Żylaki kończyn dolnych



Pobieranie 1,38 Mb.
Strona1/3
Data10.11.2017
Rozmiar1,38 Mb.
  1   2   3

101. Żylaki kończyn dolnych

Żylaki kończyn dolnych

Żylaki – trwałe rozszerzenia żył w postaci wężowatych sznurów, splotów lub kłębów, często z balonowatym uwypukleniem.

Żylaki stają się bardziej widoczne w pozycji stojącej (po uniesieniu kończyny zapadają się).

Czynniki usposobiające do powstania żylaków:


  • Płeć (przebyte ciąże)

  • Czynniki genetyczne

  • Wiek

  • Rasa

  • Wady postawy

  • Brak aktywnego trybu życia

  • Rodzaj wykonywanej pracy

Objawy/dolegliwości :

  • uczucie ciężaru kończyn pojawiające się po długotrwałym staniu,

  • uczucie rozpierania mięśni łydek,

  • Bóle kończyn,

  • Kurcze mięśni,

  • Obrzęki kończyn

  • Przebarwienia, wypryski, stwardnienia i owrzodzenia (w okolicy kostek).


102. Zespół pozakrzepowy żył

Zespól pozakrzepowy – późne następstwo zaniedbanego (niewłaściweigo leczenia) zapalenia zakrzepowego żył głębokich.

Wskutek uszkodzenia żył przez proces zakrzepowy zostaje zaburzony odpływ krwi z kończyny co prowadzi do zastoju krwi i wzrostu ciśnienia w żyłach obwodowych.

Objawy


  • Łatwe męczenie nóg

  • Uczucie nadmiernego ciążenia

  • Bóle

  • Obrzęk kończyny

Obrzęki zmniejszają się pod wpływem:

a) odpowiedniego trybu życia (unikanie stania i długotrwałego siedzenia)

b) stałego ucisku kończyny bandażem elastycznym

c) wykonywania ćwiczeń gimnastycznych ułatwiających odpływ krwi z kończyn dolnych.

Podstawowym zaleceniem jest leżenie w łóżku z unieruchomioną kończyną tak, aby stopa znajdowała się wyżej niż staw kolanowy, a ten wyżej niż staw biodrowy (ok. 15 cm). Taka pozycja ułatwia odpływ krwi z żył i uniemożliwia jej zaleganie.

Przy owrzodzeniu miejscowo na ranę, stosowane:



  • przymoczki,

  • maści,

zasypki.

Leczenie operacyjne (cel – wyeliminowanie nadciśnienia żylnego):



  • podwiązanie i przecięcie żył łączących

  • usunięciu niewydolnych żył powierzchownych i żylaków.

Leczenie zachowawcze zespołu pozakrzepowego jest długotrwałe i uciążliwe.
103. Wrodzone przepukliny przeponowe

Przepukliny wrodzone powstają w wyniku wady wrodzonej (ujawniają się do 1 r. życia).

PRZEPUKLINY BRZUSZNE

(występują u 3-5% pełnej populacji)

Jest to wytworzenie się uchyłku otrzewnej i przemieszczenie się jego, wraz z zawartością, przez otwór w przeponie do klatki piersiowej – przepuklina przeponowa. Wrota przepuklinowe – miejsce przedostawania się przepukliny przez ścianę jamy brzusznej. Są to słabsze miejsca ściany brzucha wskutek przechodzenia przez nie. Worek przepuklinowy tworzy rozciągnięty uchyłek otrzewnej.

Wielkość worka zależy od:



  • rodzaju przepukliny

  • czasu jej trwania (im przepuklina jest „starsza", tym większy worek).

Zawartość przepukliny mogą stanowić różne narządy jamy brzusznej ruchome:

  • jelito cienkie i sieć,

  • jelito grube (rzadziej),

  • jajnik, jajowód,

żołądek.

Zawartość przepukliny przedostaje się do worka przepuklinowego przy:



  • dłuższym staniu,

  • chodzeniu,

  • kaszlu,

  • parciu na stolec itp.

Aby przepuklina cofnęła się ponownie do wnętrza jamy brzusznej, wystarcza ułożenie chorego na wznak i łagodne uciśnięcie przepukliny ręką. Jeżeli to pomaga, przepuklina – odprowadźalna.

Gdy zawartość worka nie cofa się przepuklina – nieodprowadzalna.

Przepuklina nieodprowadzalna może stać się przyczyną ostrej niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego.
104. Przepukliny rozworu przełykowego przepony

Objawy:


  • na ogół nie daje objawów

  • ból umiejscowiony wysoko w nadbrzuszu mający przeważnie charakter pieczenia

  • nudności, odbijanie, czkawka, trudności w połykaniu. zwężenie, zapalenie lub owrzodzenie przełyku,

  • krwawienie,

  • zmiany w płucach, spowodowane aspiracją treści żołądkowej w czasie snu.

Dolegliwości przeważnie ustępują po zmianie pozycji ciała lub po wypiciu wody albo płynów neutralizujących działanie soku żołądkowego,

Leczenie

Zachowawcze (cel – łagodzenie dolegliwości):


  • Dieta (ograniczenie tłuszczu, częste, niezbyt obfite posiłki

  • Przeciwdziałanie przedostawaniu się treści żołądkowej do przełyku:

  • unikać leżenia po posiłkach,

  • wcześnie spożywać kolacje,

  • sypiać z uniesioną głową i klatką piersiową.

Operacyjne:

  • odprowadzenie do jamy brzusznej części żołądka znajdującej się w klatce piersiowej

  • zwężenie szwami nadmiernie powiększonego rozworu przełykowego przepony.


105. Uchyłki przełyku
106. Nienowotworowe zwężenia przełyku Nowotwory przełyku

Nowotwory niezłośliwe przełyku



  • występują rzadko

  • najczęściej – rosnący śródściennie mięśniak gładkokomórkowy.

Leczenie – operacyjne usunięcie guza.

Nowotwory złośliwe przełyku

Roczna zapadalność 4/100 000, najczęściej dotyczy mężczyzn 50-60 r. życia.

Ryzyko zachorowania:



  • kurcz wpustu

  • przepukliną rozworu przełykowego

  • przełyk Barreta (obecność śluzówki żołądka w dolnym odcinku przełyku)

  • alkohol

  • tytoń

spożywanie bardzo gorących posiłków
107. Metody odtwórcze drogi pokarmowej zastępującej przełyk . Czynniki

wpływające na rozległość resekcji i ryzyko operacyjne . Operacji raku przełyku.

Leczenie (chirurgiczne)



  • Usunięcie dolnego odcinka przełyku, wpustu i całego żołądka lub jego górnej części.

Kikut przełyku łączy się z pętlą jelita czczego lub pozostałą częścią żołądka.

  • W środkowej i górnej części przełyku przeważają raki płasko-nabłonkowe (promienioczułe) – usunięcie całej piersiowej części przełyku i zespolenie z podciągniętym dnem żołądka.



108. Przepukliny brzuszne

PRZEPUKLINY BRZUSZNE

(występują u 3-5% pełnej populacji)

Jest to wytworzenie się uchyłku otrzewnej i przemieszczenie się jego, wraz z zawartością, przez:

a) otwór w ścianie jamy brzusznej pod powłoki brzucha – przepuklina zewnętrzna

b) do zachyłku otrzewnej wewnątrz jamy brzusznej – przepuklina wewnętrzna.

Wrota przepuklinowe – miejsce przedostawania się przepukliny przez ścianę jamy brzusznej. Są to słabsze miejsca ściany brzucha wskutek przechodzenia przez nie:


  • naczyń krwionośnych i nerwów (przepuklina udowa, pępkowa)

  • powrozka nasiennego (przepuklina pachwinowa).

Mogą mieć kształt:

  • płaskiego pierścienia (przepuklina pępkowa)

  • kanału z ujściem:

  • wewnętrznym – od strony jamy brzusznej

zewnętrznym – w warstwach podskórnych (przepuklina pachwinowa, udowa).

Worek przepuklinowy tworzy rozciągnięty uchyłek otrzewnej.

Wielkość worka zależy od:


  • rodzaju przepukliny

  • czasu jej trwania (im przepuklina jest „starsza", tym większy worek).

Zawartość przepukliny mogą stanowić różne narządy jamy brzusznej ruchome:

  • jelito cienkie i sieć,

  • jelito grube (rzadziej),

  • jajnik, jajowód,

żołądek.

Zawartość przepukliny przedostaje się do worka przepuklinowego przy:



  • dłuższym staniu,

  • chodzeniu,

  • kaszlu,

  • parciu na stolec itp.

Aby przepuklina cofnęła się ponownie do wnętrza jamy brzusznej, wystarcza ułożenie chorego na wznak i łagodne uciśnięcie przepukliny ręką. Jeżeli to pomaga, przepuklina – odprowadźalna.

Gdy zawartość worka nie cofa się przepuklina – nieodprowadzalna.

Przepuklina nieodprowadzalna może stać się przyczyną ostrej niedrożności mechanicznej przewodu pokarmowego.

Przepukliny nabyte powstają u osób mających:



  • słaby układ mięśni i powięzi,

  • wiotki układ łącznotkankowy,

  • nadmierny dla nich wysiłek fizyczny,

  • znaczną otyłość,

  • przewlekły kaszel, kichanie, zaparcia albo utrudnione oddawanie moczu,

u chudnących.

Objawy przepuklin

Przepukliny mogą:


  • dawać miękki guz pojawiający się w okolicy typowych wrót przepuklinowych

  • zmieniać swe rozmiary, w zależności od pozycji ciała, fazy oddechu, kaszlu i działania tłoczni brzusznej

  • dawać uczucie „ciągnięcia" w brzuchu do nieokreślonego bólu i nudności (bóle zwykle zmniejszają się w czasie spoczynku, w pozycji leżącej)

  • dawać nasilenie dolegliwości przy prace fizycznej (długotrwałe stanie, wzmożona praca tłoczni brzusznej)

  • przebiegać bezobjawowo

Leczenie przepuklin

Jedynym skutecznym sposobem leczenia przepukliny jest zabieg operacyjny.

Operacja polega na:


  1. Odsłonięciu worka przepuklinowego

  2. Odprowadzenu do jamy brzusznej jego zawartości

  3. Zamknięciu szwami wrot przepuklinowych

W przypadkach wielkich przepuklin konieczne jest wzmocnienie mięśni i powięzi brzucha przez wszycie w nie siatki z tworzywa sztucznego

Przed operacją powinny być starannie leczone wszystkie choroby, które po zabiegu operacyjnym mogą powodować wzmożenie ciśnienia śródbrzusznego:



  • przewlekłe nieżyty oskrzeli powodujące uporczywy kaszel,

  • uczulenia wywołujące gwałtowne kichanie,

  • przewlekłe zaparcia,

  • u mężczyzn przerost gruczołu krokowego sprawiający znaczne trudności w oddawaniu moczu.

  • Po operacji przez 4-6 tygodni nie wolno wykonywać większych wysiłków fizycznych.

  • Czas powrotu do pracy zależy od jej charakteru.

  • Po operacjach przepuklin nawrotowych osobom ciężko pracującym fizycznie doradza się zmianę wykonywanej pracy


Rodzaje przepuklin zależnie od ich umiejscowienia




a) pachwinowa mosznowa,

b) pachwinowa skośna,

c) udowa,

d) pępkowa,

e) nadbrzuszna, przepuklina kresy białej,

f) w bliźnie pooperacyjnej.

109. Przepukliny brzuszne zewnętrzne

110. Przepuklina pachwinowa

111. Przepuklina udowa

112. Przepuklina pępkowa

113. Przepuklina kresy białej

114. Przepuklina brzuszna w bliźnie pooperacyjnej

115. Przepuklina nawrotowa

116. Rzadsze postacie przepuklin zewnętrznych

117. Przepukliny wewnętrzne
118. Zapalenie otrzewnej

Zapalenie otrzewnej

Groźny proces chorobowy powstający w wyniku zakażenia:


  • drobnoustrojami chorobotwórczymi

  • działania czynników chemicznych.

Bakterie przedostają się do jamy otrzewnej przez:

  • ścianę leżącego wewnątrz niej narządu,

  • rany powłok,

  • operacje (ok. 40% w wyniku ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, ok. 20% wskutek przedziurawienia wrzodu żołądka lub dwunastnicy, a u kobiet zapalenie ropne narządów rodnych (np. jajników czy jajowodów),

  • przenikanie drobnoustrojów z krwiobiegu (posocznica).

  • Czynniki chemiczne wywołujące zapalenie otrzewnej*:

  • a) krew (gromadząca się w jamie otrzewnej w wyniku krwotoku wewnętrznego);

  • b) treść żołądkowa (po pęknięciu wrzodu żołądka lub dwunastnicy);

  • c) żółć (przedziurawienie pęcherzyka żółciowego);

  • d) mocz (pęknięcie pęcherza).

  • * W chemicznym zapaleniu otrzewnej prawie zawsze dochodzi do zakażenia drobnoustrojami

Na zakażenie otrzewna reaguje

  • przekrwieniem

  • obrzękiem

  • zahamowaniem ruchów perystaltycznych jelit (niedrożność porażenna)

  • wydzielaniem dużej ilości płynu (z czasem przekształca się w ropę)

  • odwodnienie organizmu, zaburzenia poziomu elektrolitów (niekiedy wstrząs).

Wyróżnia się zapalenie otrzewnej

  • ograniczone

  • rozlane (przebieg burzliwy).


119. Rozlane zapalenie otrzewnej

120. Ograniczone zapalenie otrzewnej

Ograniczone zapalenie otrzewnej

Powstaje w najbliższym otoczeniu toczącego się:


  • procesu zapalnego

  • miejsca przedziurawienia narządu leżącego wewnątrz jamy brzusznej.

Naciek zapalny może:

  • zostać stopniowo wchłonięty, pozostawiając zrosty,

  • ulec zropieniu, tworząc ropień środotrzewnowy.

Objawy zależą w dużym stopniu od umiejscowienia ogniska zakażenia:

  • mało wyraźne (gdy znajduje się ono głęboko)

  • zlokalizowany ból w jamie brzusznej (przy obmacywaniu brzucha wyczuwa się opór bolesny przy dotyku).

Postaci ograniczonego zapalenia otrzewnej:

  • podprzeponowe,

  • umiejscowione w zachyłku miedniczym otrzewnej (ropnie jamy Douglasa)

międzypętlowe.

121. Krwotok z przewodu pokarmowego

122. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy

Choroba wrzodowa żołądka lub dwunastnicy

Przewlekłe owrzodzenie błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy.


  • Najczęściej występuje pojedyncza zmiana z lokalizacją:

  • na krzywiźnie małej lub w okolicy przyodźwiernikowej żołądka;

  • w opuszce dwunastnicy.

  • okrągła lub owalna (średnica wynosi ≈ 1 cm)

  • przenika do błony podśluzowej lub mięśniowej

  • wokół otaczona śluzówka zapalona.

Etiopatogeneza:

Zaburzenia równowagi między czynnikami wrzodotwórczymi (np. wydzielanie kwasu lub pepsyny) i chroniącymi

Zakażenie H. pylory, przewlekłe zapalenie żołądka (typ B)

Objawy:


Bóle w chorobie wrzodowej żołądka:

Umiejscowione w samym środku nadbrzusza

Występują bezpośrednio po spożyciu pokarmów lub w krótki czas później (1/2 – 1 godz.)

Łagodzą ból leki nautralizujące lub mleko

Bóle w chorobie wrzodowej dwunastnicy:

W środku nadbrzusza bądź nieco na prawo od linii środkowej ciała

Na czczo lub w 2 do 3 godz. po spożyciu pokarmów, a także w nocy

Łagodzi ból pokarm

Dalsze objawy:

Nudności


Skłonność do wymiotów, jakie przynoszą ulgę

Często występuje zaparcie stolca

Przy badaniu palpacyjnym – bolesność w ściśle określonym punkcie, odpowiadającym położeniu wrzodu.

Rozpoznanie:

Gastroskopia z pobraniem materiału do badania histologicznego (biopsja)

Badanie rentgenowskie z użyciem baru (obecność niszy wrzodowej)

wykrywanie H. pylory

Leczenie:

Leczenie zakażenia H. pylory związkami koloidalnego bizmutu, antybiotykami (np. amoksycyliną), metronidazolem

Leki obniżające kwasotę soku żołądkowego:

Leki blokujące receptory histaminowe H2 (np. cymetydyna, nizatydyna)

Inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol)

Prostaglandyny (mizoprostol)

Leki antycholinergiczne (rzadko stosowane) – np. poldyna, izopropamid

Leki neutralizujące (np. maalox, mylanta, gaviscon). Sukralfat



  1   2   3


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna