Wymagania techniczno-użytkowe dla wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia I życia oraz mienia



Pobieranie 4,4 Mb.
Strona1/13
Data19.12.2017
Rozmiar4,4 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13

Załącznik nr 2
Wymagania techniczno-użytkowe dla wyrobów służących zapewnieniu bezpieczeństwa publicznego lub ochronie zdrowia i życia oraz mienia, wprowadzanych do użytkowania w jednostkach ochrony przeciwpożarowej oraz wykorzystywanych przez te jednostki do alarmowania o pożarze lub innym zagrożeniu oraz do prowadzenia działań ratowniczych, a także wyroby stanowiące podręczny sprzęt gaśniczy



1.1. APARATY POWIETRZNE BUTLOWE ZE SPRĘŻONYM POWIETRZEM I MASKI
1.1.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA
1.1.1.1. Aparaty powietrzne

Podział i oznaczenie wg PN-EN 137.


1.1.1.2. Maski

Podział i oznaczenie wg PN-EN 136.


1.1.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Maski powinny być zgodne z wymaganiami normy PN-EN 136.

Aparaty powinny być zgodne z wymaganiami normy PN-EN 137.
1.1.3. WYMAGANIA SZCZEGÓLNE
1.1.3.1. Wykonanie

Pasy naramienne aparatu powinny posiadać nakładki z miękkiego tworzywa o szerokości nie mniejszej niż 50 mm. Stelaż aparatu powinien być dostosowany do mocowania jednej lub dwóch butli. Niedopuszczalne jest podłączanie więcej niż jednego automatu oddechowego do tego samego reduktora wysokiego ciśnienia. Łączna pojemność butli aparatu powinna zapewnić zapas powietrza w ilości co najmniej 600 dm3.

Powierzchnia wizjera maski ograniczona wewnętrzną krawędzią zacisku mocującego wizjer do części twarzowej nie powinna być mniejsza niż 180 cm2.
1.1.3.2. Wytrzymałość połączenia łącznika maski z częścią twarzową

Połączenie łącznika maski z częścią twarzową, powinno wytrzymać działanie siły 300 N w czasie 60 sekund, a pozostałe elementy składowe nie powinny odłączyć się od maski, po wygrzaniu w komorze w temperaturze 150 ± 5 0C w czasie 1 godziny.


1.1.4. NORMY I DOKUMENTY POWOŁANE

  • PN-EN 136 Sprzęt ochrony układu oddechowego. Maski. Wymagania, badanie, znakowanie.

  • PN-EN 137 Sprzęt ochrony układu oddechowego. Aparaty powietrzne butlowe ze sprężonym powietrzem. Wymagania, badania, znakowanie.



1.2. SYGNALIZATOR BEZRUCHU


      1. OZNACZENIA

Oznaczenie: Sygnalizator bezruchu
1.2.2. WYKONANIE
1.2.2.1. Materiały

Nie ogranicza się rodzaju materiałów, z jakich wykonany jest sygnalizator bezruchu oraz napięcia zasilania, o ile spełnione są parametry zawarte w dokumentacji technicznej producenta oraz niniejsze wymagania.


1.2.2.2. Konstrukcja

Urządzenie nie powinno mieć ostrych krawędzi, aby nie powodować uszkodzeń ciała lub umundurowania użytkownika.

Urządzenie powinno stanowić jedną całość ze źródłem zasilania.

Urządzenie powinno posiadać obudowę w wykonaniu przeciwwybuchowym.

Sposób włączania w stan czuwania oraz włączania i wyłączania alarmu zasadniczego powinno eliminować zarówno przypadkowe włączenie jak i wyłączenie. Włączenie urządzenia powinno być wykonalne ręką w rękawicy od ubrania chroniącego przed promieniowaniem cieplnym i płomieniem typ 3.

Wyłączenie alarmu zasadniczego powinno wymagać świadomego działania użytkownika.

Urządzenie powinno posiadać funkcję awaryjnego, świadomego włączenia alarmu zasadniczego z pominięciem fazy alarmu wstępnego.

System mocowania urządzenia do elementów odzieży lub uzbrojenia osobistego powinien gwarantować trwałe i niezawodne połączenie, co najmniej na dwa niezależne sposoby.


1.2.2.3. Znakowanie

Sygnalizator, powinien posiadać tabliczkę znamionową zawierającą, co najmniej następujące informacje:



  • nazwę producenta,

  • nazwę i typ narzędzia,

  • numer fabryczny,

  • rok produkcji (miesiąc i rok).

Dopuszczalne jest umieszczanie tabliczki znamionowej pod pokrywą kryjącą baterię zasilającą urządzenie.

1.2.3. PARAMETRY


1.2.3.1. System mocowania

Siła połączenia urządzenia do elementu odzieży lub uzbrojenia nie może być mniejsza niż 50 N.


1.2.3.2. System zasilania

System zasilania bez wymiany źródła energii powinien zapewnić czas czuwania urządzenia minimum 50 godzin oraz minimum 2 godziny w stanie alarmu zasadniczego.

Obniżenie napięcia źródła zasilania do poziomu, przy którym urządzenie będzie pracować maksymalnie 1,5 godziny w stanie czuwania powinno być sygnalizowane akustycznie w sposób odmienny od sygnalizacji stanów alarmu.
1.2.3.3. Natężenie sygnałów dźwiękowych

Urządzenie powinno sygnalizować sygnałem dźwiękowym o natężeniu 70 ÷ 85 dB włączenie w stan czuwania i alarmu wstępnego, natomiast uruchomienie alarmu zasadniczego powinno być sygnalizowane sygnałem o natężeniu dźwięku minimum 95 dB. Stan pracy urządzenia przy niskim poziomie napięcia zasilania powinien być sygnalizowany sygnałem dźwiękowym o natężeniu minimum 60 dB. Dopuszcza się dodatkową świetlną sygnalizację stanów alarmu.


1.2.3.4. Algorytm działania

Wymagany jest, co najmniej następujący algorytm działania urządzenia:



  • po włączeniu w stan czuwania i pozostawieniu urządzenia w bezruchu, po 30 ± 10 sekundach powinno nastąpić uruchomienie alarmu wstępnego powtarzającego się z częstotliwością 12 Hz i natężeniu minimum 70  85 dB. Czas trwania alarmu wstępnego powinien zawierać się w przedziale 7 10 sekund. Dopuszczalne jest dodatkowe sygnalizowanie alarmu wstępnego pulsacyjnym sygnałem świetlnym. Poruszenie urządzenia w stanie alarmu wstępnego powinno powodować automatyczne wyłączenie tego alarmu i przejście urządzenia w stan czuwania.

  • po upływie max. 10 s. alarmu wstępnego powinno nastąpić uruchomienie alarmu zasadniczego o natężeniu dźwięku min. 95 dB powtarzającego się z częstotliwością 1  3 Hz. Dopuszczalne jest dodatkowe sygnalizowanie alarmu zasadniczego pulsacyjnym sygnałem świetlnym.

  • Wszystkie inne niż wymienione w niniejszych wymaganiach a deklarowane przez producenta funkcje urządzenia, powinny funkcjonować zgodnie z indywidualną instrukcją obsługi.


1.2.3.5. Szczelność.

Konstrukcja urządzenia musi zapewnić odporność na zanurzenie w wodzie na głębokość 1 m, przez okres 2 godzin.


1.2.3.6. Odporność na szok termiczny.

Urządzenie musi działać poprawnie po narażeniu na szok termiczny (1 godzina w temperaturze – 30 ± 2 oC , następnie w czasie nie dłuższym niż 60 s przemieścić sygnalizator do komory cieplnej o temperaturze 50 ± 2 oC na czas 1 godziny).


1.2.3.7. Odporność na działanie podwyższonej temperatury.

Urządzenie musi działać poprawnie po 1 godzinnej aklimatyzacji w temperaturze 70 ± 2 oC.


1.2.3.8. Odporność na płomień.

Urządzenie w stanie alarmu zasadniczego powinno być, poddane, przez 5 sekund działaniu płomieni uzyskanych z zespołu palników Bunsena o dyszach powietrznych otwartych w 100%, zasilanych gazem propan butan pod ciśnieniem 0,3 ÷ 0,4 bar. Wysokość płomieni powinna wynosić 60 ÷ 70 cm nad dyszami wylotowymi palników. Temperatura mierzona na wysokości 250 mm nad dyszami palników powinna wynosić 950  50 0C. Ustawienie palników zgodne z pkt. 8.5.2.3 normy PN-EN 136.

Podczas badania i po usunięciu ze strefy ognia, sygnalizator bezruchu nie może odłączyć się od systemu mocowania. Dopuszczalny czas palenia się obudowy po usunięciu ze strefy ognia – max 2 s. Niedopuszczalne jest tworzenie się kropel, odprysków itp. tworzywa z którego wykonano obudowę urządzenia.
1.2.3.9. Odporność na uderzenie.

Konstrukcja urządzenia musi zapewnić ochronę mechanizmu wewnętrznego oraz zapewnić możliwość włączania i wyłączania po niekontrolowanym 3 krotnym upadku na twarde podłoże o nawierzchni betonowej lub ceramicznej z wysokości 1,5 m.


1.2.4. NORMY I DOKUMENTY POWOŁANE

PN-EN 136 Sprzęt ochrony układu oddechowego. Maski. Wymagania, badanie, znakowanie.






1.3. UBRANIA SPECJALNE CHRONIĄCE PRZED CZYNNIKAMI CHEMICZNYMI


1.3.1. OZNACZENIA

Oznaczenie: Ubranie specjalne chroniące przed czynnikami chemicznymi typ 1a-ET


1.3.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ubrania specjalne chroniące przed czynnikami chemicznymi powinny spełniać wymagania zasadnicze dla środków ochrony indywidualnej potwierdzone deklaracją zgodności WE.



1.3.3. WYMAGANIA SZCZEGÓLNE
1.3.3.1. Krój ubrania

Ubranie powinno zapewnić całkowitą izolację ratownika od otoczenia.


Ubranie powinno być uszyte w formie kombinezonu, którego krój powinien umożliwiać pracę z kompletnym aparatem oddechowym wg pkt. 1.1, umieszczonym wewnątrz kombinezonu.

Kaptur powinien umożliwiać stosowanie hełmu strażackiego wg pkt. 1.10.



1.3.3.2. Wykonanie

Obuwie i rękawice powinny być połączone z kombinezonem przy pomocy zacisków.

Zewnętrzna strona ubrania nie może mieć żadnych kieszeni czy podobnych do kieszeni cech konstrukcyjnych.

Wewnętrzna kieszeń na plecach, przeznaczona na aparat oddechowy powinna być wyłożona wykładziną z elastycznego tworzywa piankowego, do ochrony ubrania przed mechanicznymi uszkodzeniami przez aparat powietrzny butlowy. Kieszeń powinna umożliwić stosowanie aparatów jedno i dwubutlowych o pojemności butli od 4 do 6,8 dm3.



1.3.3.3. Wizjer

Powierzchnia wizjera, powinna mieć, co najmniej 750  10% cm2.

Wizjer może być połączony z ubraniem dowolną techniką.

1.3.3.4. Masa

Masa kombinezonu, bez względu na wzrost użytkownika, nie powinna przekroczyć 10 kg.


1.3.3.5. Ergonomia

Kombinezon powinien być wyposażony w system utrzymania krocza kombinezonu na właściwej wysokości dla danego użytkownika.

Powietrze wydychane przez użytkownika, powinno powodować nadciśnienie wewnątrz kombinezonu. Dopuszcza się stosowanie systemów dodatkowej wentylacji, zasilanych z butli aparatu powietrznego.


1.4. UBRANIA SPECJALNE CHRONIĄCE PRZED PROMIENIOWANIEM CIEPLNYM I PŁOMIENIEM


1.4.1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Podział i oznaczenie wg PN-EN 1486.


1.4.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ubranie powinno być zgodne z wymaganiami normy PN-EN 1486.


1.4.3. WYMAGANIA SZCZEGÓLNE
1.4.3.1. Wykonanie

Dopuszczalne są wyłącznie ubrania typu 2 i 3 wg ww. normy. Ukompletowanie ubrania typu 2, składające się z płaszcza z kapturem i rękawic, może być uzupełnione o spodnie typu ogrodniczki.

Spodnie należy wyposażyć w elastyczne szelki o szerokości 40 mm. Szelki powinny być zapinane z przodu na klamry zatrzaskowe.

Materiał konstrukcyjny, z którego wykonano spodnie powinien być identyczny jak materiał płaszcza.

Nogawki spodni (dotyczy tylko ubrań typu 2) powinny być na tyle szerokie, aby można było nałożyć je na cholewki butów strażackich.

Kaptur ubrania powinien prawidłowo współpracować z hełmem strażackim wg 1.10.


1.4.3.2. Masa

Masa ubrania bez hełmu typ 2 nie może przekroczyć 8 kg.

Masa ubrania bez hełmu typ 2 wyposażonego w spodnie nie może przekroczyć 12 kg.

Masa ubrania bez hełmu typ 3 nie może przekroczyć 17 kg.



1.4.4. NORMY I DOKUMENTY POWOŁANE

  • PN-EN 1486 Odzież ochronna dla strażaków. Metody badania i wymagania dla odzieży odbijającej promieniowanie cieplne przeznaczone do specjalnej akcji przeciwpożarowej.



1.5. PASY STRAŻACKIE


      1. PODZIAŁ I OZNACZENIA

Podział i oznaczenia wg PN-88/M-51502.


      1. WYMAGANIA OGÓLNE

Parametry pasa powinny być zgodne z wymaganiami PN-88/M51402 oprócz pkt 3.6.


      1. WAMAGANIA SZCZEGÓLNE




        1. Konstrukcja i materiały

Pas powinien być koloru czarnego lub ciemno granatowego.

Elementy metalowe badane według ppkt. 5.13.1 i 5.13.2 normy PN-EN 364 powinny spełniać wymagania ppkt. 5.13.3 normy PN-EN 364.


1.5.3.2. Znakowanie

Znakowanie pasa powinno być wykonane zgodnie z wymaganiami normy PN-88/M-51502 pkt. 3.7 ppkt a, c, d.


1.5.4. NORMY I DOKUMENTY POWOŁANE

  • PN-88/M-51502 Sprzęt pożarniczy. Pasy strażackie.

  • PN-EN 364 Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości. Metody badań.



1.6. UBRANIA SPECJALNE
1.6.1. OZNACZENIA
1.6.1.1. Oznaczenie ubrania specjalnego

Oznaczenie ubrania powinno być wykonane zgodnie z obowiązującymi normami i umożliwiać identyfikację każdego elementu składowego ubrania przez zastosowanie wszywki


o wymiarach 3 x 6 cm na nazwisko i imię użytkownika.
1.6.2. WYMAGANIA OGÓLNE

Ubranie specjalne powinny spełniać wymagania zasadnicze dla środków ochrony indywidualnej potwierdzone deklaracją zgodności WE.



1.6.3. WYMAGANIA SZCZEGÓLNE
1.6.3.1. Opis ogólny

Ubranie składa się z kurtki długości ¾ i spodni. Wykonane z tkaniny zewnętrznej w kolorze czarnym lub ciemnogranatowym z warstwą termoizolacyjną. Wszystkie warstwy kurtki mogą być ze sobą związane na stałe lub być wykonane z warstw noszonych łącznie.

Kurtka posiada szerokie rękawy umożliwiające swobodne nakładanie ubrania oraz zapobiegające podciąganiu kurtki do góry przy podnoszeniu rąk przez użytkownika.

Kurtka zapinana na mocny grubocząstkowy, dwugłowicowy zamek rozpinany na wysokości krocza.


W dolnej części kurtki są wpuszczane dwie kieszenie ze skośnymi wlotami przykrytymi patkami, zapinanymi na „rzepy”. W górnej części na prawej piersi znajduje się kieszeń wpuszczana, zapinana zamkiem w kierunku ramienia. Bezpośrednio pod taśmami ostrzegawczymi dwie naszywki i obejma wykonane z tkaniny zewnętrznej. Obejma zapinana na taśmę „rzep”, np. do mocowania: latarki, sygnalizatora bezruchu lub rękawic.

W górnej części kurtki pod lewą plisą kryjącą zamek, znajduje się kieszeń wpuszczana zapinana na zamek spiralny.

W przedniej, dolnej, wewnętrznej części kurtki naszyta jest jedna lub dwie kieszenie zapinane taśmą „rzep”, przewidziane na opatrunek osobisty.


Spodnie posiadają elastyczne szelki zapinane na klamry zatrzaskowe, umożliwiające regulację ich długości. Na wysokości kolan naszyty dodatkowy wkład chroniący staw kolanowy. Nogawki szerokie i proste, umożliwiające swobodne ich zakładanie na cholewkę buta gumowego lub skórzanego.

W celu poprawy wodoszczelności ubrania, szwy powinny być zabezpieczone taśmą lub w inny równorzędny sposób.


1.6.3.2. Szczegółowy opis wyglądu kurtki

Zewnętrzną warstwę kurtki powinna stanowić tkanina w kolorze czarnym lub ciemnogranatowym z wykończeniem olejo i wodoodpornym.

Kurtka powinna zachodzić na spodnie minimum 30 cm, a dolna jej krawędź powinna sięgać
20  2,5 cm poniżej krocza.

Kołnierz kurtki podwyższony z tkaniny zewnętrznej w formie stójki, miękki, chroniący krtań


i zapinany z przodu na taśmę „rzep”, umożliwiającą dopasowanie. Zamek kurtki powinien być przykryty plisą z tkaniny zewnętrznej z wykończeniem wodoszczelnym. Zapięcie plisy na metalowe napy lub klamry, uzupełnione o taśmy na „rzep”.

Rękawy szerokie, z tkaniny zewnętrznej, od wewnątrz zakończone ściągaczem elastycznym,


a na zewnątrz ściągaczem z taśmą „rzep”, umożliwiającą dopasowanie rękawa w nadgarstku.

W dolnej przedniej części kurtki powinny być wszyte dwie skośne kieszenie o szerokości 15  1 cm i głębokości 25  1 cm, kryte patkami, zapinanymi na „rzepy”, zabezpieczającymi przed przedostawaniem się wody. W górnej części na prawej piersi, powyżej taśm ostrzegawczych powinna znajdować się kieszeń wpuszczana o głębokości 15  20 cm, zapinana zamkiem spiralnym w kierunku ramienia.

Poniżej kieszeni i taśm ostrzegawczych dwie naszywki z metalowymi uchwytami oraz obejma z tkaniny zewnętrznej zapinana na taśmę „rzep” np. do mocowania: sygnalizatora, latarki lub rękawic.

W górnej części kurtki pod plisą kryjącą zamek, powinna znajdować się kieszeń wpuszczana


o głębokości 20  1 cm i szerokości 15  1 cm. Wewnętrzne warstwy kurtki powinny stanowić: membrana wodoszczelna i paroprzepuszczalna, warstwa termoizolacyjna i podszewka – układ warstwowy. Możliwe są również inne rozwiązania konstrukcyjne wewnętrznych elementów kurtki uwzględniające nowe technologie i inżynierię materiałową. Wszystkie warstwy kurtki mogą być ze sobą związane na stałe, a w przypadku wykonania jako oddzielne, powinny być noszone łącznie. W takim przypadku, wymagane jest trwałe naniesienie zalecenia używania kompletnie wyposażonej kurtki, a używanie kurtki rozkompletowanej powinno być widoczne na zewnątrz ubrania.

Dolna krawędź kurtki powinna być zabezpieczona przed podsiąkaniem wody do góry na warstwę termoizolacyjną. W przedniej dolnej wewnętrznej części kurtki powinna być naszyta jedna lub dwie kieszenie o wymiarach (szerokość x głębokość) 25  20 cm przewidziane na opatrunek osobisty.


Kurtka oznaczona układem taśm fluorescencyjnych i odblaskowych o szerokości 5 cm
w następujący sposób:

  • na całym obwodzie kurtki w odległości 5 cm od jej dolnej krawędzi;

  • z przodu i z tyłu kurtki na wysokości klatki piersiowej w odległości 20  2 cm od szwu barkowego (mierzone w połowie długości barku);

  • na całym obwodzie rękawów w odległości 20  2 cm od ich dolnych krawędzi;

Zastosowane taśmy powinny charakteryzować się ograniczoną palnością, mogą być zszyte krawędziami lub naszyte oddzielnie w odstępie do 1 cm. Taśma górna powinna być koloru srebrnego, a dolna żółtego. Taśmy należy przyszyć niepalnymi nićmi w kolorze zbliżonym do koloru taśm, podwójnym lub pojedynczym ściegiem.

Na kurtce umieszczone „rzepy” pod emblematy i znaki identyfikacyjne:



  • na lewym rękawie, w połowie wysokości między łokciem a barkiem, do mocowania emblematu PSP, drugi poniżej w odległości 1 cm do emblematu nazwy miasta;

  • na lewej piersi powyżej taśm ostrzegawczych do mocowania dystynkcji;

  • na lewej piersi poniżej taśm ostrzegawczych do mocowania napisu STRAZ;

  • na plecach w odległości 0,5 ÷ 1,0 cm pod żółtym pasem ostrzegawczym do mocowania napisu STRAZ.

Napisy „STRAZ” - litery w kolorze czarnym wykonane na tkaninie (tle) w kolorze fluorescencyjnym żółtym.

Napis „STRAZ” umieszczony na tyle kurtki w odległości 0,5 ÷ 1,0 cm pod żółtym pasem ostrzegawczym:



    • wymiary tła – 12 x 34  0,3 cm,

    • wysokość liter – 7,7  0,1 cm,

    • długość całego napisu – 28  0,3cm.

    • mocowanie na „rzep” lub inną techniką.

Napis „STRAZ” umieszczony na przodzie kurtki:

    • wymiary tła – 5 x 15  0,3 cm,

    • wysokość liter – 2,5  0,1 cm,

    • długość całego napisu – 11  0,3cm,

    • mocowanie na „rzep” lub inną techniką.

Na wewnętrznej powierzchni kurtki, w górnej części karczka naszyta wszywka z informacjami producenta o wyrobie.






Rysunek 1.6.3.2. Rysunek modelowy kurtki.
1.6.3.3. Szczegółowy opis wyglądu spodni

Zewnętrzną warstwę spodni powinna stanowić tkanina w kolorze czarnym lub ciemnogranatowym z wykończeniem olejo i wodoodpornym. Spodnie długie bez odciętego pasa, swobodne w każdym ułożeniu ruchowym. Zastosowane tkaniny – identyczne jak w kurtce. Nogawki powinny być szerokie i proste, umożliwiające swobodne zakładanie na cholewkę buta, od dołu zabezpieczone przed podsiąkaniem warstwy termoizolacyjnej za pomocą pasa tkaniny powlekanej o szerokości 20  2 cm. Na kolanach dodatkowy wkład i wzmocnienie chroniące staw kolanowy.

Spodnie powinny mieć elastyczne szelki szerokości 4 cm od pasa spodni z przodu poprzez ramiona do pasa z tyłu i zapinane na regulowane klamry zatrzaskowe. Rozporek powinien być zapinany na suwak i guzik. Spodnie z możliwością regulacji obwodu pasa.

Spodnie oznaczone układem taśm fluorescencyjnych i odblaskowych o szerokości 5 cm


w następujący sposób: na całym obwodzie nogawek w odległości około 15  2 cm od ich dolnych krawędzi. Zastosowane taśmy powinny charakteryzować się ograniczoną palnością, sposób ich naszycia identycznie jak na kurtce.



Rysunek 1.6.3.3. Rysunek modelowy spodni
1.6.3.4. Parametry techniczne materiałów i surowców oraz wymagania techniczne

Konstrukcja ubrania powinna zapewnić ochronę wewnętrznej strony warstwy termoizolacyjnej przed przemoczeniem podczas działania jednogodzinnej próby sztucznego deszczu, o intensywności zraszania, mierzonej na poziomie podłoża (450 ± 50) l/(m2h) uzyskanego z pojemnika o średnicy co najmniej 1000 mm, zasilanego w wodę tak, aby poziom wody utrzymywał się w przedziale 45 ± 5 mm i umieszczonego co najmniej 5000 mm nad podłożem. W dnie pojemnika powinno znajdować się około 682 dysze z otworami o średnicy 0,6 mm, rozmieszczone centrycznie co 34 mm, w celu wytworzenia kropel wody ponad kolistym obszarem o średnicy 932 m, (gęstość kropel około 1000 kropel/m2). Temperatura wody powinna być taka sama jak temperatura powietrza w pomieszczeniu badawczym. Dopuszczalna odchyłka temperatury wody w stosunku do temperatury otoczenia nie powinna przekraczać ± 5 0C.

Badane ubranie powinno być nałożone na manekina w kształcie dorosłego człowieka o wysokości 1820  40 mm i obwodzie klatki piersiowej 1000  60 mm, ubranego w bawełnianą bieliznę składającą się z podkoszulka z długim rękawem i kalesonów z długimi nogawkami. Brzegi podkoszulka i jego rękawów, a także nogawki kalesonów powinny kończyć się ok. 45 mm (odpowiednio przed brzegami kurtki i nogawkami spodni), aby nie dopuścić do wsiąkania wody w bieliznę przy nadgarstkach i kostkach. Bielizna powinna być wykonana z włókien chłonących wodę (np. prana bawełna) - średni czas wsiąkania kropel we włókno nie może przekraczać 2 s.

Podczas próby manekin (ubrany w bieliznę i badane ubranie specjalne) powinien mieć jedno ramię skierowane do tyłu, a drugie do przodu - każde pod kątem 25  5 o od pionu. Manekin powinien być odchylony od pionu w tył o kąt (5±2)0. Głowa manekina powinna być przykryta plastikową torbą, aby nie dopuścić do przesiąkania wody wokół kołnierza do wnętrza kurtki. Plastikowa torba nie może zakrywać szwów przy dekolcie.

Badanie należy rozpocząć dopiero po napełnieniu zbiornika (do przelewu rynną). Wtedy należy umieścić manekina w sztucznym deszczu. Po upływie czasu badania usunąć manekina z obszaru sztucznego deszczu. Odczekać 2 minuty w celu ocieknięcia wody z badanego ubrania i ostrożnie zdjąć części ubrania unikając kontaktu kropli z bielizną. Dokonać oględzin wewnętrznej strony ubrania. Zmierzyć całkowitą powierzchnię zmoczonych obszarów bielizny.

Próbę odporności na przemakanie należy przeprowadzić dwukrotnie. Badania przeprowadzić dla jednego egzemplarza ubrania. W przypadku negatywnego wyniku jednej z prób należy przeprowadzić trzecią próbę. (wyniki przynajmniej dwóch prób powinny być pozytywne).

Taśmy ostrzegawcze i napisy „STRAZ” muszą zachować właściwości po 25 cyklach prania
w temperaturze 40oC. Procedury prania według PN-EN ISO 6330 np. pralnica typu A, cykl pralnicy – delikatny, temperatura III. Suszenie metoda A.
1.6.3.5. Masa

Masa kompletnego ubrania, bez względu na rozmiar nie powinna przekroczyć 4 kg.


1.6.4. NORMY I DOKUMENTY POWOŁANE

  • PN-EN ISO 6330 Tekstylia – Procedury prania domowego i suszenia stosowane do badania płaskiego wyrobu włókienniczego.



1.7. RĘKAWICE SPECJALNE
1.7.1. WYMAGANIA OGÓLNE


  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   13


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna