramienia, przedramienia, dłoni i palców) koniecznych w nauce pisania.

Każda zatem korzyść wynika z funkcji wielostronnej aktywizacji ucznia, określanej przez W. Okonia jako:

  1. nauczanie i uczenie się przez odkrywanie, rozwiązywanie problemów,

  2. nauczanie i uczenie się przez przeżywanie,

  3. nauczanie i uczenie się przez przyswajanie,

  4. nauczanie i uczenie się oraz usprawnianie przez działanie (W. Okoń (red), Słownik pedagogiczny, Warszawa 1975, PWN).

W planowaniu zajęć z dziećmi z edukacji zdrowotno – ruchowej, posługujemy się tokiem mającym trzy zasadnicze części:

  1. WSTĘPNO – PRZYGOTOWAWCZA służy zorganizowaniu i przygotowaniu grupy do ćwiczeń, wytworzenia właściwej atmosfery i wprowadzeniu do zasadniczej część lekcji. Ta część zajęć powinna nawiązywać do głównego tematu ośrodka i tematu dnia. Posługując się edubalem można aranżować sytuacje, w których zabawy orientacyjno – porządkowe wprowadzą dzieci do zasadniczej części zajęć. Z uwagi na kolory piłek i ich oznaczenia, bez trudu można podzielić dzieci na grupy według zamierzonego celu: grupa liczb parzystych i nieparzystych, piłek żółtych i zielonych, grupa samogłosek i spółgłosek itp., a przy tym uczniowie doskonalą umiejętności kozłowania jedną ręką, oburącz naprzemiennie, z partnerem, skokami obunóż z piłką pomiędzy kolanami, podrzucania, łapania z klaśnięciem itp. Ćwiczenia te rozwijają ogólna sprawność fizyczną dziecka, przygotowują organizm do podjęcia wysiłku i kształtują prawidłową postawę ciała. Jeżeli chcemy, by już w tej części zajęć miały dzieci konkretne piłki (niezbędne w części zasadniczej), to proponuję zabawę w berka. Polega ona na dotknięciu piłką uciekających dzieci. Każde dotknięte piłką dziecko zgłasza się do nauczyciela po piłkę i tym sposobem zwiększa się ilość berków, a zmniejsza się ilość uciekających. Zabawa trwa tak długo, aż każdy stanie się berkiem. Gdy wszystkie dzieci maja już piłki można przejść do głównej części zajęć.

  2. CZĘŚĆ GŁÓWNA zawiera zasadniczą część ćwiczeń o najwyższym stopniu natężenia fizycznego i psychicznego. „Zadaniem jej jest rozwijanie sprawności ruchowej oraz umiejętności ruchowych użytecznych w życiu codziennym. Osiąga się to poprzez odpowiednio dobrane zadania ruchowe wynikające z treści programu nauczania przeznaczonego dla poszczególnych klas. Oprócz tego w tej części rozwijamy także cechy psychomotoryczne. Dlatego też ćwiczenia tu zawarte określane są często jako użytkowe lub minisportowe, bieg, skok, rzut, wspinanie. W miarę potrzeby przeplatamy ćwiczenia uspokajającymi, ożywiającymi lub korektywnymi” (M. i J. Kołodziejowie, Wybrane zagadnienia wychowania fizycznego w nauczaniu początkowym, Rzeszów 1998). Podstawowe umiejętności sportowe uczniów w klasach 1-3 zawierają się w obszarach:

  • gimnastyki,

  • lekkiej atletyki: biegi, rzuty, skoki,

  • minigier sportowych: koszykówka, siatkówka, piłka ręczna, piłka nożna.

Cechą wspólną dla minigier jest piłka. Można więc jej użyć jako łącznika pomiędzy umiejętnościami sportowymi i intelektualnymi. W parze będą zatem iść:

  • precyzyjne podawanie piłki po obwodzie koła według ustalonej reguły matematycznej doskonalącej biegłość liczenia czy polonistycznej poszerzającej czynny słownik dziecka (wypowiadanie wyrazów na określoną głoskę zgodną z literą zapisana na piłce),

  • wyścigi toczonych czy kozłowanych piłek do wyznaczonego celu: danego wyniku z mnożenia czy utrwalającego daną zasadę pisowni,

  • rzuty piłek do kosza w biegu z jednoczesnym: wymawianiem rymowanek zaczynających się na określoną głoskę zgodną z literą zapisaną na piłce czy podawaniem wyniku do konkretnego działania przedstawionego przez nauczyciela,

  • wyścigi piłek w dwóch rzędach doskonalące tabliczkę mnożenia i dzielenia czy daną zasadę ortograficzną itd.

  1. CZĘŚĆ KOŃCOWA służy ewaluacji, podsumowaniu zajęć oraz uspokojeniu organizmu dziecka. Stosowane są tu ćwiczenia uspokajające i rozluźniające w formie zabaw i łatwych ćwiczeń korektywnych. Łącząc edukację matematyczną czy polonistyczną z edukacją zdrowotno – ruchową należy uwzględnić czas na przemieszczenie się dzieci z klasy do sali gimnastycznej i z powrotem, w której to jest czas na zaspokojenie pragnienia, zrobienie notatki, ewaluację i zapisanie zadania domowego.

Prowadząc, według powyższego modelu, zastępstwa zauważyłam, że dzieci:



  • przejawiają większą aktywność i motywację do zajęć,

  • szybciej i chętnie zapisują działania zanotowane na kartkach podczas zabaw z edubalem,

  • samodzielnie wyjaśniają wewnątrz grupy kolejne etapy pracy,

  • sami przypisują sobie role: kapitana, „poszukiwacza piłek”, „sekretarza” itp.,

  • nie odczuwają zmęczenia intelektualnego.

SCENARIUSZ DNIA AKTYWNOŚCI DZIECI W KLASIE I


Blok tematyczny: Szanujmy zdrowie.

Temat dnia: Jak wyzdrowiał Elemelek? Dodawanie i odejmowanie wewnątrz drugiej dziesiątki z wykorzystaniem piłek edukacyjnych „edubal”.

Czas trwania: 2 godz.
Cele ogólne:


  • wspomaganie wszechstronnego rozwoju ucznia poprzez aktywność ruchową,

  • rozwijanie umiejętności liczenia, pisania, czytania i mowy poprzez działanie i przeżywanie.

Cele operacyjne:

uczeń uczy się – umie, potrafi


  • opowiadać treść bajki,

  • stosować uogólnienia, wyjaśniać i definiować pojęcia ogólnie im znane,

  • układać dłuższą formę wypowiedzi w postaci notatki do zeszytu,

  • liczyć do 20 w kierunku wzrastającym i malejącym,

  • dodawać, odejmować i porównywać liczby w zakresie 20,

  • zapisywać działania matematyczne zgodnie z podanymi poleceniami,

  • wykonywać ćwiczenia z piłką: kozłować, toczyć

  • współpracować w grupie; podejmować role zależne od postawionego zadania.

Forma pracy: indywidualna, zbiorowa i zespołowa.


Metody: słowna, problemowa, stymulująca aktywność ruchową.
Środki dydaktyczne: liczmany, kartoniki z działaniami, piłki edukacyjne „edubal”, okręgi, zeszyty ćwiczeń.
Przebieg:

Cz. I


1. Przypomnienie treści opowiadania o wróbelku Elemelku z opowiadania „Jak choruje Elemelek, jak go leczą przyjaciele”. Dzieci siedzą w kręgu. Wybrane dziecko trzyma sylwetę ptaka i wypowiada 1-2 zdania, następnie podaje ją kolejnemu dziecku.
2. Czym dla ciebie jest zdrowie? – mapa skojarzeniowa. Dzieci dokańczają zdanie „Zdrowie to ...” i układają zapisane pomysły na karteczkach samoprzylepnych wokół sylwety wróbla.





.

3. Zebranie wszystkich wypowiedzi w formę zapisu: „Zdrowie to np. sprawny umysł, ruch ... „ – zapis w zeszycie.


4. Znajdź swój wynik. Nauczyciel rozdaje dziesięciorgu dzieciom liczmany od 11 do 20 i prosi, by ustawiły się na środku klasy w kierunku wzrastającym. Następnie rozdaje kolejnym dziesięciorgu dzieciom zapisane na kartkach działania matematyczne (zgodne z zad. 1 str. 56 „Już w szkole” kl. I cz.4). Dzieci dobierają się parami: działanie i wynik, następnie przyczepiają woje pomoce na osi liczbowej.



10+1+1




10+2+2




10+6




19-1




10+5+5




19-8




17-4




20-5




20-3




10+4+5

11 12 13 14 15 16 17 18 19 20


Odwrócenie kartoników z działaniami, by odczytać hasło: „Życzymy Ci zdrowia – przyjaciele”. Zapis w zeszytach ćwiczeń (str. 56).

Cz. II


5. Ćwiczenia wstępne:

  • kozłowanie w miejscu jedną ręką i oburącz naprzemiennie – na sygnał: podział dzieci na liczby parzyste i nieparzyste,

  • kozłowanie w marszu do wystukiwanego rytmu – na sygnał: dobieranie się parami według tej samej cyfry zapisanej na piłce,

  • kozłowanie w biegu – na sygnał: zatrzymanie się w miejscu i podanie określeń definiujących zdrowie,

  • skoki obunóż z piłką między kolanami do wyznaczonego celu.

6. Szukamy sumy i różnicy.



Dzieci podzielone są na drużyny trzyosobowe (jeśli klasa jest liczna, można wcześniej podzielić ją na dwie grupy: zawodników i sędziów sprawdzających zadanie). Każde dziecko ma dowolną piłkę, przy czym w jednej drużynie jest jedna piłka żółta, jedna zielona i jedna ze znakiem +, -. Dzieci kozłują dookoła okręgów. Na sygnał, dzieci przystępują do obliczeń matematycznych: tworzą działania matematyczne: dodają cyfry na piłkach, odejmują i zapisują wynik (dwa działania). Zabawę można powtórzyć zmieniają skład drużyn.


  1   2


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna