Załącznik Nr 17 ramowy program bloku specjalistycznego specjalizacji w dziedzinie pielęgniarstwa neurologicznego dla pielęgniarek



Pobieranie 117,36 Kb.
Data24.12.2017
Rozmiar117,36 Kb.

Załącznik Nr 17
RAMOWY PROGRAM BLOKU SPECJALISTYCZNEGO SPECJALIZACJI W DZIEDZINIE
PIELĘGNIARSTWA NEUROLOGICZNEGO
DLA PIELĘGNIAREK



  1. Cel kształcenia.

Przygotowanie pielęgniarki do profesjonalnego sprawowania opieki nad pacjentami z chorobami układu nerwowego.




  1. Czas trwania specjalizacji.




    1. Łączna liczba godzin wynosi 1030 godzin dydaktycznych.

    2. Liczba godzin w bloku ogólnozawodowym wynosi 330 godzin.

    3. Liczba godzin w bloku specjalistycznym wynosi 700 godzin, w tym w części teoretycznej 210 godzin, w części praktycznej 490 godzin.




  1. Wykaz umiejętności będących przedmiotem kształcenia.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:



  1. Przedstawić strukturę organizacyjną opieki zdrowotnej nad osobami dorosłymi i dziećmi
    w różnym stanie zdrowia w przebiegu chorób układu nerwowego.

  2. Wykorzystać wiedzę teoretyczną nauk medycznych i humanistycznych w procesie opieki nad osobami ze schorzeniami układu nerwowego.

  3. Organizować środowisko szpitalne i domowe do opieki nad chorymi neurologicznie, zależnie od charakteru schorzenia (ostre lub przewlekłe), sposobu leczenia oraz stanu zdrowia.

  4. Przygotować chorego do badań diagnostycznych i zabiegów operacyjnych.

  5. Rozpoznać u chorego stan zagrożenia życia.

  6. Określić priorytety opiekuńcze w odniesieniu do pacjenta i grupy pacjentów.

  7. Dobrać model organizacyjny opieki pielęgniarskiej do sytuacji chorego.

  8. Rozpoznać problemy zdrowotne chorych neurologicznie na podstawie interpretacji występujących symptomów chorobowych, wyników badań diagnostycznych i analizy zgromadzonych danych dotyczących stanu fizycznego i psychospołecznego.

  9. Wykorzystać teorie pielęgnowania w procesie opieki nad chorym.

  10. Oceniać i modyfikować proces pielęgnowania chorego i jego rodziny w zależności
    od problemów zdrowotnych pacjenta.

  11. Opracować i stosować dokumentację opieki nad chorym.

  12. Wspierać chorego i jego rodzinę w radzeniu sobie z trudnymi problemami, wynikającymi
    ze stanu zagrożenia życia, przewlekłego przebiegu choroby lub jej terminalnego okresu.

  13. Poinformować pacjenta i jego rodzinę o sposobach i możliwościach zaopatrzenia
    w sprzęt ortopedyczno-rehabilitacyjny.

  14. Wskazać pacjentowi i jego rodzinie możliwość uczestniczenia w działalności grup samopomocy.

  15. Poszukiwać nowych rozwiązań w opiece pielęgniarskiej nad chorymi neurologicznie wykorzystując wyniki badań naukowych i doświadczenie zawodowe.

  16. Współpracować z osobami, instytucjami, a także w zespole interdyscyplinarnym dla zapewnienia niezbędnych warunków do realizacji pełnoprofilowej opieki pielęgniarskiej pacjentom w szpitalu i warunkach domowych.

  17. Ocenić aktualną organizację opieki nad chorymi neurologicznie i na bazie wiedzy oraz doświadczenia zawodowego poszukiwać doskonalszych rozwiązań praktycznych.

  18. Określić problemy, które mogą być przedmiotem badań naukowych w dziedzinie pielęgniarstwa neurologicznego i neurochirurgicznego.

  19. Opracować i realizować program własnego rozwoju zawodowego i zespołu współpracowników.
    1. Plan nauczania.




Lp.

MODUŁ

Teoria


- liczba

godzin

STAŻ

Łączna


liczba

godzin

Placówka

Liczba


godzin

I.

Wybrane zagadnienia  opieki nad osobami ze schorzeniami układu nerwowego

45

Oddział neurologiczny

35

80

II.

Opieka nad chorymi

ze schorzeniami neurologicznymi leczonymi zachowawczo

65

Oddział neurologiczny

35

275


Oddział intensywnej opieki neurologicznej

35

Oddział rehabilitacji neurologicznej

70

Podstawowa opieka zdrowotna1)

70

III.

Opieka nad chorymi

ze schorzeniami neurologicznymi leczonymi operacyjnie

20

Oddział neurochirurgiczny

35

55

IV.

Opieka nad chorymi 

z urazowym uszkodzeniem 
ośrodkowego układu nerwowego

20


Oddział leczenia urazów czaszkowo-mózgowych2)

35

90


Oddział leczenia urazów kręgosłupa3)

35

V.


Opieka nad dziećmi 

ze schorzeniami układu nerwowego


30


Dziecięcy oddział neurologiczny

35

100


Dziecięcy oddział neurochirurgiczny lub

intensywnej opieki neuropediatrycznej



35

VI.

Opieka nad osobami

z zaburzeniami psychicznymi

30


Oddział psychiatryczny

35

100


Oddział pozastacjonarnej opieki psychiatrycznej

35

ŁĄCZNA LICZBA GODZIN

210

490


700




  1. Program nauczania.


MODUŁ I. WYBRANE ZAGADNIENIA OPIEKI NAD OSOBAMI ZE SCHORZENIAMI

UKŁADU NERWOWEGO


  1. Cel modułu.

Zapoznanie pielęgniarki z patofizjologią, diagnostyką chorób układu nerwowego oraz specyfiką pielęgnowania i organizacji opieki nad chorymi neurologicznie.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. omówić patogenezę zaburzeń somatopsychicznych występujących w przebiegu chorób neurologicznych;

  2. wyjaśnić możliwości kompensacyjne ogniskowych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego;

  3. rozpoznać stany zagrożenia życia u chorych neurologicznie;

  4. ocenić stan przytomności według skali Glasgow;

  5. współdziałać w zespole terapeutycznym w diagnozowaniu chorób neurologicznych;

  6. przygotować chorego do badań diagnostycznych i pielęgnować go po ich wykonaniu, rozpoznawać problemy zdrowotne osób z chorobami układu nerwowego;

  7. zaplanować opiekę nad chorymi neurologicznie zależnie od jego stanu i występujących dysfunkcji somatycznych i psychicznych;

  8. prowadzić proces pielęgnowania chorego neurologicznie;

  9. modyfikować działania pielęgniarskie stosownie do zmieniającego się stanu pacjenta;

  10. scharakteryzować następstwa długotrwałego unieruchomienia;

  11. omówić powikłania występujące u chorych unieruchomionych i metody zapobiegania;

  12. omówić zasady i metody rehabilitacji ruchowej;

  13. współdziałać w procesie rehabilitacji chorego w ostrej fazie choroby neurologicznej
    i w okresie przewlekłym w celu zapobiegania wtórnemu inwalidztwu;

  14. określić zakres samoopieki chorego i potrzebnej opieki profesjonalnej;

  15. omówić zaburzenia emocjonalne i wyższych czynności nerwowych występujących
    w uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego;

  16. dokonać podstawowej oceny występujących zaburzeń emocjonalnych i wyższych czynności nerwowych;

  17. prowadzić psychoterapię elementarną w stosunku do chorych z zaburzeniami emocjonalnymi i wyższych czynności nerwowych oraz ich rodzin;

  18. prowadzić edukację chorych w zakresie zapobiegania chorobom neurologicznym, stosowania prewencji wtórnej oraz przygotowania do samopielęgnacji;

  19. dokonać oceny możliwości rodziny w zakresie opieki nad chorym neurologicznie;

  20. ocenić zapotrzebowanie rodziny na pomoc w opiece nad chorym;

  21. uczyć rodzinę świadczenia pomocy choremu w samopielęgnacji oraz udzielania mu wsparcia i aktywizowania do samodzielności;

  22. udzielić rodzinie wsparcia w opiece nad chorym;

  23. informować o pozastacjonarnych formach opieki (profesjonalnej i nieprofesjonalnej);

  24. przygotować rodzinę do opieki nad chorym w terminalnej fazie choroby neurologicznej.

    1. Treści nauczania:

      1. ogólna problematyka chorób układu nerwowego:

  1. epidemiologia,

  2. przyczyny,

  3. patogeneza głównych zaburzeń występujących w przebiegu chorób układu nerwowego: przytomności (wzmożone ciśnienie śródczaszkowe), ruchu, czucia, napięcia mięśni, równowagi, widzenia, wyższych czynności nerwowych (afazja, apraksja, zaburzenia procesów poznawczych, emocjonalnych), wegetatywnych (naczynioruchowe, zespół Hornera, zaburzenia zwieraczy), bólu neurogennego;

  1. diagnostyka chorób neurologicznych:

      1. badania podmiotowe (wywiad – swoistość zbierania informacji od pacjenta i jego rodziny),

      2. badania przedmiotowe – metodyka badania neurologicznego (nerwów czaszkowych, funkcji ruchowych, koordynacji ruchowej i postawy, czucia, napięcia mięśniowego, układu naczynioruchowego, przytomności),

      3. techniki zabiegów diagnostycznych: nakłucie lędźwiowe, nakłucie komór bocznych mózgu, nakłucie podpotyliczne, elektroencefalografia (EEG), elektromiografia, badania przepływu krwi (metoda Dopplera), badanie neuroradiologiczne (zdjęcia przeglądowe czaszki i kręgosłupa, mielografia, angiografia, wentrykulografia, tomografia komputerowa, magnetyczny rezonans jądrowy), badania radioizotopowe (scyntygrafia),

    1. przygotowanie chorego do badań diagnostycznych i pielęgnowanie po ich wykonaniu,

    2. elementy badania neuropsychologicznego (mowy, praksji, gnozji, pisania, czytania, liczenia, pamięci i stanu emocjonalnego);

  1. swoistość działań pielęgnacyjnych w stosunku do chorych neurologicznie wynikająca
    z istoty i odrębności przebiegu chorób układu nerwowego:

  1. intensywna opieka nad chorymi z zagrożeniem życia: neurologiczne przyczyny zagrożenia życia, udział pielęgniarki w intensywnej opiece nad chorym
    z zagrożeniem życia,

  2. działania rehabilitacyjne: podstawy rehabilitacji medycznej; przyczyny ograniczenia aktywności fizycznej lub jej braku; następstwa długotrwałego unieruchomienia, powikłania występujące u chorych z zaburzeniem aktywności ruchowej, możliwości kompensacyjne zaburzonych; w przebiegu chorób neurologicznych funkcji organizmu; działania usprawniające prowadzone przez pielęgniarkę, działania psychoterapeutyczne; rodzaj zaburzeń emocjonalnych i wyższych czynności nerwowych występujących w przebiegu chorób neurologicznych; metody oceny zaburzeń emocjonalnych i wyższych czynności nerwowych; rola pielęgniarki
    w rozpoznawaniu występujących deficytów wyższych czynności nerwowych; metody reedukacji mowy i niwelowania deficytów poznawczych, stosowanie psychoterapii elementarnej w zaburzeniach emocjonalnych; udzielanie różnych form wsparcia choremu i jego rodzinie,

  3. działania edukacyjne: ocena poziomu wiedzy chorego i rodziny na temat choroby; wyjaśnienie przyczyny, istoty choroby i występujących dysfunkcji fizycznych
    i psychicznych; tłumaczenie możliwości ustępowania deficytów funkcjonalnych; uczenie chorego samoopieki, uczenie rodziny metod aktywizacji chorego
    w podejmowaniu samoopieki; form pomocy fizycznej i wsparcia emocjonalnego; uczenie chorego i rodziny stosowania prewencji wtórnej schorzeń układu nerwowego;

  1. organizacja opieki nad chorym neurologicznie w środowisku domowym:

        1. neurologiczne choroby przewlekłe jako problem medyczny i społeczny: rodzaje neurologicznych chorób przewlekłych; definicja i przebieg choroby przewlekłej, somatyczne, psychiczne i społeczne skutki choroby przewlekłej; problematyka opieki nad chorym przewlekle,

        2. opieka nad chorym neurologicznie w terminalnej fazie choroby: definicja i cechy opieki paliatywnej; rodzaje chorych neurologicznie wymagających opieki paliatywnej, problemy chorego w terminalnej fazie choroby neurologicznej,

        3. formy opieki nad ludźmi przewlekle chorymi neurologicznie: opieka rodzinna; profesjonalna opieka instytucjonalna; grupy samopomocy, system pomocy społecznej.


MODUŁ II. OPIEKA NAD CHORYMI ZE SCHORZENIAMI NEUROLOGICZNYMI                      LECZONYMI ZACHOWAWCZO


  1. Cel modułu.

Przygotowanie pielęgniarki do sprawowania profesjonalnej opieki nad osobami ze schorzeniami układu nerwowego leczonymi zachowawczo.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. omówić epidemiologię i przebieg kliniczny schorzeń neurologicznych u pacjentów leczonych zachowawczo;

  2. wyjaśnić wpływ uwarunkowań genetycznych i stylu życia na występowanie chorób neurologicznych;

  3. stosować zasady profilaktyki chorób układu nerwowego w edukacji pacjentów i ich rodzin;

  4. zróżnicować metody badań diagnostycznych wykonywanych u chorych neurologicznie;

  5. wyjaśnić podstawy farmakokinetyki i farmakodynamiki leków stosowanych
    w neurologii i rozpoznać występujące objawy uboczne;

  6. dokonać oceny stanu somatopsychicznego chorych i ustalić zakres samoopieki;

  7. rozpoznać swoiste problemy zdrowotne chorych neurologicznie;

  8. rozpoznać stan zagrożenia życia u chorych neurologicznie;

  9. dokonać doboru metod pielęgnowania chorego zależnie od stanu zdrowia
    i występujących zaburzeń funkcjonalnych;

  10. komunikować się z chorymi z afatycznymi lub dyzartycznymi zaburzeniami mowy;

  11. prowadzić proces edukacji w zakresie samoopieki chorych z dysfunkcjami somatopsychicznymi i pęcherzem neurogennym;

  12. prowadzić psychoterapię elementarną w stosunku do chorych z zaburzeniem procesów poznawczych i emocjonalnych oraz ich rodzin;

  13. współdziałać w procesie rehabilitacji fizycznej i psychospołecznej chorych neurologicznie;

  14. uczyć rodzinę pielęgnowania chorego w środowisku domowym.

    1. Treści nauczania:

  1. choroby naczyniowe układu nerwowego:

  1. epidemiologia i czynniki ryzyka,

  2. rodzaje chorób naczyniowych i ich symptomatologia (udary niedokrwienne
    i krwotoczne, krwotok podpajęczynówkowy, encefalopatia nadciśnieniowa, otępienie naczyniopochodne, choroby zapalne naczyń mózgowych),

  3. badania diagnostyczne (neuroradiologiczne, elektroencefalograficzne, ocena stanu neurologicznego) – udział pielęgniarki w diagnozowaniu chorego,

  4. zapobieganie naczyniowym chorobom układu nerwowego,

  5. postępowanie lecznicze: w ostrej fazie udaru, leczenie przewlekłe poszczególnych rodzajów schorzeń naczyniowych,

  6. pielęgnowanie chorych w stanie zagrożenia życia, w okresie podostrym
    i przewlekłym,

  7. rehabilitacja fizyczna (wczesna i późna), nauka używania pomocniczego sprzętu ortopedyczno-rehabilitacyjnego;

  1. choroby demielinizacyjne układu nerwowego:

    1. rozpowszechnienie i etiologia,

    2. rodzaje chorób i ich przebieg (stwardnienie rozsiane, stwardnienie koncentryczne Balö, choroba Schildera),

    3. diagnozowanie chorób demielinizacyjnych (ocena kliniczna, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, badanie neuroradiologiczne),

    4. obraz kliniczny – skutki somatopsychiczne i społeczne stwardnienia rozsianego,

    5. możliwości i perspektywy leczenia,

    6. pielęgnowanie chorego: w ostrym rzucie choroby (system opieki kompensacyjny lub częściowo-kompensacyjny), w okresie remisji lub przewlekłym,

    7. rehabilitacja chorych w sytuacji niepełnosprawności,

    8. funkcjonowanie społeczne (pełnienie ról społecznych) – znaczenie grup wsparcia (Stowarzyszenie Chorych na stwardnienie rozsiane);

  1. choroby zwyrodnieniowe układu nerwowego:

    1. pojęcie chorób zwyrodnieniowych, rozpowszechnienie, etiologia,

    2. rodzaje chorób zwyrodnieniowych: mózgu, rdzenia i nerwów obwodowych, układu pozapiramidowego,

    3. leczenie chorób zwyrodnieniowych,

    4. opieka nad osobą z chorobą Alzheimera: ocena stanu fizycznego, ocena stanu psychicznego, ustalenie planu opieki nad chorym z uwzględnieniem możliwości opiekuńczych rodziny lub instytucjonalnej formy opieki,

    5. opieka nad osobą z chorobą Parkinsona: problemy zdrowotne, plan pielęgnowania chorego niepełnosprawnego;

    1. padaczka i niektóre inne choroby napadowe:

  1. etiologia padaczki,

  2. rodzaje napadów padaczkowych,

  3. rozpoznanie i leczenie padaczki,

  4. postępowanie w czasie napadu padaczkowego,

  5. ocena stanu chorego w celu rozpoznania jego problemów zdrowotnych
    w zakresie funkcjonowania fizycznego, psychicznego i społecznego,

  6. edukacja chorego i jego rodziny dotycząca trybu życia, samoobserwacji, możliwości
    i sposobów zapobiegania napadom padaczkowym, wyboru zawodu i aktywności zawodowej,

  7. kształtowanie prawidłowej postawy społeczeństwa w stosunku do chorych
    z padaczką (rodziny, przyjaciół, współpracowników, nauczycieli),

  8. niepadaczkowe choroby napadowe: etiologia, postępowanie w czasie napadu, możliwości i sposoby leczenia, edukacja chorego i rodziny dotycząca samopielęgnacji;

  1. zakażenia układu nerwowego:

    1. rodzaje zakażeń: choroby wirusowe, zakażenia grzybicze opon i mózgu, choroby wywołane przez pierwotniaki, robaczyce, bakteryjne zapalenie opon mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, kiła układu nerwowego,

    2. diagnostyka i leczenie chorób neuroinfekcyjnych,

    3. swoistość pracy w oddziale neuroinfekcyjnym,

    4. problemy chorych z zakażeniami układu nerwowego i sposoby ich rozwiązywania,

    5. profilaktyka chorób neuroinfekcyjnych;

  2. choroby nerwowo-mięśniowe:

  1. współczesna klasyfikacja chorób nerwowo-mięśniowych: dystrofie mięśniowe postępujące, genetyczne zespoły miotoniczne, miopatie, miastenie,

  2. diagnostyka chorób nerwowo-mięśniowych,

  3. leczenie i rehabilitacja,

  4. problemy zdrowotne chorych natury somatycznej i emocjonalnej,

  5. pielęgnowanie chorych w stanach ostrych (przełom miasteniczny),

  6. opieka nad chorym w niepełnosprawności;

  1. choroby obwodowego układu nerwowego:

  1. rodzaje chorób i ich przebieg kliniczny: uszkodzenie i choroby nerwów czaszkowych, uszkodzenie nerwów obwodowych i splotów nerwowych, zespoły korzeniowe, polineuropatie,

  2. diagnostyka i leczenie,

  3. opieka nad chorym w ostrym okresie choroby,

  4. pielęgnacja chorego w stanach przewlekłych – zapobieganie niepełnosprawności,

  5. profilaktyka chorób obwodowego układu nerwowego;

  1. choroby układu autonomicznego i bóle głowy:

  1. postacie chorób układu autonomicznego,

  2. symptomatologia kliniczna i diagnostyka,

  3. problemy chorych z chorobami układu autonomicznego wynikające z zaburzeń wegetatywnych emocjonalnych, bólu; pomoc choremu w ich rozwiązywaniu,

  4. bóle głowy – etiopatogeneza i rodzaje: postępowanie diagnostyczne, leczenie bólów głowy, problemy zdrowotne chorych z bólami głowy.

MODUŁ III. OPIEKA NAD CHORYMI ZE SCHORZENIAMI NEUROLOGICZNYMI                      LECZONYMI OPERACYJNIE


  1. Cel modułu.

Przygotowanie pielęgniarki do sprawowania profesjonalnej opieki nad chorymi neurologicznie leczonymi operacyjnie.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. wymienić i omówić przebieg kliniczny schorzeń układu nerwowego leczonych operacyjnie;

  2. zorganizować środowisko (szpitalne i domowe) do opieki nad chorym operowanym;

  3. interpretować reakcje emocjonalne chorych przygotowywanych do zabiegu neurochirurgicznego;

  4. omówić swoistość przygotowania chorych do operacji układu nerwowego;

  5. pielęgnować chorego w okresie pooperacyjnym;

  6. rozpoznać problemy zdrowotne chorych wynikające z rodzaju i miejsca operacji, dysfunkcji psycho-somatycznych występujących w przebiegu choroby, stanu chorego oraz współdziałać w ich rozwiązywaniu;

  7. przygotować psychicznie chorego do leczenia w oddziale operacyjnym;

  8. współpracować w zespole w celu rehabilitacji ruchowej i psychospołecznej chorego;

  9. uczyć i wspierać rodzinę w opiece nad chorym;

  10. przygotować rodzinę do pielęgnowania chorego w terminalnej fazie choroby nowotworowej.

    1. Treści nauczania:

  1. specyfika opieki nad chorym leczonym neurochirurgicznie:

  1. organizacja pracy w oddziale neurochirurgicznym,

  2. reakcje emocjonalne chorych na propozycję wykonania zabiegu neurochirurgicznego,

  3. przygotowanie fizyczne i psychiczne chorego do zabiegu,

  4. powikłania wczesne i późne po operacji neurochirurgicznej;

  1. najczęstsze schorzenia układu nerwowego leczone operacyjnie:

    1. guzy śródczaszkowe: epidemiologia i patofizjologia, objawy, badania diagnostyczne, problemy zdrowotne chorego przed i po operacji, usprawnianie ruchowe chorych, działania psychoterapeutyczne, funkcjonowanie społeczne chorych po zabiegach neurochirurgicznych, pomoc w rozwiązywaniu problemów rodziny chorego neurochirurgicznie, opieka terminalna nad chorymi z chorobami nowotworowymi mózgu,

    2. guzy kręgosłupa i rdzenia kręgowego: rodzaje guzów, symptomatologia, diagnostyka, zdrowotne problemy chorych przed i po operacji, profilaktyka zakażenia dróg moczowych u chorych z pęcherzem neurogennym, rehabilitacja ruchowa i uczenie czynności życia codziennego w sytuacji niepełnosprawności, zaopatrzenie ortopedyczno-rehabilitacyjne, przygotowanie do funkcjonowania społecznego, edukacja i wsparcie rodziny w opiece nad chorym niepełnosprawnym,

    3. wypadnięcie jądra miażdżystego tarczy międzykręgowej: epidemiologia i czynniki ryzyka, diagnostyka, problemy zdrowotne chorych przed i po operacji – pomoc w ich rozwiązywaniu, usprawnianie ruchowe – etapy, funkcjonowanie społeczne chorych po operacyjnym usunięciu jądra miażdżystego, edukacja chorego w zakresie prewencji wtórnej.


MODUŁ IV. OPIEKA NAD CHORYM Z URAZOWYM USZKODZENIEM OŚRODKOWEGO

UKŁADU NERWOWEGO


  1. Cel modułu.

Przygotowanie pielęgniarek do profesjonalnej opieki nad chorym po urazie mózgu i rdzenia kręgowego.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. wymienić przyczyny urazów mózgu i rdzenia kręgowego oraz omówić sytuację epidemiologiczną urazów w Polsce i w świecie;

  2. scharakteryzować następstwa urazów układu nerwowego i ich przebieg kliniczny;

  3. wykorzystać wyniki neurologicznych badań diagnostycznych do rozpoznania problemów pielęgnacyjnych chorego po urazie mózgu i rdzenia kręgowego;

  4. dokonać wstępnej oceny stanu chorego po urazie mózgu i rdzenia kręgowego oraz udzielić mu pierwszej pomocy;

  5. współdziałać w zespole terapeutycznym w intensywnym nadzorze i leczeniu chorego
    z urazowym uszkodzeniem mózgu i we wstrząsie rdzeniowym;

  6. zaplanować i realizować rehabilitację przyłóżkową w celu zapobiegania powikłaniom
    u chorych z brakiem aktywności ruchowej (szczególnie u chorych z pourazowym mutyzmem akinetycznym i paraplegią);

  7. zapobiegać infekcjom dróg moczowych u chorych z pęcherzem neurogennym;

  8. pielęgnować chorego z płynotokiem nosowym lub usznym;

  9. pielęgnować chorego z mutyzmem akinetycznym i zespołem apalicznym;

  10. rozpoznać zaburzenia w procesach poznawczych i emocjonalnych;

  11. stosować metody psychoterapii elementarnej;

  12. motywować chorych z dysfunkcjami somatycznymi do podejmowania samopielęgnacji;

  13. przygotować chorego do samodzielności w warunkach domowych;

  14. wspierać chorego i jego rodzinę w radzeniu sobie z problemami po urazie ośrodkowego układu nerwowego;

  15. wskazać instytucje udzielające opieki profesjonalnej i nieprofesjonalnej.

    1. Treści nauczania:

      1. epidemiologia, przyczyny urazów mózgu i rdzenia kręgowego;

      2. urazy czaszkowo-mózgowe:

  1. mechanizm i następstwa urazów czaszkowo-mózgowych: wstrząśnienie mózgu; stłuczenie mózgu, półkul mózgowych, pnia mózgu, móżdżku; pourazowy obrzęk mózgu; krwiaki śródczaszkowe; płynotok nosowy i uszny,

  2. powikłania urazów czaszkowo-mózgowych: pourazowa odma czaszkowa, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wodogłowie pourazowe, padaczka pourazowa, cerebrastenia pourazowa, encefalopatia pourazowa,

  3. pierwsza pomoc w urazach czaszkowo-mózgowych i kręgosłupa, transport chorych do ośrodków specjalistycznej opieki,

  4. diagnostyka w urazach czaszkowo-mózgowych: badanie neurologiczne, badanie radiologiczne czaszki, badanie elektroencefalograficzne,

  5. opieka nad chorym po urazie czaszkowo-mózgowym w stanie zagrożenia życia: intensywny nadzór, leczenie, pielęgnowanie,

  6. opieka nad chorym po ustąpieniu stanu zagrożenia życia;

    1. urazy rdzenia kręgowego:

  1. patofizjologia uszkodzenia rdzenia kręgowego,

  2. rodzaje uszkodzenia rdzenia kręgowego: wstrząśnienie, obrzęk pourazowy, stłuczenie, krwiak śródrdzeniowy, częściowe uszkodzenie rdzenia kręgowego, całkowite poprzeczne uszkodzenie rdzenia kręgowego,

  3. diagnostyka wstępna uszkodzenia rdzenia kręgowego, postępowanie w miejscu wypadku i transport chorego do ośrodka specjalistycznego,

  4. diagnostyka w szpitalu: ocena stanu neurologicznego, badanie radiologiczne,

  5. kompleksowe postępowanie z chorym po urazie rdzenia kręgowego w okresie wstrząsu rdzeniowego: leczenie farmakologiczne, postępowanie pielęgnacyjne, działania psychoterapeutyczne, wczesna rehabilitacyjne pourazowa,

  6. opieka nad chorym po urazie rdzenia kręgowego w późnym okresie pourazowym: ocena medyczno-zdrowotnych skutków uszkodzenia rdzenia kręgowego, ocena psychospołecznych konsekwencji uszkodzenia rdzenia kręgowego, ustalenie programu rehabilitacji ruchowej, lokomocyjno-czynnościowe funkcjonowanie chorego z paraplegią, rehabilitacja zawodowa, rehabilitacja psychospołeczna,

  7. zapobieganie powikłaniom po urazie rdzenia kręgowego w okresie wczesnym
    i późnym;

  1. przygotowanie chorego z urazowym uszkodzeniem układu nerwowego i jego rodziny do wypisu ze szpitala.


MODUŁ V. OPIEKA NAD DZIEĆMI ZE SCHORZENIAMI UKŁADU NERWOWEGO


  1. Cel modułu.

Przygotowanie pielęgniarki do sprawowania opieki nad dzieckiem z chorobami i urazami ośrodkowego układu nerwowego oraz jego rodziną.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. wykorzystać wiedzę z psychologii rozwojowej i klinicznej w opiece nad dzieckiem i jego rodziną;

  2. scharakteryzować najczęstsze choroby układu nerwowego u dzieci;

  3. omówić leczenie i pielęgnowanie dziecka ze schorzeniami neurologicznymi;

  4. scharakteryzować zasady żywienia dzieci ze schorzeniami układu nerwowego;

  5. rozpoznać stan zagrożenia życia dziecka w przebiegu chorób układu nerwowego;

  6. przygotować dziecko do badań diagnostycznych i asystować przy ich wykonywaniu;

  7. przygotować dziecko do zabiegu neurochirurgicznego i pielęgnować je po operacji;

  8. rozpoznać, zaplanować i ocenić realizację planu opieki nad dzieckiem z chorobą układu nerwowego;

  9. scharakteryzować zasady nawadniania dziecka i prowadzić bilans płynów;

  10. zapobiegać powikłaniom pooperacyjnym i wynikającym z unieruchomienia dziecka;

  11. udzielić pomocy dziecku w czasie ataku padaczkowego i pielęgnować je po jego ustąpieniu;

  12. ocenić stan przytomności dziecka;

  13. scharakteryzować zasady rehabilitacji dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym;

  14. współuczestniczyć w stymulacji rozwoju psychomotorycznego dziecka z chorobą układu nerwowego;

  15. współpracować w interdyscyplinarnym zespole terapeutycznym;

  16. ocenić psychiczne i fizyczne możliwości dziecka w zakresie samopielęgnacji w chorobie
    i niepełnosprawności;

  17. uczyć dziecko samopielęgnacji i wspierać je w podejmowanych aktywnościach;

  18. wspierać rodzinę w opiece nad dzieckiem, szczególnie niepełnosprawnym.

    1. Treści nauczania:

      1. odrębności anatomiczno-fizjologiczne organizmu dziecka;

      2. specyfika diagnostyki neuropediatrycznej;

      3. najczęstsze choroby neurologiczne wieku dziecięcego:

        1. wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego: epidemiologia i przyczyny powstawania, problemy opieki nad dzieckiem z wadą rozwojową,

        2. mózgowe porażenie dziecięce: epidemiologia, czynniki etiologiczne i czynniki ryzyka, zapobieganie występowaniu choroby, postacie kliniczne choroby i postępowanie diagnostyczne, problematyka leczenia, pielęgnowanie,

        3. padaczka: etiopatogeneza, postacie napadów, napady padaczkowe u noworodków, czynniki wyzwalające napady, stany padaczkowe, zaburzenia psychiczne w padaczce dziecięcej, leczenie farmakologiczne, opieka nad dzieckiem z padaczką, edukacja
          i wsparcie rodziców w opiece nad dzieckiem z padaczką,

        4. urazy ośrodkowego układu nerwowego: przyczyny i epidemiologia urazów głowy
          i kręgosłupa, kliniczna ocena dziecka z urazem układu nerwowego, następstwa urazów ośrodkowego układu nerwowego i ich przebieg, leczenie i pielęgnowanie, późne powikłania pourazowe, pielęgnowanie dziecka w stanie zagrożenia życia po urazie układu nerwowego i w okresie przewlekłym, niepełnosprawność pourazowa dzieci jako problem medyczny i społeczny,

        5. guzy ośrodkowego układu nerwowego: rodzaje guzów, diagnostyka i obraz kliniczny, specyfika leczenia guzów układu nerwowego u dzieci, rehabilitacja, problemy zdrowotne dzieci z guzami układu nerwowego wynikające z procesu leczenia oraz występujących dysfunkcji somatycznych i psychicznych, społeczne funkcjonowanie dziecka po operacji guza mózgu lub rdzenia kręgowego, problemy rodziców wychowujących dzieci po operacji guza układu nerwowego i pomoc w ich rozwiązywaniu.


MODUŁ VI. OPIEKA NAD OSOBAMI Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI


  1. Cel modułu.

Przygotowanie pielęgniarki do profesjonalnej opieki nad osobami z zaburzeniami i chorobami psychicznymi.

  1. Wykaz umiejętności wynikowych.

W wyniku realizacji treści nauczania pielęgniarka powinna:

  1. zróżnicować podstawowe objawy psychopatologiczne;

  2. ocenić stan psychiczny pacjenta;

  3. rozpoznawać emocje i zachowanie chorego;

  4. stosować zasady prawidłowego kontaktu z chorym;

  5. zapewnić bezpieczeństwo choremu i otoczeniu;

  6. wyjaśnić źródła i przyczyny lęku chorego;

  7. rozpoznać objawy narastającego lęku i podejmować próby przeciwdziałania mu;

  8. różnicować stany zaburzeń świadomości;

  9. przedstawić zakres opieki pielęgniarskiej nad chorym ze zmianami otępiennymi;

  10. wyjaśnić mechanizmy powstawania uzależnień i rodzaje ich terapii;

  11. omówić działanie uboczne leków psychotropowych;

  12. omówić zasady rehabilitacji psychiatrycznej;

  13. kształtować świadomy udział pacjenta w procesie leczenia;

  14. udzielić wsparcia choremu i jego rodzinie.

    1. Treści nauczania:

  1. podstawy psychopatologii:

  1. omówienie wybranych zespołów psychopatologicznych (zespół depresyjny, maniakalny, omamowo-urojeniowy, lękowy, katatoniczny, psychoorganiczny),

  2. zespoły zaburzeń nerwicowych – objawy nerwicowe jako psychogenne zaburzenia czynnościowe, objawy osiowe i brzeżne nerwic,

  3. pacjent z zespołem uzależnienia alkoholowego – zespoły chorobowe spowodowane nadużywaniem alkoholu, etiologia choroby alkoholowej, zasady kontaktu
    z pacjentem z problemem alkoholowym,

  4. inne postacie uzależnień (profilaktyka),

  5. upośledzenie umysłowe – klasyfikacja i możliwości przystosowania społecznego, potrzeby psychiczne osób upośledzonych umysłowo, rehabilitacja, nauczanie
    i wychowanie;

    1. kompleksowa opieka nad pacjentem wykazującym zaburzenia psychiczne:

  1. wykorzystanie dostępnych metod zbierania danych i ich interpretacja,

  2. formułowanie diagnozy pielęgniarskiej,

  3. określenie długofalowych i krótkofalowych celów i planów opieki,

  4. dobór optymalnych metod działania do zrealizowania założonych zadań,

  5. specyfika relacji pielęgniarka – pacjent wykazujący zaburzenia psychiczne (zasady kontaktu z pacjentem, samoobserwacja, samokontrola reakcji emocjonalnych
    i zachowań pielęgniarki),

  6. postępowanie w szczególnie trudnych przypadkach: pacjent przejawiający tendencje samobójcze – zasady postępowania, ryzyko dokonania samobójstwa; zapewnienie choremu bezpieczeństwa, pacjent agresywny – przykłady zaburzeń mogących stanowić przyczynę zachowań agresywnych, zasady i metody leczenia choroby alkoholowej, pielęgnowanie pacjenta w majaczeniu alkoholowym, ruch samopomocy osób uzależnionych i ich rodzin, zasady prawne hospitalizacji chorych psychiatrycznych w świetle ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm.);

      1. metody leczenia w psychiatrii:

  1. farmakoterapia (podział leków psychotropowych, mechanizmy ich działania, objawy uboczne leków psychotropowych i sposoby ich znoszenia),

  2. formy psychoterapii, zasady rehabilitacji chorych psychicznie,

  3. rola rodziny chorego w opiece nieprofesjonalnej, jej znaczenie dla przebiegu choroby psychicznej,

  4. poznanie metod edukacji prozdrowotnej w psychiatrii oraz angażowania pacjenta
    i jego rodziny w działania na rzecz własnego zdrowia.




  1. Kwalifikacje kadry dydaktycznej.



    1. Organizator kształcenia zapewnia w przedmiotowej dziedzinie kształcenia wykładowców posiadających:

  1. tytuł naukowy profesora w dziedzinie odpowiadającej tematyce wykładów;

  2. stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie odpowiadającej tematyce wykładów;

  3. stopień naukowy doktora w dziedzinie odpowiadającej tematyce wykładów.

    1. Wykładowcami mogą być osoby mające nie mniej niż pięcioletni staż zawodowy
      w dziedzinie będącej przedmiotem specjalizacji, doświadczenie dydaktyczne oraz spełniają, co najmniej jeden z warunków:

  1. posiadają tytuł zawodowy magistra pielęgniarstwa;

  2. posiadają tytuł specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa neurologicznego lub
    w dziedzinie pielęgniarstwa psychiatrycznego;

  3. posiadają specjalizację lekarską w dziedzinie medycyny odpowiadającą dziedzinie pielęgniarstwa będącej przedmiotem specjalizacji;

  4. posiadają ukończone studia wyższe na kierunku mającym zastosowanie w ochronie zdrowia lub inne kwalifikacje niezbędne do realizacji wybranych zagadnień.




11) W podstawowej opiece zdrowotnej: praktyka pielęgniarki rodzinnej 35 godzin, praktyka pracownika

socjalnego 35 godzin,



2) Oddział leczenia urazów czaszkowo-mózgowych lub oddział neurochirurgii, w którym jest prowadzone leczenie urazów czaszkowo-mózgowych,

3) Oddział leczenia urazów kręgosłupa lub oddział traumatologii, w którym prowadzone jest leczenie urazów kręgosłupa.






©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna