Założenia do projektu ustawy o systemie jakości w ochronie zdrowia



Pobieranie 431,01 Kb.
Strona1/4
Data14.02.2018
Rozmiar431,01 Kb.
  1   2   3   4

Projekt

Wersja z dnia 14 lutego 2018 r.





Założenia do projektu ustawy

o jakości w ochronie zdrowia i bezpieczeństwie pacjenta
Aktualny stan stosunków społecznych

Systemy opieki zdrowotnej stanowią jeden z dynamiczniej rozwijających się obszarów gospodarki, które rozbudowują swój potencjał dzięki zaangażowaniu w badania i rozwój oraz nowe technologie. Rozwój ten umożliwia diagnostykę schorzeń na wczesnym etapie, a także poprawę skuteczności leczenia dzięki nowym, coraz mniej inwazyjnym metodom postępowania medycznego. Dzięki czemu więcej pacjentów ma szansę na powrót do pełni zdrowia, poprawę jakości życia, a także jego wydłużenie. Rozwój medycyny powoduje jednocześnie coraz większą złożoność procesów diagnostyczno-terapeutycznych, która obarczona jest zwiększonym ryzykiem występowania zdarzeń niepożądanych. Dlatego rozwojowi temu powinno towarzyszyć równolegle wprowadzane systemów zarządzania jakością, umożliwiających monitorowanie procesów diagnostyczno-terapeutycznych w sposób ograniczający występowanie zdarzeń niepożądanych.

Problem ograniczania negatywnych skutków oraz kosztów związanych z występowaniem zdarzeń niepożądanych stanowi priorytet wszystkich współczesnych, rozwiniętych systemów opieki zdrowotnej. Statystyki wspólnotowe wskazują, że corocznie ok. 8-12 % pacjentów korzystających z opieki szpitalnej doświadcza niepożądanych zdarzeń medycznych1. Badania przeprowadzone w Szwecji w 2009 r. wskazały, że u ponad 12 % hospitalizowanych pacjentów wystąpiło zdarzenie niepożądane, z czego około 70 % stanowią zdarzenia możliwe do uniknięcia, przy wydłużeniu hospitalizacji średnio o 6 dni. Z badań przeprowadzonych przez ośrodek akredytacyjny wynika, iż częstość występowania zdarzeń niepożądanych w Rzeczpospolitej Polskiej nie różni się od danych z innych krajów i wynosi ok. 7,24 % ogółu hospitalizowanych.

Zdarzenia niepożądane są zazwyczaj wynikiem błędów w organizacji (systemów i organizacji pracy), często powodem jest tzw. czynnik ludzki. Zdarzenia niepożądane często też wynikają z tej samej lub podobnych przyczyn, które dzięki ich zgłaszaniu i analizie mogą być uogólnione i skorygowane. Każde zdarzenie należy rozpatrywać odrębnie, każde zgłoszenie umożliwia określenie podobieństw przy identyfikacji źródła ryzyka. Najważniejszą funkcją jaką spełniają systemy monitorowania zdarzeń niepożądanych jest wykorzystanie dostępnych danych do ich analizy w celu poprawy funkcjonowania opieki zdrowotnej.

Wymagania w zakresie zbierania i analizy zdarzeń niepożądanych wprowadzono w Rzeczpospolitej Polskiej w 2009 r. w drodze obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie standardów akredytacyjnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz funkcjonowania szpitali (Dz.Urz. Min. Zdrow. poz. 24). W standardach tych zdarzenie niepożądane zdefiniowano jako szkodę powstałą w trakcie lub w efekcie leczenia, niezwiązaną z naturalnym przebiegiem choroby i stanem zdrowia pacjenta lub ryzyko wystąpienia szkody. Prowadzenie wewnątrzszpitalnego systemu zgłaszania zdarzeń niepożądanych wprowadził standard „PJ 5.1: W szpitalu identyfikuje się i gromadzi dane na temat zdarzeń niepożądanych”. System ten jest nakierowany na raportowanie analizowanie i uczenie się na błędach. Dobrowolność tych rozwiązań powoduje, że tylko wybrane szpitale wykorzystują możliwość uczenia się na własnych błędach. W ramach systemu akredytacji w ochronie zdrowia większość jednostek wdrożyła taki system całościowo – 57% jednostek poddanych przeglądowi w 2015 r. lub częściowo (35%), zaledwie 8% wizytowanych szpitali nie wdrożyło efektywnego systemu monitorowania zdarzeń niepożądanych.

W zakresie systemu gromadzenia danych o zdarzeniach niepożądanych problemem jest zgłaszanie zdarzeń przez lekarzy. Ze względu na brak dostatecznej ochrony prawnej można odnotować tendencje do zgłaszania zdarzeń, które w większości nie stanowiły zagrożenia dla pacjenta oraz w których personel medyczny nie miał bezpośredniego udziału, takich jak upadki pacjentów, czy zdarzenia związane z wadliwym funkcjonowaniem sprzętu medycznego. Zauważa się także brak zgłoszeń dotyczących niewłaściwej farmakoterapii (np. pomylenie leku, pacjenta, dawki, drogi czy czasu podania). Prawdopodobnie znaczna część zdarzeń nie jest zgłaszana w obawie przed konsekwencjami prawnymi. Zdarzenia, które skutkowały lub mogły skutkować poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi dla pacjentów, powinny zostać poddane szczegółowej analizie, a wynikające z niej wnioski zostać wdrożone do praktyki klinicznej i organizacji pracy w danej jednostce. Wnioski z prowadzenia systemu akredytacji wskazują na niedostateczne wdrożenie przez szpitale wniosków z prowadzonych analiz zdarzeń niepożądanych. Około 20% szpitali poddawanych ocenie akredytacyjnej nie spełniło standardów związanych z wdrożeniem wniosków z prowadzonych analiz.

Przyjmując, że w Rzeczypospolitej Polskiej corocznie hospitalizowanych jest ok. 7,6 mln pacjentów (2015)2, koszty zdarzeń niepożądanych, możliwych do uniknięcia, związanych z hospitalizacją (dla NFZ i FUS) mogą wynosić około 2,6 mld złotych. Analizę kosztów niedostatecznej jakości opieki oparto na wynikach badań międzynarodowych. W analizie kosztowej uwzględniono bezpośrednie wydatki zdrowotne wynikające z konieczności udzielenia dodatkowych świadczeń w szpitalach, a także wydatki wynikające z rent z tytułu niezdolności do pracy i świadczeń w ramach prewencji rentowej ZUS. Na podstawie badań prowadzonych w krajach Unii Europejskiej założono, że 12%3 hospitalizacji jest przyczyną negatywnych konsekwencji zdrowotnych, rent i świadczeń rehabilitacyjnych, z czego 70% przypadków jest możliwa do uniknięcia. Przyjęto, że jatrogenne hospitalizacje są przeciętnie dłuższe o 6 osobodni od hospitalizacji, w trakcie których nie dochodzi do zdarzeń niepożądanych. Oczekuje się, że po wprowadzeniu systemu autoryzacji, wewnętrznego systemu monitorowania jakości i bezpieczeństwa pacjenta oraz systemu monitorowania zdarzeń niepożądanych możliwe będzie zmniejszenie liczby zdarzeń niepożądanych o około 2,5% w skali roku. W związku z tym oszczędności z tytułu wprowadzenia ustawy dla Narodowego Funduszu Zdrowia oraz dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, powinny sięgać również około 2,5 %. Roczne oszczędności dla Narodowego Funduszu Zdrowia z tego tytułu powinny wynieść około 57,4 mln zł, a dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych około 2,2 mln zł. W ciągu dziesięciu lat łączne oszczędności z tytułu wdrożenia przepisów ustawy powinny wynieść co najmniej 514 mln zł dla Narodowego Funduszu Zdrowia oraz około 20 mln zł dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Występowanie zdarzeń niepożądanych jest ściśle związane z niedostateczną jakością opieki zdrowotnej. Jako główne przyczyny niedostatecznej jakości świadczeń zdrowotnych można wymienić:



  1. niewystarczające regulacje prawne i ich egzekwowanie, w tym:

    1. niedostateczne określenie wymagań jakościowych (obecnie dotyczą one w większości przypadków wyłącznie aspektów strukturalnych opieki, takich jak: kompetencje personelu medycznego, wyposażenie w aparaturę i sprzęt medyczny oraz warunki lokalowe),

    2. niedostateczne zdefiniowanie odpowiedzialności za niską jakość;

  1. inne czynniki, w tym:

    1. niedostateczna motywacja do poprawy jakości,

    2. niedostateczne wdrożenie procedur postępowania i niewłaściwe zarządzanie,

    3. niedobór środków finansowych,

    4. niewystarczające monitorowanie i kontrola podmiotów wykonujących działalność leczniczą,

    5. niewystarczający poziom stosowania zasad etyki zawodowej,

    6. wysoki poziom przyzwolenia społecznego na powyższe zachowania,

    7. rezygnacja pacjentów z walki o odszkodowania.

Poza bezpośrednimi kosztami związanymi ze zdarzeniami niepożądanymi, do skutków niedostatecznej jakości opieki zdrowotnej zalicza się między innymi:

  1. koszty rekompensat finansowych uzyskiwanych przez pacjentów poszkodowanych w trakcie leczenia;

  2. zwiększoną konsumpcję leków;

  3. koszty rehabilitacji;

  4. obniżenie jakości życia pacjentów dotkniętych zdarzeniami niepożądanymi;

  5. spadek ogólnej produktywności gospodarki.

Znaczącemu wzrostowi wiedzy na temat znaczenia poprawy jakości i bezpieczeństwa opieki, towarzyszy wprowadzanie odpowiednich rozwiązań organizacyjnych, którym towarzyszą zmiany legislacyjne. Rozwiązania te można podzielić pod względem sposobu oddziaływania na pośrednio lub bezpośrednio wpływające na cele jakościowe. Podstawę dla tych działań stanowią m.in.:

  1. wymagania rejestracyjne (obligatoryjne) dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą, będące formą systemu licencjonowania, określające minimalne wymagania dotyczące m. in. stanu technicznego i sanitarnego urządzeń i pomieszczeń, jakie muszą spełniać poszczególne jednostki lub komórki organizacyjne zakładów leczniczych (gabinety zabiegowe, sale operacyjne itp.);

  2. wymagania kontraktowe, obligatoryjne dla świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych, w szczególności odnoszące się do liczby i kwalifikacji personelu medycznego, liczby i rodzaju sprzętu oraz aparatury medycznej, organizacji udzielanych świadczeń gwarantowanych lub innych aspektów udzielania tych świadczeń;

  3. wymagania i standardy jakościowe dla medycznych laboratoriów diagnostycznych i mikrobiologicznych (obligatoryjne), których celem jest zwiększenie wiarygodności uzyskiwanych wyników badań;

  4. poziomy referencyjne w wybranych obszarach (obligatoryjne wymagania dla świadczeniodawców posiadających umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia), tj. neonatologia, ginekologia i położnictwo oraz anestezjologia i intensywna terapia, pozwalające na różnicowanie kompetencji podmiotów udzielających świadczeń pod względem możliwości udzielania skomplikowanych i wysokospecjalistycznych świadczeń gwarantowanych celem zapewnienia leczenia rzadkich i skomplikowanych schorzeń w wyspecjalizowanych ośrodkach.

Wprowadzonych zostało szereg rozwiązań o charakterze fakultatywnym w obszarze poprawy jakości opieki zdrowotnej i bezpieczeństwa pacjentów, takich jak system akredytacji dla podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, będący systemem dobrowolnej oceny zewnętrznej.

Rozwiązania te tworzą ramy dla działań w obszarze poprawy bezpieczeństwa i jakości opieki. Są one systematycznie poszerzane o wymagania szczegółowe dotyczące między innymi: kontroli zakażeń (ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1866)), ochrony radiologicznej (ustawa z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe (Dz.U. z 2014 r. poz. 1512, z późn. zm.)), czy bezpiecznej chirurgii (Okołooperacyjna Karta Kontrolna).


Aktualny stan prawny

Obowiązujący stan prawny nie przewiduje rozwiązań w projektowanym zakresie, z wyjątkiem systemu dobrowolnej oceny zewnętrznej. Przedstawiony projekt założeń przewiduje zastąpienie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia (Dz.U. z 2016 r. poz. 2135) nową ustawą. Część z propozycji projektu założeń rozwija i uzupełnia obecnie obowiązujące przepisy prawa w obszarze:



  1. akredytacji w ochronie zdrowia,

  2. rejestrów medycznych (ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz.U. z 2016 r. poz. 1535, z późn. zm.)).

Ad. 1 Akredytacja w ochronie zdrowia

Akredytacja została wprowadzona ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. o zakładach opieki zdrowotnej oraz zmiany niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 661, z późn. zm.) z dniem 5 grudnia 1997 r. Certyfikat akredytacyjny był wydawany przez Radę Akredytacyjną na podstawie ustalonych przez siebie wymagań i po przeprowadzeniu przez ośrodek akredytacyjny procedury oceniającej zakład opieki zdrowotnej. Rada powoływana była przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Akredytacja była dobrowolna, udzielana każdorazowo na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Od dnia 5 czerwca 2009 r. akredytacja jest udzielana przez ministra właściwego do spraw zdrowia, na podstawie ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia. Akredytacja otrzymała status wymagań fakultatywnych, które są oceniane w podmiotach, które wyrażają wolę poddania się przeglądowi akredytacyjnemu.

Akredytacja jest fakultatywna. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może wystąpić do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem ośrodka akredytacyjnego (Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia), z wnioskiem o udzielenie akredytacji. Zasady i tryb udzielania akredytacji określa ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o akredytacji w ochronie zdrowia.

Akredytacji udziela minister właściwy do spraw zdrowia na okres 3 lat, w formie certyfikatu akredytacyjnego. Akredytacji udziela się na podstawie rekomendacji Rady Akredytacyjnej (organ doradczy Ministra Zdrowia ds. akredytacji) oraz po przeprowadzeniu procedury oceniającej podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. Procedura oceniająca polega na dokonaniu przeglądu podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, pod względem spełniania standardów akredytacyjnych. Z przeglądu sporządzany jest raport. Na podstawie raportu Rada Akredytacyjna dokonuje oceny punktowej spełnienia poszczególnych standardów i przedstawia Ministrowi Zdrowia rekomendację w zakresie udzielenia albo odmowy udzielenia akredytacji podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych. Do udzielenia akredytacji niezbędne jest uzyskanie przez podmiot poddający się ocenie co najmniej 75% możliwej do uzyskania liczby punktów.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych składający wniosek o akredytację wnosi opłatę za przeprowadzenie procedury oceniającej na rachunek bankowy ośrodka akredytacyjnego. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

Rada Akredytacyjna składa się z 12 osób powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Kadencja członków Rady trwa 4 lata, licząc od dnia ich powołania. Członkowie Rady pełnią swoje funkcje do czasu powołania ich następców. Ta sama osoba nie może być członkiem Rady więcej niż przez dwie kadencje. W przypadku odwołania członka Rady lub jego śmierci przed upływem kadencji minister właściwy do spraw zdrowia powołuje nowego członka Rady na okres do końca tej kadencji. Działalność Rady jest finansowana z budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia. Członkom Rady przysługuje wynagrodzenie za udział w posiedzeniu w wysokości 40 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, za I kwartał poprzedniego roku.


Ad 2. Rejestry medyczne

Rejestry medyczne uregulowane zostały w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia. Minister właściwy do spraw zdrowia może tworzyć i prowadzić lub tworzyć i zlecać prowadzenie rejestrów medycznych podmiotom wykonującym działalność leczniczą. Rejestry medyczne można tworzyć w wybranych zakresach, takich jak: choroby krwi i narządów krwiotwórczych, choroby nowotworowe, choroby układu krążenia, moczowo-płciowego, nerwowego, oddechowego, pokarmowego oraz choroby rzadkie. Utworzenie rejestru medycznego powinno być poprzedzone analizą potrzeb jego utworzenia. Tworzenie rejestrów medycznych ich likwidacja następuje w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw zdrowia. Wykaz rejestrów medycznych prowadzony jest przez ministra właściwego do spraw zdrowia w Biuletynie Informacji Publicznej. Wykaz podlega bieżącej aktualizacji.

Dane do rejestrów są przekazywane przez świadczeniodawców oraz podmioty prowadzące rejestry publiczne i rejestry medyczne. Administratorem danych gromadzonych w rejestrach medycznych jest minister właściwy do spraw zdrowia.


Ratyfikowane umowy międzynarodowe i prawo Unii Europejskiej

Przedmiot projektowanej regulacji nie jest objęty zakresem prawa Unii Europejskiej. W regulowanej dziedzinie nie obowiązują umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana. Projekt reguluje kwestie pozostawione w gestii państw członkowskich i nie jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej.


Potrzeba i cel uchwalenia projektowanej ustawy

Aktualnie zagadnienia jakości w opiece zdrowotnej są regulowane w wielu aktach prawnych o zróżnicowanej randze. Jednocześnie prowadzonych jest szereg inicjatyw projakościowych inicjowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, Narodowy Fundusz Zdrowia, organizacje zrzeszające pacjentów oraz środowiska medyczne. Jednak, jak dotychczas wprowadzenie wymagań jakościowych nie wiąże się z ich dostateczną i systematyczną oceną spełnienia. Systemowe podejście do zagadnienia jakości w opiece zdrowotnej wymaga przede wszystkim oceny zjawiska „niedostatecznej jakości” i skali jego występowania, wskazania głównych przyczyn i konsekwencji jego występowania, oraz wprowadzenia rozwiązań stymulujących do poprawy.

Celem projektu założeń jest opracowanie i wdrożenie rozwiązań prawno-organizacyjnych, które w sposób kompleksowy i skoordynowany będą realizowały priorytety polityki zdrowotnej w obszarze jakości. Przedmiotem uregulowań będzie wprowadzenie rozwiązań w zakresie:


  1. autoryzacji podmiotów wykonujących działalność leczniczą (system autoryzacji);

  2. systemowego monitorowania zdarzeń niepożądanych (system monitorowania zdarzeń niepożądanych);

  3. prowadzenia przez szpitale wewnętrznych systemów monitorowania jakości i bezpieczeństwa;

  4. monitorowania klinicznych wskaźników jakości;

  5. prowadzenia rejestrów medycznych do celów oceny jakości;

  6. zwiększenia znaczenia systemu akredytacji w ochronie zdrowia.

Uregulowanie kwestii systemowego monitorowania jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych w drodze odrębnego aktu prawnego pozwoli na:

  1. poprawę skuteczności diagnostyki i leczenia, przez systematyczną ocenę klinicznych wskaźników jakości;

  2. stałe udoskonalanie praktyki klinicznej, przez prowadzenie rejestrów medycznych;

  3. poprawę bezpieczeństwa i satysfakcji pacjenta przez rejestrowanie i monitorowanie zdarzeń niepożądanych;

  4. stworzenie warunków do systematycznej oceny jakości świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i upubliczniania tych informacji;

  5. uzyskanie porównywalności podmiotów udzielających świadczeń pod względem jakości i skuteczności oferowanej opieki oraz udostępnienie wyników opinii publicznej;

  6. stworzenie warunków umożliwiających finansowe motywowanie podmiotów udzielających świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych do podnoszenia poziomu jakości;

  7. efektywniejsze wykorzystanie środków publicznych w wyniku ograniczenia występowania zdarzeń niepożądanych.

Niezbędne jest wprowadzenie ustawowej regulacji, która określi zadania, obowiązki i uprawnienia poszczególnych podmiotów w zakresie monitorowania, oceny i poprawy jakości. Nowa regulacja zapewni pacjentom, profesjonalistom medycznym i podmiotom wykonującym działalność leczniczą dostęp do powszechnej, wiarygodnej, obiektywnej i porównywalnej informacji o jakości udzielanej opieki.
Możliwości podjęcia alternatywnych środków umożliwiających osiągnięcie celu

Zgodnie z obowiązującą w Rzeczypospolitej Polskiej hierarchią źródeł prawa, proponowane rozwiązania nakładające na podmioty różnego rodzaju obowiązki, muszą mieć rangę ustawową. Brak jest alternatywnych rozwiązań o charakterze ekonomicznym, organizacyjnym i perswazyjnym umożliwiających uporządkowanie kwestii związanych z mierzeniem, oceną i poprawą jakości w ochronie zdrowia.

Dotychczas stosowane działania o charakterze edukacyjnym nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Doświadczenia Rzeczypospolitej Polskiej w dziedzinie monitorowania jakości, a także doświadczenia z innych krajów Unii Europejskiej pozwalają na stwierdzenie, że najlepszym rozwiązaniem jest to o charakterze systemowym. Pożądane rozwiązanie powinno z jednej strony obligować podmioty udzielające świadczeń do podejmowania określonych działań projakościowych, wskazywać obiektywne kryteria oceny tych działań, a z drugiej przewidywać ustanowienie systemu nadzoru i ewentualnego nagradzania za wypełnianie założonych celów.
Podmioty objęte regulacją

Ustawa będzie oddziaływać na prawa i obowiązki podmiotów wykonujących działalność leczniczą, pacjentów, ministra właściwego do spraw zdrowia, Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia, zwane dalej „Centrum”, Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia, zwane dalej „Centrum Systemów Informacyjnych”, płatnika (Narodowego Funduszu Zdrowia), Agencję Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji oraz Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, zwany dalej „Urzędem Rejestracji”.


Przewidywane skutki finansowe projektowanej regulacji i źródła ich pokrycia

Zakłada się, że rozwiązania zaproponowane w projekcie założeń będą ukierunkowane na poprawę jakości i bezpieczeństwa pacjenta przez usprawnienia w organizacji pracy w podmiotach wykonujących działalność leczniczą, w mniejszym stopniu rozwiązania te będą wymagały ponoszenia przez te podmioty wydatków inwestycyjnych.

Zasadnicze koszty wprowadzenia zakładanych rozwiązań będą związane z powołaniem i funkcjonowaniem Agencji do Spraw Jakości Opieki Zdrowotnej i Bezpieczeństwa Pacjenta, zwanej dalej „Agencją”. Przewiduje się, że roczny budżet Agencji będzie wynosił 9,06 mln złotych w 2018 r., 19,8 mln złotych w 2023 r. Niezbędne będzie zabezpieczenie środków budżetowych (dotacja podmiotowa) na funkcjonowanie Agencji w szacunkowej wysokości ok. 3,23 mln złotych w 2018 r., w 2019 r. ok. 3,97 mln złotych, w 2020 r. ok. 965 tys. złotych, od 2021 r. około 3,93 mln złotych.

Poza dotacją podmiotową z budżetu państwa, wydatki na realizację zadań przewidzianych w projekcie założeń, będą pokrywane ze środków z opłat za udział w systemie autoryzacji oraz przychodów z opłat za prowadzenie procedury oceniającej w ramach systemu akredytacji w ochronie zdrowia.

Przychody z opłat za udział w systemie autoryzacji będą w 2020 r. wynosiły około 4,55 mln złotych, w kolejnych latach odpowiednio więcej w zależności od poziomu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Szacuje się, że ok 44 % tej kwoty będzie finansowana przez podmioty wchodzące w skład sektora finansów publicznych, tj. samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, co stanowi ok. 2 mln złotych.

Proponowana systematyka projektu ustawy o jakości w ochronie zdrowia i bezpieczeństwie pacjenta
Zakres przedmiotowy ustawy:

Ustawa będzie określać:



  1. zasady i tryb funkcjonowania systemu autoryzacji podmiotów wykonujących działalność leczniczą udzielających świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

  2. zasady i tryb funkcjonowania systemu monitorowania zdarzeń niepożądanych,

  3. zasady i tryb funkcjonowania systemu monitorowania klinicznych wskaźników jakości ukierunkowanego na monitorowanie i ocenę bezpieczeństwa, skuteczności i efektywności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych;

  4. zasady prowadzenia przez podmioty wykonujące działalność leczniczą prowadzące szpitale wewnętrznych systemów monitorowania jakości i bezpieczeństwa;

  5. zasady funkcjonowania, organizację i zadania Agencji;

  6. zasady funkcjonowania, organizację i zadania Rady Akredytacyjnej;

  7. zasady i tryb udzielania oraz cofania akredytacji;

  8. zasady tworzenia i prowadzenia przez Agencję rejestrów medycznych;

  9. zasady sprawowania nadzoru i kontroli nad systemem jakości i bezpieczeństwa pacjenta;

  10. zasady i tryb różnicowania poziomu finansowania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w zależności od poziomu jakości udzielanych świadczeń.

Zakłada się, że system jakości i bezpieczeństwa pacjenta będą tworzyły:



  1. system autoryzacji;

  2. system monitorowania zbierania zdarzeń niepożądanych;

  3. system monitorowania klinicznych wskaźników jakości;

  4. system akredytacji.



  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna