Wykład 3 Metody I formy realizacji procesu wychowania fizycznego- jak nauczyciel wf uwzględnia potrzeby I możliwości rozwojowe dzieci I młodzieży szkolnej jak uczy się człowiek?



Pobieranie 0,85 Mb.
Strona1/6
Data17.11.2017
Rozmiar0,85 Mb.
  1   2   3   4   5   6

Wykład 3

Metody i formy realizacji procesu wychowania fizycznego- jak nauczyciel WF uwzględnia potrzeby i możliwości rozwojowe dzieci i młodzieży szkolnej
JAK UCZY SIĘ CZŁOWIEK?

  • Informacje jakie docierają do naszego mózgu podczas procesu uczeniu to potężny strumień danych, przetwarzany przez nasze własne detektory zmysłowe:

- wzrok, słuch, węch, smak i dotyk.

  • Każdy z tych zmysłów wysyła sygnały różnymi drogami do różnych części mózgu. Jednak proces sam proces uczenia się i zapamiętywania integruje i przetwarza informacje przychodzące z różnych zmysłów równocześnie.

  • Nauczanie powinno się zatem odbywać  za pomocą technik polisensorycznych, które umożliwiają uczniowi odbiór rozległych informacji za pomocą różnych zmysłów


Nawyk ruchowy

  • Nawyk ruchowy- wyuczona czynność spostrzeżeniowo- czuciowa, oparta o mechanizmy neurofizjologiczne, zapewniające uzyskiwanie z góry przewidzianych wyników działania z dużą pewnością, sprawnie, z minimalną stratą czasu i energii i często w stanie nieświadomości wtórnej (Czajkowski )




  • Jest indywidualną formą reakcji i działalności, charakteryzującą się zautomatyzowanym przebiegiem i tym, że jej wykonanie nie wymaga jakiejś specjalnej koncentracji uwagi i myślenia; nawyk nie oznacza samej czynności, tylko nabytą zdolność do wykonania określonej czynności

  • Według Schmidta (1975, 1988, 1991) uczenie się motoryczne wiąże się z wewnętrznymi procesami wynikającymi z ćwiczenia lub z nabytego doświadczenia, które prowadzą do względnie stałych zmian w zdolnościach służących rozwojowi umiejętności ruchowych

Każde działanie wiąże się z procesami spostrzeżeniowymi, umysłowymi i decyzyjnymi.

Każde działanie zawiera: postrzeganie, przyjęcie bodźców, przetwarzanie informacji, podejmowanie decyzji, wybór działania i sam ruch.


METODY STOSOWANE W PROCESIE WYCHOWANIA FIZYCZNEGO
METODA – (grec. methodos) droga, sposób postępowania

  • Sposób osiągania celu poprzez uporządkowanie czynności (Pszczołowski)

  • Sposób postępowania, dobór rodzaju działania /dobór i kolejność czynności składowych działania złożonego /świadomie stosowany /lub przyjęty do stosowania /z możliwością powtórzenia go we wszystkich przypadkach danego typu (Kotarbiński)

  • Określony sposób pracy nauczyciela z uczniami, umożliwiający uczniom opanowanie wiedzy wraz z umiejętnością stosowania jej w praktyce, jak również rozwijanie zdolności i zainteresowań umysłowych (Okoń)

Metody odpowiadają na pytanie „Jak uczyć?”


Metoda z naukowo-metodycznego punktu charakteryzują takie cechy jak:

1) Uświadomione kierowanie na cel

2) Kolejność czynności działania

3) Systematyczność

4) Powtarzalność



  • PODZIAŁY METOD-w zależności od przyjętego kryterium podziału:

1/ Realizacja treści programowych




  • M. ROZWIJANIA SPRAWNOŚCI MOTORYCZNEJ

  • M. NAUCZANIA RUCHU

  • M. PRZEKAZU WIEDZY

  • M. WYCHOWAWCZE

  • M. REALIZACJI ZADAŃ RUCHOWYCH

2/ Wspomagające realizację treści programowych :




  • M. PERCEPCJI ZMYSŁOWEJ

  • M. INTWNSYFIKUJĄCE LEKCJĘ WF



METODY ROZWIJANIA SPRAWNOŚCI MOTORYCZNEJ- stosowane w szkole:

1/ Metody kształtowania szybkości:

  1. metoda powtórzeniowa - zakłada powtarzanie ćwiczeń z maksymalną prędkością, przy czym ściśle określony jest czas trwania ćwiczenia, ilość powtórzeń, czas i charakter przerw wypoczynkowych;

b) metoda treningu na prędkościach submaksymalnych charakteryzuje się wykonaniem ćwiczeń z intensywnością 85 – 95 % aktualnych możliwości ćwiczącego ; ewentualne zmniejszenie intensywności należy łączyć ze zwiększeniem czasu pracy (wydłużenie odcinków, zwiększenie ilości powtórzeń oraz skrócenie czasu przerw wypoczynkowych);


2/ Metody kształtowania wytrzymałości:

a) metoda ciągła - stała i umiarkowana intensywność pracy o wydłużonym czasie jej trwania;

b) metoda powtórzeniowa - charakteryzuje się intensywnością pracy, zmienną liczbą powtórzeń, optymalnym czasem przerw wypoczynkowych i służy głównie w osiąganiu wytrzymałości krótkiego czasu;

c) metoda interwałowa - polega na wyraźnym, precyzyjnym określaniu wielkości obciążeń, jednoznacznym wyznaczaniu intensywności pracy, zmiennych ale zawsze określonych przerwach wypoczynkowych oraz na określaniu ilości powtórzeń.

W metodzie tej ważne jest, aby każde powtórzenie zachodziło jeszcze w warunkach zmęczenia po wysiłku poprzednim.
3/ Metody kształtowania siły:

a) metoda krótkotrwałych maksymalnych wysiłków;

b) metoda wielokrotnych wysiłków zwana metodą maksymalnych ilości powtórzeń, posiadająca kilka wariantów:


  • - ilość serii jest niewielka, przy czym do granic możliwości wykonuje się ćwiczenia w jednej serii,

  • - do granicznego zmęczenia wykonuje się ćwiczenia tylko w ostatniej serii,

  • - każdą serię wykonuje się do granicznego zmęczenia,

c) metoda powtórzeniowa - wielokrotne powtarzanie ćwiczenia o jednakowej intensywności.


METODY NAUCZANIA RUCHU
1/ Metoda syntetyczna (nauczania ćwiczeń w całości)
polega na ujęciu całościowym, nie naruszającym zasadniczego schematu ruchu ani jego wewnętrznego układu.

Jest to najbardziej naturalna metoda nauczania. Stosuje się ją przy nauczaniu ruchów i czynności naturalnych, takich jak bieg, skok, rzut, a także w zabawach i innych dziedzinach sportu.

Słabą stroną tej metody jest możliwość, przy niewłaściwym postępowaniu, utrwalania zbędnych i niepotrzebnych nawyków, które potem bardzo trudno wyeliminować.

Nie nadaje się ona zasadniczo do nauczania ćwiczeń złażonych i trudnych, wymaga wnikliwego dozoru zadań ruchowych oraz właściwej kolejności w nauczaniu poszczególnych aktów ruchowych.


2/ Metoda analityczna (metodę nauczania ćwiczeń częściami)


  • polega na rozczłonkowaniu ruchu w części składowe, wyuczenie każdej z nich z osobna następuje poprzez połączenie wyuczonych elementów w całość

  • nauczając tą metodą dążymy do ułatwienia nauczania złożonych ćwiczeń poprzez naukę prostych elementów składowych, a następnie połączenie ich w całość

  • stopień rozczłonkowania ćwiczenia jest zależny od indywidualnego stopnia usprawnienia ćwiczących

  • stosując tę metodę musimy pamiętać, że poszczególne elementy nie stanowią ćwiczenia samego w sobie, że dopiero
    w połączeniu z innymi przyjmują zamkniętą i sensowną postać ruchawą

  • metodą tą posługujemy się zwykle przy nauczaniu trudnych ćwiczeń gimnastycznych, pewnych elementów gier sportowych, lekkiej atletyki, pływania, jazdy figurowej na lodzie itp.


3/ Metoda kompleksowa

polega na połączeniu dwu poprzednich metod w sposobie dochodzenia do celu.



Początkowo naucza się całościowo, aby następnie wyodrębnić złożone elementy i doskonalić je metodą częściową a potem znowu powrócić
do nauczania całościowego.


METODY REALIZACJI ZADAŃ RUCHOWYCH
Zadanie pedagogiczne




  1   2   3   4   5   6


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna