Walter Jon Williams



Pobieranie 0,95 Mb.
Strona1/24
Data03.04.2018
Rozmiar0,95 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   24

Walter Jon Williams

RYK TORNADA

Przełożył

Andrzej Pieńkowski

WARSZAWA 1999


Tytuł oryginału:

VOICE OF THE WHIRLWIND


1

Steward unosił się w powietrzu, pod niebem koloru mokrych, szarych dachówek. W dole pod nim majaczyła ciemna i niewy-raźna ziemia. Doświadczał ruchu - czegoś w rodzaju szybowania. Jego żołądek reagował skurczem, ilekroć nurkował bliżej leżącej pod nim nieprzeniknionej szarości. Czuł, jak pracują mu nerwy, zwiększając gotowość całego organizmu. Niebo przechyliło się i obróciło.

Na horyzoncie jaśniała łuna - ciemnoczerwona pręga, pulsu-jąca jak otwarta przez szrapnel żyła, którą przysłaniał czarny, płynący woal. To nie słońce, uświadomił sobie Steward. Tam coś płonie...

Gdy budził się z tego snu, nigdy nie odczuwał lęku czy zasko-czenia.

Wypoczęty, gotowy do ruchu, tańca, walki. Wiedział, że czymkolwiek było to, do czego szybował pod zim-nym niebem, tego właśnie chciał.

Doktor Ashraf zajmował narożne biuro wysoko w kompleksie szpitalnym. Z dwu stron wlewało się do pomieszczenia jasne nie-bo Arizony. Etienne Njagi Steward siedział na pikowanej leżan-ce i gapił się przez szklane ściany na leżące za Flagstaff góry: trzy szczyty pocięte na kawałki przez rzędy kondekobloków z półprze-puszczalnego szkła, które odbijały wznoszący się teren, niebo, szpital, a także lśniącą nitkę autostrady, zbudowaną z jasnego stopu, która biegła między wieżowcami. Rzeczywistość w lustrza-nych budynkach ulegała zniekształceniu i powieleniu. Stawała się interesująca.

Pomieszczenie było całkowicie dźwiękoszczelne. Nawet szyb-kobieżna linia kolejowa, przebiegająca pod szpitalem, powodo-wała zaledwie nikłe wibracje szklanych ścian. Steward mógł oglą-dać świat w lustrach, lecz był od niego odizolowany - słyszał je-dynie beznamiętny głos Ashrafa, cichy szum klimatyzacji i odległe drżenie szybkiej kolei. Zastanawiał się, kogo Ashraf chciał w nim widzieć.

Ashraf usiadł na biurku; Steward wiedział, że biurko miało po stronie doktora panel odczytu, podłączony do zainstalowanych w leżance analizatorów zabarwienia emocjonalnego głosu, wskaź-ników tętna i oddechu, a może nawet detektorów śledzących na-pięcie mięśni i wydzielanie potu. Nie widział ich, lecz kiedy ob-racał się w stronę Ashrafa, w oczach doktora odbijały się czer-wone diody.

Stewarda nauczono kiedyś, jak oszukiwać takie maszyny. Pa-miętał długie godziny spędzone w stanie głębokiej hipnozy, pod wpływem narkotyków, mechanizmów biofeedbacku. Nie przycho-dził mu do głowy żaden powód, dla którego miałby użyć tych umiejętności, więc rzadko to robił. Tylko wtedy, gdy mówił o Na-talie. Tłumaczył sobie, że postępuje tak bardziej po to, by zacho-wać spokój, niż by zmylić Ashrafa.

Kiedyś powiedział Ashrafowi o swoim śnie. - Może to wspomnienia z Szeolu? Atak paraplanowy, czy coś w tym rodzaju?

- Wie pan, że to niemożliwe - odparł doktor Ashraf. Stewardowi przychodziło czasem na myśl, że doktor ma w za-nadrzu tyle osobowości, ile jest odbić światła w kondekoblokach i przymierza je jedną po drugiej, jak maski w sklepie - a nuż któ-raś z nich będzie pasowała. Steward nie miał wątpliwości, że oso-ba, która śniła, była dla doktora Ashrafa nie do zaakceptowania. Steward nigdy więcej nie wspomniał o swoim śnie. Na ścianach szpitala wymalowano wąskie paski o intensyw-nych barwach, odpowiadających kolorystyce bransolet identyfi-kacyjnych noszonych przez pacjentów. Gdyby ktoś zgubił się w gąszczu ruchliwych, wyszorowanych do czysta korytarzy, mógł odnaleźć drogę za pomocą miniaturowych strzałek na tych kolo-rowych paskach. Zaprowadziłyby go do jego oddziału, gdzie ścia-ny miałyby właściwy kolor i gdzie powitałby go dobrze znany za-pach środków odkażających oraz znajome pielęgniarki. Ich fartu-chy miały również cieniutkie paski w oddziałowym kolorze. Żół-ty oznaczał Oparzenia, czerwony - Intensywną Terapię, uspoka-jający błękit - Położniczy. Bransoleta Stewarda lśniła przyjemną, jasną zielenią, przypisując go do Oddziału Psychiatrycznego. Był fizycznie sprawny, więc pozwolono mu nosić zwykłe ubra-nie. Gdy wędrował po innych częściach szpitala, zawsze miał dłu-gie rękawy, żeby móc ukryć zieloną bransoletę. Wsuwał ją aż pod pachę.

Nie chciał, by ludzie uważali go za wariata. - W Marsylii rozpętała się wojna między gangami nastolat-ków - powiedział Steward. - Zdarzało się to od czasu do czasu. Należałem do Canards Chroniąue; byłem z nimi, od kiedy skoń-czyłem dwanaście lat. Paraliśmy się głównie informacją. Niele-galne oprogramowanie, porno na zamówienie. Czasem narkotyki. Pełny zakres usług, określany przez Amerykanów zbiorczym ter-minem juvecrime. Inteligentne były z nas dzieciaki. Przypomniał sobie balkon z kutego żelaza, na którym siedział z jasnowłosą dziewczyną, popijając whisky i patrząc po raz ostat-ni na Morze Śródziemne. Było piękne aż do bólu, bardziej niebie-skie i głębokie niż oczy dziewczyny, bardziej niebieskie niż odbi-cie nieba, które widział przez okno gabinetu Ashrafa. Pamiętał odległy terkot broni automatycznej, rozchodzący się echem wśród pokrytych stiukami domów i betonowych rynsztoków. Pa-miętał - równie dobrze jak własne znużenie - uczucie, że nie chce już tego robić. Zbyt dobrze poznał tę grę. Miał dość manipulowa-nia ludźmi.

Dziewczyna przechyliła głowę, wsłuchując się w dochodzące z oddali dźwięki.

- Wygląda na to, że Femmes Sauvages bronią swojego teryto-rium - powiedziała. - Kto atakuje?

Żtienne sprzedawał tę nowinę na lewo i prawo przez ostatnie dwanaście godzin.

- Skin Samurai - odparł.

Dziewczyna wzruszyła ramionami. Jej nos i policzki nosiły śla-dy oparzeń słonecznych. Spojrzała na niego. - Wejdziesz? - spytała.

Ćtienne Njagi Steward zapalił papierosa.

- D’accord - odparł. Nie brał pod uwagę kolejnego spotkania. - Miałem wtedy ledwie szesnaście lat - powiedział - ale wie-działem już, że w życiu są lepsze rzeczy niż umieranie za kilka budynków w Starej Dzielnicy.

Pociągnięte brylantyną włosy Ashraf a zwisały mu do ramion.

Jego otyła, nieruchoma twarz nie zdradzała zainteresowania.

- Czy właśnie wtedy postanowiłeś się zaciągnąć? - spytał.

- D’accord - odpowiedział Steward.

Steward był bardzo słaby, gdy się obudził. Jakaś maszyna oddychała za niego, a w gardle tkwiła mu rura. Brakowało mu paru rzeczy: implantów, gniazda interfejsu cybernetycznego, kiedyś zainstalowanych z tyłu czaszki. Jego umysł zawierał wspo-mnienia odruchów, których nie potrafił przyporządkować oraz świadomość fizycznej sprawności, która w jakiś niezauważalny sposób nagle wyparowała.W pocie czoła spędzał codziennie dłu-gie godziny nad atlasem, pokonywał kilometry na szpitalnej bieżni taśmowej, rozciągając delikatne mięśnie nóg, barków i ra-mion. Trenował także walkę wręcz w ustronnym rogu sali fizyko-terapeutycznej - ciosy pięścią, kopnięcia i ich kombinacje wyko-nywane raz za razem z chłodną, wypracowaną determinacją. Mężczyźni i kobiety, powracający do względnej sprawności po operacjach chirurgicznych, oraz staruszkowie, stawiający pierw-sze niepewne kroki w swoich nowych, młodych ciałach, odwraca-li od niego oczy - nie mogli znieść tej ponurej wściekłości, z ja-ką atakował powietrze, własne wspomnienia i siebie samego. W swym rogu sali powtarzał w kółko te same ruchy - ruchy, które łamały kości, wyłupiały oczy i skręcały karki. Na razie nie wiedział jednak czyje.

Pokój obok Stewarda zajmował mężczyzna imieniem Corso, któremu trafiła się zwariowana mieszanka poczucia winy i para-noi. Obudziwszy się odkrył, że jego wszystkie najgorsze obawy stały się rzeczywistością, że cały świat jego osobowości Alfa roz-padł się na kawałki jak pęknięte lustro i że torturował się tymi kawałkami przez miesiące, aż w końcu rzucił się z mostu. Teraz, gdy powrócił, wszystko trwało nadal, zmieniając się przed jego oczami w ziejący grozą horror, koszmar, który nie mijał. Lekarze próbowali uładzić wewnętrzny świat Corso za pomo-cą leków, by uczynić go znowu łagodnym i zrelaksowanym do cza-su, aż terapia zacznie przynosić efekty. Jednak wrzaski i jęki są-siada wciąż budziły Stewarda każdej nocy. Gdy wyrywały się z ciemności, on leżał na swoim łóżku ze wzrokiem wbitym w mięk-ką zasłonę ciemności. Oczami wyobraźni widział jeszcze obraz ze swojego snu - płonący horyzont i niebo, czarniejsze od mroku otaczającego łóżko.

W pokoju za drugą ścianą mieszkało małżeństwo Thornber-gów. Zbili w swoim życiu wielką fortunę i zainwestowali w dwa młode ciała. Większość nocy spędzali kochając się. Wydawali się mili, ale ich rozmowy dotyczyły wyłącznie inwestycji, wyjątko-wych okazji i sportów typu sąuasha lub golfa. Steward nie miał zielonego pojęcia o inwestycjach, a jedyne dyscypliny sportu, ja-kie mogły go zainteresować, musiały wiązać się z hazardem: wy-ścigi, jai alai, australijski futbol strażacki. W poprzednim życiu zazwyczaj łapał je około drugiej rano na pirackich satelitach. Thornbergowie mieszkali w jakimś prezbiteriańskim kondeko-bloku w Kalifornii, gdzie pirackie odbiorniki satelitarne były nie-dozwolone, podobnie jak hazard sportowy, programy informacyj-ne ze złych części świata, pornografia i inne tego typu rzeczy. Ich ciała były młode, lecz umysły podstarzałe. Steward po prostu nie miał im nic do powiedzenia.

Bardzo wielu pacjentów na Oddziale Psychiatrycznym przy-pominało Thornbergów. Wątpił, by kiedykolwiek udało mu się przyjąć tego rodzaju osobowość. Rozważał nawet, czy Ashraf chciał mu coś takiego podsunąć do przymiarki. - Zastanawiał się pan kiedykolwiek, dlaczego pana wybra-li? - zapytał doktor Ashraf.

- Odpowiadałem ich kryteriom - odparł Steward.

- Lecz czy wie pan, o co naprawdę chodziło Coherent Light? - naciskał Ashraf. - Mnóstwo ludzi chciało się do nich dostać. Wy-brali pana spośród wielu. Kształcili, żywili, gościli u siebie, treno-wali. Pan i pozostali z Icehawks kosztowaliście ich znacznie wię-cej niż standardowi pracownicy. Nigdy nie zastanawiał się pan dlaczego?

- Chcieli mnie. To starcza za powód.

- Nie czuł pan żadnej lojalności wobec Canards - stwierdził Ashraf. - Ani w stosunku do ich celów, ani ich terytorium. - Etyka Canards nie miała z tym nic wspólnego. To byli świa-domi anarchiści, niemoralni z założenia. Zajmowali się sprzeda-waniem towaru. Nie obchodziło ich, komu sprzedają. - Wiedział pan, że nie chce tego dalej robić. - Niezupełnie tak. Byłem tym zmęczony. Nie pozostało mi już nic... do zaoferowania.

- Poznałem kryteria stosowane w Coherent Light - powie-dział Ashraf. - Są już odtajnione. Nie odbiegają znacząco od stan-dardów dla Polikorporacji Zewnętrznych.

Ashraf miał zwyczaj kłaść końce palców na ustach. Steward nawet nie patrząc, poznawał po zmienionym brzmieniu głosu dok-tora, że właśnie znowu to robi.

- Szukali ludzi, którzy potrzebowali się czemuś poświęcić - kontynuował Ashraf. - Którzy czuli, że czegoś im brak, jakiegoś wewnętrznego celu. Nie zamierzali nikogo kupować. Szukali by-strych, utalentowanych, takich, którzy sami, z własnej woli, odda-liby serce i duszę dla wszystkiego, pod czym Coherent Light by się podpisała. Icehawks mieli zapełnić pustkę w sobie dążeniami firmy. Wynikiem miała być całkowita lojalność: pozioma, we-wnątrz grupy, i pionowa, w stosunku do Coherent Light. Dlatego właśnie interesowali się ludźmi, którzy pragnęli być lojalni względem czegoś, którzy poszukiwali osobistego zbawiciela. Zba-wiciela o imieniu Coherent Light.

Ashraf przerwał. Steward gapił się na pocięte lustrami góry.

- Co pan o tym sądzi? - spytał Ashraf.

- Sądzę, że znaleźli tego, kogo szukali - odparł. Doktor Ashraf uważał, że zdobywanie przez Stewarda infor-macji o Szeolu nie jest jeszcze wskazane. Steward zaś był cieka-wy i zastanawiał się, czy powinien słuchać Ashrafa w tym wzglę-dzie, czy nie. W końcu poszedł na kompromis i udał się do biblio-teki, by dowiedzieć się czegoś o Mocnych. „Mocni” to tłumaczenie nazwy, jaką obcy stosują wobec sa-mych siebie. Są czteronożni, dwuręczni, zbliżeni wielkością do ku-cyków. Na nagraniach wideo, które obejrzał, poruszali się bardzo szybko, wykonując przy tym dziwne ruchy ciałem, podskoki i na-głe zwroty. Ich język stanowił kombinację cmoknięć, parsknięć i jęków, przypominających brzmienie piszczałek organów, co ra-zem tworzyło coś w rodzaju muzyki; głowy były pozbawione kości, więc nieprzerwanie kołysały się na boki i zapadały w sobie jak balony, które ktoś pompuje, by zaraz potem spuścić powietrze. Steward przyglądał się im zamyślony. Z danych wynikało, że o nich właśnie poszło w tej całej wojnie.

Przejrzał nagrania ostatni raz, po czym wyszedł z archiwum.

Czuł, że na Szeolu niezupełnie o to chodziło. - Co się z nim stało? - spytał Steward. Tego dnia siedział w wyściełanym fotelu, obrócony twarzą w kierunku biurka Ash-rafa. Szklana ściana była za jego plecami.

- Zmarł. Na osiedlu Ricot.

- To wiem. Ale jak?

- Czy to ma dla pana znaczenie?

Miało, pomyślał Steward. Nie był jednak pewien, czy chce by doktor Ashraf wiedział, jak duże jest to znaczenie. Wzruszył więc tylko ramionami. Poczuł w sobie zdolność zduszenia tego, co czuł. Użył jej.

- Mogę spotkać ludzi, którzy go znali. Dobrze byłoby wie-dzieć, co mu się przytrafiło.

Ashraf zastanawiał się przez chwilę. Czerwone diody błysz-czały w jego oczach.

- Został zamordowany.

Steward poczuł, że krew zaczyna mu szybciej krążyć w ży-łach. Nie, nie czuł zaskoczenia - to było coś innego. Wiedział, że nie może okazać zbytniego zaciekawienia.

- Jak? - starał się mówić normalnie.

- To nieistotne.

- Kto go zabił?

- Nieznana osoba lub osoby.

Tym razem nie ukrywał zaskoczenia.

- I zginął na Ricot?

-Tak.


- Dziwne. Ricot ma niewielką, kontrolowaną społeczność. Bardzo skuteczną służbę bezpieczeństwa. Znalezienie zabójcy nie powinno być trudne w takim miejscu.

- Jak widać, nie udało im się. On pracował w służbie bezpie-czeństwa. Może został zabity w trakcie próby zatrzymania prze-stępcy.

Oni pewnie to wiedzą, pomyślał Steward. Pewnie wiedzą, a informacja została zablokowana.

Postanowił nie zadawać więcej pytań. Ashraf najwyraźniej tego właśnie oczekiwał.

- Dał pan się wciągnąć w ich program - wyraźna emocja w głosie doktora Ashraf a wprawiła Stewarda w zdumienie. Nie mógł sobie przypomnieć, kiedy doktor ostatnio uzewnętrznił ja-kiekolwiek uczucie.

- W Coherent Light nauczono pana sztuk walki i zen - kon-tynuował Ashraf. - Pewnego rodzaju zen.

- Umysł jak woda - zacytował Steward - działanie bez świa-domości znaczenia. Jedność strzały i celu. Perfekcja działania, oddzielona od wszystkiego prócz ducha.

- Programowali pana - powiedział doktor - w sposób dla nich wygodny. Oduczyli wiązać czyny z konsekwencjami, z kontek-stem. Zmieniali pana w moralnego imbecyla, robota od brudnej roboty. Szpiegostwa przemysłowego, sabotażu. Od kradzieży, za-machów bombowych i szantażu.

Surowy ton głosu zdziwił Stewarda. Odwrócił wzrok od okna i spojrzał na doktora. Palce mówiącego dotykały ust, a w oczach był gniew.

- Nie zapominajmy o morderstwie - przerwał mu Steward.

- Tak - odparł Ashraf. - Nie zapominajmy.

- Nigdy nie udawałem kogoś innego - powiedział Steward. - Zawsze szczerze okazywałem, kim jestem. Co ma uczciwość do naszej rozmowy? - Atak na Coherent Light sprawił, że Steward poczuł się spięty. Takie słowa wciąż prowokowały jego lojalność. Zmusił się do odprężenia. Coherent Light już nie istnieje, od dawna nie istnieje. Umysł jak woda, powiedział sobie w duchu. - Zaprogramowano pana, by oddzielał pan moralność firmy od własnej - ciągnął Ashraf. - Jest pan jak zombie. Steward spojrzał na niego z oburzeniem.

- Być może moralność po prostu we mnie śpi - odparł. - Jak na analityka za dużo w panu wojowniczości. - Nie jestem tu po to, by pana analizować. Mam za zadanie ustawić pana na kursie kolizyjnym z rzeczywistością, po czym wy-puścić w świat.

Ashraf powoli oparł się dłońmi o blat biurka. Podniósł wzrok na Stewarda.

Umysł jak woda, powiedział sobie Steward. Próbuję zacho-wać spokój.

Nie działało.

- Moja żona wciąż żyje, prawda?

- Mieszka na orbicie. Nie chce pana widzieć. Steward ostentacyjnie wzniósł oczy i zapatrzył się w szary sufit.

- Ależ dlaczego?

- Rozmawialiśmy już o tym.

- Wiem, że pan zna prawdę. Ja muszę wiedzieć. Na pewno podała jakiś powód.

Nastała krótka chwila milczenia, oznaczająca, że Ashraf za-stanawia się, jaki wykręt będzie najlepszy, by skłonić pacjenta do zrozumienia i zaakceptowania sytuacji, którą on nazywał „rze-czywistością”. Czy lepiej pozwolić duchowi zaznać ukojenia, czy udawać, że nie istnieje.

- Ona twierdzi - zaczął ostrożnie - że została wykorzystana.

Paskudnie. I nie chce być wykorzystana po raz kolejny. Stewarda ogarnęło podniecenie. Przeczuwał, że dotknął cze-goś istotnego.

- Wykorzystana? W jaki sposób?

- Nic nie wiem na ten temat.

- Czy to słowa drugiej żony? Jak jej tam... Wandis?

Znów krótkie milczenie.

- Tak. Powiedziała, że była manipulowana i że nie chce się z panem widzieć.

- To nie byłem ja.

- Musi pan wypracować swoje własne związki, panie Ste-ward. Przeszłość jest dla pana zamknięta. A Wandis to dla pa-na jedynie imię. Jej osoba nie powinna mieć żadnego znacze-nia.

Coś usilnie ciągnęło myśli Stewarda, wskazując na jakiś istotny punkt.

Gdyby tylko mógł zrozumieć, co to jest.

- To nie byłem ja - powtórzył.

- Spotkałem kogoś - powiedział Steward. - Kogoś sprzed. Miał chęć na papierosa. Rzucił palenie w trakcie kursu przy-gotowawczego w Coherent Light. Uważali, że to mu wyjdzie na dobre.

- Gdzie? - dopytywał się Ashraf. - Kiedy?

- To był przypadek. Spacerowałem po zoo dwa dni temu. Wtedy ją zauważyłem. I ona mnie rozpoznała. Była ze swoją... chyba siostrzenicą.

- Kto to był? - zapytał Ashraf.

- Miała... Ma na imię Ardala. Jej rodzice byli naszymi sąsia-dami w kompleksie Coherent Light w Kingston. W tym czasie ja i Natalie odbywaliśmy tam szkolenie. Ona miała wtedy jakieś trzynaście czy czternaście lat. Nie jestem pewien. Steward widział twarz Natalie - szerokie białe czoło, które nie złapałoby opalenizny, choćby nie wiem jak się starała, ciem-ne włosy okalające mocno zarysowaną szczękę, szerokie kości po-liczkowe, zielone oczy, gruba, wypukła dolna warga. - Tego wieczoru poszliśmy razem na drinka, jak tylko odpro-wadziła tę swoją siostrzenicę do kogoś tam. Porozmawialiśmy so-bie trochę. Ona pracuje w biurze zatrudnienia. - Nie powiedział jej pan?

Natalie siedziała na balkonie z kutego żelaza, a jej twarz prze-słaniał dym z papierosa. Odgłosy strzałów odbijały się echem od ró-żowych stiuków na ścianach.

- Powiedziałem jej, że się rozwiodłem. Odparła, że pewnie dlatego młodziej wyglądam.

Steward niemalże czuł posmak dymu.

- Powinien był jej pan powiedzieć, panie Steward - stwier-dził Ashraf.

- Spytała, czy miałbym ochotę do niej wstąpić - miała oczy Natalie - więc się zgodziłem. - Cała jej reszta stała się Natalie, w dymie, ciemności i ogniu.

- Panie Steward - Ashraf nie krył niezadowolenia - to pierw-szy pana związek poza murami szpitala.

Związek? - przemknęło przez myśl Stewardowi. - Nie wolno panu pozwolić, by związek rozpoczął się od tak fundamentalnego kłamstwa - kontynuował doktor. - Poza tym, nie uważam za zdrowe, by pana pierwsza znajomość tego typu była budowana na przeszłości, która dla wszystkich, z wyjątkiem pana nie istnieje. Lepiej związać się z całkowicie obcą osobą niż przykuwać się jeszcze ściślej do własnego urojenia. Nikt tu nie ma urojeń, odparł w myślach Steward. - I nikt nie jest nieszczęśliwy.

Słowa Ashraf a były brutalne.

- Nie przekonamy tej kobiety, że jest pan oryginałem, praw-da?

Wieżowce miasta rozcinały ciemniejące niebo, odbijając w sobie żar arizońskiego zachodu słońca. Samo słońce pozosta-wało niewidoczne z miejsca, w którym Steward dołączył do spa-cerujących na zewnątrz ludzi. Jego zielona bransoleta spoczywa-ła wsunięta wysoko pod rękaw z jasnoniebieskiej bawełny. Kro-czył wzdłuż klimatyzowanego deptaka, którego przezroczyste sklepienie pokrywały zmieniające się nieprzerwanie artystyczne formy, a podłogę - gołębie odchody. Zielonooka Ardala, z rozwia-nymi jasnobrązowymi włosami zamachała do niego znad morza podskakujących głów. Jej oczy okalał ekstrawagancki makijaż, przypominający wyglądem skrzydła motyla. Ta nowa moda na-rodziła się gdzieś poza orbitą Marsa.

Pocałowali się na powitanie. Doznał lekkiego wstrząsu uświadomiwszy sobie, że ta kobieta jest mu obca. Zastanawiał się, jakim cudem udało mu się zobaczyć Natalie w tych oczach i uśmiechu.

Weszli do baru, w którym wcześniej się umawiali. Ciemne, pluszowe stołki, białe blaty stołów, kelnerki w gorsetach i krót-kich spódniczkach - akcenty stylu sprzed trzydziestu lat, które miały wprowadzać przyjemną atmosferę. W rogu stało zdobio-ne pianino-syntezator, błyszczące czarnym plastikiem i chro-mowanymi detalami. Stewardowi tu się nie podobało. Owo miejsce kojarzyło mu się z barami, do których ludzie przycho-dzą palić hasz i rozmawiać o inwestycjach. Nie miał najmniej-szej ochoty myśleć o inwestycjach. W pewnym sensie on sam był inwestycją.

Na początek zamówił wierzbkę. Zapłacił za nią tyle, ile fir-ma ubezpieczeniowa pozwoliła mu wydać w ciągu następnych dziesięciu miesięcy. Małe niepokoje wędrowały po powierzchni jego skóry jak elektrostatyczne iskierki. Ardala poprosiła o kie-liszek wina.

- Muszę ci coś powiedzieć - zaczął.

Żywo skinęła głową.

- Słucham.

Powiedział jej, a ona potrząsnęła z niedowierzaniem głową i uśmiechnęła się.

- Niech mnie diabli - odparła. - Nic dziwnego, że wyglądasz tak młodo. Ty jesteś młody.

- Żyję zaledwie trzy miesiące - powiedział. - I masz tylko wspomnienia sprzed piętnastu lat? Sprzed woj-ny i całej reszty?

Steward przytaknął.

- Nazywają go osobowością Alfa, a jego wspomnienia - wspo-mnieniami Alfa. Tak uczą mnie o nim myśleć. Ja jestem Beta. - Cholera - oczy Ardali zwęziły się. - Przez chwilę myśla-łam, że zginął na wojnie... wiesz, razem z innymi. Ale to nie może być prawda, zgadza się? W przeciwnym razie byłbyś star-szy.

- Zginął jakieś osiem miesięcy temu. Na stacji Ricot. Za-mordowano go. Nie znam żadnych okoliczności. Nigdy nie od-świeżono jego zapisu pamięci. Naprawdę dręczy mnie, co się z nim stało.

Wyciągnęła rękę i smukłą brązową dłonią ujęła palce Ste-warda. W jej oczach było zrozumienie.

- To nie miało nic wspólnego z tobą.

- W jakiś sposób miało. Tak czuję.

- A więc pamiętasz jedynie to, co on wiedział tuż przed wy-jazdem. Wciąż jesteś mężem Natalie i tak dalej - powiedziała. Steward wziął głęboki wdech.

- Nie opuszcza mnie myśl... może on po prostu nie chciał, że-bym wiedział o wojnie. O wojnie, którą przeżył. Chciał oszczędzić mi bólu.

Było bardziej prawdopodobne - i Steward zdawał sobie z te-go sprawę - że dla Alfy nie miało to żadnego znaczenia, albo wręcz zapomniał, że zanim wszystko, na czym mu zależało prze-stało istnieć, zachował wspomnienia na zmiennokrystalicznej ni-ci i złożył cząstkę swego ciała w komorze kriogenicznej na wypa-dek własnej śmierci na Szeolu. Dzięki temu Natalie nie została-by wdową i nie utraciłaby przywilejów, które wypływały z faktu bycia żoną jednego z Icehawks.

Przyniesiono drinki. Ardala wyciągnęła szpilkę kredytową ze swojej bransolety i wręczyła ją kelnerce. Steward popijał chiń-ską wierzbkę. W głębi jego gardła płonął ogień. - Co chcesz dalej robić? - spytała.

- Poszukam pracy.

- Jakiego rodzaju?

- Nie wiem. W Coherent Light zdobyłem dość specyficzne umiejętności. Nie wydaje mi się, żeby na współczesnym rynku pracy były szczególnie poszukiwane.

- Może służba bezpieczeństwa?

- To właśnie... robił ten drugi. Alfa. I nie wyszło mu na dobre.

Ardala przygryzła dolną wargę.

- Pomyślę o tym. Jestem pewna, że uda mi się gdzieś cię umieścić.

Steward rozejrzał się nerwowo dookoła.

- Nie podoba mi się tutaj - powiedział. - W każdej chwili ktoś może zacząć grać stare dobre melodie na tym pianinie. To będą stare dobre melodie sprzed dziesięciu lat i ja ich nie będę pamiętał. Czy możemy skończyć drinki i pójść sobie gdzie in-dziej?

Jej wargi rozciągnęły się w uśmiechu.

- Do mojego mieszkania?

Poczuł, jak jego niepokój rozpuszcza się w głębi żołądka.

- D’accord - odpowiedział.

Spojrzała mu w oczy i dotknęła językiem górnych zębów.

- Do wczorajszej nocy nigdy nie robiłam tego z klonem.

Wierzbka spływała mu ogniem do gardła.

- Na szczęście tę umiejętność wciąż pamiętam.

Gdy wrócił rano do szpitala, czekała na niego policja. Pokój przesłuchań miał ściany pomalowane na różowo, z kasztanowym wykończeniem, i upstrzone rysunkami graffiti, których nikomu nie chciało się zmyć. Steward przypomniał so-bie, iż ktoś kiedyś mu mówił, że różowe ściany podświadomie uspokajają agresywnych ludzi. Stały tam przenośny komputer--rejestrator oraz piętrowa prycza, ustawiona chyba tylko dla de-koracji; w pomieszczeniu czekało dwóch detektywów: Lemercier był młodym, niskim mężczyzną o nerwowym usposobieniu. Wciąż wykonywał nagłe, agresywne gesty i często szczerzył zęby. Star-szy od niego Hikita zaczynał już siwieć. Nosił krótko przystrzyżo-ne wąsy i wydawał się sterany życiem.

Wcześniej próbowali go podejść Mutt i Jeff, ale obaj najwy-raźniej stracili serce do przesłuchania, jak tylko powiedział im, gdzie spędził ostatnią noc.

Hikita pił kawę z piankowego kubka.

- Pana alibi jest prawdziwe - powiedział.

/

- Dziękuję - odparł Steward. - Przynajmniej w tym punkcie jesteśmy zgodni.



- Jako szkolony zabójca wydawał się pan oczywistym podej-rzanym. Poza tym nie było pana tam, gdzie miał pan być. Steward wzruszył ramionami. Nie lubił glin, czy się z nim zga-dzali, czy nie. Taki stary odruch. Lemercier gapił się na niego, wsysając wargi. Jego gniewnie zacięte usta wyglądały teraz jak cienka linia.

- Ma pan jakiekolwiek przypuszczenia, komu mogłoby zale-żeć na śmierci Ashrafa? - zapytał. - Czy cokolwiek przychodzi panu na myśl?

- Widywałem doktora jedynie pięć do dziesięciu godzin tygo-dniowo i nawet wtedy tylko ja cokolwiek mówiłem. Nie wiem, kogo jeszcze znał. Sprawdźcie w jego papierach. - Nie umarł w ładny sposób, panie Steward. - Lemercier znów szczerzył zęby. - Przywiązano go do fotela i torturowano. Najpierw czymś bardzo ostrym, jak skalpel. Potem szczypcami. W końcu uduszono go linką. Prawie odcinając mu głowę. Chce pan zobaczyć zdjęcia?

Steward spojrzał na niego.

-Nie.

Lemercier nachylił się nad nim. Steward pomyślał o dźwię-koszczelności gabinetu Ashrafa - nikt nie mógł usłyszeć. Krzy-ki doktora nie byłyby głośniejsze od hałasu tej szybkiej kolei. Ktoś to wiedział.



- Przesłuchanie w warunkach polowych - kontynuował Le-mercier. - Tak to nazywali, prawda? Gdy cię uczyli, jak robić takie rzeczy. Wiesz coś o sposobach stosowania szczypców? Steward patrzył mu prosto w oczy.

- Tak - odpowiedział. - Pamiętam lekcję o szczypcach. Ka-zali nam robić notatki.

Patrzył to na jednego detektywa, to na drugiego. - Chcecie na siłę zakończyć tę sprawę, czy co? Sprawdzili-ście przecież moje alibi. Już o tym zapomnieliście? Hikita i Lemercier wymienili nic niemówiące spojrzenia. - Nie możemy sprawdzić papierów Ashrafa - mruknął Hi-kita wpatrując się w kubek z kawą. - Ktoś włamał się do głów-nego komputera’ szpitala i wykasował wszystkie jego dane. Mamy tylko notatnik, w którym zapisywał planowane spotka-nia.

- Czy uczyli pana w Icehawks wymazywać pamięć kompute-rów, panie Steward? - odezwał się znowu Lemercier. - Mam wrażenie, że wszystko co wiem, jest już nieaktualne _ odpowiedział Steward.

Przeniósł wzrok na pokrywające różową ścianę graffiti. LOUNGE LIZARDS RZĄDZI. MANX MAN TU BYŁ. Różne da-ty. HECRASEZ L’INFAME. To ostatnie było jego dziełem, stwo-rzonym dwie godziny temu, gdy obserwowano go przez półprze-źroczystą szybę w ścianie. Tak kiedyś brzmiało motto ludzi z Ca-nards.

- Czy zaplanował spotkanie ze mną na ostatnią noc?

-Nie.

- A zatem niewielki macie z tego pożytek, nieprawdaż? - Źcrasez l’infdme - przeczytał spokojnie Hikita. - Spraw-dziłem to w słowniku. Jaką haniebną rzecz chciałby pan wyko-rzenić?



- A jaką haniebną rzecz pan ma?

Hikita odstawił swój kubek z kawą.

- Może pan iść - powiedział.

Steward wstał z niewygodnej pryczy, otworzył dźwiękoszczel-ne drzwi i wyszedł na korytarz: żółty i pachnący świeżą farbą. Na zewnątrz szklane wieżowce cięły na paski odbicie gór. Wybrał jeden z lustrzanych kanionów z widokiem na góry i ru-szył nim w kierunku zielem na horyzoncie. Zdecydował, że nadszedł czas, by dowiedzieć się więcej o Szeolu.

W szpitalu powiedzieli mu, że minie parę dni, zanim zostanie przydzielony do nowego lekarza. Dali mu kwit do apteki, w razie gdyby odczuwał niepokój. Zrealizował kwit, włożył pastylki do kieszeni i zapomniał o nich. Udał się do biblioteki, gdzie wyszu-kał wszystko o Wojnach Artefaktowych.

Niewiele przefiltrowało się przez cenzurę Polikorporacji Ze-wnętrznych. Nieliczni przeżyli, a w dodatku ci, co pozostali przy władzy po rozpadzie Polikorporacji, woleli zniechęcać wszyst-kich, przejawiających objawy zainteresowania. Błędy przeszło-ści wmiatane pod dywan w atmosferze ogólnego rozgardiaszu. Steward miał przeczucie, że prawda wyglądała gorzej, niż ktokolwiek to sobie wyobrażał. Wojna wybuchła w wyniku pra-wie równoczesnego odkrycia trzech nowych układów planetar-nych. Każdy z nich wypchany był po brzegi ruinami i artefakta-mi, pozostałymi po nieznanej, obcej, zdolnej do kosmicznych podróży cywilizacji, która zniknęła lub została unicestwiona ja-kieś tysiąc lat wcześniej - cywilizacji Mocnych, choć wtedy jesz-cze nikt tego nie wiedział. Polikorporacje Zewnętrzne, mając monopol na podróże międzygwiezdne, rzuciły się szaleńczo w niezbadaną przestrzeń, by zyskać jak najwięcej nowych tech-nologii i możliwości, wynikających z poznania osiągnięć obcej rasy.

Daleko na peryferiach zasięgu statków kosmicznych wszyst-kie te plany dość szybko się rozwiały, szczególnie na planecie zwanej Szeolem, która krążyła wokół słabej gwiazdy o nazwie Wolf 294. Znalazło się tam naraz szesnaście reprezentacji róż-nych sił zbrojnych, z których każda dążyła do uzyskania domina-cji. Wszystkie były oddalone o miesiące czasu komunikacji od własnych sztabów. To, co zaczęło się jako eksploracja i badania, zdegenerowało się do masowego plądrowania ruin obcych. Do-wódcy poszczególnych armii sprzymierzali się i łamali tymczaso-we sojusze niezależnie od swoich przełożonych, którzy tworzyli własne tymczasowe związki w odległym Układzie Słonecznym. Każda znaleziona, nieznana dotychczas broń ze starożytnych ar-senałów została wydobyta i użyta: bronie biologiczne, niszczyciel-skie roboty, taktyczna broń atomowa; techniki terraformowania pozbawione ich dobroczynnego aspektu i wykorzystywane do zrównania z ziemią dziesiątek tysięcy kilometrów kwadratowych lasów, równin i łąk; przechwytywane i stosowane jako broń pla-netoidy, wybijające w powierzchni planety ogromne kratery w miejscach, gdzie spodziewano się pozycji wrogich wojsk, a tak-że w celu zniszczenia zdobytych przez nieprzyjaciela łupów, dzię-ki czemu własne zyskiwały na wartości. Zaistniał tam najgorszy rodzaj niekontrolowanej wojny: ludzie zniszczyli wszystko, po co ich wysłano.

Gdy nadszedł koniec, kilka ocalałych oddziałów wciąż konty-nuowało walkę, pozostając w całkowitej izolacji od przełożonych w Układzie Słonecznym, którzy nie potrafili sterować ową wojną z takiej odległości. Podczas gdy w Układzie Słonecznym rozkrę-cała się spirala bankructw i cięć budżetowych, Mocni, zakończyw-szy swoje tajemnicze interesy, które kazały im wyjechać, niespo-dziewanie powrócili do swych zdewastowanych domów. Wojna się skończyła.

Statek Mocnych przywiózł Icehawks z Szeolu, dostarczając ich jak paczkę pod drzwi Ziemi. Coherent Light już dawno spisa-ła na straty, sprzedając ich wszystkich na mocy skomplikowanej umowy z Far Jewel. Uznali ich za martwych i przestali się nimi in-teresować.

Steward pomyślał przez moment o twarzach, które pamiętał. Pułkownik de Prey. Wright. Freeman. Mały Sereng, rozkrwawia-jący sobie uroczyście palec za każdym razem, gdy ostrzył swoje kukri. Dragut. Jakaś setka innych. Ilu z nich przeżyło? Garstka - napisano w raportach, lecz nigdzie nie podawano nazwisk. Lata temu. Inni ocaleni mieli czas, by zapomnieć i zacząć żyć od nowa.

Wszyscy z wyjątkiem Stewarda - jego lojalność wciąż ciągnę-ła ku nieistniejącej już firmie, ku towarzyszom, którzy dawno nie żyli lub rozproszyli się po świecie, ku dziecku, którego nigdy nie widział i ku kobiecie, którą kochał, lecz z którą przez te piętna-ście lat, których nie pamiętał, zdążył już się rozwieść. Był zagubiony w czasie, zawieszony jak szybowiec pod jedno-stajnie szarym niebem, z nieprzeniknioną czernią w dole i jedy-nym punktem, ku jakiemu może się kierować, w postaci odległej łuny.

Następnego dnia po lunchu w szpitalnej kafeterii wrócił do swojego pokoju. Na łóżku leżała paczka, zwykła koperta z brązo-wego papieru, na której wypisano jego imię. Bez znaczków, więc nie przyszła pocztą. Rozerwał ją i wyjął czarną metalową kasetę wideo mniej więcej wielkości zapalniczki. Zajrzał do koperty. Ni-czego więcej tam nie było.

Włączył wideo i wsunął kasetę do szczeliny. Ekran przez chwilę syczał mglistą szarością, po czym pojawił się głos. Po ple-cach Stewarda przebiegł dreszcz.

- Cześć - powiedział mążczyzna. - Jest parę rzeczy, o których musisz wiedzieć.

Wizualną część przekazu stanowił w całości szum interferen-cyjny. Steward próbował regulować, lecz nie udało mu się uzy-skać obrazu.

- Jeśli dotarła do ciebie ta kaseta - kontynuował mówiący - to znaczy, że nie żyję. Dałem ją mojemu przyjacielowi, któremu mogą ufać, że ci ją dostarczy. Nie próbuj go odszukać. Nie zdoła ci pomóc w żaden inny sposób.




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   24


©operacji.org 2017
wyślij wiadomość

    Strona główna