Za wyodrępbniem przepisów o ponownym wykorzystaniu informacji publicznej przemawiają niżej zaprezentowane argumenty



Pobieranie 112,79 Kb.
Strona1/3
Data18.04.2018
Rozmiar112,79 Kb.
  1   2   3

PROJEKT ZAŁOŻEŃ PROJEKTU USTAWY O PONOWNYM WYKORZYSTYWANIU INFORMACJI SEKTORA PUBLICZNEGO

Projekt z dnia 7 listopada 2014 r.

  1. Cel uchwalenia projektowanej ustawy

Celami projektu ustawy są implementacja dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/37/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2003/98/WE w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. UE L 175/1),
a jednocześnie nowy sposób wdrożenia zmienianej dyrektywy w polskim porządku prawnym, który zapewni, że rozwiązania dotyczące ponownego wykorzystywania będą bardziej przejrzyste i łatwiejsze w stosowaniu.

Przyjęta w 2013 r. dyrektywa stanowi wykonie celów, o których mowa w Komunikacie (2011) 882 Otwarte dane – siła napędowa innowacji, wzrostu gospodarczego oraz przejrzystego zarządzania. Dokument ten jest jednym z trzech opublikowanych przez Komisję Europejską w ramach pakietu Open Data Package, który zakłada lepsze wykorzystanie potencjału informacji sektora publicznego dla wzrostu konkurencyjności


i innowacyjności gospodarki europejskiej.

Podstawową zmianą dyrektywy 2003/98/WE jest rozszerzenie zakresu podmiotowego również na biblioteki, muzea i archiwa. Treści będące w posiadaniu tych podmiotów


na gruncie dyrektywy 2003/98/WE podlegały wyłączeniu z ponownego wykorzystywania.
W dokumencie „The Cultural Institutions in the Commission proposal to amend Directive 2003/98/EC on re-use of public sector information” przedstawiono opinię, iż rozszerzenie zakresu dyrektywy odzwierciedla jedynie stan rzeczywisty, gdyż wiele instytucji już obecnie udostępnia treści do ponownego wykorzystywania do celów komercyjnych
i niekomercyjnych. Podkreślenia wymaga, że ponowne wykorzystywanie powinno odbywać się z pełnym poszanowaniem praw własności intelektualnej. Założenie to stanowi podstawę niniejszego projektu – informacje sektora publicznego będące przedmiotem praw własności intelektualnej osób trzecich są wyłączone z ponownego wykorzystywania.

Kolejną kluczową zmianą dyrektywy jest wprowadzenie ogólnej zasady, zgodnie z którą wszystkie dokumenty udostępniane przez organy sektora publicznego mogą być ponownie wykorzystane do dowolnych celów: komercyjnych lub niekomercyjnych, chyba że są one zabezpieczone prawami własności intelektualnej osób trzecich. Należy podkreślić, iż zasada ta już obecnie funkcjonuje w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 – dalej „udip”). Została ona wprowadzona nowelizacją udip z 16 września 2011 r.1), która stanowiła implementację dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Dyrektywa 2003/98/WE nie wprowadzała takiego prawa.

Informacja sektora publicznego jest ważnym materiałem wyjściowym dla produktów i usług związanych z zasobami cyfrowymi o dotychczas niewykorzystanym potencjale. Podmioty publiczne wytwarzają, gromadzą lub przechowują ogromną ilość informacji i treści, poczynając od danych statystycznych, gospodarczych lub środowiskowych, poprzez materiały archiwalne, po zdigitalizowane księgozbiory lub kolekcje dzieł sztuki. Wraz z rewolucją cyfrową istotnie wzrosła wartość tego źródła dla innowacyjnych produktów lub usług wykorzystujących takie zasoby.

Zwraca się także uwagę, że oprócz napędzania innowacji i kreatywności, które stymulują wzrost gospodarczy, możliwość ponownego wykorzystywania informacji wzmacnia również pozycję obywateli, wzmacniając tym samym demokrację uczestniczącą i promując przejrzystą, odpowiedzialną i wydajniejszą administrację.

Aby zrealizować cele, o których mowa powyżej proponuje się przyjęcie nowej koncepcji wykonania dyrektywy. Zakłada ona wyodrębnienie przepisów o ponownym wykorzystywaniu z udip zawartych w rozdziale 2a i uregulowanie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego w projektowanej ustawie, której proponuje się nadać tytuł o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Projektowana ustawa uchyli zatem przepisy o ponownym wykorzystywaniu z udip oraz wprowadzi przepisy kolizyjne określające relacje między tymi ustawami.

Określenie zasad ponownego wykorzystywania w odrębnej regulacji jest uzasadnione z wielu powodów.

Po pierwsze, pozwoli w sposób precyzyjniejszy i bardziej zrozumiały dla adresatów norm prawnych rozróżnić instytucje „dostępu do informacji” oraz „ponownego wykorzystywania”. Odrębna regulacja ustawowa określająca ponowne wykorzystywanie jest częściej stosowanym zabiegiem legislacyjnym w państwach Unii Europejskiej; jak wskazuje Komisja Europejska2) 15 z 27 krajów europejskich3) wybrało drogę uchwalenia osobnych, specjalnych aktów dotyczących ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego
(np. Hiszpania, Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania, Włochy).

Szczególnie istotne jest rozróżnienie pomiędzy realizacją prawa dostępu do informacji sektora publicznego (access to public sector information), a dalszą eksploatacją informacji pozyskanych w ten sposób (re-use of public sector information). Dostęp do informacji publicznej stanowi implementację wyrażonej w art. 61 Konstytucji zasady jawności. Prawo do informacji jest uważane za jedno z podstawowych praw człowieka. Natomiast


w odniesieniu do ponownego wykorzystania podkreśla się jego gospodarczy i społeczny charakter. Prawodawca UE podkreślał znaczenie ponownego wykorzystywania informacji dla przyczynienia się do wzrostu gospodarczego i tworzenia miejsc pracy, ale także dla transparentności funkcjonowania administracji publicznej.

Komisja Europejska w ocenie skutków wniosku zmiany dyrektywy 2003/98/WE wskazuje,


iż ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oznacza wszelkie twórcze wykorzystywanie danych, np. poprzez zwiększenie wartości danych, łączenie danych
z różnych źródeł w celu wytworzenia pożądanego rezultatu i rozwijanie aplikacji, zarówno
w celach komercyjnych, jak i niekomercyjnych. Re-use koncentruje się na wykorzystywaniu gospodarczej wartości informacji sektora publicznego, gdzie służy ona jako materiał surowy dla rozwoju nowych produktów i usług. Podczas, gdy podmioty publiczne są twórcami
i dostawcami oryginalnego materiału, sektor prywatny odgrywa istotną rolę jako uczestnik
i pośrednik procesu przetwarzania informacji pomiędzy źródłem informacji (podmiot publiczny) a końcowym użytkownikiem4). Nie bez znaczenia jest również fakt,
że implementowana dyrektywa została przyjęta na podstawie art. 114 TFUE (95 TWE)
z uwagi na to, iż jej przedmiotem jest swobodny przepływ usług i właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. Celem ustanowionych przez dyrektywę ram prawnych jest zapewnienie warunków, które maksymalnie zwiększą potencjalne korzyści z ponownego wykorzystywania zasobów danych publicznych w Europie. Zarówno podstawa prawna, jak i cele, o których mowa w preambule do dyrektywy, akcentują gospodarczy charakter regulacji.

Stosownie do art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/98/WE zmienionego dyrektywą 2013/37/UE


jej przepisy „opierają się na systemach dostępu obowiązujących w państwach członkowskich
i pozostają bez uszczerbku dla tych systemów.” Odzwierciedleniem tego jest wprowadzona
w udip reguła, która rozstrzyga o relacji między, z jednej strony konstytucyjnymi gwarancjami „prawa do informacji” (art. 61 Konstytucji) oraz „wolności wypowiedzi”
(art. 54 Konstytucji), z drugiej zaś zasadami ponownego wykorzystywania, a także rozróżnienie instytucji ponownego wykorzystywania informacji publicznej
od jej rozpowszechniania. Kwestie zarówno dostępu do informacji, jak i ponownego wykorzystywania uregulowane w jednym akcie normatywnym oraz oparte na tych samych pojęciach, pomimo zawartej w art. 2a ust. 2 udip normy, nie wyeliminowały wątpliwości
w tym względzie, które pojawiły się na etapie wprowadzania instytucji ponownego wykorzystywania informacji publicznej w udip. Istotne jest zatem wyraźne podkreślenie,
że ponowne wykorzystywanie nie narusza prawa do informacji publicznej oraz wolności jej rozpowszechniania. Jednocześnie w celu uniknięcia kwestii kolizyjnoprawnych w ustawie należy zawrzeć bardziej szczegółową normę kolizyjną stanowiącą, że dostęp do informacji publicznej jest realizowany na zasadach określonych udip.

Po drugie, za przyjęciem odrębnej ustawy przemawiają w szczególności znaczące różnice


w zakresie podmiotowym wspomnianej dyrektywy oraz udip, jak również wątpliwości
co do użycia pojęcia „informacja publiczna” dookreślania przedmiotu ponownego wykorzystywania. W chwili obecnej w udip dostęp do informacji publicznej reguluje rozdział 1, a ponowne wykorzystywanie tejże informacji – rozdział 2a. Zatem obie instytucje oparte zostały na pojęciu informacji publicznej.

Dostęp do informacji publicznej obejmuje swoim zakresem podmioty wykonujące zadania publiczne będące w posiadaniu informacji publicznych (art. 4 udip). W przykładowym ich wyliczeniu znajdują się m.in. organy samorządów gospodarczych i zawodowych


(art. 4 ust. 1 pkt 2 udip). Do stosowania ustawy są także zobowiązane partie polityczne,
a także organizacje związkowe i pracodawców (reprezentatywne w rozumieniu ustawy
o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego). Tak szerokie ustalenie zakresu udip jest zasadne, ponieważ celem ustawy pozostaje zapewnienie jak największej transparentności i jawności życia publicznego.

Tymczasem ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego, w ślad za dyrektywą 2003/98/WE wyznacza różny zakres swojego stosowania w porównaniu do dostępu


do informacji publicznej. Dyrektywa 2003/98/WE opiera swój zakres podmiotowy
o dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG, 93/37/EWG w sprawie zamówień publicznych oraz dyrektywy 98/4/WE. W polskim prawodawstwie katalog podmiotów prawa publicznego
– wzorowany na definicji zawartej w przepisach unijnych – znajduje się w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. Wobec powyższego obecne przepisy udip, w rozdziale 1 udip i rozdziale 2a udip wyznaczają swoje własne zakresy podmiotowe, tj. otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej (art. 4 udip) oraz zamknięty katalog podmiotów zobowiązanych
do udostępniania informacji publicznej w celu jej ponownego wykorzystywania (art. 23a
ust. 2 udip). Szeroka kategoria podmiotów objęta została regulacjami w obydwu przepisach.

Po trzecie, uregulowanie ponownego wykorzystywania w projektowanej ustawie uzasadnione jest poszerzeniem zakresu podmiotowego dyrektywy 2003/98/WE o biblioteki, archiwa


i muzea. Zasoby będące w posiadaniu tych instytucji, mieszczące się w pojęciu dokumentu,
o którym mowa w dyrektywie, wykraczają poza zakres pojęcia informacja publiczna.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie przyjął szerokie pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej. Stwierdził bowiem, że może być ona wyodrębniana zarówno na podstawie kryterium podmiotowego, jak i przedmiotowego. Uznał w związku z tym,


że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Taki charakter będzie miała również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym
lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:
z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SAB 181/02, II SA 1956/02, II SA 2036/02 i II SA 2037/02, z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 89/095); z dnia 7 grudnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 1774/10, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt. I OSK 2828/13, z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt. I OSK 2499/13, z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt. I OSK 2666/13).

Projektowane pojęcie informacji sektora publicznego należy odnieść do dokumentu


w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE, który stanowi przedmiot ponownego wykorzystywania. Prawodawca Unii Europejskiej poszerzając zakres podmiotów zobowiązanych, jednocześnie rozszerzył zakres przedmiotowy katalogu dokumentów udostępnianych w celu ponownego wykorzystania, tj. będących w posiadaniu bibliotek
(w tym naukowych), muzeów i archiwów. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej szeroką interpretację informacji publicznej nie można jednak uznać, iż dokumenty – w rozumieniu
art. 2 dyrektywy 2003/98/WE – będące w posiadaniu tych podmiotów, takie jak m.in. materiały biblioteczne6), materiały archiwalne7) oraz muzealia8) stanowią informację publiczną. Zasadnicza część tych zasobów wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Należy wskazać, że statusu informacji publicznej nie posiadają co do zasady materiały biblioteczne oraz muzealia. Za informację publiczną mogą natomiast zostać uznane niektóre materiały archiwalne, o ile „dotyczą spraw publicznych”. Istotne w tym względzie ma art. 3 ust. 2 udip, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Należy zauważyć, iż większość zasobów będących w posiadaniu bibliotek, archiwów i muzeów tej cechy aktualności nie posiada.

Zasoby te natomiast mieszczą się w pojęciu dokumentu (art. 2 pkt. 3 dyrektywy 2003/98/WE), które opiera się na kryterium treściowym („dokument oznacza jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika”).



  1. Zakres przewidywanej regulacji i zasadnicze kwestie wymagające uregulowania

  1. Zakres przedmiotowy projektowanej ustawy

Projektowana ustawa określać będzie ramy prawne dla ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego będących w posiadaniu podmiotów zobowiązanych.

Przez ponowne wykorzystywanie należy rozumieć wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej informacji sektora publicznego będących w posiadaniu podmiotów zobowiązanych w celach komercyjnych lub niekomercyjnych, innych niż pierwotny publiczny cel dla których zostały wytworzone.

W rozumieniu projektowanej ustawy informacja sektora publicznego oznacza jakąkolwiek treść lub jej część niezależnie od sposobu utrwalenia (w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej) będącą w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Definicja informacji sektora publicznego stanowi zatem odzwierciedlenie definicji dokumentu, o której mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/UE. Definicja ta jest szersza
niż pojęcie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 udip. Tym samym w pojęciu „informacja sektora publicznego” zawiera się pojęcie „informacja publiczna”.

W celu ułatwienia adresatom identyfikacji zakresu pojęcia informacji sektora publicznego proponuje się wprowadzić przykładowy katalog informacji sektora publicznego, podlegających ponownemu wykorzystywaniu. Informacjami sektora publicznego


są w szczególności:

– informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie


do informacji publicznej;

– reprodukcje materiałów bibliotecznych w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach oraz inne materiały służące realizacji zadań bibliotek, o których mowa w art. 4 tej ustawy;

– wizerunki muzealiów, o których mowa w art. 25a ustawy z dnia 21 listopada 1996 r.
o muzeach (Dz.U. z 2012 r. poz. 987), oraz inne materiały służące realizacji celów, o których mowa w art. 1 tej ustawy;

– materiały archiwalne w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz inne materiały służące realizacji celów, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy.

W projektowanej ustawie – wzorem art. 2a ust. 1 udip – sformułowane zostanie prawo,
iż każdemu przysługuje prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Takie rozwiązanie było konsekwencją nałożenia obowiązku na podmioty zobowiązane do przekazywania informacji do ponownego wykorzystywania.

Korelatem powszechnego prawa do ponownego wykorzystywania jest wspomniany obowiązek podmiotów zobowiązanych.

Jak stwierdzono powyżej przepisy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego nie określają własnych zasad dostępu do informacji. W celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości w projektowanej ustawie zostanie utrzymana zasada – wyrażona obecnie w art. 2a udip – potwierdzająca, że ponowne wykorzystywanie nie narusza prawa
do informacji publicznej oraz wolności jej rozpowszechniania oraz innych ustaw określających zasady dostępu do informacji. Dostęp do informacji publicznej jest realizowany na zasadach określonych w udip.

Zgodnie z art. 1. ust. 1 lit. b dyrektywy 2013/37/UE projektowana ustawa nie narusza przepisów regulujących dostęp do informacji, które w rozumieniu projektowanej ustawy


są informacjami sektora publicznego. Oznacza to, iż projektowana ustawa nie wyłącza stosowania przepisów innych ustaw określających szczegółowe zasady dostępu do informacji sektora publicznego, w tym opłat za udostępnienie informacji.

  1. Zakres podmiotowy projektowanej ustawy

Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania w projektowanej ustawie będzie tożsamy z obowiązującym
art. 23a ust. 2 udip z tą różnicą, że nastąpi poszerzenie podmiotów zobowiązanych
o te, wobec których obecna regulacja nie miała zastosowania, tj. muzea państwowe
i samorządowe, archiwa państwowe oraz biblioteki publiczne i naukowe.

Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania na zasadach i w trybie określonym projektowaną ustawą są:

1) Prezes Rady Ministrów,

2) jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,

3) inne niż określone w pkt 2 państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej,

4) inne niż określone w pkt 2 osoby prawne, utworzone w celu zaspokajania potrzeb


o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, jeżeli samodzielnie albo wspólnie z podmiotami, o których mowa w pkt 2 i 3, bezpośrednio albo pośrednio:

a) finansują je w ponad 50% lub

b) posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub

c) sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub

d) mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego
lub zarządzającego,

5) związki podmiotów, o których mowa w pkt 2–4.



  1. Wyłączenia i ograniczenia stosowania przepisów ustawy

W projektowanej ustawie należy zmienić – w stosunku do obowiązujących na mocy
art. 23a ust. 3 udip – katalog wyłączeń podmiotowych. Wynika to z przyjętych zmian zakresu podmiotowego dyrektywy 2003/98/WE, tj. art. 1 ust. 1 lit. a ppkt. iv i v dyrektywy 2013/37/UE, polegających na włączeniu w zakres ponownego wykorzystywania archiwów, bibliotek oraz muzeów.

1) Przepisy projektowanej ustawy nie będą miały zastosowania do:



  1. przekazywania informacji sektora publicznego niebędących informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej do następujących podmiotów (oznacza to, iż podmioty niżej wymienione będą obowiązane do przekazywania w celu ponownego wykorzystywania informacji publicznych)

  • jednostek publicznej radiofonii i telewizji w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia
    1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.) – instytucji kultury, samorządowych instytucji kultury oraz innych podmiotów prowadzących działalność kulturalną, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia
    25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2012, poz. 406, z późn. zm.) z wyłączeniem muzeów państwowych
    i muzeów samorządowych, w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1996 r.
    o muzeach oraz bibliotek publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach,

  • szkół wyższych, Polskiej Akademii Nauk oraz innych jednostek naukowych
    w rozumieniu ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2010 r. Nr 96, poz. 615), z wyłączeniem bibliotek naukowych
    w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach;

  • bibliotek naukowych, których organizatorami nie są jednostki sektora publicznego;

  • podmiotów objętych systemem oświaty, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia
    7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.).

Ponadto, z katalogu wyłączeń podmiotowych w obecnym brzmieniu udip sformułowanych
w art. 23a ust. 3 zostało usunięte wyłączenie dla archiwów państwowych, o którym mowa
w pkt. 1 przywołanego przepisu.

Dyrektywa wprawdzie poszerza zakres podmiotowy posługując się sformułowaniem biblioteka uniwersytecka (art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (iv) dyrektywy 2013/37/UE) oraz ogólnym pojęciem biblioteka (art. 1 ust. 1 lit. a) ppkt (v)). Systematyka wyłączeń sformułowana


w dyrektywie wskazuje, że chodzi o biblioteki naukowe oraz biblioteki publiczne. Natomiast do katalogu podmiotów zobowiązanych nie wchodzą biblioteki szkolne i pedagogiczne
oraz inne, o których mowa w ustawie o bibliotekach.

  1. przekazywania informacji sektora publicznego między podmiotami wykonującymi zadania publiczne, w celu realizacji zadań określonych przepisami prawa (zgodnie z art. 23a ust. 4 pkt 2 udip);

  2. informacji sektora publicznego, których udostępnienie zostało uzależnione od wy-kazania interesu indywidualnego (prawnego lub faktycznego) na podstawie odrębnych przepisów (zgodnie z art. 23a ust. 4 pkt 1 udip);

  3. do informacji sektora publicznego, których wydawanie przez podmioty zobowiązane leży poza zakresem wykonywania ich zadań publicznych określonych przepisami prawa (zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. a w brzmieniu nadanym dyrektywą 2013/37/UE)

  4. informacji sektora publicznego, do których prawa własności intelektualnej przysługują osobom trzecim (zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b w brzmieniu nadanym dyrektywą 2013/37/UE w związku z motywem 9 tej dyrektywy).

Wyłączenie to, o którym obecnie mowa jest w art. 23g ust. 8 pkt 2 udip może mieć znaczenie w odniesieniu do części zasobów bibliotek, archiwów i muzeów. Podmioty te posiadają w swoich zbiorach informacje sektora publicznego (np. będące utworami), do których prawa własności intelektualnej mogą przysługiwać osobom trzecim.9)

Powyższe wyłączenie w zakresie informacji sektora publicznego będących w posiadaniu bibliotek, archiwów i muzeów doprecyzowuje motyw 9 dyrektywy 2013/37/UE. Zgodnie z nim, w przypadku gdy pierwotnym właścicielem praw własności intelektualnej, których przedmiotem jest informacja sektora publicznego będąca w posiadaniu bibliotek, w tym bibliotek uniwersyteckich, muzeów i archiwów, była osoba trzecia, a okres ochrony tych praw jeszcze nie wygasł, dokument taki powinien być uznawany dla celów niniejszej dyrektywy za dokument, do którego prawa własności intelektualnej należą do osoby trzeciej. Oznacza to, iż ponownemu wykorzystywaniu w zakresie informacji sektora publicznego będących w posiadaniu archiwów, muzeów i bibliotek podlegać będą informacje sektora publicznego, które nigdy nie podlegały ochronie prawno-autorskiej lub które takiej ochronie podlegały, ale do których autorskie prawa majątkowe już wygasły.

2) Ograniczenie prawa do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego:


  1. ze względu na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych;

  2. ze względu na prywatność osoby fizycznej, w tym szczególności ochronę danych osobowych;

Oznacza to, że ponownemu wykorzystywaniu nie podlegają informacje sektora publicznego w części (we fragmencie) zawierających dane osobowe. W przypadka, gdy cześć informacji sektora publicznego zawiera dane osobowe, podlega ona udostępnieniu do ponownego wykorzystywania po usunięciu tych danych przez podmiot zobowiązany (po zanonimizowaniu).

  1. tajemnicę przedsiębiorcy;

  2. informacje sektora publicznego, do których dostęp jest ograniczony na podstawie innych ustaw szczególnych;

Ograniczenia, o których mowa w lit. b i c – wzorem art. 5 ust. 2 udip – nie dotyczą informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.


  1   2   3


©operacji.org 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna