Ćwiczenia 1



Pobieranie 358,96 Kb.
Strona1/4
Data07.01.2018
Rozmiar358,96 Kb.
  1   2   3   4

Ćwiczenia 1

System finansowy-w gospodarce rynkowej to mechanizm współtworzenia i przepływu siły nabywczej między podmiotem niefinansowym składający się z instrumentów finansowych, rynków finansowych, instytucji finansowych a także zasad na jakich one działają.

Ujęcie systemu finansowego w kategoriach świadczonych usług zapewniających sprawne krążenie siły nabywczej w gospodarce prowadzi do stwierdzenia że rolą systemu finansowego jest obniżanie kosztów transakcyjnych.



System finansowy posiada 2 segmenty:

- rynkowy system finansowy działający w oparciu o podmioty prywatne (instytucje finansowe)

- publiczny system finansowy (fiskalny) , który umożliwia państwu dostarczenie dóbr publicznych oraz usług i świadczeń społecznych (instytucje budżetowe, aparat fiskalny)

System bankowy- jest elementem systemu finansowego będącego z kolei jednym z najistotniejszych elementem struktury instytucjonalnej oraz sposobu funkcjonowania gospodarki towarowo pieniężnej.

Rynki finansowe- to rynki na których przedmiotem transakcji są instrumenty finansowe.

Dzielimy je na:



1.rynek pierwotny (emisyjny) na którym emitent upłynnia swoje zobowiązania oraz rynek wtórny na którym następuje dalszy obrót instrumentami finansowymi

2.rynki powszechnych transakcji finansowych (rynki otwarte)oraz rynki zindywidualizowanych transakcji finansowych

Te pierwsze to rynki na których transakcji dokonuje się w trybie aukcyjnym. Oznacza to, że dostęp do nich jest mniej lub bardziej powszechny (może być ograniczony spełnieniem określonych warunków) zaś kursy instrumentów finansowych kształtują się przez dostosowanie ofert składanych przez sprzedawców i nabywców.

Rynki powszechnych transakcji mają szereg istotnych cech:

-instrumenty finansowe tych rynków cechują się płynnością;

-aukcyjny sposób ustalania cen(kursów) instrumentów, powoduje, że stopy ich dochodowości mają zmienny rynkowy charakter;

-w celu zwiększenia zbywalności instrumentów tych rynków często są one standaryzowane;

-podmioty które dokonują transakcji na tych rynkach wykorzystują pewien z reguły prawnie określony i powszechnie dostępny zasób informacji (np. zawarty w prospekcie emisyjnym)

Cechy rynków transakcji zindywidualizowanych:

-instrumenty finansowe nie mają cechy zbywalności;

-stopy dochodowości (stopy procentowe od kredytów i depozytów)depozytów także opłaty ubezpieczeniowe mogą się zmieniać, jednakże odbywa się to w trybie okazjonalnych decyzji administracyjnych;

-instrumenty nie mają z reguły ujednoliconego charakteru, chociaż w przypadku niektórych usług finansowych (zwłaszcza w obszarze bankowości detalicznej) procedury i produkty coraz częściej są standaryzowane;

-w tym zakresie w jakim nie występują standaryzowane procedury przepływu informacji między stronami transakcji finansowych na zindywidualizowany charakter cechując się tzw. asymetrią informacyjną

Obecnie rynek transakcji zindywidualizowanych podlega przemianom w kierunku nadania mu cech powszechności m.in. techniki sekurytyzacji sprowadzające się do zamiany instrumentów zindywidualizowanych np. kredytów bankowych na instrumenty powszechne (papiery wartościowe) są tego przykładem.

3) Rynek pieniężny-to rynek instrumentów krótkoterminowych i rynek kapitałowy-to rynek instrumentów średnio i długoterminowych.



Rynek pieniężny można podzielić na:

* Rynek międzybankowy na tym rynku stronami transakcji są banki , zaś przedmiotem transakcji depozyty międzybankowe i krótkoterminowe papiery wartościowe, zazwyczaj papiery skarbowe, zaś w Polsce także bony pieniężne NBP. Funkcjonowanie tego rynku ma kluczowe znaczenie dla sterowania obiegiem pieniężnym przez B.C.

* Rynek pozabankowy obejmuje pozostałe transakcje instrumentów krótkoterminowych przy czym jego nazwa może być myląca, ponieważ sugeruje, że banki nie odgrywają na tym rynku większej roli co jest niezgodne z rzeczywistością ponieważ to właśnie banki z reguły wprowadzają do obiegu krótkoterminowe instrumenty dłużne przedsiębiorstw i innych podmiotów niefinasnowych, dlatego pojęcie rynek pozabankowy jest zastępowane terminem pozostałe segmenty rynku pieniężnego.

Rynek kapitałowy ma dwa segmenty:

-Rynek giełdowy

-Rynek pozagiełdowy

3) Ze względu na rozmiary transakcji: rynki hurtowe i rynki detaliczne

4) Ze względu na walutę: rynki instrumentów w walucie krajowej i rynki międzynarodowe;

5) W zależności od czasu między momentem jej zawarcia transakcji a momentem jej realizacji: rynki kasowe i rynki terminowe



Instytucje finansowe(pośrednicy finansowi)-to podmioty ekonomiczne, które specjalizują się w przyjmowaniu na siebie zobowiązań finansowych oraz w nabywaniu takich zobowiązań od innych podmiotów. W efekcie dominująca część ich majątku to aktywa finansowe.

Instytucje finansowe dzielimy na dwie podstawowe grupy:

1) instytucje wyłącznie pośredniczące w dystrybucji znajdujących się już w obiegu instrumentów finansowych czyli tzw. pasywni pośrednicy finansowi nie kreujący własnych instrumentów np. firmy faktoringowe, biura maklerskie , kantory walutowe.

2) instytucje kreujące własne pośrednie instrumenty – gromadzą środki służące nabywaniu innych w tym celu bezpośrednich instrumentów finansowych, następuje tu więc zamiana (transformacja) jednego typu instrumentów w inne, co wyraża się odmiennymi cechami tych instrumentów z punktu widzenia ich terminów zapadalności , stopnia ryzyka wartości, stopnia płynności czy wyrażania walutowego.

Wśród aktywnych pośredników finansowych można wyróżnić:

a) banki czyli instytucje depozytowe, które kreują depozyty czyli bezgotówkowe zobowiązania wystawione na siebie samych wykorzystywane przez ich posiadaczy w transakcjach gospodarczych;

Kreacja depozytów jest tu rozumiana jako kreacja aktywna czyli wówczas gdy bank udziela kredytu. W odróżnieniu do kreacji pasywnej , gdy klient lokuje swoje środki na rachunkach bankowych.Aktywne kreowanie depozytów to kreacja pieniądza zaś w przypadku pasywnego powstawania dokonuje się wyłącznie zmiana fizycznej postaci pieniądza z gotówkowego w bezgotówkową.

b) instytucje niedepozytowe tworzące niepieniężne instrumenty finansowe, nie kreują one depozytów a więc ich działalność nie jest bezpośrednio związana z tworzeniem pieniądza. Razem z instytucjami pośredniczącymi w dystrybucji instrumentów finansowych zwane są niebankowymi instytucjami pośrednictwa finansowego.



Funkcje systemu bankowego można scharakteryzować następująco:

-stworzenie mechanizmów gromadzenia środków oraz ich inwestowania w różne przedsięwzięcia;

-zapewnienie możliwości dokonywania płatności między podmiotami gospodar­czymi, transferu w czasie i ponad granicami;

-zapewnienie skutecznych rozwiązań w zakresie zarządzania ryzykiem bankowym;

-zapewnienie informacji cenowej, co stwarza możliwości podejmowania decyzji przez podmioty gospodarcze;

-stworzenie warunków do transformacji środków inwestowania (co do czasu,wielkości i ryzyka).



Na rozwój systemów bankowych wywierają wpływ takie czynniki, jak:

-porządek społeczny i gospodarczy, który określa społeczne wartości i cele go­spodarcze;

- struktura i wielkość popytu na usługi bankowe

- regulacje prawne działań bankowych;

skłonność banków do innowacji.

Struktura systemu bankowego: W Polsce wstępuje dwuszczeblowy system bankowy. Przyjęto koncepcję dwupoziomowego modelu bankowości poprzez wydzielenie bezpośredniej działalności kredytowej z banku centralnego i powierzenie jej bankom komercyjnym. Narodowy Bank Polski stał się bankiem centralnym i bankiem banków, którego działalność ma na celu przede wszystkim umacnianie pieniądza polskiego oraz sprawowanie nadzoru nad bankami. Nadzór bankowy zajmuje się w szcze­gólności zapewnieniem bezpieczeństwa wkładów oszczędnościowych i lokat finan­sowych, gromadzonych w bankach. Ponadto bada zgodność działania banków z obowiązującymi przepisami prawnymi, dotyczącymi w szczególności przestrze­gania norm ostrożnościowych, kształtowania stosunków prawnych z klientami.

Podstawowym celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza

to podstawowego celu NBP.



Do zadań NBP należy także:

1) organizowanie rozliczeń pieniężnych;

2) prowadzenie gospodarki rezerwami dewizowymi;

3) prowadzenie działalności dewizowej w granicach określonych ustawami;

4) prowadzenie bankowej obsługi budżetu państwa;

5) regulowanie płynności banków oraz ich refinansowanie;

6) kształtowanie warunków niezbędnych dla rozwoju systemu bankowego;

7) opracowywanie statystyki pieniężnej i bankowej, bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej;

8) wykonywanie innych zadań określonych ustawami.

Organami NBP są:

1) Prezes NBP;

2) Rada Polityki Pieniężnej;

3) Zarząd NBP.

Ad 1. Prezes NBP jest powoływany i odwoływany przez Sejm na wniosek Prezydenta RP. Kadencja Prezesa NBP wynosi 6 lat. Ta sama osoba nie może być Prezesem NBP dłużej niż przez dwie kolejne kadencje.

Kadencja Prezesa NBP wygasa:

1) po upływie okresu sześcioletniego;

2) w razie śmierci;

3) w razie złożenia rezygnacji;

4) w razie odwołania.

Prezesa NBP w czasie jego nieobecności zastępuje wiceprezes NBP – pierwszy zastępca Prezesa NBP.

Wiceprezesi NBP kierują wyznaczonymi przez Prezesa NBP działami pracy NBP. Prezes NBP przewodniczy Radzie Polityki Pieniężnej, Zarządowi NBP, Komisji

Nadzoru Bankowego oraz reprezentuje NBP na zewnątrz.

3. Prezes NBP reprezentuje interesy Rzeczypospolitej Polskiej w międzynarodowych instytucjach bankowych oraz, o ile Rada Ministrów nie postanowi inaczej,

w międzynarodowych instytucjach finansowych.

Prezes NBP przy wydawaniu zarządzeń podlegających ogłoszeniu oraz decyzji administracyjnych ma prawo używania pieczęci z godłem państwowym.

Prezes NBP: ustala, w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, zasady przechowywania wartości pieniężnych w bankach i przedsiębiorstwach

produkujących znaki pieniężne oraz transportowania tych wartości przez banki i te przedsiębiorstwa;

Ad 2. Rada Polityki Pieniężnej, zwana dalej „Radą”, ustala corocznie założenia polityki pieniężnej i przedkłada je do wiadomości Sejmowi równocześnie z przedłożeniem

przez Radę Ministrów projektu ustawy budżetowej. Rada składa Sejmowi sprawozdanie z wykonania założeń polityki pieniężnej w ciągu 5 miesięcy od zakończenia roku budżetowego.

Zadania Rada Polityki Pieniężnej:

1) ustala wysokość stóp procentowych NBP;

2) ustala stopy rezerwy obowiązkowej banków i wysokość jej oprocentowania;

3) określa górne granice zobowiązań wynikających z zaciągania przez NBP

pożyczek i kredytów w zagranicznych instytucjach bankowych i finansowych;

4) zatwierdza plan finansowy NBP oraz sprawozdanie z działalności NBP;

5) przyjmuje roczne sprawozdanie finansowe NBP;

6) ustala zasady operacji otwartego rynku.

3. Rada dokonuje ocen działalności Zarządu NBP w zakresie realizacji założeń polityki

pieniężnej.

Ad 3. Działalnością NBP kieruje Zarząd.

W skład Zarządu NBP wchodzą: Prezes NBP - jako przewodniczący oraz 6–8 członków Zarządu, w tym 2 wiceprezesów NBP. Członków Zarządu NBP powołuje i odwołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek Prezesa NBP na okres 6 lat.

Zadania Zarząd NBP:

1) realizuje uchwały Rady;

2) podejmuje uchwały w sprawach niezastrzeżonych w ustawie do wyłącznej

kompetencji innych organów NBP.

4. Do zakresu działania Zarządu NBP należy w szczególności:

1) realizowanie zadań z zakresu polityki kursowej;

2) okresowa ocena obiegu pieniężnego i rozliczeń pieniężnych oraz obrotu dewizowego;

3) nadzorowanie operacji otwartego rynku;

4) ocena funkcjonowania systemu bankowego;

5) uchwalanie planu działalności i planu finansowego NBP;

6) uchwalanie prowizji i opłat bankowych stosowanych przez NBP oraz ustalanie ich wysokości;

7) określanie zasad gospodarowania funduszami NBP;

8) określanie zasad organizacji i podziału zadań w NBP;

9) określanie zasad polityki kadrowej i płacowej w NBP;

10) uchwalanie rocznego sprawozdania z działalności NBP;

11) sporządzanie rocznego sprawozdania finansowego NBP;

12) opracowywanie bilansów obrotów płatniczych państwa z zagranicą;

13) przygotowywanie i rozpatrywanie projektów uchwał i innych materiałów kierowanych do Rady.

Banki specjalne są to banki, których sfera działania w porównaniu z bankami komercyjnymi ma specjalny charakter pod względem zakresu i formy działania albo rodzaju klienteli.Do banków specjalnych można zaliczyć banki inwestycyjne, instytucje kredytu długoterminowego, banki hipoteczne, rolne i melioracyjne, a także banki komunal­ne. Banki specjalne to przede wszystkim banki inwestycyjne, które zajmują się koncentracją środków dla finansowania inwestycji. Kapitały te są mobilizowane nie tylko w drodze wkładów od klientów, ale także w drodze emisji i sprzedaży własnych obligacji lub przyjmowania lokat innych banków czy budżetu.

Bank inwestycyjny jest to instytucja bankowa, w dyrektywach Unii Europejskiej określana mianem instytucji kredytowej, lub instytucja fi­nansowa, w dyrektywach określana jako firma inwestycyjna. Przed­miotem działalności tej instytucji są operacje na rynku finansowym mające na celu finansowanie lub doradztwo przy finansowaniu różnorodnych przedsięwzięć inwe­stycyjnych. W szczególności banki inwestycyjne zapewniają następujące usługi:

1. Operacje na rynku papierów wartościowych:

-działalność brokerska

-działalność dealerska

-sprzedaż bezpośrednia wąskiej grupie inwestorów

-pośrednictwo w sprzedaży papierów wartościowych

-projektowanie i handel instrumentami pochodnymi rynku kapitałowego

-organizacja własnych i obcych emisji

-gwarantowanie emisji

2.Operacje na rynku pieniężnym:

-handel certyfikatami depozytowymi

-transakcje instrumentami pochodnymi rynku pieniężnego

-transakcje terminowe

-transakcje „repo"

3.Zarządzanie funduszami:

-zarządzanie płynnymi aktywami i udziałami klientów

-tworzenie i zarządzanie funduszami podwyższonego ryzyka

-tworzenie i zarządzanie funduszami wspólnego inwestowania



  1. Doradztwo finansowe

-opracowywanie strategii i prowadzenie restrukturyzacji przedsiębiorstw,

-optymalizacja procesów prywatyzacyjnych - pośrednictwo kapitałowe,

-projektowanie sekurytyzacji

-pozyskiwanie kapitału na przedsięwzięcia inwestycyjne,

-organizowanie kredytów syndykalnych,

-organizacja i przeprowadzanie wspomaganego wykupu przedsiębiorstw



-opracowywanie strategii przejmowania i łączenia przedsiębiorstw,

-sporządzanie analiz wykonalności projektów inwestycyjnych,

-tworzenie serwisu informacji gospodarczej (koniunktura, rentowność inwe­stycji, stan prawny, analiza fundamentalna).

Banki hipoteczne to typowe banki wyspecjalizowane. Akcje tych banków znaj­dują się na ogół w posiadaniu banków uniwersalnych. Banki hipoteczne zajmują się udzielaniem pożyczek zabezpieczonych na hipotece nieru­chomości. Środki na udzielanie kredytów pod zastaw ziemi i nieruchomości banki te mobilizują w drodze sprzedaży listów zastawnych, których zabezpieczeniem jest zastawiona w bankach ziemia lub nieruchomości.

Holding bankowy to korporacja, która jest posiadaczem akcji jednego lub wię­cej banków. Holdingi tworzą także przedsiębiorstwa niebankowe, które w zasadzie powinny być powiązane z bankowością, firmy hipoteczne, faktoringowe, leasingowe, ubezpieczeniowe, brokerskie, zajmujące się doradztwem finansowym, dystry­bucją papierów wartościowych, kredytowaniem sprzedaży ratalnej itp. Holdingi bankowe mają ułatwiony dostęp do rynków kapitałowych, większą zdolność za­dłużania się w stosunku do kapitału własnego, a także możliwości kompensaty strat i zysków przy płaceniu podatków.

Holdingi ograniczają konkurencję, podwyższają opłaty dla klientów oraz uwzględniają lokalnych potrzeb. Z drugiej strony jednak - są bardziej efektywne zmniejszają ryzyko bankructwa poszczególnych banków, a także oferują klient szerszy wachlarz usług.



Konglomeraty finansowe- to rodzaje holdingów finansowych. Są to instytucje świadczące po jednym dachem usługi bankowe, ubezpieczeniowe i maklerskie.

Konglomeraty finansowe charakteryzują się;

-pełnym zakresem poradnictwa finansowego;

-ze względu na regulacje realizują swoje zadania poprzez odrębne spółki;

- regulacje zezwalają konglomeratom na posiadanie krzyżujących się udziałów w instytucjach finansowych, nie mają one natomiast udziałów kapitałowych u swoich klientów.

Spółdzielnie kredytowe są to instytucje drobnego kredytu zorganizowane na zasadach spółdzielczych, polegających przede wszystkim na powiązaniu kredyto­biorców (członków spółdzielni) m.in. poprzez ich wkłady członkowskie z solidarną odpowiedzialnością materialną za działalność danej spółdzielni. Obecnie spółdzielnie kredytowe są bankami uniwersalnymi i ze względu na konkurencję rozszerzyły krąg klientów poza obręb własnych członków. W tej sytuacji przed spółdzielniami kredytowymi stoi następujące zadanie: optymalne zaopatrzenie członków w usługi finansowe, ale równocześnie obsługa osób nie należących do spółdzielni.

Zadaniem kas oszczędnościowych jest ścisłe powiązanie oszczędnościowej działalności tych instytucji z potrzebami drobnych wytwórców i gospodarstw domo­wych, a także samorządów. Równocześnie muszą to być jednostki rentowne, zainteresowane swoimi wynikami. Kasy oszczędnościowe są samodzielnymi bankami uniwersalnymi, tj. mogącymi dokonywać wszystkich operacji przewidzianych prawem bankowym;

Kasy oszczędnościowe prowadzą działalność typu banku uniwersalnego, który z jednej strony gromadzi oszczędności i udziela kredytu zwłaszcza dla drobnych
przedsiębiorców i gospodarstw domowych, a z drugiej strony udziela kredytu samorządowi, a także częściowo przeznacza zysk do kasy gminy.

Ćwiczenia 2

Wśród cech wyróżniających przedstawicieli nowej ekonomii instytucjonalnej w ich podejs'ciu do przedmiotu teorii ekonomii wymienia się jej:

* interdyscyplinarność, otwartość na dorobek pozaekonomicznych dyscyplin wie­dzy,

* ewolucyjność, rozumianą jako rozpatrywanie instytucji w ich cyklu życia,



* holistyczność, prowadzącą do powstania swoistego hologramu a nie jednowy­miarowego modelu badanego zjawiska.

Analiza instytucjonalna opiera się na czterech wzajemnie powiązanych założe­niach metodologicznych.

1. Pierwsze z nich mówi, że punktem wyjścia do analizy instytucji ekonomicznej jest zachowanie pojedynczego człowieka jako jej uczestnika. Zachowanie większych zbioro­wości musi zawsze wynikać z logiki postępowania indywiduum. Z perspektywy nowej ekonomii instytucjonalnej gotowos'ć do kooperacji wynika bardziej z indywi­dualnego interesu niż emocjonalnych więzi. Interesy ekonomiczne jednostek wyma­gają aby wchodziły one w interakcje ze sobą w sposób regularny.

2. Po drugie, zakłada się, że człowiek dąży do maksymalizacji użyteczności swoich działań. Tym samym, wszyscy uczestnicy instytucji ekonomicznych dążą do maksy­malnego zrealizowania swoich interesów w ramach zakreślonych przez system, w któ­rym działają. Inaczej mówiąc, nowa ekonomia instytucjonalna zakłada, że człowiek jest racjonalny ekonomicznie. Dokonując wyborów, kieruje się własnym interesem.

3. Po trzecie, zakłada się, że decydenci wykazują ograniczoną racjonalność swojego postępowania. Poszukują rozstrzygnięć satysfakcjonujących, a nie najlepszych. Obiek­tywna racjonalność sugeruje, że podmiot działający kształtuje całos'ć swych zachowań i nadaje im charakter zintegrowanej struktury dzięki:

a)szerokiemu spojrzeniu na alternatywy zachowań ważne z punktu widzenia decy­zji;

b)rozpatrzeniu całego zespołu skutków każdego z wyborów; sprecyzowaniu, w oparciu o dany system wartos'ci, którą z alternatyw należy ostatecznie wybrać.

Rzeczywiste zachowania dalekie są od obiektywnej racjonalności z trzech przy­najmniej następujących względów:

* Racjonalność wymaga pełnej wiedzy i możliwości dokładnego przewidzenia konsekwencji wszystkich rozpatrywanych wyborów. W rzeczywistości zas' znajo­mość tych następstw jest zazwyczaj bardzo fragmentaryczna.

* Ponieważ chodzi o przyszłe konsekwencje wyborów, to w procesie przypisywania im konkretnych wartości braki w dos'wiadczeniu musi zastąpić wyobraźnia. Wartości można przewidywać jedynie w sposób przybliżony.

* Racjonalność wymaga dokonywania wyboru spośród możliwych alternatyw zachowań. W rzeczywistości pod rozwagę brane są tylko nieliczne spośród mnóstwa alternatyw.

4. Po czwarte, przyjmuje się, że tej ograniczonej racjonalności nie można pokonać przy pomocy perfekcyjnie sporządzonych kontraktów, gdyż pełnomocnik (agent), który działa w imieniu mocodawcy (pryncypała), może mieć trudną do wcześniejszego rozpoznania barierę motywacji do utożsamienia się z właścicielem.

Analiza instytucjonalna poświęca szczególnie wiele uwagi okresom przełomo­wym w procesie historycznym, gdy kryzysy ekonomiczne i polityczne rozsadzają dotychczasowe stosunki pomiędzy instytucjami. Ekonomia instytucjonalna bada bowiem istotę instytucji politycznych i gospodarczych oraz ich zmiany.Tym należy tłumaczyć jej popularność ws'ród teoretyków transformacji systemowej.

Ekonomia instytucjonalna w Polsce ma swoich prekursorów ws'ród badaczy komparatystyki systemowej takich jak Jan Drewnowski, Leszek Balcerowicz, Sławo­mir Grzegorz Kozłowski, Jan Winiecki.

Ekonomia instytucjonalna rozpatruje system gospodarczy kompleksowo, w trzech jego aspektach równoczes'nie. Są to:

* struktura decyzji systemu (kto i jakie decyzje podejmuje),



* struktura informacyjna (jakie informacje są gromadzone i do kogo są przekazy­wane),

* struktura motywacyjna (jak nadwyżki i straty finansowe są dzielone pomiędzy podmioty gospodarcze i w jaki sposób wpływa to na ich zachowanie)

Zgodnie z zarysowaną metodologią, analizę porównawczą instytucjonalnego aspektu rozwoju systemów bankowych można przedstawić w formie: A ∩ B = C, gdzie:



A - oznacza unikatowy, historyczny splot sytuacji, które doprowadziły do ukształto­wania porównywanych ram instytucjonalnych funkcjonowania systemów ban­kowych,

B- oznacza specyficzne czynniki oddziałujące na zbliżenie form instytucjonalnych współczesnych rynków finansowych,



C- stopień w jakim instytucje finansowe realizują swe funkcje w gospodarce rynko­wej, a więc:

* służą pobudzaniu skłonnosci do oszczędzania, ułatwiają akumulację kapitału oraz przekazywanie nadwyżkowych s'rodków finansowych do podmiotów zasłu­gujących na zaufanie, że efektywnie je wykorzystają,



* służą systematycznemu i ciągłemu obserwowaniu sytuacji finansowej pod­miotów gospodarczych i ich otoczenia krajowego i zagranicznego,

* tworzą presję na optymalne wykorzystanie s'rodków finansowych



* realizują rozliczenia finansowe, skracając czas niezbędny na ewidencję wydarzeń ekonomicznych,

* wspomagają krajowe podmioty gospodarcze w ich walce konkurencyjnej na rynku wewnętrznym i zagranicznym.

Fazy tworzenia systemu bankowego:

Pierwszy z nich to kapitalizm właściwy, charakterystyczny dla gospodarki przed-industrialnej, w której dominowały banki kupieckie. Banki te udzielały kredytów arystokracji lub państwu prowadzącemu wojnę. Nad przestrzeganiem dyscypliny finansowej przez kredytobiorców czuwała więź krwi bankierów solidarnych w odmo­wie pożyczek niesolidnym możnowładcom.

Drugi okres rozwoju kapitalizmu wyraża się rozdzieleniem własności od profes­jonalnego zarządzania nią w wyniku burzliwego rozwoju spółek akcyjnych. Przy czym coraz częściej wyróżnia się dwa, całkowicie odmienne wzorce gospodarki kapitalistycznej na jej menedżerskim stadium rozwoju: brytyjsko-amerykański oraz niemiecko-japoński.

Do zalet modelu bryjsko-amerykariskiego rozwoju kapitaliz­mu zaliczamy:

* ujawnianie i rozwiązywanie konfliktu interesów pomiędzy menedżerami i włas'cicielami,

* nadanie kluczowej roli rynkowi akcji i obligacji przedsiębiorstw,

* szybki rozwój rynków finansowych,

* stymulowanie przez bank centralny operacji otwartego rynku,



* pobudzanie innowacji finansowych w formie rozwoju systemu rozliczeniowego oraz nowych instrumentów finansowych,

* działalnos'ć instytucjonalnych inwestorów



Do wad tego modelu instytytucjonalnego zaliczamy:

* wymuszanie krótkoterminowej perspektywy przy decyzjach podejmowanych przez menedżerów,

* niską efektywność przetwarzania rozdrobnionych oszczędności w większe kapi­tały,

* finansowanie podmiotów gospodarczych jest oparte na anonimowym rynku papierów wartos'ciowych,

* nastawienie na częste zmiany partnerów transakcji ekonomicznych co wymusza daleko idącą ich formalizację,

* krótkoterminowe kontrolowanie firm przez instytucje finansowe

Przeciwstawieństwem kapitalizmu rentierów jest kapitalizm właścicielski. Jego ojczyzną są Niemcy i Japonia.

Do mocnych stron tego modelu zaliczono:

* finansowanie oparte na zindywidualizowanych umowach kredytowych,



* stymulowanie powstawania silnych ekonomicznie grup gospodarczo-finanso-wych i silnych banków o charakterze uniwersalnym,

* długoterminowe i nieanonimowe powiązania pomiędzy bankiem a korporacją przemysłową,

* umacnianie wzajemnego zaufania przez krzyżowanie udziałów kapitałowych,

* znaczącą rolę banków jako włas'cicieli korporacji przemysłowych,

* rozwiązywanie konfliktów wewnątrz grupy kapitałowej.



Za słabe strony modelu niemiecko-japońskiego organizacji systemu bankowego uznano:

* ubogi pakiet instrumentów finansowych,



* niesprzyjanie operacjom otwartego rynku finansowego oraz innowacjom w dzie­dzinie operacji rozliczeniowych,

* hermetyczność na innowacje powstałe poza własnym krajem.




  1   2   3   4


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna