Zarząd Okręgu Przedsiębiorstw Wojskowych I Działalności Pozabudżetowej nszz pracowników Wojska Ogólnopolska Konferencja „Przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo Produkcyjnych”



Pobieranie 301,94 Kb.
Strona1/2
Data13.06.2018
Rozmiar301,94 Kb.
RodzajReferat
  1   2




Polskie Lobby Przemysłowe
im. Eugeniusza Kwiatkowskiego




Zarząd Okręgu
Przedsiębiorstw Wojskowych
i Działalności Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska



Ogólnopolska Konferencja

Przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo - Produkcyjnych”



(Referaty i wystąpienia)

____________________________________________________________________________

Warszawa, 19 września 2011 r.



SPIS TREŚCI

WSTĘP


  1. Mgr Małgorzata Kucab (Przewodnicząca Zarządu Okręgu Przedsiębiorstw
    Wojskowych i Działalności Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska) – „Grupa WPRP jako element zapewnienia bezpieczeństwa remontów i dostaw uzbrojenia na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej”. .................................................................................... 4

  2. Dr Waldemar Walczak (Uniwersytet Łódzki) – „Alians strategiczny jako
    czynnik umożliwiający wzmocnienie potencjału konkurencyjności polskiego przemysłu obronnego”. ............................................................................................................................. 9


  3. Prof. nadzw. dr hab. Paweł Soroka, prof. nadzw. dr hab. Mirosław Sułek – „Szczególne miejsce wojskowych przedsiębiorstw remontowo-produkcyjnych w systemie obronnym państwa a konsolidacja polskiego przemysłu obronnego”. .................................................. 18

  4. Dr hab. inż. Ryszard Szczepanik (Dyrektor ITWL) – Współpraca Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych z Wojskowymi Zakładami Lotniczymi”. .................................................. 22

  5. Mgr inż. Bogusław Krajewski (SMW S.A.) – „Możliwości remontowe Stoczni Marynarki Wojennej S.A. a odnowa potencjału Marynarki Wojennej RP. ......................................... 27

WSTĘP

Celem Ogólnopolskiej Konferencji pt. „Przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych”, zorganizowanej przez Zarząd Okręgu Przedsiębiorstw Wojskowych i Działalności Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska i Polskie Lobby Przemysłowe, jest przedstawienie długofalowej koncepcji konsolidacji oraz rozwoju tych przedsiębiorstw i ich usytuowania w systemie obronnym państwa, uwzględniającej specyfikę tych przedsiębiorstw.


Od kilku lat na ten temat trwa dyskusja, mimo że przyszłość Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych została określona w przyjętej w 2007 roku rządowej „Strategii konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego w latach 2007-2012”. Zgodnie
z nią WPRP miały zostać włączone do Grupy BUMAR. Warunkiem włączenia miało być nadanie - w drodze przepisów ustawowych - Ministrowi Obrony Narodowej szczególnych uprawnień do zgłaszania sprzeciwu wobec decyzji organów wszystkich spółek przemysłowego potencjału obronnego, naruszających zakres zadań wykonywanych przez nie na rzecz Sił Zbrojnych RP. Założeniem Strategii było także skoncentrowanie WPRP w utworzonej w koncernie jednej podgrupie (dywizji) o charakterze remontowo-obsługowym.

Powodem toczącej się dyskusji jest misja tych przedsiębiorstw i ich szczególne usytuowanie w systemie obronnym państwa. Poza tym koncepcja włączenia Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych do Bumaru nie uzyskała akceptacji działających


w nich organizacji związkowych. Uwzględniła to sejmowa Komisja Obrony Narodowej, która skierowała dezyderat do Premiera Donalda Tuska, w którym wyraziła wątpliwości w sprawie zasadności włączenia WPRP do Bumaru oraz Komisja Obrony Narodowej Senatu RP, która również wystosowała dezyderat do Premiera RP. W tej sytuacji Premier Donald Tusk niedawno podjął decyzję o podjęciu prac nad nową treścią „Strategii konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego”, a co za tym idzie - wstrzymany został proces włączenia Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo-Produkcyjnych do Grupy BUMAR.

W zamieszczonych w niniejszej publikacji referatach i wystąpieniach przedstawiona została koncepcja zbudowania odrębnej grupy kapitałowej, skupiającej Wojskowe Przedsiębiorstwa Wojskowo-Produkcyjne, pozostającej pod nadzorem Ministra Obrony Narodowej i nawiązania przez nią stałej współpracy z Grupą BUMAR w postaci aliansu strategicznego. Zaprezentowano także merytoryczne argumenty przemawiające za takim rozwiązaniem. Ponadto ukazane zostały funkcje i specyficzne zadania tych przedsiębiorstw oraz ich rola w systemie logistyki


Sił Zbrojnych RP, ze szczególnym uwzględnieniem Wojskowych Zakładów Lotniczych.

Organizatorzy Konferencji wyrażają nadzieję, że zawarte w tej publikacji koncepcje, argumenty i propozycje zostaną wzięte pod uwagę przy tworzeniu nowej „Strategii konsolidacji


i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego”.
Mgr Małgorzata Kucab

Przewodnicząca Zarządu Okręgu

Przedsiębiorstw Wojskowych i Działalności

Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska



Prof. nadzw. dr hab. Paweł Soroka

Koordynator

Polskiego Lobby Przemysłowego

Mgr Małgorzata Kucab

Przewodnicząca Zarządu Okręgu

Przedsiębiorstw Wojskowych i Działalności

Pozabudżetowej NSZZ Pracowników Wojska

GRUPA WPRP JAKO ELEMENT
ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA REMONTÓW I DOSTAW UZBROJENIA
NA POTRZEBY SIŁ ZBROJNYCH RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

W dokumencie „Strategia konsolidacji i wspierania rozwoju polskiego przemysłu obronnego w latach 2007-2012“ przyjęto założenia mające na celu poprawę sytuacji tej gałęzi polskiego przemysłu. Główny cel „Strategii...“ w dużej mierze oparty był o przeprowadzenie konsolidacji spółek polskiego przemysłu obronnego w Grupie Bumar. Biorąc pod uwagę zaistniałe zmiany od roku 2007, warto podkreślić, że główna idea „Strategii...“ dotycząca konsolidacji nie straciła na aktualności, a jedynie wskutek zmian gospodarczych należałoby ją poddać modyfikacji. Zarówno podstawowe cele dotyczące wzrostu konkurencyjności, innowacyjności gospodarki jak


i konieczności konsolidacji przedsiębiorstw są zatem nadal elementami aktualnymi
i oddziałującymi pozytywnie na gospodarkę. Konieczność grupowania się firm sektora obronnego czy poprzez konsolidację, czy też poprzez alianse strategiczne wymusza obecna sytuacja rynkowa jak i trendy w gospodarce światowej. Niestety w aktualnie obowiązującym dokumencie uwzględniono tylko jeden podmiot, wokół którego odbędzie się konsolidacja. Ponieważ dotychczasowe doświadczenia nie gwarantują sukcesu poprzez skupienie firm sektora obronnego w jednej grupie kapitałowej, należałoby poszukiwać także innych form wzmacniania i budowania silnego przemysłu obronnego w Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonując ponownej analizy należałoby sięgnąć do samych podstaw leżących u podstaw kreowania kierunków zmian strukturalnych w przemyśle obronnym. W mojej ocenie naturalną formułą tych zmian winien być podział sektora obronnego ze względu na jego misję oraz cele nadrzędne.

Budowa tylko jednego koncernu, który przejmie spółki mające rozbieżne z nim interesy oraz misje powoduje zagrożenie dla Państwa poprzez:



  • możliwą dyktaturę cen,

  • ryzyko przeniesienia wszelkich wahań występujących wewnątrz takiej grupy, a powstałych w wyniku czynników zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych na zamawiającego, czyli w końcowym efekcie – na podatnika,

  • monopolizację rynku zakupu i usług remontowych i modernizacyjnych dla Ministerstwa Obrony Narodowej (Polskich Sił Zbrojnych),

  • likwidację zdolności remontowych niezbędnych na czas wojny na potrzeby Sił Zbrojnych RP, a jakimi dziś dysponują WPRP.

Występujących zagrożeń jest więcej, jednakże nie jest to przedmiotem tego referatu,
w związku z tym pozwolę sobie resztę pominąć, pozostając przy tych, jako przykładowe.

Na dzień obecny skonsolidowano większość spółek polskiego przemysłu obronnego


w Grupie Bumar z wyłączeniem Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo - Produkcyjnych. Spółki te radzą sobie znacznie lepiej w obowiązujacych warunkach rynkowych, niż spółki które uległy już skonsolidowaniu. Zsumowane wyniki finansowe spółek WPRP przeznaczonych do konsolidacji wykazują, że posiadają one wiekszy zysk netto wypracowny przez 10 spółek (bez Stoczni Marynarki Wojennej SA w Gdyni), niż zysk brutto całej grupy Bumar. Spółki te nie stanowią także nic innego, jak naturalne zaplecze logistyczne Sił Zbrojnych RP, a w czasie wojny stają się jednostkami zmilitaryzowanymi. Spółki te powinny zatem stanowić jedność
i wspólpracować zarówno z sobą, jak i podmiotami zewnętrznymi, takimi jak z Grupy Bumar. Należy tutaj zaznaczyć, że współdziałanie wewnętrzne Wojskowych Przedsiębiorstw Remontowo - Produkcyjnych jest niezbędne, w celu zapewnienia kompleksowych usług remontowo-modernizacyjnych UiSW, a także zapewnienia dalszego rozwoju oraz wzrostu konkurencyjności spółek. Należy tutaj jednak rozważyć – oprócz współdziałania – konsolidację spółek WPRP
w osobnej grupie, poza Grupą Bumar. Spółki te są spółkami o szczególnym znaczeniu dla obronności Państwa1, mającymi zapewnić Państwu możliwość obrony swoich obywateli. Zatem z tego tytułu ich podległość pod Ministerstwo Obrony Narodowej jest jak najbardziej uzasadniona, ponieważ tworzą integralną część Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Jako podmioty zrzeszone w osobnej grupie mogą zapewnić Siłom Zbrojnym RP możliwość zarówno odnowienia resursów w zakresie posiadanego już uzbrojenia jak i produkcję nowych wyrobów na potrzeby Sił Zbrojnych RP. Konsolidacja spółek WPRP we własnej grupie jest zatem jak najbardziej celowa
i powinna przynieść takie efekty jak:

  • zwiększenie konkurencyjności,

  • zwiększenie oferty oraz stabilność poprzez współdziałanie i oferowanie coraz nowszych produktów i usług zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym.

Tym samym grupa WPRP zapewniłaby rozwój swojego sektora oraz zaplecza dla Sił Zbrojnych RP, przy minimalizacji ryzyka ewentualnej upadłości w przypadku zawirowań rynkowych. Na dzień dzisiejszy spółki WPRP radzą sobie bardzo dobrze na rynku oraz konkurują z firmami cywilnymi jak również zagranicznymi. Ich rola polega w głównej mierze na zapewnieniu odtworzenia zdolności sprzętu bojowego zarówno w czasie pokoju jak
i wojny, a realizowane przez nie zadania i moce produkcyjne muszą zostać utrzymane niezależnie od zawirowań ekonomicznych oraz politycznych.

Stworzenie odrębnej grupy WPRP miałoby, poza celami biznesowymi cel strategiczny


w postaci zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej. Grupa taka powinna działać wg określonych założeń funkcjonalnych oraz ideowych.

Należałoby przyjąć podległość spółek pod Ministra Obrony Narodowej, jako organ nadzorujący, konstytucyjnie odpowiedzialny za bezpieczeństwo państwa polskiego, w tym zajmujący się przedsiębiorstwami o szczególnym znaczeniu dla obronności Państwa.



Celem głównym grupy byłoby zapewnienie interesów obronnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez :

  • zachowanie podstawowego interesu bezpieczeństwa Państwa,

  • zapewnienie bezpieczeństwa dostaw i usług w zakresie uzbrojenia i sprzętu wojskowego na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

  • utrzymanie zdolności do realizacji zadań obronnych przez podmioty polskiego przemysłowego potencjału obronnego,

  • zapewnienie rozwoju i innowacyjności uzbrojena i sprzętu wojskowego przez podmioty polskiego przemysłu obronnego,

  • pobudzanie eksportu produkowanych przez spółki wyrobów.

Forma organizacyjna takiej struktury powinna skupiać się na jednej spółce dominującej (posiadającej akcjonariat większościowy pozostałych spółek). W formie tej należałoby wyodrębnić trzy logiczne segmenty, zgodne z przeważającym profilem działalności poszczególnych spółek. Segmenty te to:

  • Segment Łączności,

  • Segment Lotnictwa,

  • Segment Lądowy.


Każdy z segmentów byłby przypisany logicznie na zasadach aliansu strategicznego, bez tworzenia struktury formalnej. Segmenty te działałyby w swoich wyspecjalizowanych obszarach, współpracując oraz tworząc nowe produkty w oparciu o wspólną myśl inżynierską oraz doświadczenie i pozycję na rynku. Ponadto, pomiędzy pionami zachodziłyby relacje biznesowe, oparte o tworzenie wspólnych projektów rozwojowych, czy też wdrożeń, produkcji lub usług, oraz zawiązywania konsorcjów do celów przetargowych.

Każda ze spółek zachowałaby swoją niezależność poprzez posiadanie osobowości prawnej,
a spółka dominująca nie powinna ingerować w bezpośrednie zarządzanie poszczególnymi przedsiębiorstwami, a także nie uczestniczyłaby finansowo (poprzez marżę czy też pośrednictwo) w sprzedaży produktów i usług dla MON oraz w dotychczas zawartych kontraktach. Głównym zadaniem spółki wiodącej byłaby koordynacja prac marketingowych, wspólnych dla całej grupy oraz poszczególnych segmentów czy też spółek. Spółka miałaby także w swoich zadaniach pozyskiwanie nowych kontraktów zagranicznych, stymulację produktową, analizę nowych potencjalnych rynków, przedsięwzięć oraz promowanie grupy za granicą. Prowadziłaby także sprzedaż produktów spółek z grupy na rynkach zagranicznych.

Przyjęte założenia dla spółki dominującej to:



  • spółka dominująca nie prowadzi działalności operacyjnej, tylko koordynuje działalność pozostałych spółek,

  • spółka wiodąca jest organizatorem i koordynatorem wspólnych przedsięwzięć oraz prac rozwojowych ze szczególnym uwzględnieniem interesu grupy;

  • uprawnienia z tytułu posiadania akcji w spółce dominującej wykonuje Minister Obrony Narodowej,

  • Minister Obrony Narodowej posiada szczególne uprawnienia nadzoru właścicielskiego wobec każdej spółki w grupie,

  • Minister Obrony Narodowej posiada w każdej spółce przedstawiciela w radzie nadzorczej,

  • spółka dominująca ma na celu pozyskiwanie nowych zleceń i rynków pod szyldem grupy oraz spółek w jej skład wchodzących.

  • spółka dominująca generuje zyski z pozyskanych przez nią kontraktów zagranicznych (prowizja), oraz z dywidendy.

  • w sprawach strategicznych mogących zaważyć na dotychczasowej działalności spółek podległych, decyzja wymagałaby akceptacji MON.

Ze względu na konieczność zabezpieczenia interesów wszystkich spółek wchodzących
w skład grupy, należałoby powołać organ doradczy składający się z prezesów każdej ze spółek
w postaci Rady Dyrektorów. Rada Dyrektorów miałaby na celu opiniowanie i doradztwo spółce wiodącej oraz dbałaby o zabezpieczenie interesów spółek z grupy.

Każda ze spółek grupy posiadałaby swoją autonomię w zakresie czynności zwykłych spółki oraz głos w Radzie Dyrektorów.

Rozwiązanie takie posiada szereg zalet takich jak:


  • uniezależnienie się od sytuacji ekonomicznej na rynku i problemów jedynego konsorcjum;

  • zminimalizowanie wpływu Dyrektywy 2009/81/WE Parlamentu Europejskiego poprzez ochronę własnego rynku,

  • zapewnienie Siłom Zbrojnych RP stabilnego partnera, w dużej mierze nieodpornego na zawirowania rynku i spółek produkcyjnych,

  • utrzymanie mocy produkcyjnych na czas “W” przez podmioty strategiczne dla obronności kraju,

  • zapewnienie realizacji specjalistycznego serwisu oraz zaplecza remotowo-produkcyjnego sprzętu wojskowego oraz odnowienia resursów sprzętu wojskowego.

Jednym z aspektów przemawiającym za tytułową koncepcją jest także aspekt strony społecznej, która powinna zaakceptować taką formę realizacji „Strategii...“. Stanowisko takie jest bowiem zbieżne ze stanowiskiem związków zawodowych oraz pracowników WPRP. Jednocześnie powstanie takiej struktury jest zabezpieczeniem Państwa przed ewentualnym ryzykiem utraty stabilności sektora obronnego w przypadku gwałtownych zmian ekonomicznych na rynku. Biorąc pod uwagę dotychczasową działalność spółek, ich konsolidacja w takiej formie organizacyjnej wygenerowałyby dodatkowo wartość dla Skarbu Państwa w postaci dywidendy, przy jednoczesnym wzroście ich potencjału.

Ponadto, analizując powyższe oraz cele działalności poszczególnych spółek WPRP, należy zwrócić uwagę na fakt, iż spółki z grupy WPRP stanowią zaplecze logistyczne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zatem utworzenie odrębnej struktury organizacyjnej, zrzeszającej spółki WPRP jest w interesie zarówno MON, jak i Ministerstwa Skarbu Państwa. Spółki WPRP zapewniają moce na rzecz utrzymania zdolności zarówno obronnych, jak i bojowych.

Jednocześnie należy podkreślić, że prawidłowe funkcjonowanie WPRP jest niezbędne dla skutecznego przeprowadzenia programu modernizacji Sił Zbrojnych i utrzymania gotowości techniczno-bojowej jednostek wojskowych.
Dr Waldemar Walczak

Uniwersytet Łódzki

ALIANS STRATEGICZNY JAKO CZYNNIK UMOŻLIWIAJĄCY WZMOCNIENIE

POTENCJAŁU KONKURENCYJNOŚCI POLSKIEGO PRZEMYSŁU OBRONNEGO




  1   2


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna