Wersja tymczasowa



Pobieranie 173,71 Kb.
Strona1/2
Data03.04.2018
Rozmiar173,71 Kb.
  1   2

WERSJA TYMCZASOWA 8.-9.XI.2007










RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

C/07/253

14617/07 (Presse 253)

(OR. en)





KOMUNIKAT PRASOWY

2827. posiedzenie Rady


Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
Bruksela, 8–9 listopada 2007 r.




Przewodniczący Rui PEREIRA
minister spraw wewnętrznych Portugalii

Alberto COSTA
minister sprawiedliwości Portugalii




Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada stwierdziła, że dziewięć państw członkowskich spełniło we wszystkich dziedzinach (granice powietrzne, lądowe i morskie, współpraca policji, system informacyjny Schengen, ochrona danych i wydawanie wiz) niezbędne warunki, by wdrożyć dorobek Schengen; są to: Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Malta, Polska, Słowenia, Słowacja i Czechy. Dlatego spodziewane jest, że po tym jak opinię wyda Parlament Europejski, UE w dniu 21 grudnia 2007 r. zniesie kontrole na wewnętrznych granicach lądowych i morskich (kontrole na granicach powietrznych zostaną zniesione do marca 2008 r.). Mieszkańcy strefy Schengen będą mogli swobodnie i bez kontroli przemieszczać się na obszarze 3,6 mln km2.

Ponadto Rada wypracowała podejście ogólne do decyzji ramowej Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych. Ustanawiając po raz pierwszy standardy ochrony danych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, Rada daje wyraz temu, jak ważna jest dla niej ochrona najbardziej podstawowych praw obywateli i zwiększenie wzajemnego zaufania państw członkowskich.

Poza tym Rada przyjęła bez debaty wspólne stanowisko w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej obecną dyrektywę pocztową (97/67/WE); dotyczy ona pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty.

SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 5

OMAWIANE PUNKTY

KOMIET MIESZANY 6

Wydalenia obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE 7

Rozszerzenie strefy Schengen 8

Porozumienie ze Szwajcarią w sprawie Schengen 8

Ochrona danych osobowych 9

USTANOWIENIE EUROPEJSKIEGO URZĘDU POLICJI 10

DECYZJA O WDROŻENIU PRZEPISÓW KONWENCJI Z PRÜM 10

ZESPOŁY REAGOWANIA KRYZYSOWEGO 11

PRZYJMOWANIE WYSOKO WYKWALIFIKOWANYCH IMIGRANTÓW I JEDNOLITA PROCEDURA WYDAWANIA ZEZWOLEŃ 12

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE 13

MEDIACJE W SPRAWACH CYWILNYCH I HANDLOWYCH 14

UZNAWANIE KAR Z ZAWIESZENIEM WYKONANIA, KAR ALTERNATYWNYCH I KAR WARUNKOWYCH 16

ZWALCZANIE CYBERPRZESTĘPCZOŚCI – konkluzje Rady 18

HANDEL LUDŹMI – konkluzje Rady 21

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE


  • Ocena wdrażania dorobku Schengen w nowych państwach członkowskich – konkluzje Rady 25

  • Frontex – sprawozdanie roczne za rok 2006 35

  • Wspólnotowy mechanizm ochrony ludności 36

  • Eurojust 36

  • Przystąpienie Bułgarii i Rumunii do czterech konwencji w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych 36

  • Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych 37

  • UE – kraje bałkańskie: ułatwienia wizowe i umowy o readmisji 37

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

  • UE – Tunezja: układ euro-śródziemnomorski 38

WSPÓLNA POLITYKA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONY

  • Operacja wojskowa Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie – zmiany we wspólnym działaniu 38

USŁUGI POCZTOWE

  • Wewnętrzny rynek wspólnotowych usług pocztowych* 39

ENERGIA

  • Energia jądrowa – Republika Słowenii 40

MIANOWANIA

  • Komitet Regionów 40

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:



Belgia:

Laurette ONKELINX wicepremier i minister sprawiedliwości

Patrick DEWAEL wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Bułgaria:

Ana Iwanowa KARAIWANOWA-DAWIDOWA wiceminister sprawiedliwości

Rumen Genow ANDREJEW wiceminister spraw wewnętrznych

Republika Czeska:

Jirzí POSPISZIL minister sprawiedliwości

Ivan LANGER minister spraw wewnętrznych

Dania:

Claus GRUBE stały przedstawiciel



Niemcy:

Wolfgang SCHÄUBLE federalny minister spraw wewnętrznych



Estonia:

Rein LANG minister sprawiedliwości

Jüri PIHL minister spraw wewnętrznych

Irlandia:

Seán POWER wiceminister w Ministerstwie Sprawiedliwości, Równouprawnienia i Reformy Prawa (odpowiedzialny w szczególności za kwestie równouprawnienia)



Grecja:

Sotirios HADJIGAKIS minister sprawiedliwości

Prokopios PAVLOPOULOS minister spraw wewnętrznych

Hiszpania:

Mariano FERNÁNDEZ BERMEJO minister sprawiedliwości

Antonio CAMACHO VIZCAÍNO sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa

María Consuelo RUMÍ IBÁÑEZ sekretarz stanu ds. imigracji i emigracji



Francja:

Pierre SELLAL stały przedstawiciel



Włochy:

Rocco Antonio CANGELOSI stały przedstawiciel



Cypr:

Sofoklis SOFOKLEOUS minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Christos PATSALIDES minister spraw wewnętrznych

Łotwa:

Ivars GODMANIS minister spraw wewnętrznych

Mârtiņš BIČEVSKIS sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Litwa:

Petras BAGUŠKA minister sprawiedliwości

Raimondas ŠUKYS minister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Luc FRIEDEN minister sprawiedliwości, minister skarbu i budżetu

Nicolas SCHMIT minister odpowiedzialny za sprawy zagraniczne i imigrację

Węgry:

Albert TAKÁCS minister sprawiedliwości i porządku publicznego



Malta:

Tonio BORG wicepremier, minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych



Niderlandy:

Ernst HIRSCH BALLIN minister sprawiedliwości

Guusje ter HORST minister do spraw wewnętrznych i kontaktów z Królestwem

Austria:

Günther PLATTER federalny minister spraw wewnętrznych



Polska:

Władysław STASIAK minister spraw wewnętrznych i administracji

Andrzej Sebastian DUDA podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Portugalia:

Alberto COSTA minister sprawiedliwości

Rui PEREIRA minister spraw wewnętrznych

Rumunia:

Tudor CHIUARIU minister sprawiedliwości

Cristian DAVID minister spraw wewnętrznych i reform administracyjnych

Słowenia:

Lovro SZTURM minister sprawiedliwości

Dragutin MATE minister spraw wewnętrznych

Słowacja:

Sztefan HARABIN wicepremier i minister sprawiedliwości

Robert KALINIAK wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Finlandia:

Tuija BRAX minister sprawiedliwości

Anne HOLMLUND minister spraw wewnętrznych

Astrid THORS minister ds. migracji i spraw europejskich



Szwecja:

Beatrice ASK minister sprawiedliwości

Tobias BILLSTRÖM minister ds. migracji

Zjednoczone Królestwo:

Jack STRAW minister sprawiedliwości i lord kanclerz

Meg HILLIER parlamentarna podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

Komisja:

Franco FRATTINI wiceprzewodniczący



OMAWIANE PUNKTY

KOMIET MIESZANY

Komitet mieszany (UE + Norwegia, Islandia i Szwajcaria) spotkał się w dniu 8 listopada 2007 r. o godz. 14.30 i omówił następujące kwestie:



Wydalenia obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE

Prezydencja poinformowała Radę o postępach negocjacji w sprawie wniosku dotyczącego wspólnych norm i procedur wydalania z państw członkowskich obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają w UE.

Oświadczyła, że po intensywnych pracach na szczeblu urzędników podczas kolejnych prezydencji Rada dokonała znacznych postępów i że nadal będzie korzystała z wszelkich możliwości, by osiągnąć w tej sprawie porozumienie z Parlamentem w pierwszy czytaniu.

Wprowadzenie

Przedmiotowy wniosek został przedłożony przez Komisję w 2005 r. i był analizowany podczas kolejnych prezydencji.

Ustalono w nim wspólne normy i procedury, którymi mają się posługiwać państwa członkowskie przy wydaleniach obywateli państw trzecich; są one zgodne z prawami podstawowymi (które stanowią fundament prawa wspólnotowego) oraz z prawem międzynarodowym, w tym ochroną uchodźców i zobowiązaniami w zakresie praw człowieka.

W projekcie dyrektywy poruszono kluczowe problemy polityki wydaleń, takie jak: dobrowolny wyjazd osób wydalanych; wykonywanie decyzji o wydaleniu w drodze deportacji; odraczanie deportacji; wydawanie zakazów wjazdu w uzupełnieniu decyzji o wydaleniu; forma decyzji o wydaleniu; środki odwoławcze od decyzji o wydaleniu i zabezpieczenia przysługujące osobie oczekującej na wydalenie; możliwość przyspieszenia procedury wydalenia w pewnych przypadkach, a także umieszczanie osób wydalanych w ośrodku detencyjnym i warunki, na jakich to się odbywa.

Rada w ramach Europejskiego Funduszu Powrotu Imigrantów, a niedawno w ramach projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wizowy system informacyjny zobowiązała się, że w ścisłym kontakcie z Parlamentem Europejskim będzie pracować nad tym, by przed upływem 2007 r. doprowadzić do porozumienia w sprawie dyrektywy. Dlatego prezydencja portugalska uznała prace nad wnioskiem za jeden z priorytetów Rady i utrzymywała ścisły kontakt z Parlamentem.

Rozszerzenie strefy Schengen

Komitet Mieszany ocenił stan przygotowań nowych państw członkowskich do wdrożenia dorobku Schengen, tak by można było w grudniu 2007 r. znieść wewnętrzne granice lądowe i morskie, a w marcu 2008 r. – powietrzne.

Ostatnie wizytacje kontrolne, które odbyły się w ciągu minionego półrocza, dowiodły, że dziewięć państw członkowskich jest dostatecznie przygotowanych do wdrożenia w satysfakcjonujący sposób dorobku Schengen.

Dlatego Rada zatwierdziła wyniki wizytacji kontrolnych stwierdzające, że we wspomnianych państwach członkowskich we wszystkich dziedzinach (granice powietrzne, lądowe i morskie, współpraca policji, system informacyjny Schengen, ochrona danych i wydawanie wiz) spełniono niezbędne warunki, by wdrożyć dorobek Schengen (zob. s. 25).

Decyzję o zniesieniu kontroli na granicach wewnętrznych Rada podejmie w grudniu, po tym jak swoją opinię wyda Parlament Europejski.

Komitet Mieszany przyjął także do wiadomości informacje na temat stanu prac nad projektem SIS II (system informacyjny Schengen).

Więcej szczegółów w nocie informacyjnej pt. Rozszerzenie strefy Schengen.

Porozumienie ze Szwajcarią w sprawie Schengen

Szwajcaria zwróciła się o szybkie ratyfikowanie przez państwa członkowskie porozumienia UE – Szwajcaria w sprawie Schengen.



Ochrona danych osobowych

W oczekiwaniu na wycofanie kilku zastrzeżeń parlamentarnych komitet mieszany wypracował podejście ogólne do wniosku dotyczącego decyzji ramowej Rady w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych.

Przedmiotowy akt ma zagwarantować, że podczas wymiany danych osobowych zachowany zostanie wysoki poziom ochrony praw i wolności podstawowych wszystkich osób, a zwłaszcza ich prywatności, oraz wysoki poziom bezpieczeństwa publicznego.

Ustanawiając po raz pierwszy standardy ochrony danych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, Rada daje wyraz temu, jak ważna jest dla niej ochrona najbardziej podstawowych praw obywateli i zwiększenie wzajemnego zaufania państw członkowskich.

Uzgodniony tekst przewiduje, że wymiana danych osobowych będzie się opierać na jasnych, wiążących przepisach, umacniających wzajemne zaufanie właściwych organów. Istotne informacje będą chronione w sposób nieutrudniający współpracy między państwami członkowskimi, a równocześnie w pełni przestrzegane będą prawa podstawowe osób fizycznych, zwłaszcza prawo do prywatności i do ochrony danych osobowych. Do osiągnięcia obu celów przyczynią się wspólne zasady w dziedzinie poufności danych i ich bezpiecznego przetwarzania, odpowiedzialności prawnej i kar za niezgodne z prawem wykorzystywanie danych.

W tekście zdefiniowano przede wszystkim prawo dostępu do danych, prawo dokonania korekty danych, ich usunięcia lub zablokowania, prawo do odszkodowania oraz prawo do zastosowania środków odwoławczych.

Decyzja ramowa pozwala państwom członkowskim wprowadzać lepsze gwarancje ochrony danych osobowych niż te, które ustanowiono w niej samej.

Wniosek omawiano także podczas posiedzenia Rady w dniu 18 września 2007 r. i osiągnięto wtedy porozumienie co do systemu przekazywania danych osobowych uzyskanych od innego państwa członkowskiego do państw trzecich. Rada potwierdziła także porozumienie co do tego, że tekst ma zastosowanie wyłącznie do transgranicznej wymiany danych osobowych.



USTANOWIENIE EUROPEJSKIEGO URZĘDU POLICJI

Rada wypracowała podejście ogólne do rozdziału II („Systemy przetwarzania informacji”) i rozdziału III („Wspólne przepisy w sprawie przetwarzania informacji”) projektu decyzji ustanawiającej Europejski Urząd Policji.

Wcześniej, podczas posiedzenia w dniach 12–13 czerwca 2007 r., Rada osiągnęła porozumienie co do rozdziału I („Ustanowienie i zadania”).

Proponowana decyzja Rady zastąpi konwencję o Europolu i w istotny sposób usprawni działania operacyjne i administracyjne tego urzędu. Zakończenie prac nad decyzją Rady jest planowane najpóźniej na czerwiec 2008 r.



DECYZJA O WDROŻENIU PRZEPISÓW KONWENCJI Z PRÜM

Rada wypracowała podejście ogólne do projektu decyzji dotyczącej współpracy transgranicznej w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej.

Jest to decyzja wdrażająca decyzję Rady z czerwca 2007 r., która wprowadza do prawodawstwa UE elementy konwencji z Prüm dotyczące trzeciego filara (decyzja w sprawie konwencji z Prüm). W decyzji wdrażającej znalazły się niezbędne przepisy administracyjne i techniczne w sprawie różnych form współpracy, przede wszystkim w sprawie zautomatyzowanej wymiany danych DNA, danych daktyloskopijnych i danych rejestracyjnych pojazdów.

ZESPOŁY REAGOWANIA KRYZYSOWEGO

Rada wypracowała podejście ogólne do projektu decyzji w sprawie usprawnienia współpracy w sytuacjach kryzysowych pomiędzy zespołami reagowania kryzysowego państw członkowskich Unii Europejskiej.

Decyzja będzie stanowić podstawę prawną działań wspomnianych zespołów. Pozwoli na przykład ubiegać się o fundusze wspólnotowe na wspólne szkolenia i ćwiczenia tych zespołów.

Po zamachach z 11 września 2001 r. zespoły reagowania kryzysowego ze wszystkich organów ochrony porządku publicznego w państwach członkowskich podjęły współpracę pod kierownictwem Grupy Zadaniowej Szefów Policji. Od 2001 r. ich sieć, nosząca nazwę Atlas, organizuje seminaria, badania, wymianę materiałów i wspólne ćwiczenia.

Decyzja Rady o zintensyfikowaniu współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (decyzja w sprawie konwencji z Prüm), a zwłaszcza jej art. 18, reguluje formy wzajemnego wsparcia policyjnego udzielanego przez państwa członkowskie w przypadku zgromadzeń masowych i podobnych istotnych wydarzeń, klęsk żywiołowych i poważnych wypadków. Decyzja uzgodniona dzisiaj uzupełnia przepisy wspomnianej decyzji i przewiduje wzajemne wspieranie się policji z państw członkowskich za pośrednictwem zespołów reagowania kryzysowego w innych sytuacjach, tj. w spowodowanych przez człowieka sytuacjach kryzysowych stanowiących poważne bezpośrednie zagrożenie fizyczne dla osób, majątku, infrastruktury lub instytucji, a w szczególności w przypadkach takich jak wzięcie zakładników, uprowadzenie i podobne zdarzenia.

PRZYJMOWANIE WYSOKO WYKWALIFIKOWANYCH IMIGRANTÓW I JEDNOLITA PROCEDURA WYDAWANIA ZEZWOLEŃ

Rada dokonała pierwszej wymiany poglądów na temat dwóch niedawno przyjętych wniosków Komisji:



  • wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich, którzy podejmują prace wymagające wysokich kwalifikacji

  • wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie jednolitej procedury ubiegania się przez obywateli państw trzecich o jednolite pozwolenie na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnych praw przysługujących pracownikom z państw trzecich przebywającym legalnie w państwie członkowskim

Rada uzgodniła, że powróci do tych wniosków podczas grudniowego posiedzenia, w którym będą uczestniczyć unijni ministrowie pracy. Zwróciła się także do swoich organów przygotowawczych o kontynuowanie analizy wniosków, tak by można było jak najszybciej osiągnąć porozumienie.

Wprowadzenie

Wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie przyjmowania wysoko wykwalifikowanych imigrantów ma służyć stworzeniu obywatelom państw trzecich, którzy podejmują prace wymagające wysokich kwalifikacji, atrakcyjniejszych warunków wjazdu i pobytu – wprowadzona zostanie tzw. niebieska karta UE.

Wniosek nie przyznaje prawa do wjazdu. Zaproponowany system opiera się wyłącznie na potrzebach rynku i w pełni respektuje zasadę preferencji wspólnotowych oraz prawo państw członkowskich do decydowania o liczbie przyjmowanych osób. Ponieważ potrzeby rynku pracy różnią się zależnie od państwa członkowskiego, proponowany wspólny system jest elastyczny i skoncentrowany na kilku kluczowych punktach. Wprowadzona zostaje na przykład przyspieszona procedura, oparta na wspólnych kryteriach. Jeżeli obywatel państwa trzeciego na mocy tego systemu uzyska prawo wjazdu i pobytu, otrzyma specjalne pozwolenie na pobyt i pracę, tzw. niebieską kartę UE, która da mu konkretne prawa społeczno-gospodarcze i zapewni korzystne warunki łączenia rodziny. Przewiduje się także ułatwiony dostęp do rynku pracy.

Chcąc uniknąć negatywnego efektu drenażu mózgów w krajach rozwijających się, zwłaszcza w Afryce, we wniosku opowiedziano się za etycznymi normami rekrutacji; ma to ograniczyć – lub nawet uniemożliwić – prowadzenie przez państwa członkowskie aktywnej rekrutacji w krajach rozwijających się, które już dotknął efekt drenażu mózgów; przewidziano także działania ułatwiające migrację wahadłową.

Drugi wniosek ma charakter horyzontalny i służy uproszczeniu procedur, którym podlegają wszyscy potencjalni imigranci ubiegający się o prawo pobytu i pracy w państwie członkowskim. Ponadto ma on zapewnić wspólne prawa wszystkim pracownikom z państw trzecich, którzy już przebywają i legalnie pracują w państwach członkowskich, a prawa te mają być porównywalne z prawami przysługującymi obywatelom UE. We wniosku nie zharmonizowano warunków zezwolenia na wjazd pracownikom z krajów trzecich – ta kwestia pozostaje zależna od państw członkowskich.

We wniosku przewidziano punkty kompleksowej obsługi dla ubiegających się o pozwolenia. Ubiegać się o nie będą według jednolitej procedury, która ma być prostsza i szybsza zarówno dla pracodawcy, jak i imigranta; przewiduje ona pewne nowe zabezpieczenia (dostęp do informacji zawartych w dokumentach aplikacyjnych; obowiązek uzasadnienia wniosku odmownego oraz wydania decyzji w ciągu 90 dni). Po uzyskaniu zgody na wjazd, imigranci otrzymają jednolite pozwolenie, które da im prawo pobytu i pracy przez wskazany okres.

Doceniając wkład legalnie zatrudnionych imigrantów w unijną gospodarkę oraz chcąc pomóc im w skuteczniejszej integracji, we wniosku starano się zagwarantować im podstawowe prawa społeczno-gospodarcze porównywalne z prawami przysługującymi obywatelom państw członkowskich, zwłaszcza jeżeli chodzi o warunki pracy, płacę, edukację, prawa związkowe i bezpieczeństwo socjalne.

Portugalia podczas pełnienia prezydencji w Radzie UE zwróciła szczególną uwagę na kwestię legalnej migracji. W dniach 13–14 września 2007 r. w Lizbonie zorganizowano konferencję wysokiego szczebla poświęconą temu tematowi; uczestniczyli w niej ministrowie oraz liczni eksperci. Skoncentrowano się na trzech tematach: kanałach legalnej migracji oraz zarządzaniu strumieniami migracyjnymi, integracji oraz programie lizbońskim dotyczącym migracji i rozwoju.

Prezydencja zaproponowała także, by w dniu 6 grudnia 2007 r. zwołać specjalne wspólne posiedzenie Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów i omówić kwestie zatrudnienia.

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

Prezydencja poinformowała Radę o najważniejszych wynikach zachodniobałkańskiego forum ministrów, które odbyło się w Brdzie (Słowenia) w dniach 4–5 października 2007 r.

Delegacja hiszpańska poinformowała również o zaplanowanym na początek przyszłego roku seminarium na temat migracji, w którym będą uczestniczyć eksperci z UE, Ameryki Łacińskiej i z Karaibów.

MEDIACJE W SPRAWACH CYWILNYCH I HANDLOWYCH

Rada osiągnęła porozumienie polityczne co do projektu dyrektywy dotyczącej mediacji w sprawach cywilnych i handlowych.

Celem wniosku jest ułatwienie dostępu do alternatywnych sposobów rozwiązywania sporów oraz promowanie polubownego ich rozstrzygania poprzez zachęcanie do korzystania z mediacji oraz zapewnienie wyważonego związku między mediacją a postępowaniem sądowym.

Spór ma charakter transgraniczny wtedy, gdy miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu co najmniej jednej ze stron sporu znajduje się w innym państwie członkowskim niż którejkolwiek innej strony sporu; rozstrzygający dla tej kwestii jest moment, gdy:

a) po powstaniu sporu strony postanowią skorzystać z mediacji; lub

b) mediację zaleci sąd; lub

c) z prawa krajowego wyniknie obowiązek skorzystania z mediacji; lub

d) strony zachęcono do skorzystania z mediacji.

Dyrektywa będzie miała zastosowanie do sytuacji, gdy co najmniej dwie strony uczestniczące w sporze o charakterze transgranicznym z własnej woli postanowią polubownie rozstrzygnąć spór przy pomocy mediatora. Będzie stosowana w sprawach cywilnych i handlowych. Nie będzie jednak miała zastosowania do praw i obowiązków, co do których – zgodnie z właściwym prawem – strony nie mogą podejmować decyzji. Takie prawa i obowiązki wynikają najczęściej z prawa rodzinnego i prawa pracy.

Mimo że stosowanie się do ugody będącej efektem mediacji zależy od dobrej woli stron, mediacji nie należy traktować jako wyjścia gorszego od postępowania sądowego. Państwa członkowskie powinny dopilnować, by strony pisemnej ugody będącej wynikiem mediacji mogły wyegzekwować zapisy tej ugody. Państwo członkowskie powinno mieć prawo do odmowy nadania konkretnej ugodzie klauzuli wykonalności jedynie wtedy, gdy jej treść jest sprzeczna z prawem tego państwa, w tym z obowiązującym w nim prawem prywatnym międzynarodowym, lub jeżeli prawo tego państwa nie przewiduje możliwości wykonania tej konkretnej ugody. Ugoda, którą zawarto w drodze mediacji i której nadano klauzulę wykonalności w jednym państwie członkowskim, powinna zostać uznana i otrzymać klauzulę wykonalności w pozostałych państwach członkowskich zgodnie z właściwym prawem wspólnotowym lub krajowym.

Państwa członkowskie powinny dopilnować, aby przepisy dotyczące okresów przedawnienia nie uniemożliwiały stronom wystąpienia na drogę sądową lub przeprowadzenia postępowania arbitrażowego, gdyby mediacja się nie powiodła.

Komisja przedłożyła przedmiotowy wniosek w dniu 22 października 2004 r.; podlega on procedurze współdecyzji. W nowym, kompromisowym tekście uwzględniono poprawki uzgodnione z Parlamentem Europejskim.



UZNAWANIE KAR Z ZAWIESZENIEM WYKONANIA, KAR ALTERNATYWNYCH I KAR WARUNKOWYCH

Rada osiągnęła porozumienie co do trzech elementów projektu decyzji ramowej o uznawaniu i nadzorowaniu wykonywania kar z zawieszeniem wykonania, kar alternatywnych i kar warunkowych.

W projekcie, powstałym z inicjatywy Niemiec i Francji, znajdą się zasady pozwalające państwu członkowskiemu, innemu niż państwo, w którym zapadł wyrok przeciwko danej osobie, nadzorować przestrzeganie warunków zawieszenia lub stosowanie kar alternatywnych przewidzianych w wyroku, a także podejmować – jeżeli nie postanowiono inaczej – wszelkie inne decyzje związane z wyrokiem.

W czerwcu 2007 r. Rada osiągnęła już porozumienie co do celu decyzji ramowej, zakresu jej zastosowania, rodzaju warunków zawieszenia i kar alternatywnych oraz podziału kompetencji między państwem, w którym zapadł wyrok, i państwem, w którym się go wykonuje.

W dniu dzisiejszym Rada osiągnęła wstępne porozumienie co do organów właściwych do podejmowania decyzji; co do podziału kompetencji między państwem, w którym zapadł wyrok, a państwem, w którym się go wykonuje, a także co do kwestii językowych – z zastrzeżeniem że organy przygotowawcze Rady wprowadzą drobne zmiany techniczne.

Do państw członkowskich będzie należało wskazanie – zgodnie z prawem krajowym – które organy są właściwe do podejmowania działań wynikających z decyzji ramowej.

Właściwy organ państwa wykonującego wyrok będzie z zasady uprawniony do podejmowania wszelkich dalszych decyzji związanych z wyrokiem. Jednak państwo wykonujące wyrok może odmówić wzięcia odpowiedzialności za podejmowanie niektórych konkretnych dalszych decyzji, a zwłaszcza za nakładanie środków polegających na pozbawieniu wolności.

Ten podział opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania: właściwe organy powinny być przekonane, że partnerzy, którym przekazują wykonanie wyroku, dokładnie wywiążą się z przyznanych im zadań. Sprzeczny z zasadą wzajemnego zaufania i zagrażający skuteczności całego systemu byłby wymóg, by organ wykonujący wyrok zwracał sprawę organowi, który go wydał, w każdym przypadku nieprzestrzegania warunków zawieszenia lub niestosowania kar alternatywnych. Należy jednak odnotować, że ostateczne porozumienie co do tej kwestii zależy od dalszych prac nad kwestią podwójnej karalności.

Ponadto zgodnie z zasadą wzajemnego zaufania na język(-i) oficjalny(-e) państwa wykonującego wyrok należy przetłumaczyć jedynie informacje zawarte w zaświadczeniu. Zaświadczenie to powinno zawierać wyczerpujące informacje na temat istotnych elementów wyroku, co pozwoli organom wykonującym wyrok podejmować decyzje wynikające z decyzji ramowej.

ZWALCZANIE CYBERPRZESTĘPCZOŚCI – konkluzje Rady

Rada przyjęła następujące konkluzje:

„Z uwagi na:

1) znaczne nasilenie cyberprzestępczości w ostatnich latach i coraz częstszy jej związek z przestępczością zorganizowaną;

2) decyzję Rady Europejskiej podjętą na posiedzeniu w Tampere w październiku 1999 r., by strategii zwalczania przestępczości zorganizowanej i komputerowej nadać priorytetową wagę;

3) decyzję Rady z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie zwalczania pornografii dziecięcej w Internecie, która to decyzja wymaga od państw członkowskich, aby zastosowały niezbędne środki zachęcające użytkowników Internetu do informowania organów ścigania — bezpośrednio bądź pośrednio — o przypadkach prawdopodobnego rozpowszechniania materiałów z pornografią dziecięcą w Internecie, jeżeli natkną się oni na takie materiały;

4) komunikat Komisji z dnia 26 stycznia 2001 r. do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „Tworzenie bezpieczniejszego społeczeństwa informacyjnego przez zwiększanie ochrony infrastruktury informacyjnej i zwalczanie przestępczości komputerowej”;

5) decyzję ramową Rady 2005/222/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie ataków na systemy informatyczne, która ma służyć poprawie współpracy między organami sądowymi i innymi właściwymi organami, w tym służbami policji i innymi wyspecjalizowanymi służbami ochrony porządku publicznego w państwach członkowskich, zwłaszcza przez zharmonizowanie przepisów karnych dotyczących ataków na systemy informatyczne;

6) plan działania Rady i Komisji służący realizacji programu haskiego mającego na celu wzmacnianie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii Europejskiej, w którym mowa o możliwości wydania zalecenia co do minimalnych standardów pozyskiwania i wymiany elektronicznego materiału dowodowego;

7) komunikat Komisji z dnia 31 maja 2006 r. do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. Strategia na rzecz bezpiecznego społeczeństwa informacyjnego – „Dialog, partnerstwo i przejmowanie inicjatywy”;

8) konkluzje z czerwca 2007 r., w których Rada Europejska wyraziła aprobatę wobec komunikatu Komisji w sprawie walki z cyberprzestępczością oraz zaapelowała o opracowanie ram strategicznych w tej dziedzinie,

Rada,


1) spośród starań służących zwalczaniu cyberprzestępczości z zadowoleniem przyjmuje i wysoko ceni komunikat Komisji z dnia 22 maja 2007 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady i Komitetu Regionów pt. „W kierunku ogólnej strategii zwalczania cyberprzestępczości”, który to komunikat stanowi kolejny krok ku przyjęciu spójnej unijnej strategii w dziedzinie przeciwdziałania cyberprzestępczości i jej zwalczania;

2) jest zdania, że zamiar Komisji, by zacieśnić ogólnounijną współpracę w zakresie szkoleń dla policji i organów sądowych, jest bardzo istotny, zwłaszcza jeśli chodzi o ustanowienie stałej platformy szkoleń o cyberprzestępczości. Pomysł ten nabiera szczególnego znaczenia w obliczu stałej ewolucji cyberprzestępstw, która wymaga od pracowników sektora prewencyjnego, dochodzeniowego i sądowniczego ciągłego uzupełniania wiedzy;

3) z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji, by zintensyfikować dialog między sektorem publicznym i prywatnym i dzięki temu ułatwić prewencję i wykrywanie przestępstw komputerowych, gdyż obecnie większość operatorów sieci komunikacyjnych jest w rękach prywatnych i gdyż sektor prywatny odgrywa ważną rolę w rozwijaniu technologii zabezpieczeń. Należy dodać, że zwykle to podmioty prywatne wykrywają ataki przeciwko swoim systemom informatycznym oraz nielegalne treści w sieciach, zwykle to one odpowiadają za blokowanie lub usuwanie tych treści i to one są zobowiązane do rejestrowania i przechowywania danych komunikacyjnych. Dlatego policja i organy sądowe muszą mieć możliwość występowania o pomoc do sektora prywatnego w działaniach przeciwko przestępcom.

4) podkreśla przekonanie o celowości konwencji Rady Europy z dnia 23 listopada 2001 r. o cyberprzestępczości, popiera środki wymienione w tej konwencji i zachęca do ich realizacji, a także apeluje do wszystkich państw o jak najpowszechniejsze przystępowanie do tej konwencji;

5) uznaje za kwestię najwyższej wagi propagowanie współpracy z państwami trzecimi w zapobieganiu cyberprzestępczości i jej zwalczaniu, a konkretnie – z uwagi na kluczową rolę konwencji Rady Europy o cyberprzestępczości – przez popieranie pomysłu, by te skierowane do całego świata postanowienia wprowadzić we współpracy z Radą Europy zwłaszcza w państwach, którym udziela się pomocy rozwojowej i technicznej;

6) uważa, że niezwykle ważne jest, by apelować do wszystkich krajów o szybkie wprowadzenie instrumentów prawnych służących zwalczaniu wszelkich form cyberprzestępczości;

7) dostrzega, jak bardzo potrzebne jest wdrożenie wszystkich odnośnych unijnych i międzynarodowych aktów służących walce z seksualnym wykorzystywaniem dzieci, a zwłaszcza z pornografią dziecięcą;

8) jest przekonana, że trzeba zastanowić się, czy należy w każdym państwie członkowskim uchwalić przepisy o kradzieży tożsamości, zwłaszcza dokonywanej w ramach cyberprzestępczości, oraz czy potrzebne są dalsze działania na szczeblu UE;

9) dostrzega, jak bardzo potrzebne są: zwiększenie koordynacji i dalsza optymalizacja działań wszystkich zaangażowanych uczestników i wykorzystania dostępnych zasobów – w państwach członkowskich, w organach takich, jak Europol i Eurojust, a także w instytucjach międzynarodowych, takich jak Interpol;

10) podkreśla, że należy wprowadzić w życie i ocenić w praktyce uzgodnienia co do współpracy organów różnych krajów, ze szczególnym uwzględnieniem sieci 24/7, o której mowa w decyzji ramowej 2005/222 WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. i która zapewnia codzienną całodobową współpracę różnych organów i tym samym umożliwia szybszą reakcję na cyberprzestępczość;

11) oczekuje na sprawozdanie Komisji poświęcone realizacji decyzji ramowej 2005/222/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie ataków na systemy informatyczne;

12) pragnie włączyć się w obecne starania służące propagowaniu bezpieczniejszego społeczeństwa informacyjnego, w którym z jednej strony szanuje się prawa podstawowe i dostęp do informacji przez systemy i sieci komputerowe, a z drugiej — reaguje się na wszelkie pojawiające się potrzeby zapobiegania cyberprzestępczości i jej zwalczania”.



HANDEL LUDŹMI – konkluzje Rady

Rada przyjęła następujące konkluzje:



Uwzględniając fakt, że handel ludźmi jest poważnym pogwałceniem praw człowieka i naruszeniem godności oraz nietykalności ludzi i może doprowadzić do zniewolenia ofiar.


  1   2


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna