Załącznik nr 1



Pobieranie 24,47 Kb.
Data21.11.2017
Rozmiar24,47 Kb.

Załącznik nr 7.1


1.

Przeznaczyniowe zamknięcie uszka lewego przedsionka w leczeniu migotania przedsionków

Technika PLAATO (percutaneous left atrial appendage transcatheter occlusion) służy zamykaniu światła uszka lewego przedsionka za pomocą rozprężanego urządzenia implantowanego poprzez cewnik wprowadzony przez żyłę udową, prawy przedsionek i przegrodę międzyprzedsionkową do lewego przedsionka. System (zestaw) PLAATO składa się z tzw. okludera (element po rozprężeniu wypełniający światło uszka lewego przedsionka) oraz specjalnego cewnika 14 Fr do kaniulizacji lewego przedsionka (X-Sept transseptal sheath and transition catheter; Appriva Medical, Inc; Sunnyvale, CA, Stany Zjednoczone). Okluder posiada samorozprężalny (15–32 mm) nitinolowy szkielet pokryty błoną (polytetrafluoroethylene membrane), który po rozprężeniu w ujściu (cieśni) uszka lewego przedsionka dokładnie dopasowuje się do jego obwodu. Niewielkie haczyki na obwodzie uniemożliwiają jego przemieszczenie. W trakcie zabiegu implantacji okludera pomocna jest stała kontrola echokardiograficzna z dostępu przezprzełykowego, pozwalająca określić średnicę ujścia i dobrać wielkość okludera po rozprężeniu (powinien być o 24–40% większy). Po rozprężeniu implantu rutynowa kontrola radiologiczna obejmuje wstrzyknięcie kontrastu przez kanał dystalny zestawu — do szczelinowatego światła uszka lewego przedsionka i przez kanał proksymalny zestawu — do światła lewego przedsionka w celu oceny szczelności zamknięcia ujścia. W przypadku przecieku implant można odprężyć (zwiotczyć), ponownie ulokować we właściwym miejscu i znów naprężyć. Można też przez „cewnik-matkę” go usunąć, a na jego miejsce wprowadzić nowy, o innych wymiarach.

Zabieg PLAATO stanowi niezmiernie obiecującą opcję terapeutyczną, szczególnie w przypadku pacjentów z przewlekłym/ nawracającym lekoopornym migotaniem przedsionków (AF), z przeciwwskazaniami do stosowania doustnych antykoagulantów i należących do grupy, w której ryzyko udaru mózgu może być wysokie (sztuczna zastawka serca, przebyty udar niedokrwienny, zwężenie zastawki mitralnej, niewydolność serca z powiększeniem lewego przedsionka, nadciśnienie tętnicze i cukrzyca). Należy podkreślić znikomy odsetek powikłań, brak opisów przecieków (lewy przedsionek — jego uszko), dyslokacji implantu i powstawania zakrzepów na przedsionkowej powierzchni okludera.

Najczęstszym poważnym zdarzeniem niepożądanym w grupie leczonej zabiegowo jest perforacja z krwawieniem do worka osierdziowego (definiowanym jako konieczność drenażu lub interwencji kardiochirurgicznej).

Eliminacja uszka lewego przedsionka stanowi nadal obiecującą hipotezę nowej opcji terapeutycznej, jednak zastrzeżenia dotyczące potencjalnego zaburzenia fizjologicznej ich czynności, oparte na dwuznacznych wynikach badań przeprowadzonych na zwierzętach i znikomej liczbie badań obejmujących ludzi — wskazują na konieczność wykonania dalszych badań i obserwacji.

Konieczne jest wskazanie miejsca świadczenia w systemie klasyfikacji procedur medycznych. Obecnie możliwa jest jedynie ogólna identyfikacja poprzez procedurę: 37.49 Inne zabiegi naprawcze serca i osierdzia.

Antagoniści witaminy K pozostają lekami z wyboru w prewencji udarów niedokrwiennych u chorych z migotaniem przedsionków i wysokim ryzykiem incydentów zakrzepowo-zatorowych. Duży odsetek chorych nie otrzymuje jednak zalecanego leczenia z powodu chorób towarzyszących lub wcześniejszych powikłań związanych z leczeniem przeciwkrzepliwym. W takich przypadkach alternatywą dla antagonistów witaminy K może być przezskórne zamknięcie uszka lewego przedsionków.

Mimo że terapię doustnymi antykoagulantami (głównie warfaryną) stosuje się od dawna, dopiero wyniki wielu dużych badań klinicznych przeprowadzonych w ostatnim dziesięcioleciu umożliwiły ocenę efektywność takiej terapii w zapobieganiu powikłaniom zatorowym migotania przedsionków. Prawidłowe leczenie warfaryną (INR: 2,0–3,0) zmniejsza ryzyko zatoru od 60% do nawet 70%. Oznacza to jednak, że pomimo prawidłowego leczenia antykoagulantami u pewnego odsetka pacjentów i tak wystąpi zator — występowanie zatorowości u osób leczonych warfaryną ocenia się na 1,3% rocznie. Wąski przedział terapeutyczny powoduje, że optymalne wartości INR (2,0–3,0) udaje się utrzymać przez 61% czasu, przez 13% przekracza ona 3,0, a przez 26% czasu jego wartości nie przekraczają 2,0. Problemy i niedogodności tej terapii powodują, że w praktyce nie jest lub nie może być ona stosowana u chorych, u których jest wskazana. U 38% pacjentów występują względne przeciwwskazania (krwawienia w wywiadzie, demencja, choroba alkoholowa, choroba nowotworowa, konieczność stałego przyjmowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych), a wśród pacjentów z AF i umiarkowanym lub wysokim ryzykiem zatorowości, u których nie występują przeciwwskazania, aż 60% z różnych przyczyn nie przepisuje się antykoagulantów. Wprawdzie wchodzące do leczenia nowe leki przeciwkrzepliwe (dabigatran, riwaroksaban) mogą stanowić alternatywę dla antagonistów Wit. K w AF, to i tak znaczna część przeciwwskazań dla antagonistów Wit. K będzie aktualna dla tych leków.

Ryzyko zatorów u chorych z AF wzrasta wraz z wiekiem, a pozostałe najbardziej oczywiste czynniki ryzyka to obecność sztucznej zastawki i zwężenie zastawki mitralnej. U pozostałych pacjentów najważniejszymi wskaźnikami zagrożenia są: wcześniej przebyty udar niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, niewydolność lewej komory i powiększenie lewego przedsionka.

W ostatnim pięcioleciu wyróżnia się dwa typy chirurgicznej eliminacji uszka lewego przedsionka (zwanej również „lewostronną appendektomią”): profilaktyczną — wykonywaną u pacjentów z AF podczas operacji kardiochirurgicznych oraz terapeutyczną — przeprowadzaną u chorych z AF, u których ryzyko zatoru jest duże (obecnie wykonywaną drogą torakoskopową). Sformułowano hipotezę, że „miniinwazyjna” izolacja uszka lewego przedsionka przeprowadzona za pomocą techniki torakoskopowej być może będzie stanowić alternatywę terapeutyczną dla pacjentów z AF i wysokim ryzykiem udaru, a zwłaszcza tych, u których występują przeciwwskazania do zastosowania terapii doustnymi antykoagulantami. Chociaż eliminacja uszka lewego przedsionka (zaszycie, wycięcie, zamknięcie podwiązką lub zaciskiem) ma mocne uzasadnienie teoretyczne wynikające z badań i obserwacji, to uzyskane wyniki dotyczyły zbyt małych liczebnie grup pacjentów, badania nie uwzględniały randomizowanych grup kontrolnych oraz wykazano zbyt duży odsetek niecałkowitej eliminacji uszka (co znacząco zwiększa ryzyko zatorowości), zatem nie istnieje uzasadnienie do powszechnego zalecania tej metody.

Modyfikacja struktury przedsionków (maze procedure), określana labiryntowaniem, a polegająca na wytworzeniu wielu linijnych (nieprzewodzących pobudzeń) blizn, uniemożliwiających zamknięcie odpowiedniej liczby fal re-rentry stała się znana jako maze III. Zabieg wykonywano głównie podczas procedury wymiany zastawki lub pomostowania naczyń wieńcowych. Obecnie pracochłonne i czasochłonne nacięcia zastąpiono epikardialną ablacją różnymi rodzajami energii, w tym energią elektromagnetyczną (rafiofrequency i microwave ablation procedure), cieplną (cryoablation) lub świetlną (laser ablation), a nawet ultradźwiękami, co znacząco skraca czas zabiegu i zmniejsza jego inwazyjność.




Zabieg przeznaczony jest dla chorych z migotaniem przedsionków oraz przeciwwskazaniami do leczenia przeciwkrzepliwego lub niepowodzeniem takiego leczenia, jako prewencji niedokrwiennych udarów mózgu. Kandydatami do zastosowania tej metody są pacjenci:

  • z migotaniem przedsionków z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych mający przeciwwskazania do przewlekłego leczenia przeciwkrzepliwego,

  • u których leczenie przeciwkrzepliwe jest nieskuteczne lub

  • którzy nie są w stanie skutecznie kontrolować takiego leczenia.

Zamknięcie uszka przedsionka zmniejsza ryzyko udaru mózgu pozwalając przy tym obniżyć koszty przewlekłego leczenia tej grupy pacjentów.

Szacunkowa liczba chorych, którzy będą wymagali zastosowania tej procedury, nie powinna przekroczyć 200 rocznie.

Migotanie przedsionków (AF, atrial fibrillation) jest najczęstszą tachyarytmią przedsionkową. Częstość występowania tego schorzenia wzrasta wraz z wiekiem nawet do 10% w populacji powyżej 75 r. ż. Migotanie przedsionków towarzyszy często niektórym schorzeniom, takim jak choroba niedokrwienna serca, wady zastawkowe, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, a wystąpienie tej arytmii zwiększa ryzyko zgonu (1,9-krotnie u kobiet i 1,5-krotnie u mężczyzn). Oprócz niekorzystnych następstw hemodynamicznych, wynikających z utraty hemodynamicznej funkcji przedsionków, nierównych okresów napełniania komór i stale lub okresowo nadmiernie szybkiej akcji serca, AF — powodując zwolnienie szybkości przepływu krwi w niektórych obszarach przedsionków — sprzyja powstawaniu w nich zakrzepów, co prowadzi do powikłań zatorowych, 5-krotnie zwiększających ryzyko udaru niedokrwiennego mózgu. Z dużych opracowań wynika, że AF stanowi przyczynę 15% wszystkich udarów mózgu; u 35% pacjentów z AF w pozostałym okresie życia wystąpi udar niedokrwienny, a ryzyko zatoru u osób z AF nieleczonych antykoagulantami wynosi około 5% w okresie jednego roku. Uważa się, że AF jest przyczyną nawet 25% niedokrwiennych udarów mózgu, a w ponad 90% zakrzepy pochodzą z uszka lewego przedsionka. Efektywność leków antyarytmicznych w zapobieganiu AF jest ograniczona, bowiem częstość nawrotów arytmii w okresie roku wynosi około 50%, a podczas 2 lat około 80%. Większą skuteczność stwierdzono w przypadku leczenia zabiegowego AF z ablacją, ale też nie przekracza ona 30%.


Zakwalifikowanie przeznaczyniowego zamknięcia uszka lewego przedsionka i nadanie kodu procedury medycznej charakteryzującej świadczenie umożliwi świadczeniobiorcom otrzymanie leczenia skuteczniejszego oraz zgodnego ze wskazaniami. Dotychczas unikano postępowania generującego koszty większe niż możliwość rozliczenia.

Jednocześnie zakwalifikowanie przedmiotowego świadczenia umożliwi świadczeniodawcom rozliczanie hospitalizacji w celu leczenia migotania przedsionków zgodnie z wartością tego świadczenia.



  1. Wymagania formalne:

  1. w miejscu udzielania świadczeń: oddział szpitalny o profilu: 53 Kardiologia;

  2. w lokalizacji:

  1. zakład lub pracownia radiologii zabiegowej lub pracownia hemodynamiki;

  2. OINK albo zapewnienie warunków odpowiadających OINK.

  1. Organizacja udzielania świadczeń:

  1. udokumentowane zapewnienie dostępu lekarza specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii w godzinach pracy pracowni;

  2. całodobowa gotowość bloku operacyjnego;

  3. udokumentowana możliwość przekazania chorego do oddziału kardiochirurgii.

  1. Pozostałe warunki: możliwość wykonania badań: echokardiograficznych – w lokalizacji.

Przeznaczyniowe zamknięcie uszka lewego przedsionka w leczeniu migotania przedsionków jako świadczenie gwarantowane z zakresu leczenia szpitalnego.

Całkowity koszt wykonania zabiegu, wraz z hospitalizacją pacjenta, wg informacji środowiska kardiologicznego, mieści się w kosztach grupy zabiegów określanych jako przezskórne zamknięcie nieprawidłowych połączeń wewnątrzsercowych i zewnątrz sercowych u dorosłych (ok. 28 tys. zł). Przyjmując sugerowaną liczbę zakwalifikowanych przypadków, łączny koszt leczenia metodą PLAATO wyniesie ok. 5,6 mln zł.



W związku z tym, że ryzyko udaru mózgu w tej grupie pacjentów jest bardzo wysokie, zastosowanie leczenia zabiegowego pozwoli uniknąć kosztów związanych z leczeniem, rehabilitacją i opieką nad chorymi po przebytym udarze mózgu.










©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna