Wygłoszenie referatu w zespole samokształceniowym na temat



Pobieranie 17,08 Kb.
Data06.02.2018
Rozmiar17,08 Kb.
RodzajReferat

mgr Jolanta Propier

Referat wygłoszony w zespole samokształceniowym na temat:


Aktywność jako podstawowy warunek uczenia się i rozwoju”

Dziecko rozpoczynające edukację szkolną jest ciekawe wszystkiego, dlatego od pierwszych dni pobytu w szkole należy włożyć wiele wysiłku, aby podtrzymać tą naturalną ciekawość, przejawiającą się głównie w zadawaniu pytań oraz stwarzać sytuacje dydaktyczno- wychowawcze stymulujące rozwój aktywności. To przejawianie zainteresowania poznawczego trzeba stale pogłębiać, kształtować, rozszerzać, umiejętnie podrywać, nie pozwalać na wygaśnięcie.

Coraz większe znaczenie przypisuje się aktywizacji poznawczej uczniów zakładając, że samodzielne dochodzenie do wiedzy ma szczególne walory kształcące i powinno być organizowane w toku nauczania na każdym poziomie.

Oto kilka definicji, co rozumieją przez słowo „aktywność’ wybitni psycholodzy i pedagodzy.

Wincenty Okoń wyjaśnia, że „jest to właściwość indywidualna jednostki, polegająca na większej niż u innych częstotliwości i intensywności jakiegoś rodzaju działań.”

Według J. Sobańskiej „aktywność psychomotoryczna to różnorakie działania organizmu przejawiające się w jego zewnętrznie dostrzegalnych zachowaniach, jak też w zachodzących w nim procesach psychicznych”.


Natomiast A. Jurkowski stwierdza, że „aktywność to ogół czynności podejmowanych przez jednostkę. Przez czynność należy rozumieć proces ukierunkowany, tj. zmierzający do określonego celu i posiadający określoną strukturę.”


Z tych definicji można wywnioskować, że bezpośrednią przyczyną wszelkiego rozwoju jest aktywność. Na rozwój procesów i właściwości psychicznych dziecka wpływają:

  • wrodzone zadatki anatomiczno - fizjologiczne,

  • własna aktywność,

  • środowisko,

  • wychowanie.

Czynniki te oddziałują w pewnym wzajemnym powiązaniu, a interakcja między nimi odgrywa w rozwoju istotną rolę. W młodszym wieku szkolnym typową i dominującą formą aktywności staje się nauka szkolna i działalność w grupie rówieśniczej.

Wincenty Okoń wyróżnia trzy rodzaje aktywności człowieka:



  • aktywność intelektualną,

  • aktywność emocjonalną ( dotyczącą stosunku człowieka do wartości ),

  • aktywność praktyczną (polegającą na przekształcaniu rzeczywistości, głównie w procesie wytwarzaniu nowych wartości ).

Aktywność indywidualna polega na przyswajaniu gotowej wiedzy przekazywanej przez nauczyciela. Proces ten zachodzi dzięki umiejętności uczenia się, która przyczynia się do powstania zupełnie nowych norm zachowań lub zmiany już wcześniej posiadanych. Współczesna szkoła nie wzbudza w uczniach chęci poznawczego uczenia się, co jest możliwe do uzyskania przez dostarczenie uczniowi różnorodnych bodźców. Jest to jedyny niezawodny sposób wykorzystania przez ucznia wiedzy już posiadanej podczas uczenia się nowych treści.

Aktywność intelektualną możemy rozwijać, przeprowadzając zajęcia problemowe polegające na samodzielnym dochodzeniu uczniów do wniosków lub ustaleń właściwych dla danej tematyki. Dyskusja, analiza tekstu, praca w grupach – to najczęstsze odmiany zajęć problemowych. W nauczaniu problemowym nauczyciel nie jest jedynym źródłem wiedzy, staje się tylko organizatorem procesu poznania.

Aktywność emocjonalna polega na przeżywaniu wartości i ich wytwarzaniu, wiąże się z radością, którą uczeń może czerpać z przeżywania dostępnych mu wartości poznawczych, estetycznych i innych. Uczenie się przez przeżywanie pozwala poznać nowe zagadnienia, a także przyspiesza ich trwałe zapamiętanie, kształtuje sądy wartościujące, rozbudza uczucia, sprzyja właściwemu rozwojowi i kształtowaniu osobowości. Uczenie się jest efektywne, gdy angażuje się nie tylko, ale i emocje, gdy daje uczniom możliwość bycia częściej twórczym niż odtwórczym.

Aktywność praktyczna wymaga zdobycia wiedzy o rzeczywistości, którą jednostka ma zmienić lub stwarzać. Dostarczając wiedzy o świecie i wzorów przekształcania rzeczywistości, szkoła powinna stwarzać warunki do rozwiązywania nowych problemów oraz intensywniejszego działania. Aktywność praktyczna polega również na przygotowaniu ucznia do samodzielnego korzystania z wiedzy i rozrywki po ukończeniu szkoły, do udziału w szerokim ruchu kulturalno - oświatowym.

Aktywność dziecka może przejawiać się w różnych formach. Formą szczególną w życiu 6 – 10 – dziesięciolatka jest zabawa, która obok nauki wypełnia prawie całą jego aktywność w tym okresie. Pomaga odreagować stresy, zorganizować pracę szkolną. Nauczyciel na zajęciach powinien stawiać ucznia w takich sytuacjach, w których on sam jest eksperymentatorem, w sytuacjach manipulowania rzeczami, a także symbolami, w sytuacjach dających mu możliwość zadawania sobie pytań i szukania na nie odpowiedzi.

Dla ucznia początkowego szczebla nauki szczególne znaczenie ma aktywność motoryczno – manualna, której towarzyszą operacje myślowe inspirujące działanie dziecka, kierujące jego przebiegiem oraz doprowadzające do zdobycia nowych wiadomości i umiejętności. Zajęcia te zmuszają dzieci do samodzielnego wysiłku myślowego, koncentruje się ich uwagę, kształci spostrzegawczość, pamięć i wyobraźnię, prowadzi do emocjonalnego zaangażowania w procesie poznawczym.

Ważną rolę w rozwijaniu aktywności uczniów odgrywają środki dydaktyczne. Wzbogacają one i unowocześniają zajęcia.

W procesie nauki istotne miejsce powinny zajmować zadania otwarte, pozwalające uczniowi na poszukiwanie różnych metod rozwiązania.

Praca ucznia i jego wyniki, zainteresowanie przedmiotem i aktywność w procesie zdobywania wiedzy stają się miernikiem skuteczności i poprawności organizowanego przez nauczyciela procesu nauczania i uczenia się. Dlatego jedną z podstawowych powinności nauczyciela jest rozwijanie, doskonalenie i wzbogacanie swojej , a przy tym rozwijanie aktywności ucznia.

Opracowała:

mgr Jolanta Propier


Literatura:

BARAŃSKA A.: Od kształcenia wszechstronnego do kształcenia wielostronnego. „Edukacja i Dialog” 2007 nr 188

KOPA M.: Rozwój ruchowy. „Życie Szkoły” 2004 nr 10

OKOŃ W.: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa 1998

OKOŃ W.: Wprowadzenie do dydaktyki ogólnej. Warszawa 1987

PARCZEWSKA T.: Poznawanie środowiska społeczno- przyrodniczego. „Życie Szkoły”

2007 nr 4

WIELGOSZ E.: Jak rozwijać aktywność klas I- III ?„Życie Szkoły” 2001 nr 7








©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna