Zagadnienia egzaminacyjne



Pobieranie 320,3 Kb.
Strona1/3
Data18.06.2018
Rozmiar320,3 Kb.
  1   2   3

ZAGADNIENIA EGZAMINACYJNE

PODSTAWY PRAWNE DZIAŁALNOŚCI URZĘDNICZEJ W ŚRODOWISKU MIĘDZYNARODOWYM
1.Pojęcie i zakres prawa międzynarodowego publicznego

Prawo międzynarodowe – zespół norm regulujących stosunki między państwami oraz organizacjami międzynarodowymi i innymi uczestnikami stosunków międzynarodowych mających zdolność do działania w stosunkach międzynarodowych. Prawo międzynarodowe nie jest tworzone przez władze jednego państwa. W tworzeniu tego prawa biorą udział niezależne od siebie i niepodporządkowanie żadnej wspólnej władzy podmioty, które wyrażają zgodę na związanie się z konkretną normą.

Międzynarodowe prawo publiczne – jest używane w znaczeniu prawa międzynarodowego.



Międzynarodowe prawo prywatne – zespół norm, których zadaniem jest wskazanie określonego systemu prawnego (własnego lub obcego państwa), właściwego dla dokonania oceny prawnej konkretnej sytuacji osobistej i majątkowej. Np. Francus sporządza testament w Warszawie, w którym dysponuje posiadłością w Portugalii. Powstaje pytanie: jakie prawo zastosować? Prawo międzynarodowe prywatne jest więc zespołem norm kompetencyjnych albo kolizyjnych, które rozgraniczają w stosunkach cywilnych, rodzinnych, opiekuńczych i stosunkach pracy, sfery działania systemów prawnych poszczególnych państw przez określenie, które z nich należy zastosować.

W razie konfliktu, pierwszeństwo przysługuje zawsze prawu pierwotnemu.


2.Relacje między prawem międzynarodowym a prawem wewnętrznym

Prawo międzynarodowe reguluje przede wszystkim stosunki między państwami. Ponieważ państwa są suwerenne i nie uznają nad sobą żadnej władzy ustawodawczej, są one związane tylko z tymi normami prawa międzynarodowego, na które wyraziły swoją zgodę, z tym że w pewnych przypadkach zgoda ta może być dorozumiana. WNIOSEK: źródła prawa międzynarodowego, formy w których jest ono tworzone, muszą przede wszystkim wyrażać zgodę państw.

Prawo międzynarodowe cechuje brak hierarchii źródeł prawa, która jest charakterystyczna dla prawa krajowego (konstytucja jest nadrzędna nad ustawami, te z kolei mają pierwszeństwo przez rozporządzeniami). Umowa międzynarodowa może zmienić zwyczaj, ale także (choć znacznie rzadziej) zwyczaj międzynarodowy może zmienić umowę międzynarodową.
3.Źródła prawa międzynarodowego:

a) źródła w znaczeniu materialnym

wg prof. Antonowicza: to czynniki, które wpływają bądź determinują treść norm, praw międzynarodowych, należy je określić jako współdziałanie i współuczestnictwo państw w ich wzajemnych stosunkach

wg prof. Góralczyka: do powyższej definicji należy dodać element współzawodnictwa oraz walki państw przy uwzględnieniu konkretnego układu sił politycznych, społecznych i ekonomicznych, wg tej koncepcji źródła w znaczeniu materialnym wykraczają poza ramy prawa międzynarodowego i wchodzą w zakres stosunków międzynarodowych

wg prof. Gilasa: to takie źródła, na które składa się wola państw oraz organizacji międzynarodowych, wola ta znajduje uzasadnienie w faktach politycznych, gospodarczych i społecznych. Motywy te są najczęściej podawane we wstępach do umów międzynarodowych. Zgodnie z aksjologią (system określonych wartości) międzynarodową system ten podlega wartościowaniu, tj. aksjologii międzynarodowej

b) źródła w znaczeniu formalnym

wg prof. Antonowicza: to te wszystkie źródła, które mają charakter i znaczenie ściśle prawnicze, w nich tworzone są normy prawno-międzynarodowe

definicja prof. Góralczyka pokrywa się z definicją prof. Antonowicza, dodając iż są to te wszystkie formy, w których przejawia się wola państwa, należy tutaj zaliczyć umowę międzynarodową i zwyczajną

wg prof. Gilasa: źródła formalne to źródła wymienione w art. 38 Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości



c)źródła w znaczeniu poznawczym

wg prof. Antonowicza to zbiory dokumentów z zakresu praktyki międzynarodowej jak również wszelkich materiałów o charakterze międzynarodowym

wg prof. Gilasa źródła o charakterze poznawczym to zbiory źródeł formalnych, np. materiały przeznaczone dla studentów działu prawa (podręczniki)
Podstawa obowiązywania prawa międzynarodowego – nauka i doktryna prawa międzynarodowego w tym kontekście mówi o dwóch zasadniczych koncepcjach: naturalistycznej i pozytywistycznej.

Obecnie doktryna wyróżnia 2 rodzaje teorii odnoszących się do źródeł, są to teorie :



  • pozytywistyczne istotą funkcjonowania norm prawa międzynarodowego jest wola państw, wola ta może być wyrażona bądź w sposób wyraźny, bądź sposób domniemany. Przedstawicielami tej teorii m.in. byli: prof. Ancilotii i prof. Naklik

- Koncepcja pozytywistyczna (nazywana również woluntarystyczną) wskazuje, że podstawą obowiązywania prawa międzynarodowego jest wspólna wola państw. Wola ta znajduje swój wyraz bądź to w normach zwyczajowych, bądź to w normach konwencyjnych. Normy prawa międzynarodowego mogą być zmienione, ale tylko za zgodą wszystkich związanych nimi państw - poszczególne państwo (państwa) nie może w każdej chwili jednostronnie cofnąć swą zgodę na obowiązywanie określonej normy prawa międzynarodowego.

  • naturalistyczne

- Koncepcja naturalistyczna odwołuje się do prawa natury. W istocie jest przeniesieniem na grunt prawa międzynarodowego teorii naturalnych praw człowieka. Z samego faktu istnienia państwo ma przyrodzone, podstawowe czy fundamentalne prawa, które muszą być respektowane przez inne podmioty. Są to zwłaszcza:

  • prawo do istnienia;

  • prawo do niepodległości;

  • prawo do równości;

  • prawo do szacunku i uczestniczenia w obrocie międzynarodowym (do utrzymywania stosunków).

W chwili obecnej podstawowy podział źródeł prawa jest następujący: są to wszystkie źródła, które są przewidziane w art. 38 Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, czyli źródłami prawa są:



  1. umowy międzynarodowe

  2. zwyczaj międzynarodowy

  3. ogólne zasady prawa

  4. judykatura (orzecznictwo)

  5. doktryna

Ad a) umowy międzynarodowe muszą być umowami, które weszły w życie i obowiązują, nie mogą to być umowy, które przestały obowiązywać, bądź jeszcze nie weszły w życie, muszą to być umowy, które są zgodne z normami juscomens - czyli musza to być normy bezwzględnie obowiązujące na świecie, np.: zakaz zabijania, zakaz stosowania tortur, szczególna ochrona kobiet w ciąży, dzieci, starców.

…………………………………………………..

………………………………………………….. (nie mam tego fragmentu :-/ )

Ad e) do doktryny w prawie międzynarodowym zalicza się m.in. poglądy przedstawicieli nauki

Art. 38 Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości nie wymienia bardzo istotnego elementu będącego źródłem prawa jakim są uchwały organizacji międzynarodowych.

4.Pojęcie zwyczaju międzynarodowego

Zwyczaj międzynarodowy – zgodne postępowanie państw tworzące prawo. Zwyczaj powstaje wówczas, jeśli w podobnych sytuacjach państwa zachowują się i postępują jednakowo.

jednolita praktyka nie wystarcza jednak do powstania zwyczaju, musi to być praktyka prawotwórcza, czyli musi z nią łączyć się przekonanie, że postępowanie takie jest postępowaniem koniecznym, wymaganym przez prawo. Dla istnienia zwyczaju niezbędne są równocześnie:

- zgodna praktyka państw (element obiektywny lub materialny zwyczaju): Praktyka oznacza działalność organów państwowych, działających w obrocie międzynarodowym i uprawnionych do reprezentowania państwa w tym obrocie.

- przeświadczenie państw, że praktyka ta tworzy prawo (element subiektywny zwyczaju).

Jak dochodzi do zgodnej praktyki? Praktyka państw jest uwarunkowana istnieniem konkretnych interesów, zgodnych lub sprzecznych. Normy zwyczajowe powstają przede wszystkim w wyniku zgodnych interesów państw. Praktyka państw prowadząca do powstania normy zwyczajowej, w zasadzie powinna być odpowiednio długotrwała, jednakże element czasu nie ma zasadniczego znaczenia. Rola zwyczaju: Współcześnie, w związku ze znacznie ściślejszą współpracą państw, lepszą komunikacją i łącznością , a co za tym idzie – w związku ze znacznie intensywniejszymi stosunkami międzynarodowymi normy zwyczajowe mogą powstawać szybciej niż w poprzednich epokach. Z kolei inni autorzy uważają, że zwyczaj międzynarodowy jest zdecydowanie mniej chętnie stosowany przez państwa czyli nie tworzy norm wystarczająco precyzyjnych, które mogą być stosowane we współczesnych stosunkach międzynarodowych.


5.Zasady prawa międzynarodowego

Ogólne zasady – zasady wspólne dla wszystkich systemów prawnych., tzn zarówno prawa międzynarodowego jak i wewnętrznego. Zasady musza być uznawane powszechnie a więc przez systemy prawne i praktykę wszystkich państw.

  • ­ Zasadę dobrej wiary (bona fides) zgodnie z którą przyjmuje się, że podmioty prawa działają w dobrej wierze.

  • ­ Zasada słuszności

  • ­ Zasada sprawiedliwości

  • ­ Zasada estopel. Instytucja estopel polega na tym, że pewne faktyczne zachowania państwa na płaszczyźnie międzynarodowej są wyraźnie akceptowane przez inne państwa, które opierając się na tego rodzaju postępowaniu zmieniają swoje zachowanie, ewentualnie mogą też ponieść szkodę.

Podstawowe zasady prawa międzynarodowego - Niektóre z zasadach zostały sformułowane już w prawie rzymskim – muszą być uznawane we wszystkich systemach prawnych. np :

­ nikt nie może przekazać więcej praw niż sam posiada,

­ nikt nie może wyciągać korzyści z własnego bezprawia,

­ prawo szczególne uchyla prawo ogólne,

­ nikt sędzią we własnej sprawie

­ nie można dwa razy sądzić tej samej sprawy.



Podstawowe zasady prawa międzynarodowego – są one zawarte w Deklaracji Przyjaznych Stosunków i Współdziałania Państw (została ona uchwalona na podstawie KNZ 1870 r.):

1. zasada powstrzymania się przez państwa od groźby lub użycia siły

2. zasada rozstrzygania sporów międzynarodowych środkami pokojowymi

3. zasada obowiązku nie mieszania się bezpośrednio z jakiegokolwiek powodu w sprawy wew. i zew. Jakiegokolwiek państwa

4. zasada obowiązku współdziałania ze sobą bez względu na ustrój, różnice kulturowe i społeczne

5. zasada równouprawnienia i samostanowienia narodów

6. zasada równości suwerennej

7. zasada wypełniania obowiązków międzynarodowych związanych z przestrzeganiem KNZ


6. Uchwały organizacji międzynarodowych o charakterze prawotwórczym

Uchwały organizacji międzynarodowych o charakterze prawotwórczym mają charakter prawotwórczy w sytuacji, gdy spełnione są 2 warunki:

  1. są wiążące pod względem prawno-międzynarodowym

  2. tworzą normy prawno-międzynarodowe, które nie ograniczają się tylko do jednokrotnego uregulowania konkretnej sprawy, lecz tworzą reguły postępowania na przyszłość.

Uchwały organizacji międzynarodowych w swojej istocie należy podzielić na 2 grupy:

  1. są to te uchwały, które odnoszą się do wewnętrznej struktury i funkcjonowania samej organizacji, należy tutaj wymienić regulaminy oraz przepisy proceduralne, przepisy budżetowe, a także finansowe, są to tzw. Przepisy odnoszące się do personelu, czyli uczestników organizacji

  2. są to uchwały odnoszące się do postępowania na zewnątrz organizacji, w tym konkretnym przypadku podstawą do wydania takich norm musi być konkretne upoważnienie do stanowienia prawa przez organizacje, musi być zawarte w statucie organizacji, bądź też innej umowie międzynarodowej. Do organizacji międzynarodowych posiadających zdolność prawotwórczą należy zaliczyć przykładowo następujące organizacje:

- Światowa Organizacja Lotnictwa Cywilnego ICAO

- Światowa Organizacja Zdrowia WHO

- Światowa Organizacja Meteorologiczna WMO
Procedura tworzenia norm jest następująca: 1.Uchwały mogą być podejmowane jednomyślnie (tak jak np. w OECD Organizacji ds. Współpracy i Rozwoju Gospodarczego) 2. w systemie contractin out (to system tzw. wyłączenia się od obowiązywania umowy) 3. lub podejmowane większością głosów (to system tradycyjnie występujący w Zachodniej Europie, wspólnotach gospodarczych EWG, EWEA)

Spośród organizacji o charakterze światowym można wyróżnić: intersad marcing, system organizacji dna morskiego – utworzona w 1982 r, w tej organizacji system większościowy to system 2/3 głosów


7. Pojęcie umowy międzynarodowej

Umowy międzynarodowe są głównym, podstawowym źródłem prawa międzynarodowego. W hierarchii źródeł prawa umowy międzynarodowe zajmują pierwszoplanowe miejsce, wymienione są również na pierwszym miejscu art. 38 Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatu (cyt „Artykuł 38: Normy traktatu, które stają się wiążące dla państw trzecich w drodze zwyczaju międzynarodowego. Żadne z postanowień artykułów 34-37 nie stoi na przeszkodzie, aby norma zamieszczona w traktacie stała się wiążąca dla państwa trzeciego jako norma zwyczajowa prawa międzynarodowego, za taką uznana.”).

Do 1945 roku prawo traktatów (dział prawa zajmujący się umowami) nie było skodyfikowane, opierało się na zwyczaju międzynarodowym. W 1948 roku prace rozpoczęła komisja kodyfikacyjna prawa międzynarodowego. W tej komisji sprawozdawcami kolejno byli Waldok, Fitzmoriz, Leuter Packt, Brywin. Komisja rozpoczęła działania w 1948 roku a jej prace trwały 20 lat i w 1968 roku doszło do tzw. konferencji wiedeńskiej. W Wiedniu spotkali się przedstawiciele 103 państw, nie ustalono wówczas konkretnego kształtu umowy międzynarodowej, uczyniono to dopiero w roku 1969. W 1969 roku spotkali się przedstawiciele 108 państw i przyjęto wówczas tzw. Wiedeńską Konwencję o Prawie Traktatów, której Polska jest również stroną.(Polska przystąpiła w kwietniu 1990 r.)

Wiedeńska konwencja o prawie traktatów nie stanowi wyłącznego źródła prawa traktatów, obok tej konwencji wymienia się także Konwencję o Prawie Traktatów między Państwami a organizacjami międzynarodowymi lub organizacjami międzynarodowymi z 21 marca 1986r.


Definicja umowy międzynarodowej w oparciu o Wiedeńską Konwencję o Prawie Traktatów: Traktat (umowa międzynarodowa) oznacza międzynarodowe porozumienie między państwami zawarte w formie pisemnej i regulowane przez prawo międzynarodowe, niezależnie od tego czy jest ujęte w jednym dokumencie czy też 2 lub więcej dokumentach i bez względu na jego szczególną nazwę.

Definicja w oparciu o konwencję o prawie traktatów między państwami a organizacjami międzynarodowymi lub między organizacjami międzynarodowymi: Traktat to porozumienie międzynarodowe regulowane przez prawo międzynarodowe i zawarte w formie pisemnej między jednym lub więcej państwami, a jedną lub więcej organizacjami, bądź też w jednym dokumencie, bądź tez dwóch lub więcej dokumentach bez względu na jego szczególna nazwę. Opuszczając zatem pewne elementy definicji można powiedzieć, że umowa międzynarodowa jest to wszelkie porozumienie zawierane przez co najmniej 2 państwa lub organizacje i regulowane przez prawo międzynarodowe.

wg prof. Alfonsa Klafkowskiego umowa międzynarodowa to wyraźne oświadczenie woli dwóch lub więcej państw na podstawie którego tworzą one węzeł obligacyjny i związane z nim skutki prawne.

wg prof. Makowskiego umowa międzynarodowa top wyraźne oświadczenie woli państw złożone w celu wywołania skutków prawnych

wg prof. Antonowicza umowa międzynarodowa polega na uzgodnieniu wzajemnych praw i obowiązków między państwami lub innymi podmiotami prawa międzynarodowego. Koniecznie zatem musza wystąpić 2 elementy:



    1. element zgodności woli podmiotów umowy

    2. element skutku w postaci praw i obowiązków wynikających z umowy międzynarodowej.

Umowa międzynarodowa jest zatem zewnętrznym i formalnym wyrazem woli państw na podstawie którego dążą one do wywołania określonych skutków prawnych.

W trakcie dyskusji w Komisji Prawa Międzynarodowego zarysowały się 2 stanowiska w przedmiocie koncepcji umowy międzynarodowej:

  1. prof. Scelle: konsensus, czyli zgoda nie wystarczy do zawarcia umowy międzynarodowej, ważnym elementem jest forma pisemna, (czyli ważne jest: oświadczenie woli + forma pisemna)

  2. prof. Hudson: do zawarcia umowy międzynarodowej wystarczy konsensus, czyli zgodne oświadczenie państw i wynikające z tego skutki prawne.

Komisja Praw Międzynarodowych stanęła na stanowisku koncepcji prof. Scelle.
Kazus Ihlena Notebona – był on niemieckim obywatelem żydowskiego pochodzenia, który przed II wojną światową wyemigrował do Gwatemali (Ameryka Płd). Prowadził tam bardzo intratną działalność gospodarczą (handlową). Ihlen w międzyczasie przebywał 1 miesiąc w Lichtenstein i tam nabył obywatelstwo tegoż państwa. W 1942 roku Gwatemala przystąpiła do II wojny światowej i dokonała konfiskaty majątku Ihleny jako obywatela niemieckiego. Po II wojnie światowej Ihlen złożył pozew przeciw Gwatemali o zwrot bezprawnie zajętego majątku. Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej w kazusie Ihlena Notebona potwierdził praktyczną więź obywatela z państwem niemieckim, w ten sposób nie doszło do odzyskania majątku przez cała rodzinę Notebonów . dowodzi to stałego związku obywatela z państwem. Na tej podstawie Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej przyjął rozwiązanie o pisemności umów międzynarodowych.
(Sprawa IHLENA (Norwegia v. Dania)

Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej 1922 r.

MSZ Norwegii, Ihlen udzielił w 1919 r. MSZ Danii oświadczenie, którego przedmiotem było desintéressment Norwegii w administrowaniu Grenlandią. Rząd norweski usiłował się z tego wycofać, spór oddany STSM. STSM: wypowiedź tej natury udzielona przez ministra spraw zagranicznych w imieniu rządu na prośbę przedstawiciela dyplomatycznego obcego państwa w kwestii należącej do jego kompetencji jest wiążąca dla państwa, które reprezentuje.

W 1919 roku, w czasie rozmów, jakie prowadził minister spraw zagranicznych Norwegii Nils Claus Ihlen z ambasadorem Danii, minister Ihlen zapewnił, że Norwegia nie będzie rościć pretensji do duńskiej jurysdykcji nad Grenlandią i uznaje roszczenia Kopenhagi do wyspy. Kiedy w 1931 r. rząd norweski chciał zająć wschodnią część Grenlandii, Dania wniosła sprawę przed Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej, argumentując, że Norwegia uznała suwerenność Danii nad całą Grenlandią w deklaracji ministra Ihlena w lipcu 1919 roku. W wyroku w 1933 r. STSM uznał, że odpowiedź, nawet ustna, ministra spraw zagranicznych na zapytanie przedstawiciela dyplomatycznego obcego państwa, dana w imieniu jego rządu, w sprawie należącej do jego resortu, wiąże państwo.)


Nazwa umowy: art. 2 ust 1 lit a Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów stwierdza, że umowa międzynarodowa jest umową międzynarodową bez względu na jej szczególną nazwę, w związku z tym istnieją różne nazwy umów, spośród najbardziej popularnych umów nazywanych międzynarodowymi możemy wyróżnić: traktat, konwencja, umowa, układ, porozumienie, deklaracja, protokół, pakt, statut, karta, konstytucja, konkordat.
8. Klasyfikacja umów międzynarodowych

1) ze względu na organ zawierający umowę:

a) państwowe – to umowy w których w imieniu państwa występuje głowa państwa

b) rządowe – to umowy w których w imieniu państwa występuje premier, jeśli umowa nie spełnia warunków umowy państwowej, wówczas podpisuje się umowę o charakterze rządowym

c) resortowe – w przypadku umów resortowych reprezentantem państwa jest właściwy minister lub kilku ministrów w zakresie ich kompetencji



2) ze względu na czas:

a) terminowe – zawierane na określony termin, oznacza się termin wygaśnięcia umowy w tzw. klauzuli wygaśnięcia, bardzo często w przypadku umów terminowych występują klauzule prolongacyjne (wydłużające, przedłużające) – to klauzule w których wskazuje się, iż w przypadku niewypowiedzenia umowy przedłuża ją się na taki sam następny okres, są one najczęściej zawierane na rok, 5, 10, 15, 25, 50 lat, a później na tzw. wielokrotność lat 5.

b) bezterminowe – zawierane bez określenia końcowego terminu, to umowy w których nie wskazuje się daty wygaśnięcia umowy, wśród umów bezterminowych wskazuje się tzw. umowy wieczyste. Zarówno umowy bezterminowe jak i wieczyste nie podlegają wypowiedzeniu.

3) ze względu na kryterium możliwości przystąpienia do nich:

a) otwarte (np. małżeństwo w Islamie) – umowy otwarte dzielimy na:

- umowy otwarte warunkowo – umowy które przewidują możliwość przystąpienia do umowy po spełnieniu określonych warunków, np. przystąpienie do NATO (po uprzednim uzyskaniu zgody państw członkowskich sojuszu),

- umowy otwarte bezwarunkowo – umowy, które przewidują możliwość przystąpienia podmiotów prawa międzynarodowego bez ograniczeń, np. przystąpienie do Paktu Brianda-Kellona o wyrzeczeniu się wojny

b) zamknięte – nie przewidują możliwości przystąpienia do danej umowy, najczęściej to umowy graniczne.
9. Budowa umowy międzynarodowej

Umowa międzynarodowa jest zbudowana w ściśle określony sposób:



    1. tytuł

    2. preambuła

    3. dyspozycja – część merytoryczna

    4. postanowienia przejściowe

    5. postanowienia końcowe

Budowa umowy międzynarodowej – nie ma żadnych przepisów dotyczących formy i budowy umowy międzynarodowej. O tym jak zostanie zredagowany tekst umowy decydują strony, które ją zawierają. Ale są pewne wzory umów. np. załącznik zarządzenia nr 20 Prezesa RM z 14 lutego 1969 r. w sprawie formy umów międzynarodowych.

  • - Tytuł umowy (oznaczenie nazwy umowy, wskazanie stron, określenie przedmioty umowy),

  • - Wstęp umowy (preambuła, określenie organów, w których imieniu umowa jest zawierana, podanie motywów, którymi kierują się strony, zamierzonego celu, okoliczności poprzedzających bądź towarzyszących zawarciu umowy lub stwierdzenie określonej zasady czy poglądu stron, wzmiankę o pełnomocnikach, stwierdzenie uzgodnienia tekstu umowy),

  • - Dyspozycja (merytoryczna część umowy, zawiera zasadnicze postanowienia umowy, część ta zwykle podzielona jest na artykuły),

  • - Postanowienia końcowe (różne zagadnienia formalnoprawne związane z trybem zawarcia umowy i jej wejście w życie, określają czas obowiązywania umowy, możliwości jej wypowiedzenia, tryb zgłaszania zastrzeżeń, miejsce i data jej sporządzenia, liczba egzemplarzy, języku w jakich umowa została sporządzona oraz podpisy i pieczęcie).


10.Klauzule umowne
Klauzula umowna - fragment umowy ujęty zazwyczaj w odrębnej jednostce redakcyjnej tekstu umowy (artykule, paragrafie, punkcie) regulujący samoistnie wycinek praw i obowiązków umawiających się stron, kontraktowy "odpowiednik" przepisu prawnego. W węższym znaczeniu tego słowa pod pojęciem klauzuli umownej rozumie się jedynie taki fragment umowy, który ma charakter standaryzowany, powtarzalny i powszechnie spotykany w praktyce obrotu gospodarczego.
11.Proces zawarcia traktatu- etapy

Na podstawie Konwencji Wiedeńskiej Sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969 r.



Traktat - oznacza międzynarodowe porozumienie między państwami, zawarte w formie pisemnej i regulowane przez prawo międzynarodowe, niezależnie od tego, czy jest ujęte w jednym dokumencie, czy w dwóch lub więcej dokumentach, i bez względu na jego szczególną nazwę;

Etapy zawarcia traktatu:  

A). Przyjęcie tekstu

1.  przyjęcie tekstu traktatu następuje w wyniku zgody wszystkich państw uczestniczących w jego opracowaniu.

2. oraz przyjęcie tekstu traktatu na konferencji międzynarodowej następuje, w drodze głosowania, większością dwóch trzecich państw obecnych i biorących udział w głosowaniu, chyba że taką samą większością postanowią one zastosować inną regułę.

B) Ustalenie autentyczności tekstu

C) wyrażanie zgody na związanie się traktatem

1. Zgoda państwa na związanie się traktatem może być wyrażona przez podpisanie, wymianę dokumentów stanowiących traktat, ratyfikację, przyjęcie, zatwierdzenie lub przystąpienie albo w jakikolwiek inny uzgodniony sposób.



D) Zgoda na związanie się traktatem, wyrażona przez podpisanie

E) Zgoda na związanie się traktatem, wyrażona przez wymianę dokumentów stanowiących traktat

F) Zgoda na związanie się traktatem, wyrażona przez ratyfikację, przyjęcie lub zatwierdzenie

G) Wymiana lub złożenie dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia


  1   2   3


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna