Żylaki kończyn dolnych



Pobieranie 1,38 Mb.
Strona3/3
Data10.11.2017
Rozmiar1,38 Mb.
1   2   3
Leczenie

Chirurgiczne – usunięcie nerki z otaczającą tkanką tłuszczową i okołooaortalnymi węzłami chłonnymi (> 50% przeżywa 5 lat).

Nawet przy znaczym zaawansowaniu nowotworu, warto usuwać jak pierwotne ognisko, tak i pojedyncze przerzuty.

Uzupełniające: naświetlania, chemio- i hormonoterapia nie poprawia wyników.

Nerczak zarodkowy (nephroblastoma, guz Wilmsa), spotyka się u dzieci.

Objawy:


  • guz brzucha,

  • krwiomocz,

  • nadciśnienie.

Leczenie skojarzone (5 lat przeżywa >75% leczonych):

  • Chirurgiczne,

  • Napromienianie,

  • Chemioterapia



161. Rak pęcherza moczowego

Nowotwory pęcherza moczowego

(95% wywodzą się z nabłonka przejściowego dróg moczowych.

Objaw – krwiomocz.

Rozpoznanie:


      • badanie kontrastowe,

      • USG (TK)

      • cystoskopia

      • badanie mikroskopowe pobranej tkanki.

Leczenie:



      • Przezcewkowa elektroresekcja (w małych, nie naciekających mięśniówki nowotworach)

      • Usunięcie pęcherza. Po wycięciu pęcherza moczowody najczęściej wszczepia się do połączonego z cewką moczową zbiornika, wytworzonego z jelita cienkiego.

      • Leczenie paliatywne (radioterapia) – w zaawansowanych przypadkach.


162. Rak gruczołu krokowego

Choroby gruczołu krokowego

Gruczolak sterczą (przerost), występuje u mężczyzn po 50 roku życia.

Przyczyna – nierównowaga hormonalna (obniżenie produkcji testosteronu).

Powiększający się stercz stanowi mechaniczną przeszkodę, utrudniającą oddawanie moczu.

Objawy:


        • Częstomocz (najpierw nocny, później dzienny),

        • Incydenty zatrzymania moczu

        • Całkowite zatrzymanie moczu

Uszkodzenie nerek (niewydolność)

Rozpoznanie:

Badaniu przez kiszkę stolcową (stwierdza się równomierne powiększenie gruczołu).

USG (pozwala ocenić dokładniej jego wielkość, a także objętość moczu zalegającego w pęcherzu).

Leczenie:

Usunięcie gruczołu krokowego

W przypadku małych gruczolaków – przezcewkowa elektroresekcja

Rak prostaty

(najczęstszy nowotwór złośliwy narządu moczowo-płciowego mężczyzn)

Rozpoznanie:



  • Badanie mikroskopowe materiału, uzyskanego przez nakłucie

  • USG (TK)

  • Markier (antygien swoisty prostaty PSA) > 75%.

Leczenie:

  • Operacyjnie: radykalne usunięcie prostaty wraz z pęcherzykami nasiennymi.

  • Usunięcie jąder.

  • Przewlekłe stosowanie estrogenu (antyandrogenów)

Alternatywne postępowanie – napromienianie
163. Nowotwory jąder

Nowotwory złośliwe jądra

(najczęściej występują u mężczyzn między 16 a 35 rokiem życia)


  • nasieniak (seminoma) – najczęstszy

  • kosmówczak (chorionepithelioma),

  • rak zarodkowy (carcinoma embrionale)

  • postacie mieszane.

Objawy: powiększone, ciężkie, nierówne, niebolesne jądro.

Leczenie:

Usunięcie jądra. W przypadku nasieniaka pojedyncze przerzuty można z powodzeniem napromieniać.

Usuwa się rozlegle węzły chłonne przestrzeni zaotrzewnowej.

Złożona chemioterapia.

164. Rak szyjki macicy

Rak szyjki macicy

(≈ 95% nowotworów złośliwych szyjki macicy, w Polsce ok. 4500 nowych zachorowań rocznie).

Czynniki sprzyjające:

a) wcześnie rozpoczęte życie płciowe (przed 20 r. życia),

b) niski poziom higieny osobistej kobiet i ich partnerów seksualnych,

c) znaczna płodność i porody we wczesnym wieku,

d) zakażenie wirusem ludzkiego brodawczaka (HPV).

e) większa częstość u prostytutek.

Prawie nie występuje u kobiet żyjących w celibacie.

Objawy:

nasilenie i rodzaj objawów oraz stan narządu rodnego zależą od stopnia zaawansowania procesu nowotworowego



  • upławy

  • nieregularne krwawienia

  • krwawienia kontaktowe (po stosunku)

  • niekiedy bóle.

Badania:

  • cytologiczne części pochwowej i kanału szyjki

  • kolpomikroskopia (oglądanie zmiany chorobowej w powiększeniu)

  • biopsja części pochwowej i kanału szyjki macicy.

Badanie cytologiczne jest tylko badaniem wskazującym na możliwość istnienia nowotworu i dlatego musi być ono potwierdzone badaniem histopatologicznym:

  • wycinków z tarczy części pochwowej

  • wyskrobin pobranych z kanału szyjki macicy.



165. Rak trzonu macicy

Nowotwory trzonu macicy

Nowotwory niezlośliwe trzonu macicy

Mięśniaki. Występują głównie w wieku 40-50 lat.

Chorują najczęściej kobiety, które nie rodziły lub rodziły mało.

Istotą choroby jest tworzenie się guzów:



  • różnej wielkości (do wielkości głowy dorosłego człowieka),

  • pojedynczych lub mnogich,

  • o kształcie nieregularnym,

  • zazwyczaj twardych.

Zależnie od ich liczby i wielkości mięśniaki zniekształcają trzon macicy.

W zależności od umiejscowienia oraz kierunku wzrostu odróżnia się trzy typy mięśniaków:



  • podśluzówkowe

  • śródścienne

  • podsurowicze

Przekształcenie mięśniaka w mięsaka (nowotwór bardzo złośliwy) zdarza się rzadko.

Szybki wzrost mięśniaka zawsze budzi podejrzenie przemiany złośliwej.

Objawy:


  • obfite przedłużające się miesiączki,

  • krwawienia niezależnie od cyklu miesiączkowego,

  • bóle w podbrzuszu,

  • częste parcie na pęcherz i odbytnicę.

Mięśniaki mogą być przyczyną:

  • Niepłodności,

  • Poronień,

  • Powikłań podczas porodu.

Leczenie: wyłącznie chirurgiczne

  • U młodych kobiet, którym zależy na płodności, nieliczne mięśniaki mogą być wyniszczone (tzw. operacja zachowawcza),

  • Przed operacją jest wykonywany zabieg wyłyżeczkowania kanału szyjki i jamy macicy oraz badanie histopatologiczne wyskrobin w celu wykluczenia procesu złośliwego w macicy.

  • U kobiet starszych (w wieku przed- lub pomenopauzalnym) usuwa się macicę z przydatkami.



166. Nienabłonkowe nowotwory macicy

Mięsaki


(nienabłonkowe złośliwe nowotwory macicy, stanowią ≈ 5% wszystkich złośliwych nowotworów macicy).

Występują przeważnie w wieku 50-70 lat (≈ 60% rozwijają się na podłożu mięśniaków).

Objawy (w początkowym okresie choroby są podobne do objawów występujących u chorych z mięśniakami lub z rakiem trzonu macicy).

Rozpoznanie: badanie mikroskopowe tkanki pobranej z guza.

Leczenie:


  • Całkowite usunięcie macicy

  • W przypadkach zaawansowanych próbuje się kojarzyć radioterapię z chemioterapią.


167. Rak jajnika

Nowotwory jajnika

Występują w każdym okresie życia kobiety.

Częstość zachorowań na nowotwory złośliwe jajnika w Polsce wynosi ok. 11,7 na 100 000 kobiet, stanowią 5,9% wszystkich zachorowań na nowotwory złośliwe u kobiet (6 miejsce wśród wszystkich nowotworów).

Charakteryzują się:


  • różnym i nietypowym przebiegiem klinicznym,

  • niejednorodnością obrazów morfologicznych

  • różnym rokowaniem.

Trudności wczesnego rozpoznania i profilaktycznego działania powodują, że są rozpoznawane najczęściej w zaawansowanej postaci.
Objawy:

  • bóle w podbrzuszu,

  • uczucie pełności i ciężaru w jamie brzusznej,

  • zaparcie stolca,

  • częste parcie na mocz,

  • zaburzenia miesiączkowania.

Rozpoznanie:

  • USG (TK)

  • cytologiczne materiału uzyskanego z guza za pomocą punkcji eienkoigłowej lub laparoskopii

  • marker nowotworu:

antygen raka jajnika (CA-125) > 75 %.

Dzieli się na cztery najczęściej występujące grupy:

l) nabłonkowe,

2)ze sznurów płciowych (gonadalne),

3)z komórek zarodkowych (germinalne),

4) z tkanek miękkich niespecyficznych dla jajnika.

Określenie typu nowotworu ma zasadnicze znaczenie dla wyboru metody leczenia i dla rokowania.

Każdy usunięty guz jajnika jest w trakcie operacji badany histopatologicznie i na tej podstawie podejmuje się decyzje o rozległości zabiegu chirurgicznego.

W zależności od stopnia zaawansowania ustalono cztery stopnie kliniczne rozwoju nowotworów jajnika (I-IV).

Podział ten jest oparty na wynikach badania klinicznego i śródoperacyjnego.

Leczenie

l) chirurgiczne,

2) radioterapia (leczenie promieniami jonizującymi)

3) skojarzone


168. Ćwiczenia oddechowe po zabiegach chirurgicznych na jamie brzusznej

Gimnastyka oddechowa – zaczyna się od razu po przejściu znieczulenia ogólnego:



  • ćwiczenia oddechowe – kilka pogłębjonych ruchów oddechowych co 15-20 min.

  • głębokie oddychanie (pogłębiony wydech wywołuje odruch kaszlowy, usuwanie śluzu, pod czas kaszlu chory powinien podtrzymywać dłoniami ścianę brzuszną);

  • wczesne włączenie oddychania przeponowego (praca przepony i mięśni brzucha polepsza płyn krwi w wątrobę, ułatwia odpływ żółci, wpływa pozytywnie na perystaltykę jelit.

  • Chorego pobudza się do odkrztuszenia plwociny.

Fizjoterapeuta przy tym synchronnie z wstrząśnieniami kaszlowymi ściska choremu klatke piersiową stopniowo w działce żeber dolnych, środkowych i górnych.
169. Rehabilitacja po operacjach na jamie brzusznej

Etapy rehabilitacji:

Okres przedoperacyjny (przy operacjach planowanych)


Okres pooperacyjny:

  • szpitalny – profilaktyka powikłań pooperacyjnych: wczesne uruchamianie, siedzenie, wstawanie, masaż, automasaż powłok brzusznych, gimnastyka lecznicza, oddechowa.

  • poszpitalny – odnowienie czynności operowanego organu i układu, zdolności fizycznej i fachowej.

Cele rehabilitacji (fizjoterapii):

Zmniejszenie bólu

Profilaktyka:


  • zakrzepów żył kończyn dolnych

  • zrostów wewnętrzotrzewnych

  • powstania przepuklin pooperacyjnych

  • zapalenia płuc i niedodmy

  • powikłań chorób wspólistniejących


170. Stosowanie masażu po operacjach na jamie brzusznej

Masaż leczniczy

Stosuje się z 1-go dnia

Cele:


  • likwidacja objawów zastoju w płucach,

  • poprawa czyności drenażowej i wentylacji płuc,

  • sprzyjanie odchodzeniu plwociny

  • aktywizacja krążenia krwi i chłonki, procesów wymiany materii i odnowy

  • profilaktyka zrostów wewnętrzotrzewnych

Wykorzystują masaż:

1. Odcinkowo-odruchowy przykręgosłupowy, oddźiałów:



  • krzyżowych S5-S1,

  • lędźwiowych L5-L1,

  • dolnopiersiowych D12-D7.

2. Głaskanie, rozcieranie, lekka wibracja, łagodne oklepywanie klatki piersiowej, zwłaszcza mięśni grzbietu; ściskania klatki piersiowej, wstrząsy i rozciągania.

3. Kończyn dolnych (obowiązkowy).

4. Brzucha (jedną ręką fiksują szew pooperacyjny). Stosowują:


  • łagodne głaskanie dookoła szwu

  • głaskanie za biegiem jelita grubego

  • powierzchową wibrację stabilną i labilną.

Automasaż powłok brzusznych

Przeprowadza się:



  • w pozycji siedzącej lub leżącej

  • kończyny dolne ustawia się w lekkim zgięciu w stawach kolanowych.

Głaskanie – wykonuje się całą powierzchnią dłoniową jednej ręki.

Rozpoczyna się na wysokości wątroby i przeprowadza się w prawą strone spiralnie zmniejszając amplitude ruchów do pępka, a następnie zwiększając na obwód.

Rozcieranie – w formie ruchów okrężnych stroną dłoniową palców jednej ręki.

Wibracja stabilna – przykładamy całą powierzchnię jednej ręki centralnie na pępek.



171. Kinezyterapia po operacjach na jamie brzusznej

Gimnastyka lecznicza zaczyna się przez:



      • 1-2 godz. po operacji pod znieczuleniem mięscowym

      • kilka godzin po operacji pod znieczuleniem ogólnym (zależnie od ciężkości operacji)

Wskazane:

      • ruchy w drobnych stawach kończyn w powolnym tempie, po 3-5 min, 8-10 razy dziennie.

      • ruchy kończynami z ograniczoną amplitudą, w powolnym tempie: kolejne zginanie i rozginanie nóg, nie odrywając pięt od łóżka, po 5-8 min (profilaktyka zakrzepów żył).

      • obroty w bok rany operacyjnej (1-2 dzień).

      • przeprowadzenie w pozycje siedzącą (chory samodzielnie nabywa tej pozycji 3-4 razy dziennie po 5-10 min (2-3 dzień).

Po adaptacji do pozycji siedzącej, pod koniec reżymu pozwolono jest wstać.

Po wycięciu wyrostka robaczkowego osobom w dobrym stanie fizycznym można po operacji:



      • przez 8-10 godz. wstawać

      • na 2-4 dzień chodzić po korytarze i schodach.

Po operacji z powodu przepukliny przechodzenie do pozycji siedzącej, a nadal – stojącej wstrzymuje się na 3-5 dni.

Dla chorych operowanych z powodu wskazań pilnych rozszerzenie reżimu ruchowego zatrzymuje się w porównaniu z osobami którym przeprowadzono operacje planowe.

Gimnastyka lecznicza

Główne cele:



  • Likwidacja pozostałych po operacji objawów

  • Umocnienie mięśni brzucha, formowanie ruchomej blizny pooperacyjnej

  • Normalizacja czynności organów trawiennych

  • Adaptacja układów sercowo-naczyniowego i oddechowego do wzrastających wysiłków fizycznych

  • Poprawa ogólnego stanu czynnościowego

  • Podgotowywanie chorego do wysiłków życiowych

Gimnastyka lecznicza włącza:

    • Czynne ruchy dla stawów i mięśni, w tym i dla mięśni brzucha (pozycja wyjściowa siedząca i leżąca),

    • Ostrożne nachylania tułowia.

Wstawanie i chodzenie

Metody


  • Poranna gimnastyka higieniczna

  • Zadania samodzielne (2-3 razy chodzenie)

  • Zajmowanie się podręcznymi i małoruchowymi grami

15-20-minutowa gimnastyka lecznicza w gabinecie specjalizowanym lub na świeżym powietrzu:

  • ćwiczenia dla stawów i wszystkich grup mięśni z różnych pozycji wyjściowych

  • temp powolny (umiarkowany) lub średni

  • wykorzystywanie przyborów gimnastycznych

  • ćwiczenia z obciążeniem i oporem

  • wstawanie i chodzenie


172. Fizykoterapia po operacjach na jamie brzusznej

Fizykoterapia:



  • UV napromieniowania działki szwu,

  • Magnetoterapia,

  • Leczenie prądami diadynamicznymi,

  • Jonoforeza,

  • Elektrostymulacja mięśni łydki,

  • Elektrosen,

  • Inhalacje aerosoli i elektroaerosoli znieczulających i odkrztuszających leków,

Przed wypisywaniem ze szpitala wskazane są:

  • kąpiele powietrzne i słoneczne,

  • obcierania,

  • polewania wodne obojętnej temperatury.


173. Profilaktyka zapalenia płuc po operacjach na jamie brzusznej

174. Profilaktyka zakrzepicy po zabiegach operacyjnych

175. Nowotwory złośliwe skóry (stany przedrakowe)

176. Rak skóry

177. Czerniak skóry

178. Pierwotne nowotwory kości

179. Niezłośliwe nowotwory tkanek miękkich

180. Mięsaki tkanek miękkich

181. Nowotwory układu nerwowego

182. Nowotwory i rozrosty nowotworo podobne układu chłonnego

183. Budowa i czynność układu chłonnego

184. Nowotworowopodobne rozrosty układu chłonnego
185. Ziarnica złośliwa (choroba Hodgkina)

Ziarnica złośliwa (choroba Hodgkina)

Choroba rozrostowa zajmująca przede wszystkim węzły chłonne.

Najczęściej ludzie młodzi, między 20 a 35 r. życia.

Drugi szczyt zachorowań przypada po 50 r. życia.

Objawy:


  • powiększenie węzłów chłonnych (jednego, kilku lub wielu)

  • powiększenie śledziony i wątroby

  • gorączka występująca nagle, ustępująca bez leczenia i nawracająca ponownie

  • swędzenie skóry

  • poty nocne

  • chudnięcie

osłabienie Dzieci chorują rzadko.

Rozpoznanie:



  • Badanie krwi (w niektórych przypadkach rozwija się niedokrwistość, odczyn opadania krwinek (OB) jest przyspieszony).

  • Podstawowe znaczenie ma badanie histopatologiczne usuniętego operacyjnie węzła chłonnego.


186. Nieziarnicze chłoniaki złośliwe

Nieziarnicze chłoniaki złośliwe (limfoma nie-Hodgkina)

Są grupa chorób wywodzących się z:


  • limfocytów (T, B, NK);

  • prekursorów limfocytów.

Objawy:

  • powiększenie węzłów chłonnych (jednego, kilku lub wielu)

  • powiększenie śledziony i wątroby

  • gorączka

  • swędzenie skóry

  • poty nocne

  • chudnięcie

  • osłabienie.

Rozpoznanie:

  • Badanie krwi nie wykazuje specjalnych zmian. Odczyn opadania krwinek przyspieszony.

  • Badanie histopatologiczne usuniętego operacyjnie węzła chłonnego

  • Badanie imunofenotypu komurek chłoniakowych.



187. Szpiczak mnogi

Szpiczak mnogi (> 55 r. życia)

Istotą jest nieprawidłowy rozrost komórek plazmatycznych w szpiku kostnym.

Rozrost plazmocytów jest uogólniony, występuje we wszystkich kościach, w których znajduje się szpik.

Plazmocyty rozrastające się w nadmiarze:


  • należą do jednej, nieprawidłowej populacji komórkowej

  • syntetyzują tylko jeden rodzaj immunoglobuliny.

Główne dolegliwości dotyczą układu kostnego.

Rzadko rozrost w jednym ognisku kostnym.

Objawy:


  • bóle kostne

  • bóle korzeniowe zależne od zmian w kręgosłupie;

  • łatwe złamania kości, nawet bez urazu (tzw. złamania patologiczne);

  • zapadanie na zakażenie dróg moczowych i zapalenia płuc;

  • zespół nadlepkości krwi (białko krwi > 100 g/l);

  • uszkodzenie nerek (niewydolność nerek z mocznicą);

  • skazy krwotoczne (w części przypadków);

  • osłabienie, stany podgorączkowe.

Rozpoznanie

  • wykrycie patologicznych plazmocytów w szpiku kostnym;

  • w obrazie rentgenowskim widoczne są liczne ogniska rozrzedzenia kości (czaszce, żebrach i miednicy);

  • badania laboratoryjne wykazują:

  • obecności białka monoklonalnego we krwi,

  • w surowicy krwi zwiększa się stężenie wapnia (przy dużym zniszczeniu kości). Jeżeli osiąga ono powyżej 2,99 mmol/L, może stanowić zagrożenie dla życia,

  • często niedokrwistość i(lub) małopłytkowość (zmniejszenie liczby płytek krwi),

  • białkomocz obecność – tzw. białka Bence-Jonesa w moczu,

odczyn opadania krwinek (OB) przyspieszony, zwykle przekracza 100 mm po 1 godz

Leczenie (długotrwałe):



  • Chemioterapia

Leki cytostatyczne i hormonalne powodują na ogół stosunkowo szybkie zmniejszenie się dolegliwości bólowych.

  • Naświetlania

  • Zabiegi plazmaferezy (w zespole nadlepkości) – usuwanie z krwi osoby chorej nadmiaru białka.

  • Zaopatrzenie ortopedyczne

  • Fizjotrapia


188. Ostre białaczki

Ostre białaczki



  • rozrostowi ulegają komórki jednego rodzaju

  • znajdujące się na jednym szczeblu rozwojowym (zazwyczaj bardzo wczesnym)

  • dominują w szpiku i we krwi

  • tworzą nacięki w różnych narządach

  • Ostra białaczka szpikowa (mieloblastyczna)

  • Komórki patologiczne – prekursory mielocytów (mieloblasty).

  • Najczęstsza postać ostrej białaczki u dorosłych. Choroba rozwija się najczęściej w 20-35 r. życia.

  • Ostra białaczka limfoblastyczna

  • Komórki patologiczne – prekursory limfocytów (limfoblasty).

  • Typowa dla wieku dziecięcego (najczęściej 3-7 r. życia), zdarza się również u dorosłych i w wieku podeszłym.

Objawy:

  1. Osłabiona odporność na zakażenia (skłonność do różnych stanów ropnych, ostre zakażenia górnych dróg oddechowych, gorączka, ból gardła, owrzodzenia w jamie ustnej).

  2. Niedokrwistość (uczucie postępującego osłabienia).

  3. Skazy krwotoczne spowodowane zmniejszeniem liczby płytek krwi(siniaki, drobne wybroczyny krwawe na skórze, krwawienia z błon śluzowych).

  4. Powiększenie węzłów chłonnych, śledziony, wątroby.

Rozpoznanie:

  • Liczba krwinek białych we krwi jest na ogół zwiększona

  • W rozmazie krwi obwodowej pojawia się charakterystyczny młode komórki – blasty.

  • Badanie szpiku kostnego – jednorodny naciek z młodych komórek o charakterystycznych cechach (> 20%).

  • Badania:

  • cytochemiczne

  • antygenów różnicowania komórkowego

cytogenetycznych oraz molekularno-biologiczne

Zasady leczenia:

Ostre białaczki, można obecnie w większości przypadków skutecznie leczyć, osiągając długotrwałą poprawę lub całkowite wyleczenie.


  1. Zastosowanie progrmów chemioterapii dobranych do podtypu choroby (polichemioterapia).

  2. W uzasadnionych przypadkach transplantacja szpiku

  3. Profilaktyka infekcji oraz wczesne leczenie zakażeń

  4. Preparaty krwiopochodne

  5. Zywienie

  6. Pomoc psychologiczna

  7. Fizjoterapia ?



189. Przewlekła białaczka limfatyczna

Przewlekła białaczka limfatyczna

W chorobie tej następuje rozrost limfocytów, obejmujący:


  • Szpik

  • Węzły chłonne

  • Często śledzionę.

Choroba dotyczy przede wszystkim ludzi starszych, powyżej 60 r.ż.

Proces chorobowy rozpoczyna się skrycie, często przez długi czas nie powoduje żadnych objawów, jest wykrywany przy okazji przypadkowego badania krwi.

Objawy:


  • powiększenie węzłów chłonnych (szyjnych, pachowych, pachwinowych), oni są niebolesne

  • powiększa się śledziona

  • zapadanie na wirusowe lub bakteryjne zakażenia dróg oddechowych

  • osłabienie

  • utrata masy ciała.

Rozpoznanie:

  • W krwi – zwiększona liczba leukocytów, zwykle 40-100x109/L (80-90% limfocyty),

  • Badanie szpiku kostnego (limfocyty > 30% )

  • Zmniejszenie stężenia γ-globulin w surowicy krwi

  • Niedokrwistość hemolityczna lub małopłytkowość autoimmunologiczna

Leczenie:

W wielu przypadkach nie wymaga leczenia.

Leczone są chorzy, u których choroba przebiega z wyraźnymi objawami ogólnymi:


  • z dużą liczbą krwinek białych,

  • wyraźnym powiększeniem węzłów chłonnych,

  • występuje niedokrwistość i (lub) małopłytkowość.

Zależnie od postaci i przebiegu choroby, leczenie jest bardziej lub mniej intensywne.

Stosuje się:



  • leki cytotoksyczne,

  • kortykosteroidy,

  • radioterapię.


190. Przewlekła białaczka szpikowa

Przewlekła białaczka szpikowa.

Rozwijają się powoli i skrycie.

Istotą choroby jest niekontrolowany rozrost komórek układu granulocytarnego na wszystkich etapach rozwoju młodych granulocytów.

Pojawienie się nieprawidłowego chromosomu w komórkach układu krwiotwórczego, tzw. chromosomu Filadelfia (Ph ) związana z translokacją t(9:22) i obecnością hybrydowego genu bcr/abl.

Chromosom ten pojawia się w komórce macierzystej i jest przekazywany kolejno komórkom potomnym.

Komórki macierzyste tracą zdolność reagowania na normalne bodźce powodujące je różnicowanie.

Kliniczne fazy postaci typowej:



  1. Faza przewlekła (3-5 lat)

  2. Akceleracji (6-9 miesięcy)

  3. Ostra (blastyczna)

Objawy:

  • na początku są zupełnie niecharakterystyczne

  • osłabienie

  • stany podgorączkowe

  • brak apetytu

  • chudnięcie

  • zespole nadlepkości (gdy liczba krwinek białych w krwi obwodowej przekracza 200 x 109/L)

  • bóle i uczucie ciężaru w lewym podżebrzu (powiększenie śledzony)

  • bóle kości.

Rozpoznanie:

Liczba krwinek białych może być nadwysoka (> 50 x 109/L)

Rozmazy krwi obwodowej wykazują obecność wszystkich form rozwojowych:


  • Granulocytów

  • Promielocytów

  • Metamielocytów

  • Mielocytów

  • Formy dojrzałe

Niebezpiecznym powikłaniem przewlekłej białaczki szpikowej jest tzw. przełom blastyczny (zmiana charakteru choroby), który przypomina ostrą białaczkę mieloblastyczną.

  • Następuje nagły wyrzut mieloblastów

  • Znikają pośrednie formy rozwojowe granulocytów (charakterystyczne dla przewlekłej białaczki).

Przełom zdarza się nawet u chorych prawidłowo i skutecznie leczonych.

Leczenie (długotrwałe):



Obecnie metodą z wyboru jest podawanie α-interferonu i transplantacja szpiku kostnego co przedłuża znacznie życie chorych oraz prowadzi do wyleczenia.

1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna